മനസാ ചേപ്സിതം സര്വം തത്തേ ദദ്മി സുനിശ്ചിതമ് । അദിതിരുവാച- പൂര്വം പുത്രവതീ ഭൂതാ പ്രസാദാത്തവ മാധവ
മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം ഞാൻ ഉറപ്പോടെ നൽകും. അതിതി പറഞ്ഞു: മാധവാ, നിങ്ങളുടെ കൃപയാൽ, ഞാൻ മുമ്പ് പുത്രവതിയായിരുന്നു.
അമരാ നിര്ജരാഃ സര്വേ അക്ഷയാഃ പുണ്യവത്സലാഃ । അമീ പുത്രാ മയാ ലബ്ധാഃ ശ്രൂയതാം മധുസൂദന
എന്റെ എല്ലാ പുത്രന്മാരും, അമരന്മാരും, നശിക്കാത്തവരും, പുണ്യത്തിൽ അർപ്പിതന്മാരും, ഞാൻ നേടിയവരാണ്; കേൾക്കൂ, മധുസൂദന.
സുതരാം ത്വം ച ഗോവിംദ സര്വകാമസമൃദ്ധിദഃ । മമ ഗര്ഭേ വസംശ്ചൈവ ഭവാംശ്ച മമ നംദനഃ
എൻറെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവനായ ഗോവിന്ദാ, നീ എൻറെ ഗർഭത്തിൽ വന്ന് എൻറെ മകനായി ജനിക്കണമേ.
ത്വയാ പുത്രേണ നിത്യം ച യഥാ നംദാമി കേശവ । ഏവം മഹോദയം നാഥ പൂരയസ്വ മനോരഥമ്
കേശവാ, നീ എൻറെ മകനായാൽ ഞാൻ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കും; പ്രഭോ, ഈ വലിയ ആഗ്രഹം നീ നിറവേറ്റണം.
വാസുദേവ ഉവാച- ഭവത്യാ ദേവകാര്യാര്ഥം ഗംതവ്യം മാനുഷീം തനുമ് । തദാഹം തവ ഗര്ഭേ വൈ വാസം യാസ്യാമി നിശ്ചിതമ്
വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു: ദേവതകളുടെ കാര്യത്തിനായി, നിന്നുവേണ്ടി ഞാൻ മനുഷ്യരൂപം സ്വീകരിക്കും; അപ്പോൾ ഞാൻ നിർഭാഗ്യമായി എൻറെ വാസം നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ എടുക്കും.
യുഗേ ദ്വാദശകേ പ്രാപ്തേ ഭൂഭാരഹരണായ വൈ । ജമദഗ്നിസുതോ ദേവി രാമോ നാമ ദ്വിജോത്തമഃ
പന്ത്രണ്ടാം യുഗം എത്തിയപ്പോൾ, ഭൂഭാരമെടുത്ത് മാറ്റാൻ ജമദഗ്നിയുടെ മകനായ രാമൻ, ബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ, പ്രത്യക്ഷപ്പെടും.
പ്രതാപതേജസായുക്തഃ സര്വക്ഷത്രവധായ ച । തവ പുത്രോ ഭവിഷ്യാമി സര്വശസ്ത്രഭൃതാം വരഃ
വലിയ ശക്തിയും തേജസ്സും ഉള്ളവനായി, എല്ലാ ക്ഷത്രിയന്മാരെയും സംഹരിക്കാൻ ഞാൻ നിന്റെ മകനായി ജനിക്കും; ആയുധധാരികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായവനായി ഞാൻ വരും.
സപ്തവിംശതികേ പ്രാപ്തേ ത്രേതാഖ്യേ തു തഥാ യുഗേ । രാമോ നാമ ഭവിഷ്യാമി തവ പുത്രഃ പതിവ്രതേ
ഇരുപത്തിയേഴാം യുഗമായ ത്രേതായുഗത്തിൽ ഞാൻ വീണ്ടും രാമൻ എന്ന പേരിൽ നിന്റെ മകനായി ജനിക്കും, ധർമ്മനിഷ്ഠയുള്ളവളേ.
പുനഃ പുത്രോ ഭവിഷ്യാമി തവൈവ ശൃണു പുണ്യധേഃ । അഷ്ടാവിംശതികേ പ്രാപ്തേ ദ്വാപരാംതേ യുഗേ തദാ
പുണ്യവതിയേ, വീണ്ടും കേൾക്കൂ: ഇരുപത്തിയെട്ടാം യുഗം, ദ്വാപരയുഗത്തിന്റെ അവസാനം, ഞാൻ വീണ്ടും നിന്റെ മകനാകും.
സര്വദൈത്യവിനാശാര്ഥേ ഭൂഭാരഹരണായ ച । വാസുദേവാഖ്യസ്തേ പുത്രോ ഭവിഷ്യാമി ന സംശയഃ
എല്ലാ അസുരന്മാരെയും സംഹരിക്കുകയും ഭൂഭാരമെടുത്ത് മാറ്റുകയും ചെയ്യാൻ ഞാൻ വാസുദേവൻ എന്ന പേരിൽ നിന്റെ മകനായി ജനിക്കും; ഇതിൽ സംശയമില്ല.
