തന്മയാ കഥിതം വിപ്ര തവാഗ്രേ പരിനിഷ്ഠിതമ് । ഏവം ജ്ഞാത്വാ മഹാഭാഗ നാരായണപരോ ഭവ
അവൾ തന്നാൽ പറഞ്ഞതും നിന്റെ മുമ്പിൽ ഉറപ്പിച്ചതുമാണ് ഇതെല്ലാം. അതുകൊണ്ട്, മഹാഭാഗവ, നീ നാരായണഭക്തനായി ജീവിക്കണം.
ബ്രഹ്മാത്മജേനാപി മഹാനുഭാവഃ സ വിപ്രവര്യഃ പരിബോധിതോ ഹി । ഹര്ഷേണയുക്തഃ സ മഹാനുഭാവോ ഭക്ത്യാ വസിഷ്ഠം പ്രണിപത്യ തത്ര
ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രൻ പോലും ആ മഹാശക്തനായ ബ്രാഹ്മണനെ ഉപദേശിച്ചു. അതു കേട്ട് ആ മഹാത്മാവ് സന്തോഷത്തോടെ ഭക്തിയോടെ വസിഷ്ഠനെ അവിടെ വന്ദിച്ചു.
ആമംത്ര്യ വിപ്രം സ ജഗാമ ഗേഹം താം പ്രാപ്യ ഭാര്യാം സുമനാം പ്രഹര്ഷഃ । സര്വം ഹി വൃത്തം മമപൂര്വചേഷ്ടിതം തേനൈവ വിപ്രേണ തവ പ്രസാദാത്
ബ്രാഹ്മണനോട് വിടപറഞ്ഞ് അവൻ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. ഭാര്യയായ സുമനയെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു. എന്റെ മുമ്പത്തെ പ്രവൃത്തികൾ എല്ലാം, നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ആ ബ്രാഹ്മണൻ വെളിപ്പെടുത്തി.
ഭദ്രേ വസിഷ്ഠേന വികാശനീതമദ്യൈവ മോഹം പരിനാശിതം മേ । ആരാധയിഷ്യേ മധുസൂദനം ഹി യാസ്യാമി മോക്ഷം പരമം പദം തത്
പ്രിയേ, ഇന്ന് വസിഷ്ഠൻ എന്റെ മനസ്സിലെ മായയെ അകറ്റി മനസ്സിൽ തെളിച്ചം കൊണ്ടുവന്നു. ഞാൻ മധുസൂദനനെ ഭജിച്ച് പരമമോക്ഷം നേടും.
ആകര്ണ്യ വാക്യം പരമം മഹാംതം സുമംഗലം മംഗലദായകം ഹി । ഹര്ഷേണ യുക്താ തമുവാച കാംതം പുണ്യോസി വിപ്രേണ വിബോധിതോഽസി
അവൻ പറഞ്ഞ ആ ഉത്തമവും മഹത്തായും ശുഭവും ഭാഗ്യം നൽകുന്ന വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, അവളുടെ മനസ്സിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു. അവൾ പ്രിയപതിയെ നോക്കി പറഞ്ഞു: 'നീ ധർമ്മശീലൻ, ബ്രാഹ്മണൻ നിന്നെ ഉണർത്തി.'
സൂത ഉവാച- സോമശര്മാ മഹാപ്രാജ്ഞഃ സുമനയാ സഹ സത്തമഃ । കപിലാസംഗമേ പുണ്യേ രേവാതീരേ സുപുണ്യദേ
സൂതൻ പറഞ്ഞു: മഹാപണ്ഡിതനും സദ്ഗുണശാലിയുമായ സോമശർമൻ, ഭാര്യ സുമനയോടൊപ്പം, കപിലാനദിയുടെ സംഗമത്തിൽ, രേവാനദിയുടെ തിരുവരമ്പത്ത് വസിച്ചു.
