ആയാംതി യാംതി തേ സര്വേ താപം ദത്വാ സുദാരുണമ് । പുത്രരൂപേണ തേ സര്വേ സംസാരേ ദ്വിജസത്തമ
അവർ എല്ലാവരും വരികയും പോവുകയും ചെയ്യുന്നു, അതിനിടെ കഠിനമായ വേദന മാത്രം നൽകുന്നു. മക്കളുടെ രൂപത്തിൽ ഇവർ ലോകത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
പൂര്വജന്മകൃതം പുണ്യം യത്ത്വയാ പരിപാലിതമ് । തത്സര്വം ഹി പ്രവക്ഷ്യാമി ശ്രൂയതാമദ്ഭുതം പുനഃ
നീ മുൻജന്മത്തിൽ സമ്പാദിച്ചും സൂക്ഷിച്ചും വെച്ച പുണ്യം ഞാൻ ഇപ്പോൾ മുഴുവനും പറയാം. അത്ഭുതമായ ഈ കഥ വീണ്ടും കേൾക്കു.
വസിഷ്ഠ ഉവാച- ഭവാഞ്ഛൂദ്രോ മഹാപ്രാജ്ഞ പൂര്വജന്മനി നാന്യഥാ । കൃഷികര്ത്താ ജ്ഞാനഹീനോ മഹാലോഭേന സംയുതഃ
വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: മഹാപണ്ഡിതനേ, മുൻജന്മത്തിൽ നീ ഒരു ശൂദ്രനായിരുന്നു, മറ്റൊന്നുമല്ല. നീ കൃഷി ചെയ്തവനും ജ്ഞാനം ഇല്ലാത്തവനും വലിയ ലോഭിയുമായിരുന്നു.
ഏകഭാര്യാ സദാ ദ്വേഷീ ബഹുപുത്രോ ഹ്യദത്തവാന് । ധര്മം നൈവ വിജാനാസി സത്യം നൈവ പരിശ്രുതമ്
നിനക്ക് ഒരു ഭാര്യ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നു, എപ്പോഴും വിരോധം കാണിച്ചവൻ. മക്കൾ പലരും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നീ ആര്ക്കും ഒന്നും നൽകിയില്ല. നീ ധർമ്മം അറിയില്ല, സത്യം കേട്ടതുമില്ല.
ദാനം നൈവ ത്വയാ ദത്തം ശാസ്ത്രം നൈവ പ്രതിശ്രുതമ് । കൃതാ നൈവ ത്വയാ തീര്ഥേ യാത്രാ ചൈവ മഹാമതേ
നീ ഒരിക്കലും ദാനം നൽകിയിട്ടില്ല, ശാസ്ത്രം പഠിച്ചുമില്ല. തീർത്ഥയാത്രകൾ പോലും നീ ചെയ്തിട്ടില്ല, മഹാമതിയേ.
ഏവം കൃതം ത്വയാ വിപ്ര കൃഷിമാര്ഗം പുനഃ പുനഃ । പശൂനാം പാലനം സര്വ ഗവാം ചൈവ ദ്വിജോത്തമ
ഇങ്ങനെ നീ വീണ്ടും വീണ്ടും കൃഷി ചെയ്തതും, എല്ലാ മൃഗങ്ങളെയും പശുക്കളെയും വളർത്തിയതും ചെയ്തിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
മഹിഷീണാം തഥാഽശ്വാനാം പാലനം ച പുനഃ പുനഃ । ഏവം പൂ ര്വംകൃതം കര്മ ത്വയൈവ ദ്വിജസത്തമ
അതു പോലെ നീ വീണ്ടും വീണ്ടും കാളകളും കുതിരകളും വളർത്തിയിരുന്നു. ഇങ്ങനെ മുൻകാലത്ത് നീ ചെയ്തതെല്ലാം ഇതായിരുന്നു, ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ.
