ഇദാനീം കുരു കല്യാണി മദ്വാക്യം ധര്മസംയുതമ് । സര്വലക്ഷണസംപന്നം സത്യധര്മസമന്വിതമ്
സൗഭാഗ്യവതിയായവളേ, ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കണം; അവ ധർമ്മപൂർണ്ണവും എല്ലാ നല്ല ലക്ഷണങ്ങളോടും സത്യധർമ്മത്തോടും കൂടിയവയാണ്.
സര്വജ്ഞം സര്വദേ ദേവി പുത്രമുത്പാദ്യ സുംദരമ് । ഇംദ്രത്വം തസ്യ ദാസ്യാമി ഇംദ്രഃ സോപി ഭവിഷ്യതി
ദേവിയേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനും സുന്ദരനുമായ ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കണം; ഞാൻ അവനു ഇന്ദ്രപദവി നൽകും, അവൻ തന്നെ ഇന്ദ്രനാകും.
ഏവം സംഭാഷിതം ശ്രുത്വാ മഹാഹര്ഷസമന്വിതാ । ദേവദേവപ്രസാദേന ഇംദ്രഃ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ, വലിയ സന്തോഷത്തോടെ, ദേവദേവന്റെ കൃപയാൽ, ഇന്ദ്രൻ അവളുടെ മകനാകും.
ഏവമസ്തു മഹാഭാഗ തവ വാക്യം കരോമ്യഹമ് । തതസ്താ ദേവതാഃ സര്വാ ജഗ്മുഃ സ്വസ്ഥാനമേവ ഹി
അങ്ങനെ ആകട്ടെ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായവളേ, ഞാൻ നിന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കും; പിന്നെ എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
ഹരിണാ സഹ തേ സര്വേ നിരാതംകാ മുദാന്വിതാഃ । സൂത ഉവാച- അദിതിഃ കശ്യപം പ്രാഹ ഋതും പ്രാപ്യ മനസ്വിനീ
ഹരിയോടൊപ്പം എല്ലാവരും ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നു; സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, കാലം വന്നപ്പോൾ, ആദിതി മനസ്സിൽ ഉറച്ചവളായി കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്ദീയതാം പുത്രഃ സുരേംദ്രപദഭോജകഃ । ചിംതയിത്വാ ക്ഷണം വിപ്രസ്താമുവാച മനസ്വിനീമ്
ഭഗവാനേ, ദേവേന്ദ്രപദം അലങ്കരിക്കുന്ന ഒരു മകൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം, ആ മഹാത്മാവ് അവളോട് പറഞ്ഞു.
ഏവമസ്തു മഹാഭാഗേ തവ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി । ത്രൈലോക്യസ്യാപി കര്താ സ യജ്ഞഭോക്താ സ ഏവ ച
അങ്ങനെ ആകട്ടെ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായവളേ, നിന്റെ മകൻ മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും യജ്ഞഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും.
തസ്യാഃ ശിരസി സന്യസ്യ സ്വഹസ്തം ച ദ്വിജോത്തമഃ । തപശ്ചചാര തേജസ്വീ സത്യധര്മസമന്വിതഃ
ആ മഹാത്മാവ് അവളുടെ തലയിൽ തന്റെ കൈ വെച്ച്, സത്യധർമ്മപൂർണ്ണനായ തേജസ്സുള്ളവൻ തപസ്സ് ചെയ്തു.
സുവ്രതോ നാമ തേജസ്വീ വിഷ്ണുലോകേ വസേത്സദാ । തസ്യ പുണ്യക്ഷയേ ജാതേ വിഷ്ണുലോകാദ്ദ്വിജോത്തമാഃ
സുവ്രതൻ എന്ന തേജസ്സുള്ളവൻ എപ്പോഴും വിഷ്ണുലോകത്തിൽ വസിക്കും; അവന്റെ പുണ്യം തീർന്നാൽ, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരേ,
പതനം കര്മവശതസ്തതസ്തസ്യ ദ്വിജോത്തമാഃ । പുണ്യഗര്ഭം ഗതോ വിപ്ര അദിത്യാസ്തു മഹാതപാഃ
കർമഫലത്താൽ അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു, മഹാതപസ്സുള്ള ആദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അവളിലൂടെ ജനിക്കും.
ഇംദ്രത്വം ഭോക്തുകാമാര്ഥം സത്യപുണ്യേന കര്മണാ । ഗര്ഭം ദധാര സാ ദേവീ പുണ്യേന തപസാ കില
ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ ആസ്വദിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, സത്യമുള്ള പുണ്യവും തപസ്സുംകൊണ്ട് ആ ദേവി ഗർഭം ധരിച്ചു.
