ഏവം സാധയതേ ധര്മം പാലയേച്ച പുനഃപുനഃ । പുത്രസ്യ ജാതകര്മാദി കര്മാണി ദ്വിജസത്തമഃ
ഇങ്ങനെ അവൻ ധർമ്മം പാലിച്ചു, വീണ്ടും വീണ്ടും ചടങ്ങുകൾ നടത്തി, മകനുവേണ്ടി ജാതകാദി കർമ്മങ്ങളും നിർവഹിച്ചു.
വിവാഹം കാരയാമാസ ഹര്ഷേണ മഹതാ കില । പുത്രസ്യ പുത്രാഃ സംജാതാഃ സഗുണാ ലക്ഷണാന്വിതാഃ
വളരെ സന്തോഷത്തോടെ അവൻ മകന്റെ വിവാഹം നടത്തി. മകനു നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള പുത്രന്മാർ ജനിച്ചു.
സത്യധര്മതപോപേതാ ദാനധര്മരതാഃ സദാ । സ തേഷാം പുണ്യകര്മാണി സോമശര്മാ ചകാര ഹ
അവർ സത്യം, ധർമ്മം, തപസ് എന്നിവയിൽ സ്ഥിരമായിരുന്നു. ദാനധർമ്മത്തിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. സോമശർമൻ അവർക്കുവേണ്ടി പുണ്യപ്രവൃത്തികൾ നടത്തി.
പൌത്രാണാം തു മഹാഭാഗസ്തേഷാം സുഖേന മോദതേ । സര്വം സൌഖ്യം ച സംഭുജ്യ ജരാരോഗവിവര്ജിതഃ
പൗത്രന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനായ അവൻ അവരുടെ കൂടെ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു. മുഴുവൻ സുഖവും അനുഭവിച്ചു, വയസ്സോ രോഗമോ ഇല്ലാതെ ആയിരുന്നു.
പംചവിംശാബ്ദികോ യദ്വത്തദ്വത്കായം തു തസ്യ ഹി । സൂര്യതേജഃ പ്രതീകാശഃ സോമശര്മാ മഹാമതിഃ
ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുകാരനെന്ന പോലെ അവന്റെ ശരീരം യുവാവിനേതിരിച്ചു. മഹാമതിയായ സോമശർമൻ സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലെ തിളങ്ങി.
സാ ചാപി ശുശുഭേ ദേവീ സുമനാ പുണ്യമംഗലൈഃ । പുത്രപൌത്രൈര്മഹാഭാഗാ ദാനവ്രതൈശ്ച സംയമൈഃ
ആ ദേവിയും സുമനസ്സോടെ, പുണ്യവും മംഗളവും നിറഞ്ഞവളായി, മക്കളും പൗത്രന്മാരും കൂടെ, ദാനത്തിൽ, വ്രതങ്ങളിൽ, ആത്മനിയന്ത്രണത്തിൽ ഭക്തിയോടെ തിളങ്ങി.
അതിഭാതി വിശാലാക്ഷീ പുണ്യൈഃ പതിവ്രതാദിഭിഃ । താരുണ്യേന സമായുക്താ യഥാ ഷോഡശവാര്ഷികീ
വിപുലമായ കണ്ണുകളുള്ള അവൾ, പുണ്യങ്ങളാൽ, പതിവ്രതാധർമ്മത്തിൽ, അതിയായി പ്രകാശിച്ചു. പതിനാറു വയസ്സുകാരിയെപ്പോലെ യൗവനം അവളിൽ നിലനിന്നിരുന്നു.
മോദമാനൌ മഹാത്മാനൌ ദംപതീ ചാരുമംഗലൌ । ഹര്ഷേണ ച സമായുക്തൌ പുണ്യാത്മാനൌ മഹോദയൌ
മഹാത്മാക്കളായ ആ ദമ്പതികൾ, മനോഹരവും മംഗളകരവുമായിരുന്നു. അവർ പരസ്പരം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിച്ചു, പുണ്യവും മഹാസമൃദ്ധിയും അനുഭവിച്ചു.
