ജയം ശൌര്യാദികം പുണ്യം പുനഃപാപക്ഷയം വ്രജേത്। ഏവമുര്വ്യാം തഥാ നാകേ നാഗലോകേ യമാലയേ
ശൗര്യാദി ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് അവർ ജയവും പുണ്യവും നേടുന്നു, പാപം നശിച്ചാൽ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ഭൂമിയിൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, പാതാളത്തിൽ, യമലോകത്തും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
ഉഗ്രേണ തപസാ കശ്ചിത്സുരത്വം ലഭതേ ദിവി। വാസുദേവം സമാരാധ്യ പ്രഹ്ലാദഃ സുരപൂജിതഃ
കടുത്ത തപസ്സുകൊണ്ട് ചിലർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദൈവത്വം നേടുന്നു. വാസുദേവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് പ്രഹ്ലാദൻ ദേവന്മാരിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ഹരം തഥാന്ധകോ ദൈത്യഃ സ്തുത്വാ തത്സഭ്യകോഽഭവത്। തസ്യൈവ ഗണമുഖ്യത്വം ലേഭേ ഭൃംഗീ മഹാബലഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, അന്ധകൻ എന്ന ദാനവൻ ഹരനെ സ്തുതിച്ചു, അവന്റെ സഭയിൽ അംഗമായി. അതുപോലെ മഹാബലശാലിയായ ഭൃംഗി അവന്റെ ഗണങ്ങളിൽ പ്രധാന സ്ഥാനം നേടി.
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ബലിരിംദ്രോ ഭവിഷ്യതി। ഗച്ഛംതി സദ്ഗതിം താത ഇഹാമുത്ര ച സര്വദാ
ഇവരും മറ്റു പലരും, ബലി ഇന്ദ്രനാകും, ഇവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉത്തമഗതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്, ഇവിടെയും മറ്റിടങ്ങളിലും.
കേചിദ്ദൈത്യകുലേ ജാതാഃ പൃഥിവ്യാം സുരസത്തമാഃ। ഭാവയംതി പിതൄന്സര്വാന്ശതശോഥ സഹസ്രശഃ
ചിലർ ദാനവകുലത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും ഭൂമിയിൽ ഉത്തമദേവന്മാരാണ്. അവർ ശതകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും പിതാക്കന്മാരെ ആദരിക്കുന്നു.
ഏകേനാപി സുപുത്രേണ കുലത്രാണം ച ധീമതാ। ഏകോപി വൈഷ്ണവഃ പുത്രഃ കുലകോടിം സമുദ്ധരേത്
ഒരു നല്ല പുത്രൻ മാത്രം മതിയാകുന്നു കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ. ഒരു വൈഷ്ണവ പുത്രൻ മാത്രം ഒരു കോടിക്കണക്കിന് കുടുംബാംഗങ്ങളെ ഉയർത്താൻ കഴിയും.
ജിതേംദ്രിയോപി ധര്മാത്മാ ദ്വിജദേവാര്ചനേ രതഃ। ക്ഷയേ ധര്മേ കലൌ ശേഷേ പുരേ ജനപദേഷു ച
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ച, ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, ദ്വിജന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്ന ഒരാൾ പോലും, കലിയുഗത്തിൽ ധർമ്മം ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ നഗരത്തിലും ഗ്രാമത്തിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ,
ഏകോ രക്ഷതി ധര്മാത്മാ പുരേ ഗ്രാമം ജനം കുലമ്। വിജ്ഞാതൃമേദുരം ചാസീദ്ബ്രാഹ്മണാനാം പുരം മഹത്
ഒരു ധർമ്മാത്മാവു മാത്രം നഗരത്തെയും ഗ്രാമത്തെയും ജനങ്ങളെയും കുടുംബത്തെയും രക്ഷിക്കും. ഒരിക്കൽ വിജ്ഞാതൃമേദുരം എന്ന വലിയ ബ്രാഹ്മണനഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര സര്വേ ദ്വിജാഃ ശശ്വത്സംധ്യോപാസനതത്പരാഃ। വേദപാഠരതാ ധീരാ ദേവാതിഥിദ്വിജാര്ചകാഃ
അവിടെ എല്ലാ ദ്വിജന്മാരും എപ്പോഴും സന്ധ്യാ സമയങ്ങളിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കാൻ മനസ്സു നല്കി, ദൃഢമായ മനസ്സോടെ, ദേവന്മാരെയും അതിഥികളെയും ബ്രാഹ്മണരെയും ആരാധിക്കുന്നു.
യജ്ഞവ്രതാഗ്നികര്മാണഃ ഷട്കര്മപരിനിശ്ചയാഃ। അതികൃച്ഛ്രേ ച തേഷാം വൈ ന പാപേ വര്തതേ മനഃ
യജ്ഞങ്ങൾ, വ്രതങ്ങൾ, അഗ്നികർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെട്ട്, ആറു കർമ്മങ്ങളിൽ ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകൾ വന്നാലും, അവരുടെ മനസ്സു പാപത്തിൽ ചാടുന്നില്ല.
കുര്വംതി സതതം വീരാ വ്രതം യജ്ഞം സനാതനമ്। കദാചിദ്ദൈവയോഗാച്ച ഗൃഹസ്ഥശ്ച സ കോവിദഃ
അവിടെ ധൈര്യശാലികൾ എപ്പോഴും ശാശ്വതമായ വ്രതവും യജ്ഞവും നിർവഹിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ഒരു ഗൃഹസ്ഥനും പണ്ഡിതനാകുന്നു.