സ്നാത്വാ തത്ര സ മേധാവീ തര്പയിത്വാ സുരാന്പിതൄന് । തപസ്തേപേ സുശാംതാത്മാ ജപന്നാരായണം ശിവമ്
അവിടെ കുളിച്ച്, ദേവന്മാർക്കും പിതൃകൾക്കും ജലം അർപ്പിച്ചു. മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞ്, നാരായണന്റെ തിരുനാമം ജപിച്ച് കഠിനതപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടു.
ദ്വാദശാക്ഷരമംത്രേണ ധ്യാനയുക്തോ മഹാമനാഃ । തസ്യൈവ ദേവദേവസ്യ വാസുദേവസ്യ സുവ്രതഃ
പന്ത്രണ്ടക്ഷരമന്ത്രം ജപിച്ച്, ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി, മനസ്സു ദൃഢമായി, ദേവദേവനായ വാസുദേവനിൽ ഭക്തിയോടെ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ചു.
ആസനേ ശയനേ യാനേ സ്വപ്നേ പശ്യതി കേശവമ് । സദൈവ നിശ്ചലോ ഭൂത്വാ കാമക്രോധവിവര്ജിതഃ
ഇരിക്കുന്നപ്പോഴും, കിടക്കുമ്പോഴും, യാത്രയിലോ, സ്വപ്നത്തിലോ, എല്ലായ്പ്പോഴും അവൻ കേശവനെ കാണുന്നു. മനസ്സിൽ സ്ഥിരതയോടെ, ആസക്തിയും കോപവും ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു.
സാ ച സാധ്വീ മഹാഭാഗാ പതിവ്രതപരായണാ । സുമനാ കാംതമേവാപി ശുശ്രൂഷതി തപോന്വിതമ്
ആ സുമനയെന്ന സദ്വൃത്തി, ഭർത്താവിൽ അകമ്പടി പുലർത്തി, തപസ്സിൽ ലീനനായ പ്രിയഭർത്താവിനെ ഭക്തിയോടെ സേവിച്ചു.
ധ്യായമാനസ്യ തസ്യാപി വിഘ്നൈഃ സംദര്ശിതം ഭയമ് । സര്പാ വിഷോല്ബണാഃ കൃഷ്ണാസ്തത്ര യാംതി മഹാത്മനഃ
അവൻ ധ്യാനത്തിൽ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, പലവിധ തടസ്സങ്ങൾ ഭയമുണ്ടാക്കി. കറുത്ത വിഷമുള്ള പാമ്പുകൾ ആ മഹാത്മാവിന്റെ അടുത്തെത്തി.
പാര്ശ്വേ തേ തപ്യമാനസ്യ തസ്യ തേ സോമശര്മണഃ । സിംഹവ്യാഘ്രഗജാ ദൃഷ്ടാ ഭയമേവം പ്രചക്രിരേ
തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന സോമശർമന്റെ സമീപത്ത്, സിംഹങ്ങൾ, കടുവകൾ, ആനകൾ എന്നിവ കണ്ടു. അവയെ കണ്ടപ്പോൾ ഭയം അവനെ പിടിച്ചു.
വേതാലാ രാക്ഷസാ ഭൂതാഃ കൂഷ്മാംഡാഃ പ്രേതഭൈരവാഃ । ഭയം വിദര്ശയംത്യേതേ ദാരുണം പ്രാണനാശനമ്
വേതാലന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, ഭൂതങ്ങൾ, കൂഷ്മാണ്ഡങ്ങൾ, പ്രേതങ്ങൾ, ഭൈരവന്മാർ എന്നിവ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവ ഭയാനകമായ, ജീവനെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഭയം കാണിച്ചു.
നാനാവിധാ മഹാഭീമാഃ സിംഹാസ്തത്ര സമാഗതാഃ । ദംഷ്ട്രാകരാലവക്ത്രാശ്ച ജഗര്ജുശ്ചാതിഭൈരവമ്
വിവിധ ഭയാനകമായ സിംഹങ്ങൾ അവിടെ കൂടിച്ചേർന്നു. വലിയ പല്ലുകളും ഭയങ്കരമായ മുഖവും കൊണ്ട് അവ ശബ്ദം മുഴക്കി.