ഏവം തയോസ്തു വൃത്താംതം പുണ്യാചാരസമന്വിതമ് । സുവ്രതസ്യ പ്രവക്ഷ്യാമി വ്രതചര്യാം ദ്വിജോത്തമാഃ
ഇങ്ങനെ അവരുടെ പുണ്യമായ ജീവിതചരിത്രവും, സുവ്രതന്റെ വ്രതാനുഷ്ഠാനവും ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറയാം, മഹാനായ ബ്രാഹ്മണന്മാരേ.
യഥാ തേന സമാരാധ്യ നാരായണമനാമയമ്
അവൻ എങ്ങനെ അകാരണമായ നാരായണനെ ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു—
സൂത ഉവാച- ഏകദാ വ്യാസ ദേവോഽസൌ ബ്രഹ്മാണം ജഗതഃ പതിമ് । സുവ്രതാഖ്യാനകം സര്വം പപ്രച്ഛാതീവ വിസ്മിതഃ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ ദൈവമായ വ്യാസൻ, ലോകത്തിന്റെ അധിപനായ ബ്രഹ്മാവിനോട് സുവ്രതന്റെ കഥ മുഴുവനും അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
വ്യാസ ഉവാച- ലോകാത്മഁല്ലോകവിന്യാസ ദേവദേവ മഹാപ്രഭോ । സുവ്രതസ്യാഥ ചരിതം ശ്രോതുമിച്ഛാമി സാംപ്രതമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ലോകത്തിന്റെ ആത്മാവേ, ലോകങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളിലെ മഹാപ്രഭുവേ, ഇപ്പോൾ സുവ്രതന്റെ കഥ ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മോവാച- പാരാശര്യമഹാഭാഗ ശ്രൂയതാം പുണ്യമുത്തമമ് । സുവ്രതസ്യ സുവിപ്രസ്യ തപശ്ചര്യാസമന്വിതമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: പരാശരന്റെ മഹാഭാഗ്യശാലിയായ പുത്രനേ, സുവ്രതൻ എന്ന ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണന്റെ പുണ്യവും തപസ്സും നിറഞ്ഞ കഥ നീ കേൾക്കട്ടെ.
സുവ്രതോ നാമ മേധാവീ ബാല്യാദപി സ ചിംതയന് । ഗര്ഭേ നാരായണം ദേവം ദൃഷ്ടവാന്പുരുഷോത്തമമ്
സുവ്രതൻ എന്ന ബുദ്ധിശാലി ബാല്യത്തിൽ തന്നെ ചിന്തിച്ചു; ഗർഭത്തിലിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ നാരായണൻ എന്ന പരമപുരുഷനെ കണ്ടു.
സ പൂര്വകര്മാഭ്യാസേന ഹരേര്ധ്യാനം ഗതസ്തദാ । ശംഖചക്രധരം ദേവം പദ്മനാഭം സുപുണ്യദമ്
അവന്റെ മുമ്പത്തെ സന്മാര്ഗങ്ങളാൽ, അന്ന് ഹരിയെ ധ്യാനിച്ച്, ശംഖവും ചക്രവും കൈവശമുള്ള ദൈവമായ പദ്മനാഭനെ കാണുകയും, അതിനാൽ വലിയ പുണ്യം ലഭിക്കുകയും ചെയ്തു.
ധ്യായതേ ചിംതയേത്സോ ഹി ഗീതേ ജ്ഞാനേ പ്രപാഠനേ । ഏവം ദേവം ഹരിം ധ്യായന്സദൈവ ദ്വിജസത്തമഃ
അവൻ പാടുമ്പോഴും, പഠിക്കുമ്പോഴും, ജപിക്കുമ്പോഴും, എല്ലായ്പ്പോഴും ഹരിയെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, മഹാനായ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ.
ക്രീഡത്യേവം സദാ ഡിംഭൈഃ സാര്ദ്ധം ച ബാലകോത്തമഃ । ബാലകാനാം സ്വകം നാമ ഹരേശ്ചൈവ മഹാത്മനഃ
അങ്ങനെ, ആ നല്ല ബാലൻ എപ്പോഴും മറ്റു കുട്ടികളോടൊപ്പം കളിക്കുമ്പോൾ, തനിക്കുള്ള പേരും ഹരിയുടെ മഹത്തായ പേരും ഉപയോഗിച്ച് വിളിക്കുന്നു.
