ഏവം യഃ കുരുതേ ദാനം സോമോദ്ദിഷ്ടം ദ്വിജാതയേ। സ്വര്ലോകേ നരലോകേ വാ രൂപസൌഭാഗ്യഭുഗ്ഭവേത്
ഇങ്ങനെ സോമനു നിർദ്ദേശിച്ച ദാനം ഒരു ദ്വിജനു നൽകുന്നവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലോ ഭൂമിയിലോ ആയാലും സൗന്ദര്യവും ഭാഗ്യവും അനുഭവിക്കും.
ഇതി ശ്രീപാദ്മപുരാണേ പ്രഥമേ സൃഷ്ടിഖംഡേ സോമാര്ചനം। നാമാശീതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിൽ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിലെ എൺപതാം അധ്യായമായ 'സോമാർച്ചന'ം സമാപിക്കുന്നു.
വൈശംപായന ഉവാച-। ഉദ്ഭവം ലോഹിതാംഗസ്യ സംതോഷം തു ജനേഷു ച। പ്രഭാവം വൈഭവം തേജഃ ശ്രോതുമിച്ഛാമി തത്ത്വതഃ
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു: ലോഹിതാംഗന്റെ ഉത്ഭവവും, ജനങ്ങളിൽ അവന്റെ സന്തോഷവും, ശക്തിയും ഐശ്വര്യവും തേജസ്സും സത്യമായി ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച-। ഹരാംശസംഭവോ ദേവഃ കുജാതഃ പൃഥിവീസുതഃ। സത്ത്വസ്ഥസ്സത്വസംപൂര്ണശ്ശൂരഃ ശക്തിധരോ ഭുവി
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഹരന്റെ അംശത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഭൂമിയുടെ മകൻ കുജൻ സത്ത്വഗുണത്തിൽ നിലകൊണ്ട, സദ്ഗുണം നിറഞ്ഞ, ധൈര്യശാലിയും ശക്തനുമാണ്.
തീക്ഷ്ണഃ ക്രൂരഗ്രഹോ ദേവോ ലോഹിതാംഗഃ പ്രതാപവാന്। കുമാരോ രൂപസംപന്നോ വിദ്യുത്പാതമയഃ പ്രഭുഃ
തീവ്രനും ക്രൂരഗ്രഹങ്ങളിലേറെയും ശക്തിയുള്ളവനും ആയ ലോഹിതാംഗൻ, യൗവനത്തിൽ, സൗന്ദര്യവും തേജസ്സും നിറഞ്ഞവൻ, മിന്നൽപോലെയുള്ള പ്രഭുവാണ്.
അനേന ഭര്ജിതാ ദൈത്യാഃ ക്രവ്യാദായ സുരദ്വിഷഃ। ദശായോഗാച്ച മനുജാ ഉദ്ഭിജ്ജാഃ പശുപക്ഷിണഃ
അവൻ ദാനവന്മാരെയും ദേവദ്വേഷികളായ മാംസഭക്ഷകരെയും ദഹിച്ചു; അവന്റെ പത്ത് വിധമായ യോഗത്തിൽ നിന്ന് മനുഷ്യരും സസ്യങ്ങളും മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും ഉത്ഭവിച്ചു.
വൈശംപായന ഉവാച-। ശംഭോരേഷ കഥം ജാതഃ കഥം ജാതോ മഹീസുതഃ। ഗ്രഹോ ദേവഃ കഥം ക്രൂര ഏതദിച്ഛാമി വേദിതുമ്
വൈശംപായനൻ പറഞ്ഞു: ശംഭുവിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഭൂമിയിൽ നിന്ന് എങ്ങനെ ജനിച്ചു? ഈ ഗ്രഹം എങ്ങനെ ക്രൂരദേവനായി? ഇതെല്ലാം ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
കഥമസ്യ ഭവേത്തുഷ്ടിഃ സര്വലോകേഷു സര്വദാ। ഗുരോ മയ്യാപ്തഭാവേ തു വദ നിസ്സംശയം മുഖാത്
അവൻ എങ്ങനെ എല്ലായിടത്തും എല്ലായ്പ്പോഴും തൃപ്തനാകുന്നു? ഗുരുവേ, എന്നിൽ വിശ്വാസം വച്ചുകൊണ്ട് സംശയമില്ലാതെ വായിലൂടെ പറയണം.