വിഷ്ണോര്ധ്യാനാത്സ ധര്മാത്മാ ന ചചാല മഹാമതിഃ । മഹാവിഘ്നൈഃ സുസംരൂഢൈശ്ചാലിതോ മുനിപുംഗവഃ
വിഷ്ണുവിനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട്, ആ ധർമ്മനിഷ്ഠനും മഹാമനസ്സും ചലിച്ചില്ല. വലിയ വലിയ തടസ്സങ്ങൾ വന്നിട്ടും ആ മഹർഷി അചഞ്ചലനായി നിന്നു.
ഏവം ന ചലതേ ധ്യാനാത്സോമശര്മാ ദ്വിജോത്തമഃ । ഝംഝാവാതൈശ്ച ശീതേന മഹാവൃഷ്ട്യാ സുപീഡിതഃ
ഇങ്ങനെ, സോമശർമൻ ധ്യാനത്തിൽ നിന്നു ചലിച്ചില്ല. കാറ്റും തണുപ്പും കനത്ത മഴയും അവനെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചെങ്കിലും അവൻ അചഞ്ചലനായിരുന്നു.
ഭംഭാരാവമഹാഭീമഃ സിംഹസ്തത്ര സമാഗതഃ । തം ദൃഷ്ട്വാ ഭയവിത്രസ്തഃ സസ്മാര നൃഹരിം ദ്വിജഃ
അവിടെ ഭയാനകമായ ഒരു സിംഹം ഭീകരമായി അരിപ്പിച്ച് പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അതിനെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ ബ്രാഹ്മണൻ ഭയപ്പെട്ടു,_NRഹരിയെ ഓർത്തു.
ഇംദ്രനീലപ്രതീകാശം പീതവസ്ത്രം മഹൌജസമ് । ശംഖചക്രധരം ദേവം ഗദാപംകജധാരിണമ്
ഇന്ദ്രനീലക്കല്ലുപോലെയുള്ള, മഞ്ഞ വസ്ത്രം ധരിച്ച, മഹാശക്തിയുള്ള, ശംഖവും ചക്രവും കൈവശമുള്ള, ഗദയും താമരയും പിടിച്ച ദേവനെ അവൻ കണ്ടു.
മഹാമൌക്തികഹാരേണ ഇംദുവര്ണാനുകാരിണാ । കൌസ്തുഭേനാപി രത്നേന ദ്യോതമാനം ജനാര്ദനമ്
ചന്ദ്രനോടു സാമ്യമുള്ള വലിയ മുത്തുമാലയും കൗസ്തുഭം എന്ന രത്നവും അണിഞ്ഞ് പ്രകാശിക്കുന്ന ജനാർദ്ദനനെ.
ശ്രീവത്സാംകേന ദിവ്യേന ഹൃദയം യസ്യ രാജതേ । സര്വാഭരണശോഭാംഗം ശതപത്രനിഭേക്ഷണമ്
ദിവ്യമായ ശ്രീവത്സ ചിഹ്നം ഹൃദയത്തിൽ തെളിഞ്ഞ്, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ശരീരവും ശതദളപദ്മംപോലെയുള്ള കാഴ്ചയും ഉള്ളവനെയാണ്.
സുസ്മിതാസ്യം സുപ്രസന്നം രത്നദാമാഭിശോഭിതമ് । ഭ്രാജമാനം ഹൃഷീകേശം ധ്യാനം തേന കൃതം ധ്രുവമ്
മൃദുലമായ പുഞ്ചിരിയോടെ, അത്യന്തം ശാന്തവും രത്നമാലകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മുഖവും കൊണ്ട് പ്രകാശിക്കുന്ന ഹൃഷീകേശനെ അവൻ നിർഭാഗ്യമായി ധ്യാനിച്ചു.