ചകാര സ ഹി മേധാവീ പുണ്യാത്മാ പുണ്യവത്സലഃ । സമാഹ്വയതി വൈ മിത്രം ഹരേര്നാമ്നാ മഹാമതിഃ
ആ ബുദ്ധിശാലിയും പുണ്യവാനുമായ ബാലൻ, പുണ്യപ്രിയനും, തന്റെ സുഹൃത്ത് ഹരിയുടെ പേരിൽ വിളിച്ചു കൂട്ടും.
ഭോഭോഃ കേശവ ഏഹ്യേഹി ഏഹി മാധവചക്രധൃക് । ക്രീഡസ്വ ച മയാ സാര്ധം ത്വമേവ പുരുഷോത്തമ
"കേശവാ, വരൂ വരൂ! മാധവാ, ചക്രധാരിയേ, വരൂ! പുരുഷോത്തമാ, എന്നോടൊപ്പം കളിക്കൂ!"
സമമേവം പ്രഗംതവ്യമാവാഭ്യാം മധുസൂദന । ഏവമേവ സമാഹ്വാനം നാമഭിശ്ച ഹരേര്ദ്വിജഃ
"നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് പോകാം, മധുസൂദനാ!" ഇങ്ങനെ, ആ ദ്വിജൻ തന്റെ സുഹൃത്തിനെ ഹരിയുടെ പേരുകളിൽ വിളിച്ചു കൂട്ടും.
ക്രീഡനേ പഠനേ ഹാസ്യേ ശയനേ ഗീതപ്രേക്ഷണേ । യാനേ ച ഹ്യാസനേ ധ്യാനേ മംത്രേ ജ്ഞാനേ സുകര്മസു
കളിക്കുമ്പോഴും, പാഠം പറയുമ്പോഴും, ചിരിക്കുമ്പോഴും, കിടക്കുമ്പോഴും, പാട്ട് കാണുമ്പോഴും, യാത്ര ചെയ്യുമ്പോഴും, ഇരിക്കുമ്പോഴും, ധ്യാനിക്കുമ്പോഴും, മന്ത്രം ജപിക്കുമ്പോഴും, പഠിക്കുമ്പോഴും, നല്ല പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുമ്പോഴും—
പശ്യത്യേവം വദത്യേവം ജഗന്നാഥം ജനാര്ദനമ് । സ ധ്യായതേ തമേകം ഹി വിശ്വനാഥം മഹേശ്വരമ്
അങ്ങനെ, അവൻ ജഗന്നാഥനെയും ജനാർദ്ദനനെയും കാണുകയും, അവരെപ്പറ്റി സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ആ ഏകമായ വിശ്വനാഥനെ, മഹേശ്വരനെ, അവൻ ധ്യാനിക്കുന്നു.
തൃണേ കാഷ്ഠേ ച പാഷാണേ ശുഷ്കേ സാര്ദ്രേ ഹി കേശവമ് । പശ്യത്യേവം സ ധര്മാത്മാ ഗോവിംദം കമലേക്ഷണമ്
തൃണമേൽ, മരച്ചില്ല, കല്ല്, ഉണങ്ങിയതോ ഈരമായതോ എല്ലാം കണ്ടാൽ, ആ ധർമ്മാത്മാവ് കേശവനെയും, കമലാക്ഷനായ ഗോവിന്ദനെയും കാണുന്നു.
ആകാശേ ഭൂമിമധ്യേ തു പര്വതേഷു വനേഷു ച । ജലേ സ്ഥലേ ച പാഷാണേ ജീവേഷ്വേവ മഹാമതിഃ
ആകാശത്തിലും, ഭൂമിയിലും, പർവതങ്ങളിലും, കാടുകളിലും, ജലത്തിലും, കരയിലും, കല്ലിലും, ജീവികളിലും, ആ മഹാമനസ് അവനെ കാണുന്നു.