തപസ്തേപേ നിരാലസ്യാ വനവാസം ഗതാ സതീ। ദിവ്യം വര്ഷശതം യാതം തപംത്യാം ദേവമാതരി
ആ ദേവമാതാവ്, ആലസ്യമില്ലാതെ, കാടിൽ താമസിച്ച് ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം തപസ്സ് ചെയ്തു.
തപംത്യഥ തപസ്തീവ്രം ദുഷ്കരം ദേവതാസുരൈഃ । തതഃ സാ തപസാ തേന തേജസാ ച പ്രഭാന്വിതാ
പിന്നീട് അവൾ ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും ദുഷ്കരം ആയ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു. ആ തപസ്സും തേജസ്സുംകൊണ്ട് അവൾ അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവളായി.
സൂര്യതേജഃ പ്രതീകാശാ ദ്വിതീയ ഇവ ഭാസ്കരഃ । ശുശുഭേ സാ യഥാ ദീപ്താ പരമം ധ്യാനമാസ്ഥിതാ
സൂര്യന്റെ തേജസ്സുപോലെ, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യൻപോലെ, പരമമായ ധ്യാനത്തിൽ ലീനയായ അവൾ അതീവ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങി.
രൂപേണാധികതാം യാതാ തപസസ്തേജസാ തദാ । തപോധ്യാനപരാ സാ ച വായുഭക്ഷാ തപസ്വിനീ
ആ സമയത്ത് തപസ്സിന്റെയും തേജസ്സിന്റെയും ശക്തിയാൽ അവൾ സൗന്ദര്യത്തിൽ എല്ലാവരെയും മികവിൽ എത്തി; തപസ്സിലും ധ്യാനത്തിലും മുഴുകി, വായുവിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു.
അധികം ശുശുഭേ ദേവീ ദക്ഷസ്യ തനയാ തദാ । സിദ്ധാശ്ച ഋഷയഃ സര്വേ ദേവാശ്ചാപി മഹൌജസഃ
അപ്പോൾ ദക്ഷന്റെ മകളായ ആ ദേവി കൂടുതൽ പ്രകാശം നേടി; സിദ്ധന്മാരും ഋഷിമാരും മഹത്തായ ദേവന്മാരും അവളെ ആദരിച്ചു.
സ്തുവംതി താം മഹാഭാഗാം രക്ഷംതി ച സുതത്പരാഃ । പൂര്ണേ വര്ഷശതേ തസ്യാ വിഷ്ണുസ്തത്ര സമാഗതഃ
അവളെ മഹാഭാഗ്യശാലിയെന്നു സ്തുതിക്കുകയും, മകനോടുള്ള സ്നേഹത്തോടെ അവളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു; അവളുടെ നൂറു വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ വിഷ്ണു അവിടെയെത്തി.
താമുവാച മഹാഭാഗാമദിതിം തപസാന്വിതാമ് । ദേവി ഗര്ഭഃ സുസംപൂര്ണഃ സൂതികാലഃ പ്രവര്തതേ
അവിടുത്തെ മഹാഭാഗ്യശാലിയും തപസ്സിൽ ലീനയുമായ അദിതിയെ ദൈവം这样 പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നിന്റെ ഗർഭം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു; പ്രസവസമയം എത്തി.'
തവൈവ തപസാ പുഷ്ടസ്തേജസാ ച പ്രവര്ദ്ധിതഃ । അദ്യൈവ ഗര്ഭമേതം ത്വം മുംച മുംച യശസ്വിനി
'നിന്റെ തപസ്സുകൊണ്ടും തേജസ്സുകൊണ്ടും ഈ ഗർഭം ശക്തിയോടെ വളർന്നു; മഹത്വമുള്ളവളേ, ഇന്നുതന്നെ ഈ ഗർഭം പ്രസവിക്കൂ.'
ഏവമാഭാഷ്യ ദേവേശഃ സ ജഗാമ സ്വകം ഗൃഹമ് । അസൂത പുത്രം സാ ദേവീ കാലേ പ്രാപ്തേ മഹോദയേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; ശരിയായ സമയത്തും ഉജ്ജ്വലമായ ഘട്ടത്തിലും ആ ദേവി ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.
സാ പുത്രം ദീപ്തിസംയുക്തം ദ്വിതീയമിവ ഭാസ്കരമ് । സുഭഗം ചാരുസര്വാംഗം സര്വലക്ഷണസംയുതമ്
അവൾ ദീപ്തിയുള്ള, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യനെപ്പോലെ, മനോഹരമായ ശരീരവും എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളുമുള്ള ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.