ഇദാനീം കുരു കല്യാണി മദ്വാക്യം ധര്മസംയുതമ് । സര്വലക്ഷണസംപന്നം സത്യധര്മസമന്വിതമ്
സൗഭാഗ്യവതിയായവളേ, ഇപ്പോൾ നീ എന്റെ വാക്കുകൾ അനുസരിക്കണം; അവ ധർമ്മപൂർണ്ണവും എല്ലാ നല്ല ലക്ഷണങ്ങളോടും സത്യധർമ്മത്തോടും കൂടിയവയാണ്.
സര്വജ്ഞം സര്വദേ ദേവി പുത്രമുത്പാദ്യ സുംദരമ് । ഇംദ്രത്വം തസ്യ ദാസ്യാമി ഇംദ്രഃ സോപി ഭവിഷ്യതി
ദേവിയേ, നീ എല്ലാം അറിയുന്നവനും സുന്ദരനുമായ ഒരു മകനെ പ്രസവിക്കണം; ഞാൻ അവനു ഇന്ദ്രപദവി നൽകും, അവൻ തന്നെ ഇന്ദ്രനാകും.
ഏവം സംഭാഷിതം ശ്രുത്വാ മഹാഹര്ഷസമന്വിതാ । ദേവദേവപ്രസാദേന ഇംദ്രഃ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ, വലിയ സന്തോഷത്തോടെ, ദേവദേവന്റെ കൃപയാൽ, ഇന്ദ്രൻ അവളുടെ മകനാകും.
ഏവമസ്തു മഹാഭാഗ തവ വാക്യം കരോമ്യഹമ് । തതസ്താ ദേവതാഃ സര്വാ ജഗ്മുഃ സ്വസ്ഥാനമേവ ഹി
അങ്ങനെ ആകട്ടെ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായവളേ, ഞാൻ നിന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കും; പിന്നെ എല്ലാ ദേവതകളും തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലേക്ക് തിരികെ പോയി.
ഹരിണാ സഹ തേ സര്വേ നിരാതംകാ മുദാന്വിതാഃ । സൂത ഉവാച- അദിതിഃ കശ്യപം പ്രാഹ ഋതും പ്രാപ്യ മനസ്വിനീ
ഹരിയോടൊപ്പം എല്ലാവരും ഭയമില്ലാതെ സന്തോഷത്തോടെ നിന്നു; സൂതൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, കാലം വന്നപ്പോൾ, ആദിതി മനസ്സിൽ ഉറച്ചവളായി കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു.
ഭഗവന്ദീയതാം പുത്രഃ സുരേംദ്രപദഭോജകഃ । ചിംതയിത്വാ ക്ഷണം വിപ്രസ്താമുവാച മനസ്വിനീമ്
ഭഗവാനേ, ദേവേന്ദ്രപദം അലങ്കരിക്കുന്ന ഒരു മകൻ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കണമേ. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം, ആ മഹാത്മാവ് അവളോട് പറഞ്ഞു.
ഏവമസ്തു മഹാഭാഗേ തവ പുത്രോ ഭവിഷ്യതി । ത്രൈലോക്യസ്യാപി കര്താ സ യജ്ഞഭോക്താ സ ഏവ ച
അങ്ങനെ ആകട്ടെ, മഹാഭാഗ്യശാലിയായവളേ, നിന്റെ മകൻ മൂന്നു ലോകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും യജ്ഞഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യും.
തസ്യാഃ ശിരസി സന്യസ്യ സ്വഹസ്തം ച ദ്വിജോത്തമഃ । തപശ്ചചാര തേജസ്വീ സത്യധര്മസമന്വിതഃ
ആ മഹാത്മാവ് അവളുടെ തലയിൽ തന്റെ കൈ വെച്ച്, സത്യധർമ്മപൂർണ്ണനായ തേജസ്സുള്ളവൻ തപസ്സ് ചെയ്തു.
സുവ്രതോ നാമ തേജസ്വീ വിഷ്ണുലോകേ വസേത്സദാ । തസ്യ പുണ്യക്ഷയേ ജാതേ വിഷ്ണുലോകാദ്ദ്വിജോത്തമാഃ
സുവ്രതൻ എന്ന തേജസ്സുള്ളവൻ എപ്പോഴും വിഷ്ണുലോകത്തിൽ വസിക്കും; അവന്റെ പുണ്യം തീർന്നാൽ, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരേ,
പതനം കര്മവശതസ്തതസ്തസ്യ ദ്വിജോത്തമാഃ । പുണ്യഗര്ഭം ഗതോ വിപ്ര അദിത്യാസ്തു മഹാതപാഃ
കർമഫലത്താൽ അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീണു, മഹാതപസ്സുള്ള ആദിതിയുടെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് അവളിലൂടെ ജനിക്കും.