നൃസിംഹം പശ്യതേ വിപ്രഃ സുവ്രതഃ സുമനാസുതഃ । ബാലക്രീഡാം സമാസാദ്യ രമത്യേവം ദിനേദിനേ
സുവ്രതനും മനസ്സുതെളിഞ്ഞവനും ആയ ബ്രാഹ്മണൻ നരസിംഹനെയും കാണുന്നു; കുട്ടികളുടെ കളിയിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ഇങ്ങനെ ദിവസേന സന്തോഷിക്കുന്നു.
ഗീതൈശ്ച ഗായതേ കൃഷ്ണം സുരാഗൈര്മധുരാക്ഷരൈഃ । താലൈര്ലയസമായുക്തൈഃ സുസ്വരൈര്മൂര്ച്ഛനാന്വിതൈഃ
അവൻ കൃഷ്ണനെ കുറിച്ച്, ഭാവപൂർണ്ണവും മധുരവുമായ അക്ഷരങ്ങളിൽ, താളവും ലയവും ചേർന്ന്, മനോഹരമായ സ്വരങ്ങളിലും സംഗീതരാഗങ്ങളിലും പാടുന്നു.
സുവ്രത ഉവാച- ധ്യായംതി വേദവിദുഷഃ സതതം സുരാരിം യസ്യാംഗമധ്യേ സകലം ഹി വിശ്വമ് । യോഗേശ്വരം സകലപാപവിനാശനം ച വ്രജാമി ശരണം മധുസൂദനസ്യ
സുവ്രതൻ പറഞ്ഞു: വേദം അറിയുന്നവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവായ, ശരീരത്തിൽ സർവ്വലോകവും ഉള്ളയാളെ ധ്യാനിക്കുന്നു. യോഗേശ്വരനും പാപനാശകനുമായ മധുസൂദനന്റെ ശരണം ഞാൻ പ്രാപിക്കുന്നു.
ലോകേഷു യോ ഹി സകലേഷ്വനുവര്തതേ യോ ലോകാശ്ച യസ്മിന്നിവസംതി സര്വേ । ദോഷൈര്വിഹീനമഖിലൈഃ പരമേശ്വരം തം തസ്യൈവ പാദയുഗലം സതതം നമാമി
എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നവനും, എല്ലായിടത്തും ലോകങ്ങൾ പാർക്കുന്നവനും, പൂർണ്ണമായ ദോഷരഹിതനുമായ പരമേശ്വരന്റെ കാൽപാദങ്ങളിൽ ഞാൻ എന്നും നമസ്കരിക്കുന്നു.
നാരായണം ഗുണനിധാനമനംതവീര്യം വേദാംതശുദ്ധമതയഃ പ്രപഠംതി നിത്യമ് । സംസാരസാഗരമനംതമഗാധദുര്ഗമുത്താരണാര്ഥമഖിലം ശരണം പ്രപദ്യേ
നാരായണനെ, ഗുണങ്ങളുടെ നിധിയെയും അനന്തശക്തിയെയും, വേദസാരത്തിൽ ശുദ്ധനായവനെ, ശുദ്ധഹൃദയങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ജപിക്കുന്നു. ഈ അനന്തവും അതിരില്ലാത്തും ദുർഗമമായ സംസാരസമുദ്രം കടക്കാൻ ഞാൻ അവനിൽ പൂർണ്ണമായി ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു.
യോഗീംദ്ര മാനസസരോവരരാജഹംസം ശുദ്ധം പ്രഭാവമഖിലം സതതം ഹി യസ്യ । തസ്യൈവ പാദയുഗലം വിമലം വിശാലം ദീനസ്യ മേഽസുരരിപോ കുരു തസ്യ രക്ഷാമ്
യോഗിമാരുടെ മനസ്സിന്റെ തടാകത്തിൽ രാജഹംസനായ, എല്ലായ്പ്പോഴും ശുദ്ധമായ മഹത്വം ഉള്ളവന്റെ വിശാലവും നിർമ്മലവുമായ കാൽപാദങ്ങളിൽ, അസുരരിപുവേ, ഈ ദീനനായ എനിക്ക് സംരക്ഷണം നൽകണമേ.