കുര്വംതി സതതം വീരാ വ്രതം യജ്ഞം സനാതനമ്। കദാചിദ്ദൈവയോഗാച്ച ഗൃഹസ്ഥശ്ച സ കോവിദഃ
അവിടെ ധൈര്യശാലികൾ എപ്പോഴും ശാശ്വതമായ വ്രതവും യജ്ഞവും നിർവഹിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ഒരു ഗൃഹസ്ഥനും പണ്ഡിതനാകുന്നു.
വഹ്നൌ ജുഹോതി വിപ്രര്ഷി രാജ്യം മംത്രേണ മംത്രവിത്। തസ്മിന്കാലേ ച തസ്യൈവ മൂത്രകൃച്ഛ്രം സുദാരുണമ്
മന്ത്രജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണർഷി രാജ്യത്തിനായി അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തുന്നു. അപ്പോൾ അവൻ കഠിനമായ മൂത്രസംബന്ധമായ രോഗം അനുഭവിക്കുന്നു.
തത്പ്രോജ്ഝിതും ഗതഃ സോപി രക്ഷാര്ഥം സ്ഥാപ്യ ചേടികാമ്। തസ്യാസ്ത്വനവധാനേന ശുനാ ചാജ്യം ച ഭക്ഷിതമ്
അവൻ അതു മാറ്റാൻ പോയപ്പോൾ, സംരക്ഷണത്തിന് ഒരു ദാസിയെ അവിടെ വെച്ചു. ആ ദാസിയുടെ അശ്രദ്ധ കാരണം ഒരു നായ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നെയ്യ് കഴിച്ചു.
ഭിയാ തയാ തതഃ പാത്രം സ്വീയമൂത്രേണ സംഭൃതമ്। അസംലക്ഷ്യാ ജുഹോദഗ്നൌ സ വിപ്രസ്ത്വരയാ തതഃ
ഭയത്താൽ ആ ദാസി തന്റെ മൂത്രം പാത്രത്തിൽ നിറച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അതു വേഗത്തിൽ അഗ്നിയിൽ ഒഴിച്ചു.
ആശ്ചര്യം ച തതോ വഹ്നൌ ലക്ഷിതം തേന തത്ക്ഷണാത്। കൂടം ഹേമമയം സാക്ഷാത്സ്വര്ണം ജാംബൂനദപ്രഭം
അപ്പോൾ അത്ഭുതമായി അഗ്നിയിൽ അതേ സമയത്ത് ഒരു കൂറ്റൻ പൊന്നിന്റെ കഷണം, ജാംബൂനദം പോലെ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണം, പ്രത്യക്ഷമായി.
ഗൃഹീത്വാ തന്മുദാ വിപ്രഃ പാപയോഗം ചകാര ഹ। പപ്രച്ഛ വിസ്മയാദ്ദാസീം കഥമേതദ്വദ പ്രിയേ
ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ അതു എടുത്തു, പാപം ചെയ്തു. അത്ഭുതത്തോടെ അവൻ ദാസിയോടു ചോദിച്ചു: 'പ്രിയേ, ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് പറയൂ.'
മുദാ തത്ര യഥാവൃത്തം കഥിതം തു തയാ ദ്വിജ। തതോ നിത്യം യഥാകാലം തച്ച തസ്യ പ്രവര്തതേ
സന്തോഷത്തോടെ അവൾ സംഭവിച്ചതു എല്ലാം അവനോട് പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, സമയത്ത്, അതേ കാര്യങ്ങൾ അവനു പതിവായി സംഭവിച്ചു.
സമൃദ്ധിരദ്ഭുതാ ഗേഹേ ലോകവിസ്മയകാരിണീ। തതഃ പരസ്പരാച്ഛ്രുത്വാ സര്വൈരേവ ച തത്പുരേ
അവന്റെ വീട്ടിൽ അത്ഭുതകരമായ സമൃദ്ധി ഉണ്ടായി, എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം തോന്നിച്ചു. അങ്ങനെ പരസ്പരം കേട്ട് ആ നഗരത്തിലെ എല്ലാവരും അതറിയിച്ചു.