വ്യാസ ഉവാച-। ഹിരണ്യാക്ഷകുലേ ധീമാനസുരാണാം ച പാര്ഥിവഃ। അംധകേതി സമാഖ്യാതോ ദൈത്യഃ സര്വസുരാംതകൃത്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഹിരണ്യാക്ഷന്റെ വംശത്തിൽ, ബുദ്ധിമാൻ അസുരന്മാരിൽ, ആന്ധകൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു രാജാവുണ്ടായിരുന്നു; അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരെയും നശിപ്പിച്ചവനാണ്.
ജാതോ വിഷ്ണുവരാദേവ ജാതോ വിഷ്ണുപരാക്രമഃ। തേനൈവ നിര്ജിതാ ദേവാസ്സേന്ദ്രാഃ ക്രതുഭുജഃ ക്രമാത്
വിഷ്ണുവിന്റെ വരപ്രസാദത്തിൽ ജനിച്ച, വിഷ്ണുവിന്റെ ശക്തിയുള്ളവൻ, അവൻ ദേവന്മാരെയും ഇന്ദ്രനെയും യാഗം ചെയ്യുന്നവരെയും ഒന്നൊന്നായി ജയിച്ചു.
തതോ ദേവാ വിധിം ഗത്വാ വചനം ചേദമബ്രുവന്। അന്ധകേനൈവ ചാസ്മാകം ഹൃതം രാജ്യം സുഖം മഖഃ
അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ സ്രഷ്ടാവിനോടു ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'ആന്ധകന്റെ കാരണമാണ് ഞങ്ങളുടെ രാജ്യവും സുഖവും യാഗവും നഷ്ടമായത്.'
തസ്മാത്തസ്യ വധോപായ ഉച്യതാം തദ്വിധീയതാമ്। അഥ ധാതാഽബ്രവീദ്വാക്യം ദേവാനസ്യ ച നൈധനമ്
'അതിനാൽ അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ മാർഗം പറയണം, അതും ചെയ്യണം.' അപ്പോൾ സ്രഷ്ടാവ് ദേവന്മാരോടു പറഞ്ഞു: 'അവന്റെ മരണം ഇപ്പോൾ സംഭവിക്കില്ല.'
നാസ്തി വിഷ്ണുവരാദേവ പീയൂഷസ്യ ച ഭക്ഷണാത്। കിംതു തസ്യാസുരത്വസ്യ യഥാ പരിഭവോ ധ്രുവമ്
വിഷ്ണുവിന്റെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടോ അമൃതം കഴിച്ചതുകൊണ്ടോ യാതൊരു ഗുണവും ഇല്ല; പക്ഷേ അവന്റെ അസുരസ്വഭാവം കൊണ്ടുള്ള അപമാനം ഉറപ്പാണ്.
കുര്വേ ലോകഹിതാര്ഥായ ശ്രദ്ധാം കാമസമന്വിതാമ്। വിചികിത്സാ തു തത്രൈവ സര്വാസ്ത്രീരതിഗച്ഛതി
ലോകത്തിന്റെയും ഭാവുകത്വത്തിനായി, ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ വിശ്വാസം ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു; എന്നാൽ സ്ത്രീകളെ തേടുന്ന സമയത്താണ് സംശയം മുഴുവനും ഉണ്ടാകുന്നത്.
ത്യക്ത്വൈകാം പാര്വതീം ദുര്ഗാം ന തസ്യ മാനസം സ്ഥിരമ്। തതഃ ക്രുദ്ധോ ജഗത്സ്വാമീ തം ച വൈരൂപ്യതാം നയേത്
പാർവതിയെയും ദുര്ഗ്ഗയെയും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അവന്റെ മനസ്സ് സ്ഥിരതയില്ലാതാകും; അതുകൊണ്ട്, ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ കോപത്തോടെ അവനെ ഭംഗം ആക്കും.