ത്വമേവ ശരണം കൃഷ്ണ ശരണാഗതവത്സല । നമോസ്തു ദേവദേവായ കിം മേ ഭയം കരിഷ്യതി
കൃഷ്ണാ, നീയെന്നെ രക്ഷിക്കുന്ന ഏക ആശ്രയമാണ്, ആശ്രയാർത്ഥികളെ സ്നേഹിക്കുന്നവനേ, ദേവദേവനേ, നമസ്കാരം. എനിക്ക് എന്ത് ഭയം വരും?
യസ്യോദരേ ത്രയോ ലോകാഃ സപ്ത ചാന്യേ മഹാത്മനഃ । ശരണം തസ്യ പ്രവിഷ്ടോസ്മി ക്വാസ്തേ ഭയം മമൈവ ഹി
മൂന്നു ലോകങ്ങളും മറ്റെഴു ലോകങ്ങളും ഉദരത്തിൽ ഉള്ള മഹാത്മാവിന്റെ ആശ്രയത്തിൽ ഞാൻ പ്രവേശിച്ചു. എനിക്ക് ഭയം എവിടെ?
യസ്മാദ്ഭയാഃ പ്രവര്തംതേ കൃത്യാദിക മഹാബലാഃ । സര്വഭയപ്രഹര്താരം തമസ്മി ശരണം ഗതഃ
ക്രിത്യാദി മഹാബലികൾ ഭയത്താൽ ഉത്ഭവിക്കുന്നവനിൽ, എല്ലാ ഭയങ്ങളും നീക്കുന്നവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി.
പാതകാനാം തു സര്വേഷാം ദാനവാനാം മഹാഭയമ് । രക്ഷകോ വിഷ്ണുഭക്താനാം തമസ്മി ശരണം ഗതഃ
എല്ലാ പാപികൾക്കും ദാനവന്മാർക്കും വലിയ ഭയമായ, വിഷ്ണുഭക്തന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്നവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി.
വൃംദാരകാണാം സര്വേഷാം ദാനവാനാം മഹാത്മനാമ് । യോ ഗതിഃ കൃഷ്ണഭക്താനാം തമസ്മി ശരണം ഗതഃ
എല്ലാ ദേവന്മാർക്കും മഹാത്മാക്കളായ ദാനവന്മാർക്കും കൃഷ്ണഭക്തന്മാർക്കും പരമഗതിയായവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി.
അഭയോ ഭയനാശായ പാപനാശായ ജ്ഞാനവാന് । ഏകശ്ചേംദ്രസ്വരൂപേണ തമസ്മി ശരണം ഗതഃ
ഭയമില്ലാത്തവൻ, ഭയത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, പാപം നീക്കുന്നവൻ, ജ്ഞാനമുള്ളവൻ, ഏകാന്തമായി ഇന്ദ്രസ്വരൂപം സ്വീകരിക്കുന്നവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി.
വ്യാധീനാം നാശകായൈവ യ ഔഷധസ്വരൂപവാന് । നിരാമയോ നിരാനംദസ്തമസ്മി ശരണംഗതഃ
രോഗങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, ഔഷധസ്വരൂപനായവൻ, രോഗമില്ലാത്തവൻ, ദുഃഖമില്ലാത്തവൻ—അവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി.
അചലശ്ചാലയേല്ലോകാനപാപോ ജ്ഞാനമേവ ച । തമസ്മി ശരണം പ്രാപ്തോ ഭയം കിം മേ കരിഷ്യതി
അചലനും ലോകങ്ങളെ ചലിപ്പിക്കുന്നവനും പാപമില്ലാത്തവനും ജ്ഞാനസ്വരൂപനുമായവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി. എനിക്ക് എന്ത് ഭയം വരും?
സാധൂനാം ചാപി സര്വേഷാം പാലകോ യോ ഹ്യനാമയഃ । പാതി വിശ്വം ച വിശ്വാത്മാ തമസ്മി ശരണംഗതഃ
എല്ലാ സദ്പുരുഷന്മാരെയും സംരക്ഷിക്കുന്ന, രോഗമില്ലാത്ത, വിശ്വത്തെ രക്ഷിക്കുന്ന, സർവ്വാത്മാവായവനിൽ ഞാൻ ആശ്രയം തേടി.