കൃതം കര്മ ദുരാചാരം ശ്രുത്വാ ലോഭാദസാധുഭിഃ। ഗുരുലോഭാച്ച സുമഹത്സ്വാംതേ പംകം വിശത്യപി
അവരുടെ പ്രവർത്തി കേട്ട ദുഷ്ടർ, ലോഭം കൊണ്ടു അതു പിന്തുടർന്നു. അത്യന്തം ലോഭം മൂലം, വലിയവരും അവസാനം ചളിയിൽ വീണു.
പംകാദേവ ഭയാന്മോഹാന്മതിഭ്രംശോഽഭവത്തതഃ। അഥ കില്ബിഷകൂടേന ദഗ്ധമേവ പുരം ച തത്
ആ ചളിയിൽ നിന്ന് ഭയവും മോഹവും കാരണം അവരുടെ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ആ നഗരം പാപത്തിന്റെ കൂമ്പാരത്തിൽ കത്തിപ്പോയി.
സ്ത്രിയോ ദുഷ്ടാ ജനാ ദുഷ്ടാഃ സര്വേ പാപബലാത്തദാ। വൃദ്ധോ ജ്ഞാതാ ദ്വിജസ്തത്ര തത്കാര്യേ ന മതിം ദധൌ
അപ്പോൾ സ്ത്രീകളും ജനങ്ങളും പാപശക്തിയാൽ ദുഷ്ടരായി. അവിടെ പ്രായമായ ബ്രാഹ്മണൻ ആ പ്രവർത്തിയിൽ മനസ്സു വെച്ചില്ല.
തസ്യ ഭാര്യാ തദാ സാധ്വീ പുരുദുഃഖേന സംയുതാ। ഭര്താരം കൃച്ഛ്രസന്തപ്താ പുരകാര്യം ജഗാദ സാ
അവന്റെ ധർമ്മപത്നി, അനേകം ദുഃഖം അനുഭവിച്ച്, കഷ്ടതയിൽ കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിനോട് നഗരത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണ്യുവാച-। കഷ്ടം മേ വര്തതേ നാഥ ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം ദുഃഖസംയുതമ്। ഗ്രാമാചാരമിമം യദ്വാപ്യഽപരം കര്തുമര്ഹസി
ബ്രാഹ്മണിയുടെ വാക്കുകൾ: 'നാഥാ, നിന്നെ ദുഃഖത്തിൽ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വളരെ കഷ്ടമാണ്. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ആചാരമോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതാണല്ലോ.'
തതസ്തത്ര സ ദോഷജ്ഞഃ സ്മിത്വാ വചനമബ്രവീത്। യസ്തു ജീവതി പാപേന ത്യക്ത്വാ ധര്മം പരം ഹിതമ്
അപ്പോൾ പാപം അറിയുന്ന ആൾ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'പാപം ചെയ്തു ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ വലിയ അനർത്ഥം വരുത്തുന്നു.'
സ വൈധേയോ മഹാഭാഗേ പ്രഗച്ഛത്യപുനര്ഭവമ്। ഏതേ വിപ്രാ ദുരാചാരാഃ സദാരാസ്സപരിച്ഛദാഃ
അത്തരം ആളെ, മഹാഭാഗേ, ഉപേക്ഷിക്കണം; അവൻ തിരിച്ചു വരാത്ത സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഇവർ ദുഷ്ടപ്രവർത്തികളുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ്, ഭാര്യയോടും സമ്പത്തോടും കൂടെ.
അതിപാതകയോഗാച്ച മഹാപാതകസംമതാഃ। സഹ പാപേന മഹതാ പ്രയാസ്യംതി രസാതലമ്
വലിയ പാപങ്ങളുമായി ചേർന്നതിനാൽ, ഇവരെ മഹാപാതകരായി കണക്കാക്കുന്നു. വലിയ പാപത്തോടൊപ്പം അവരും അടിത്തട്ടിലേക്കു പോകും.