തതോഽസുരത്വം സംത്യജ്യ ഗണസ്തസ്യ ഭവിഷ്യതി। ഏവമുക്ത്വാ പ്രജാധ്യക്ഷഃ ശ്രദ്ധാം കാമസമന്വിതാമ്
അതിനുശേഷം, അസുരത്വം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അവന്റെ അനുയായികൾ ഗണങ്ങളാകും; ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് പ്രജാപതി ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ വിശ്വാസം സൃഷ്ടിച്ചു.
വിചികിത്സാം സ്വമായാം ച പ്രേഷയാമാസ തം പ്രതി। തതോ വിചേഷ്ടിതഃ കാമാദ്യോഷാന്വേഷണതത്പരഃ
അവനോടു സംശയവും തൻ്റെ മായയും അയച്ചു; അതിനുശേഷം, ആഗ്രഹം മൂലം അവൻ സ്ത്രീകളെ തേടുന്നതിൽ മുഴുകി അശാന്തനായി.
സ്വദാരാന്പരയോഷാം ച നാപശ്യദ്വിചികിത്സയാ। തതോ മായാപ്രയുക്തോസൌ ത്രൈലോക്യം വിചചാര ഹ
സംശയത്തിന്റെ ബാധയാൽ, അവൻ സ്വന്തം ഭാര്യയെയും മറ്റുള്ളവളെയും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല; അങ്ങനെ, മായയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ, അവൻ മൂന്നു ലോകവും അലഞ്ഞു തിരിഞ്ഞു.
ദൃഷ്ടം ച ഹിമവത്പൃഷ്ഠേ സ്ത്രീരത്നം ചാതിശോഭനം। ദൃഷ്ട്വാ ച പാര്വതീം ദൈത്യഃ കാമസ്യ വശഗോഽഭവത്
ഹിമവാന്റെ മലനിരകളിൽ, അത്യന്തം മനോഹരിയായ സ്ത്രീരത്നം അവൻ കണ്ടു; പാർവതിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ അസുരൻ ആഗ്രഹത്തിന്റെ അടിമയായി.
ജ്ഞാനലോപാത്തതോ ദുര്ഗാം ഗ്രഹീതും താം സ ചേച്ഛതി। ഉമാ ച കോടവീരൂപം കൃത്വാ ദേഹസ്യ ചാത്മനഃ
ജ്ഞാനം നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ട്, അവൻ ദുര്ഗ്ഗയെ പിടിക്കാനാഗ്രഹിച്ചു; എന്നാൽ ഉമ, തൻ്റെ ശരീരം ഒരു ഭയങ്കരമായ വയോധികയായി മാറ്റി.
ഈശ്വരസ്യാംതികസ്ഥാ ച ഗ്രഹീതും താം സസാര സഃ। തതഃ കാമവിചേതാശ്ച ഉന്മത്തീകൃതചേതനഃ
ഈശ്വരന്റെ അടുത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് അവളെ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൾ ഓടി; അതിനുശേഷം, ആഗ്രഹത്തിൽ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട് അവൻ പൂർണ്ണമായും ഭ്രമിച്ചു.
ന ജഹാതി ശിവാം ധാത്രീം പാര്വതീം ദൈത്യപുംഗവഃ। തതോ ധ്യാനാത്സമാഗമ്യ മിലിതഃ പാര്വതീം ധവഃ
അസുരന്മാരിൽ പ്രധാനനായവൻ പാർവതിയായ ശിവാമാതാവിനെ ഉപേക്ഷിച്ചില്ല; പിന്നീട്, ധ്യാനത്തിലൂടെ ഭർത്താവ് പാർവതിയുമായി ഒന്നായി.