ഇംദ്രത്വം ഭോക്തുകാമാര്ഥം സത്യപുണ്യേന കര്മണാ । ഗര്ഭം ദധാര സാ ദേവീ പുണ്യേന തപസാ കില
ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനത്തിൽ ആസ്വദിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തോടെ, സത്യമുള്ള പുണ്യവും തപസ്സുംകൊണ്ട് ആ ദേവി ഗർഭം ധരിച്ചു.
തപസ്തേപേ നിരാലസ്യാ വനവാസം ഗതാ സതീ। ദിവ്യം വര്ഷശതം യാതം തപംത്യാം ദേവമാതരി
ആ ദേവമാതാവ്, ആലസ്യമില്ലാതെ, കാടിൽ താമസിച്ച് ദിവ്യമായ നൂറു വർഷം തപസ്സ് ചെയ്തു.
തപംത്യഥ തപസ്തീവ്രം ദുഷ്കരം ദേവതാസുരൈഃ । തതഃ സാ തപസാ തേന തേജസാ ച പ്രഭാന്വിതാ
പിന്നീട് അവൾ ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പോലും ദുഷ്കരം ആയ കഠിനമായ തപസ്സ് ചെയ്തു. ആ തപസ്സും തേജസ്സുംകൊണ്ട് അവൾ അത്യന്തം പ്രകാശമുള്ളവളായി.
സൂര്യതേജഃ പ്രതീകാശാ ദ്വിതീയ ഇവ ഭാസ്കരഃ । ശുശുഭേ സാ യഥാ ദീപ്താ പരമം ധ്യാനമാസ്ഥിതാ
സൂര്യന്റെ തേജസ്സുപോലെ, രണ്ടാമത്തെ സൂര്യൻപോലെ, പരമമായ ധ്യാനത്തിൽ ലീനയായ അവൾ അതീവ ദീപ്തിയോടെ തിളങ്ങി.
രൂപേണാധികതാം യാതാ തപസസ്തേജസാ തദാ । തപോധ്യാനപരാ സാ ച വായുഭക്ഷാ തപസ്വിനീ
ആ സമയത്ത് തപസ്സിന്റെയും തേജസ്സിന്റെയും ശക്തിയാൽ അവൾ സൗന്ദര്യത്തിൽ എല്ലാവരെയും മികവിൽ എത്തി; തപസ്സിലും ധ്യാനത്തിലും മുഴുകി, വായുവിൽ മാത്രം ജീവിച്ചു.
അധികം ശുശുഭേ ദേവീ ദക്ഷസ്യ തനയാ തദാ । സിദ്ധാശ്ച ഋഷയഃ സര്വേ ദേവാശ്ചാപി മഹൌജസഃ
അപ്പോൾ ദക്ഷന്റെ മകളായ ആ ദേവി കൂടുതൽ പ്രകാശം നേടി; സിദ്ധന്മാരും ഋഷിമാരും മഹത്തായ ദേവന്മാരും അവളെ ആദരിച്ചു.
സ്തുവംതി താം മഹാഭാഗാം രക്ഷംതി ച സുതത്പരാഃ । പൂര്ണേ വര്ഷശതേ തസ്യാ വിഷ്ണുസ്തത്ര സമാഗതഃ
അവളെ മഹാഭാഗ്യശാലിയെന്നു സ്തുതിക്കുകയും, മകനോടുള്ള സ്നേഹത്തോടെ അവളെ രക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു; അവളുടെ നൂറു വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ വിഷ്ണു അവിടെയെത്തി.
താമുവാച മഹാഭാഗാമദിതിം തപസാന്വിതാമ് । ദേവി ഗര്ഭഃ സുസംപൂര്ണഃ സൂതികാലഃ പ്രവര്തതേ
അവിടുത്തെ മഹാഭാഗ്യശാലിയും തപസ്സിൽ ലീനയുമായ അദിതിയെ ദൈവം这样 പറഞ്ഞു: 'ദേവി, നിന്റെ ഗർഭം ഇപ്പോൾ പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു; പ്രസവസമയം എത്തി.'
തവൈവ തപസാ പുഷ്ടസ്തേജസാ ച പ്രവര്ദ്ധിതഃ । അദ്യൈവ ഗര്ഭമേതം ത്വം മുംച മുംച യശസ്വിനി
'നിന്റെ തപസ്സുകൊണ്ടും തേജസ്സുകൊണ്ടും ഈ ഗർഭം ശക്തിയോടെ വളർന്നു; മഹത്വമുള്ളവളേ, ഇന്നുതന്നെ ഈ ഗർഭം പ്രസവിക്കൂ.'
ഏവമാഭാഷ്യ ദേവേശഃ സ ജഗാമ സ്വകം ഗൃഹമ് । അസൂത പുത്രം സാ ദേവീ കാലേ പ്രാപ്തേ മഹോദയേ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ തന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; ശരിയായ സമയത്തും ഉജ്ജ്വലമായ ഘട്ടത്തിലും ആ ദേവി ഒരു പുത്രനെ പ്രസവിച്ചു.