അംതേഽപുനര്ഭവം പ്രാപ്യാപരാധാംതോ ന വിദ്യതേ। അഹമേകോത്ര തിഷ്ഠാമി സ്വപുണ്യപരിരക്ഷണാത്
അവസാനത്തിൽ വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകാതെ എത്തുമ്പോൾ, ഇനി പാപം ഉണ്ടാകില്ല; ഞാൻ മാത്രം ഇവിടെ എന്റെ പുണ്യം കാത്ത് നില്ക്കുന്നു.
തതസ്സാ തമുവാചേദം ലോകഹാസ്യവചസ്തവ। വക്തുമര്ഹസി നശ്ചാഗ്രേ ന പുരോഽന്യസ്യ കസ്യചിത്
അപ്പോൾ അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'ജനങ്ങൾ പരിഹസിക്കുന്ന വാക്കുകളാണിത്; നീ ഞങ്ങളോട് മാത്രം ഒറ്റയ്ക്ക് പറയണം, മറ്റാരുടെയും മുമ്പിൽ പറയേണ്ടതില്ല.'
ദ്വിജ ഉവാച-। യദി യാസ്യാമി ചാന്യത്ര ഇതോഽഹം തത്ക്ഷണാത്പ്രിയേ। സവിത്തൈഃ സ്വജനൈരേവ പുരീയാസ്യത്യഥോഗതിമ്
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'പ്രിയേ, ഞാൻ ഈ നിമിഷം ഇവിടെ നിന്ന് വേറെയ്ക്ക് പോയാൽ, എന്റെ സ്വത്തും കുടുംബവും കൂടെ ഈ നഗരം പോകും, അതിന്റെ ഗതി അതുപോലെ തന്നെ നടക്കും.'
ഇത്യുക്ത്വാ പരമപ്രീതഃ സംഗൃഹ്യ ച ധനം സ്വകമ്। ക്ഷിപ്രം സ ച തയാ സാര്ധം യയൌ സീമാംതരം ദ്വിജഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വളരെ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ സ്വത്ത് എടുത്ത്, ബ്രാഹ്മണൻ അവളോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ അതിർത്തിയിലേക്ക് പോയി.
സ്ഥിത്വാഽപശ്യത്പുരീ താവത്സ്ഥിരാ തിഷ്ഠതി പൂര്വവത്। സാ ചാഹ തം പതിം സാധ്വീ പുരീ ചേയം ന നശ്യതി
അവിടെ നിന്നു നോക്കിയപ്പോൾ, നഗരം പഴയപോലെ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു; ഭർത്താവിനോട് ആ സതീ പറഞ്ഞു: 'ഈ നഗരം നശിക്കില്ല.'
വിമൃശ്യതാമുവാചേദം വിപ്രവര്യസ്സുവിസ്മിതഃ। കിം നു തിഷ്ഠതി തത്രൈവ ദ്രവ്യമസ്മദ്ഗൃഹാദ്ബഹിഃ
അതിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ട ബ്രാഹ്മണൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: 'നമ്മുടെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്തു എന്തെങ്കിലും സ്വത്ത് അവിടെ ബാക്കിയുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിച്ചാലോ?'
വിചാര്യ സാ ധവം പ്രാഹ മയാ ഭ്രാംത്യാ ഉപാനഹൌ। നാനീതേ തിഷ്ഠതസ്തത്ര ധാരയിഷ്യാമി കിം നു വൈ
അവൾ ആലോചിച്ച് ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ അശ്രദ്ധ കൊണ്ട് ചെരിപ്പ് കൊണ്ടുവരാൻ മറന്നു; അവ അവിടെ തന്നെ ഉണ്ട്, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യും?'