വിപുലം ച ധനം തദ്വല്ലോഭേന പരിസംചിതമ് । തസ്യ വ്യയം സുപുണ്യേന ന കൃതം തു ത്വയാ കദാ
നീ വലിയ ധനം സമ്പാദിച്ചു, അതും ലോഭം കൊണ്ടാണ്. പക്ഷേ, അതു ഒരിക്കലും നല്ല കാര്യങ്ങൾക്കായി ചെലവഴിച്ചില്ല.
പാത്രേ ദാനം ന ദത്തം തു ദൃഷ്ട്വാ ദുര്ബലമേവ ച । കൃപാം കൃത്വാ ന ദത്തം തു ഭവതാ ധനമേവ ച
യോഗ്യരായവർക്കും ദാനം നൽകിയില്ല, ദുർബലരെ കണ്ടിട്ടും കരുണ കാണിച്ചില്ല. സഹാനുഭൂതി കൊണ്ടല്ല, നീ സ്വത്ത് മാത്രം സൂക്ഷിച്ചു.
ഗോമഹിഷ്യാദികം സര്വം പശൂനാം സംചിതം ത്വയാ । വിക്രീയ ച ധനം വിപ്ര സംചിതം വിപുലം ത്വയാ
പശുക്കളും കാളകളും മറ്റ് മൃഗങ്ങളും നീ ഒത്തുചേർത്തു. അവയെ വിറ്റ് നീ വലിയ ധനം സമ്പാദിച്ചു, ബ്രാഹ്മണനേ.
തക്രം ഘൃതം തഥാ ക്ഷീരം വിക്രയിത്വാ തതോ ദധി । ദുഷ്കാലം ചിംതിതം വിപ്ര മോഹിതോ വിഷ്ണുമായയാ
നീ മജ്ജി, നെയ്യ്, പാലു എന്നിവയും പിന്നീട് തയിരും വിറ്റു. കഠിനകാലത്തെക്കുറിച്ച് നീ ചിന്തിച്ചു, വിഷ്ണുവിന്റെ മായയിൽ കുടുങ്ങി.
കൃതം മഹാര്ഘമേവാത്ര അന്നം ബ്രാഹ്മണസത്തമ । നിര്ദയേന ത്വയാ ദാനം ന ദത്തം തു കദാചന
നീ ഭക്ഷണം വളരെ വില കൂടിയതാക്കി, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ. ഒരിക്കലും ദാനം നൽകിയിട്ടില്ല, കരുണയില്ലാതെയും.
ദേവാനാം പൂജനം വിപ്ര ഭവതാ ന കൃതം കദാ । പ്രാപ്യ പര്വാണി വിപ്രേഭ്യോ ദ്രവ്യം ന ച സമര്പിതമ്
ദേവന്മാരെ നീ ഒരിക്കലും പൂജിച്ചിട്ടില്ല, ബ്രാഹ്മണനേ. ഉത്സവസമയത്തും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം നൽകിയിട്ടില്ല.
ശ്രാദ്ധംകാലംതുസംപ്രാപ്യശ്രദ്ധയാനകൃതംത്വയാ । ഭാര്യാ വദതി തേ സാധ്വീ ദിനമേനം സമാഗതമ്
പിതൃകർമ്മത്തിനുള്ള സമയത്ത് നീ വിശ്വാസത്തോടെ അത് ചെയ്തില്ല. നിന്റെ സദ്ഭാര്യ ആ ദിവസം ഓർമ്മിപ്പിക്കുമായിരുന്നു.
ശ്വശുരസ്യ ശ്രാദ്ധകാലഃ ശ്വശ്ര്വാശ്ചൈവ മഹാമതേ । ത്വം ശ്രുത്വാ തദ്വചസ്തസ്യാ ഗൃഹം ത്യക്ത്വാ പലായസേ
ശ്വശുരന്റെയും ശ്വശ്രുവിന്റെയും പിതൃകർമ്മ സമയമായപ്പോൾ, മഹാമതിയേ, ഭാര്യയുടെ വാക്ക് കേട്ടാൽ നീ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോയി ഒളിച്ചിരിക്കും.