ചതുര്ബാഹും മഹാകായം ലോകപാലം സുരേശ്വരമ് । തേജോജ്വാലാസമാകീര്ണം ചക്രപദ്മസുഹസ്തകമ്
നാലു കൈകളും വലിയ ശരീരവും ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകനും ദേവന്മാരുടെ അധിപനും ആയ അവൻ, തേജസ്സിൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനും, മനോഹരമായ കൈകളിൽ ചക്രവും താമരയും പിടിച്ചവനും ആയിരുന്നു.
ചംദ്രബിംബാനുകാരേണ വദനേന മഹാമതിഃ । രാജമാനം മഹാപ്രാജ്ഞം തേജസാ വൈഷ്ണവേന ച
ചന്ദ്രന്റെ വട്ടംപോലെയുള്ള മുഖം, മഹത്തായ ബുദ്ധി, വിഷ്ണുവിന്റെ തേജസ്സും ജ്ഞാനവും കൊണ്ട് പ്രകാശിച്ചവൻ, അതീവ ഭംഗിയോടെ തിളങ്ങി.
അന്യൈശ്ച ലക്ഷണൈര്ദിവ്യൈര്ദിവ്യഭാവൈരലംകൃതമ് । സര്വലക്ഷണസംപൂര്ണം ചംദ്രാസ്യം കമലേക്ഷണമ്
മറ്റു ദിവ്യലക്ഷണങ്ങളാലും ദിവ്യഗുണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, എല്ലാ ശുഭലക്ഷണങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ചന്ദ്രസദൃശമായ മുഖവും താമരപോലെയുള്ള കണ്ണുകളും ഉള്ളവനായിരുന്നു അവൻ.
ആജഗ്മുസ്തേ ത്രയോ ദേവാ ഋഷയോ വേദപാരഗാഃ । ഗംധര്വാശ്ച തതോ നാഗാഃ സിദ്ധാവിദ്യാധരാസ്തഥാ
പിന്നീട് മൂന്നു ദേവന്മാരും, വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഋഷിമാരും, ഗന്ധർവന്മാരും, നാഗന്മാരും, സിദ്ധന്മാരും വിദ്യാധരന്മാരും അവിടെ എത്തി.
ഋഷയഃ സപ്ത തേ ദിവ്യാഃ പൂര്വാപരമഹൌജസഃ । അന്യേ ച മുനയഃ പുണ്യാഃ പുണ്യമംഗലദായിനഃ
ആ ദിവ്യമായ ഏഴു ഋഷിമാരും, പുരാതനരും മഹത്തായ ശക്തിയുള്ളവരുമായ മറ്റു പുണ്യശാലി മുനിമാരും, പുണ്യവും മംഗളവും നൽകുന്നവരും അവിടെ എത്തി.
ആജഗ്മുസ്തേ മഹാത്മാനോ ഹര്ഷനിര്ഭരമാനസാഃ । തസ്മിഞ്ജാതേ മഹാഭാഗേ ഭഗവംതോ മഹൌജസി
ആ മഹാഭാഗ്യശാലിയും മഹത്തായവനുമായവന്റെ ജനനത്തിൽ ഹർഷം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ മഹാത്മാക്കളായവർ അവിടെ എത്തി.
ആജഗ്മുര്ദേവതാഃ സര്വേ പര്വതാസ്തു തപസ്വിനഃ । ക്ഷീരാദ്യാഃ സാഗരാഃ സര്വേ നദ്യശ്ചൈവ തഥാമലാഃ
എല്ലാ ദേവന്മാരും, തപസ്സിൽ ലീനമായ പർവതങ്ങളും, ക്ഷീരസാഗരത്തോടു തുടങ്ങുന്ന എല്ലാ സമുദ്രങ്ങളും, വിശുദ്ധമായ നദികളും അവിടെ എത്തി.
പ്രീതിമംതസ്തതഃ സര്വേ യേ ചാന്യേ ഹി ചരാചരാഃ । മംഗലൈസ്തു മഹോത്സാഹം ചക്രുഃ സര്വേ സുരേശ്വരാഃ
അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരും, കൂടാതെ മറ്റു സജീവ-നിശ്ചല ജീവികളും സന്തോഷത്തോടെ ഉത്സവം നടത്തി; ദേവന്മാരുടെ നേതാക്കൾ വലിയ ആവേശത്തോടെ ശുഭകാര്യങ്ങൾ നടത്തി.
നനൃതുശ്ചാപ്സരാഃ സംഘാ ഗംധര്വാ ലലിതം ജഗുഃ । വേദമംത്രൈസ്തതോ ദേവാ ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ
അപ്സരസുകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തു, ഗന്ധർവന്മാർ മധുരമായി പാടിച്ചു; പിന്നെ ദേവന്മാരും വേദങ്ങളിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരും വേദമന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിച്ചു.