ദൃഷ്ട്വാ തം ച സ ദൈത്യേന്ദ്രഃ പ്രഗതസ്തു സ്വമാലയമ്। സജ്ജീകൃത്യ സ്വയോധാംശ്ച ശംഭും ജേതും സമുത്സുകഃ
അവനെ കണ്ടപ്പോൾ, അസുരാധിപൻ തൻ്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി; തന്റെ സൈന്യത്തെ ഒരുക്കി, ശംഭുവിനെ ജയിക്കാൻ ഉത്സുകനായി.
ഗൌരീമേവ സമാനേതും കാമമോഹാദചേതനഃ। ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു ത്രിദശാ ഗത്വാ തം നംദിനേരിതാഃ
കാമമോഹത്തിൽ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട് അവൻ ഗൗരിയെ മാത്രം നേടാൻ ശ്രമിച്ചു; ഇത് കേട്ട ദേവന്മാർ, നന്ദിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ അവിടേക്ക് പോയി.
അകുര്വംശ്ച മഹദ്യുദ്ധം ഘോരം ലോകഭയംകരമ്। ദൈത്യാന്രണേ മൃതാംസ്തത്ര ദൈത്യാചാര്യോ ഹ്യജീവയത്
അവർ ഭയാനകവും ലോകത്തെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നവുമായ മഹായുദ്ധം നടത്തി; അവിടെ, യുദ്ധത്തിൽ മരിച്ച അസുരന്മാരെ അവരുടെ ഗുരു വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.
ഏതദ്വൃത്തം തു കൈലാസേ സര്വേ ചൈവ ന്യവേദയന്। ക്രോധാച്ഛംഭുസ്തദാ വാക്യം നംദിനം നിജഗാദ ഹ
കൈലാസത്തിൽ സംഭവിച്ച ഈ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം അവിടെ അറിയിക്കപ്പെട്ടു; അതിനുശേഷം, ശംഭു കോപത്തോടെ നന്ദിയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഗച്ഛ ദൈത്യാലയം വീര ദ്രുതമേവ മമാജ്ഞയാ। പശ്യതാം സര്വദൈത്യാനാം ദൈത്യേംദ്രസ്യ ച സംസദി
വീരാ, എന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം നീ വേഗത്തിൽ അസുരരുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോവുക; എല്ലാ അസുരന്മാരുടെയും അവരുടെ രാജാവിന്റെയും സന്നിധിയിൽ,
ഗൃഹീത്വാ ചികുരേഽത്യര്ഥം ഭാര്ഗവം തം ദുരാത്മകമ്। ലബ്ധ്വാ ചാസ്മത്സകാശം വൈ വിഹ്വലം ചാനയ ക്ഷണാത്
അവിടെ ഭയങ്കരനായ ഭാർഗവനെ ശക്തിയായി മുടിയിൽ പിടിച്ചു; അവനെ ഞങ്ങളുടെ മുമ്പിൽ ഉടൻ കൊണ്ടുവരിക, ഭയപ്പെടുത്തി കീഴടക്കി.
തതോ നംദീശ്വരഃ ശ്രീമാന്പാര്വതീപതിനേരിതഃ। കാവ്യം തം കുംതലേ ധൃത്വാ ദൈത്യാനാം പുരതോ ബലാത്
പാർവതിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, മഹത്വമുള്ള നന്ദീശ്വരൻ കാവ്യനെ മുടിയിൽ പിടിച്ചു, അസുരന്മാരുടെ മുന്നിൽ ബലമായി വലിച്ചുകൊണ്ടു വന്നു.
ആനയംതം ച തം ദൈത്യാ ജഘ്നുഃ പ്രഹരണൈഃ ശരൈഃ। ന ശേകുസ്തേ രുജാം കര്തും നംദിനോ ബലശാലിനഃ
അവനെ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അസുരന്മാർ ആയുധങ്ങളും അമ്പുകളും ഉപയോഗിച്ച് ആക്രമിച്ചു; എങ്കിലും, ശക്തനായ നന്ദിക്ക് അവരെ ബാധിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.