ധര്മമാര്ഗം ന ദൃഷ്ടം തേ ശ്രുതം നൈവ കദാ ത്വയാ । ലോഭോ മാതാപിതാ ഭ്രാതാ ലോഭഃ സ്വജനബാംധവാഃ
നീ ഒരിക്കലും ധർമ്മമാർഗം കണ്ടിട്ടില്ല, കേട്ടതുമില്ല. ലോഭം തന്നെയാണ് നിന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും സഹോദരനും, ലോഭം തന്നെയാണ് നിന്റെ ബന്ധുക്കളും.
പാലിതം ലോഭമേവൈകം ത്യക്ത്വാ ധര്മം സദൈവ ഹി । തസ്മാദ്ദുഃഖീ ഭവാഞ്ജാതോ ദരിദ്രേണാതിപീഡിതഃ
നീ എപ്പോഴും ധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച്, അത്യന്തം ലാഭം മാത്രം പിന്തുടർന്നു. അതിനാലാണ് നീ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവനായി ജനിച്ചത്.
ദിനേദിനേ മഹാതൃഷ്ണാ ഹൃദയേ തേ പ്രവര്ദ്ധതേ । യദായദാ ഗൃഹേ ദ്രവ്യം വൃദ്ധിമായാതി തേ തദാ
ദിവസം ദിവസവും, നിന്റെ മനസ്സിൽ വലിയ ആഗ്രഹം വളരുന്നു. വീട്ടിൽ സമ്പത്ത് കൂടുമ്പോൾ ആ ആഗ്രഹം കൂടുതൽ ശക്തമാകും.
തൃഷ്ണയാ ദഹ്യമാനസ്തു തയാ ത്വം വഹ്നിരൂപയാ । രാത്രൌ വാ സുപ്രസുപ്തസ്തു നിശ്ചിതോ ഹി പ്രചിംതസി
ആ ആഗ്രഹം തീപോലെ നിന്നെ കത്തിക്കുന്നു. രാത്രി നന്നായി ഉറങ്ങുമ്പോഴും, മനസ്സിൽ ആശങ്കയോടെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദിനം പ്രാപ്യ മഹാമോഹൈര്വ്യാപിതോസി സദൈവ ഹി । സഹസ്രം ലക്ഷം മേ കോടിഃ കദാ അര്ബുദമേവ ച
പുതിയ ദിവസം തുടങ്ങുമ്പോൾ, നീ വലിയ ഭ്രമങ്ങളിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു: 'എപ്പോൾ എനിക്ക് ആയിരം, ലക്ഷം, കോടി, അർബുദം കിട്ടും?' എന്നതുപോലെ.
ഭവിഷ്യതി കദാ ഖര്വോ നിഖര്വശ്ചാഥ മേ ഗൃഹേ । ഏവം സഹസ്രം ലക്ഷം ച കോടിരര്ബുദമേവ ച
'എപ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിൽ ഖർവ്വം, നിഖർവ്വം ഉണ്ടാകും?' എന്നതുപോലെ, ആയിരം, ലക്ഷം, കോടി, അർബുദം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് നീ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ഖര്വോ നിഖര്വഃ സംജാതസ്തൃഷ്ണാ നൈവ പ്രഗച്ഛതി । തവ കായം പരിത്യജ്യ വൃദ്ധിമായാതി സര്വദാ
ഖർവ്വവും നിഖർവ്വവും ലഭിച്ചാലും, നിന്റെ ആഗ്രഹം ഒരിക്കലും മാറുന്നില്ല; അത് ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാലും വളരുന്നുതന്നെ.