ഏവമുക്ത്വാ പതിം സാധ്വീ ഗൃഹീത്വാ തേ ഉപാഗതാ। പത്യുരഭ്യാശതോ ദൃഷ്ടം പുരം നിര്വ്യഥനം ഗതമ്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് സതീ അവയെ എടുത്ത് ഭർത്താവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു; ഭർത്താവിന്റെ അടുത്ത് നിന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ നഗരം ദു:ഖമില്ലാതെ അപ്രത്യക്ഷമായി.
തതോ വിപ്രാദയോ വര്ണാഃ കച്ചരാഃ പുരവാസിനഃ। തിഷ്ഠംതി നരകേ ഘോരേ ദുഃഖിതാശ്ചാപുനര്ഭവേ
അതിനുശേഷം ബ്രാഹ്മണന്മാരും മറ്റു വർഗ്ഗക്കാരും, നഗരവാസികളായ ദുഷ്ടരും, ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ ദു:ഖത്തോടെ വീണ്ടും ജനനം കൂടാതെ തുടരുന്നു.
കൃച്ഛാദ്യമപുരം യാംതി നാസ്തി തേഷാം ച നിഷ്കൃതിഃ। പൂതിഗംധം തതോ മേധ്യം വര്ജനീയം പ്രകീര്തിതമ്
അവർ കഷ്ടമായും ഭക്ഷണമില്ലാത്ത നഗരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; അവർക്കു മോചനം ഇല്ല; ദുർഗന്ധം മൂലം അത് അശുദ്ധവും ഒഴിവാക്കേണ്ടതുമായതായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
പൂര്വവദ്ഭക്ഷണേ പ്രീതോ ഹ്യദ്യപാപം കരോതി ച। സ്തേയശീലോ നിശാചാരീ ബുധൈര്ജ്ഞേയസ്സ വംചകഃ
പഴയപോലെ ഭക്ഷണത്തിൽ ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തി, ഇന്നും പാപം ചെയ്യുന്നു; മോഷണത്തിലും രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിക്കലിലും ആസ്വാദനം കാണുന്നവനെ ജ്ഞാനികൾ വഞ്ചകനെന്ന് അറിയണം.
അബുധഃ സര്വകാര്യേഷു അജ്ഞാതഃ സര്വകര്മസു। സമയാചാരഹീനസ്തു പശുരേവ സ ബാലിശഃ
എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അജ്ഞാനിയും, എല്ലാ കർമ്മങ്ങളിലും അറിയപ്പെടാത്തവനും, ശരിയായ പെരുമാറ്റം ഇല്ലാത്തവനും, അജ്ഞാനിയായ മൃഗം പോലെയാണ്.
ഏവമുഷ്ട്രാദയസ്സംതി ഭക്ഷാദി നകുലാദയഃ। ഹിംസ്രോ ജ്ഞാതിജനോദ്വേഗരിതേ യുദ്ധേ ച കാതരഃ
ഇങ്ങനെ ഒട്ടകങ്ങളും മറ്റു ജീവികളും, ഭക്ഷണത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്ന മംഗൂസ് മുതലായവരും ഉണ്ട്; ക്രൂരനും ബന്ധുക്കൾക്ക് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്നവനും, യുദ്ധത്തിൽ ഭയക്കുന്നതും.
വിഘസാദിപ്രിയോ നിത്യം നരഃ ശ്വാ കീര്തിതോ ബുധൈഃ। ചൌര്യകര്മരതോ നിത്യം ബഹുമിത്രപ്രവംചകഃ
എപ്പോഴും ശേഷിച്ച ഭക്ഷണത്തിൽ ആസ്വാദനം കാണുന്ന മനുഷ്യനെ ജ്ഞാനികൾ നായയെന്ന് വിളിക്കുന്നു; എപ്പോഴും മോഷണത്തിൽ താൽപര്യമുള്ളവനും, അനേകം സുഹൃത്തുക്കളെ വഞ്ചിക്കുന്നവനും.