നൈവ ദത്തം ഹുതം വിപ്ര ഭുക്തം നൈവ കദാ ത്വയാ । ഖനിതം ഭൂമിമധ്യേ തു ക്ഷിപ്തം പുത്രാനജാനതേ
നീ ഒരിക്കലും ദാനം ചെയ്തിട്ടില്ല, ഹോമം നടത്തിയിട്ടില്ല, സമ്പത്ത് ആസ്വദിച്ചിട്ടുമില്ല. ഭൂമിയിൽ പൂട്ടിയിട്ടത് നിന്റെ മക്കൾക്കു പോലും അറിയില്ല.
അന്യമേവമുപായം തു ദ്രവ്യാഗമനകാരണാത് । കുരുഷേ സര്വദാ വിപ്ര ലോകാന്പൃച്ഛസി ബുദ്ധിമാന്
സമ്പത്ത് നേടാനായി നീ എപ്പോഴും മറ്റുവഴികൾ അന്വേഷിക്കുന്നു, എല്ലായിടത്തും ആളുകളോടും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു.
ഖനിത്രമംജനം വാദം ധാതുവാദമതഃ പരമ് । പൃച്ഛമാനോ ഭ്രമസ്യേകസ്തൃഷ്ണയാ പരിമോഹിതഃ
നീ ഖനനം, മഞ്ഞനം, ലോഹശാസ്ത്രം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുന്നു; ആഗ്രഹത്തിൽ ഭ്രമിച്ച്, വഴിതെറ്റി അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു.
സ്പര്ശംചിംതയസേനിത്യംകല്പാന്സിദ്ധിപ്രദായകാന് । പ്രവേശം വിവരാണാം തു ചിംതമാനഃ സു പൃച്ഛസി
നീ എപ്പോഴും സ്പർശമണിയും, ഇഷ്ടംനല്കുന്ന രത്നങ്ങളും ചിന്തിക്കുന്നു; ഗുഹകളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാമോ എന്ന് ആലോചിച്ച് ഉത്സാഹത്തോടെ ചോദിക്കുന്നു.
തൃഷ്ണാനലേന ദഗ്ധേന സുഖം നൈവ പ്രഗച്ഛസി । തൃഷ്ണാനലേന സംദീപ്തോ ഹാഹാഭൂതോ വിചേതനഃ
ആഗ്രഹത്തിന്റെ തീയിൽ കത്തിയാൽ, ഒരിക്കലും സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല; ആ തീയിൽ പുളഞ്ഞ്, നീ വിഷമത്തിൽ ബോധംകൂടി നഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ഏവം മുഗ്ധോസി വിപ്രേംദ്ര ഗതസ്ത്വം കാലവശ്യതാമ് । ദാരാപുത്രേഷു തദ്ദ്രവ്യം പൃച്ഛമാനേഷു വൈ ത്വയാ
ഇങ്ങനെ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, നീ ഭ്രമിച്ചവനായി കാലത്തിന്റെ വശംവന്നിരിക്കുന്നു; നിന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും ആ സമ്പത്ത് ചോദിച്ചറിയുന്നു.
കഥിതം നൈവ വൃത്താംതം പ്രാണാംസ്ത്യക്ത്വാ ഗതോ യമമ് । ഏവം സര്വം മയാ ഖ്യാതം വൃത്താംതം തവ പൂര്വകമ്
നീ അവർക്കൊരിക്കലും ആ കഥ പറഞ്ഞില്ല; ജീവൻ വിട്ട് യമലോകത്തേക്ക് പോയി. ഇങ്ങനെ, നിന്റെ പഴയ കഥ മുഴുവനും ഞാൻ വെളിപ്പെടുത്തി.
അനേന കര്മണാ വിപ്ര നിര്ധനോസി ദരിദ്രവാന് । സംസാരേ യസ്യ സത്പുത്രാ ഭക്തിമംതഃ സദൈവ ഹി
ഈ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി, ബ്രാഹ്മണാ, നീ ദരിദ്രനും ദുർബലനും ആയി. ഈ ലോകത്ത്, ഭക്തിയുള്ള നല്ല മക്കളുള്ളവർക്കാണ് സുഖം.