വഹ്നൌ ജുഹോതി വിപ്രര്ഷി രാജ്യം മംത്രേണ മംത്രവിത്। തസ്മിന്കാലേ ച തസ്യൈവ മൂത്രകൃച്ഛ്രം സുദാരുണമ്
മന്ത്രജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണർഷി രാജ്യത്തിനായി അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തുന്നു. അപ്പോൾ അവൻ കഠിനമായ മൂത്രസംബന്ധമായ രോഗം അനുഭവിക്കുന്നു.
തത്പ്രോജ്ഝിതും ഗതഃ സോപി രക്ഷാര്ഥം സ്ഥാപ്യ ചേടികാമ്। തസ്യാസ്ത്വനവധാനേന ശുനാ ചാജ്യം ച ഭക്ഷിതമ്
അവൻ അതു മാറ്റാൻ പോയപ്പോൾ, സംരക്ഷണത്തിന് ഒരു ദാസിയെ അവിടെ വെച്ചു. ആ ദാസിയുടെ അശ്രദ്ധ കാരണം ഒരു നായ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നെയ്യ് കഴിച്ചു.
ഭിയാ തയാ തതഃ പാത്രം സ്വീയമൂത്രേണ സംഭൃതമ്। അസംലക്ഷ്യാ ജുഹോദഗ്നൌ സ വിപ്രസ്ത്വരയാ തതഃ
ഭയത്താൽ ആ ദാസി തന്റെ മൂത്രം പാത്രത്തിൽ നിറച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അതു വേഗത്തിൽ അഗ്നിയിൽ ഒഴിച്ചു.
ആശ്ചര്യം ച തതോ വഹ്നൌ ലക്ഷിതം തേന തത്ക്ഷണാത്। കൂടം ഹേമമയം സാക്ഷാത്സ്വര്ണം ജാംബൂനദപ്രഭം
അപ്പോൾ അത്ഭുതമായി അഗ്നിയിൽ അതേ സമയത്ത് ഒരു കൂറ്റൻ പൊന്നിന്റെ കഷണം, ജാംബൂനദം പോലെ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണം, പ്രത്യക്ഷമായി.
ഗൃഹീത്വാ തന്മുദാ വിപ്രഃ പാപയോഗം ചകാര ഹ। പപ്രച്ഛ വിസ്മയാദ്ദാസീം കഥമേതദ്വദ പ്രിയേ
ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ അതു എടുത്തു, പാപം ചെയ്തു. അത്ഭുതത്തോടെ അവൻ ദാസിയോടു ചോദിച്ചു: 'പ്രിയേ, ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് പറയൂ.'
മുദാ തത്ര യഥാവൃത്തം കഥിതം തു തയാ ദ്വിജ। തതോ നിത്യം യഥാകാലം തച്ച തസ്യ പ്രവര്തതേ
സന്തോഷത്തോടെ അവൾ സംഭവിച്ചതു എല്ലാം അവനോട് പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, സമയത്ത്, അതേ കാര്യങ്ങൾ അവനു പതിവായി സംഭവിച്ചു.
സമൃദ്ധിരദ്ഭുതാ ഗേഹേ ലോകവിസ്മയകാരിണീ। തതഃ പരസ്പരാച്ഛ്രുത്വാ സര്വൈരേവ ച തത്പുരേ
അവന്റെ വീട്ടിൽ അത്ഭുതകരമായ സമൃദ്ധി ഉണ്ടായി, എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം തോന്നിച്ചു. അങ്ങനെ പരസ്പരം കേട്ട് ആ നഗരത്തിലെ എല്ലാവരും അതറിയിച്ചു.
കൃതം കര്മ ദുരാചാരം ശ്രുത്വാ ലോഭാദസാധുഭിഃ। ഗുരുലോഭാച്ച സുമഹത്സ്വാംതേ പംകം വിശത്യപി
അവരുടെ പ്രവർത്തി കേട്ട ദുഷ്ടർ, ലോഭം കൊണ്ടു അതു പിന്തുടർന്നു. അത്യന്തം ലോഭം മൂലം, വലിയവരും അവസാനം ചളിയിൽ വീണു.
പംകാദേവ ഭയാന്മോഹാന്മതിഭ്രംശോഽഭവത്തതഃ। അഥ കില്ബിഷകൂടേന ദഗ്ധമേവ പുരം ച തത്
ആ ചളിയിൽ നിന്ന് ഭയവും മോഹവും കാരണം അവരുടെ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ആ നഗരം പാപത്തിന്റെ കൂമ്പാരത്തിൽ കത്തിപ്പോയി.
സ്ത്രിയോ ദുഷ്ടാ ജനാ ദുഷ്ടാഃ സര്വേ പാപബലാത്തദാ। വൃദ്ധോ ജ്ഞാതാ ദ്വിജസ്തത്ര തത്കാര്യേ ന മതിം ദധൌ
അപ്പോൾ സ്ത്രീകളും ജനങ്ങളും പാപശക്തിയാൽ ദുഷ്ടരായി. അവിടെ പ്രായമായ ബ്രാഹ്മണൻ ആ പ്രവർത്തിയിൽ മനസ്സു വെച്ചില്ല.
തസ്യ ഭാര്യാ തദാ സാധ്വീ പുരുദുഃഖേന സംയുതാ। ഭര്താരം കൃച്ഛ്രസന്തപ്താ പുരകാര്യം ജഗാദ സാ
അവന്റെ ധർമ്മപത്നി, അനേകം ദുഃഖം അനുഭവിച്ച്, കഷ്ടതയിൽ കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിനോട് നഗരത്തിലെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
ബ്രാഹ്മണ്യുവാച-। കഷ്ടം മേ വര്തതേ നാഥ ദൃഷ്ട്വാ ത്വാം ദുഃഖസംയുതമ്। ഗ്രാമാചാരമിമം യദ്വാപ്യഽപരം കര്തുമര്ഹസി
ബ്രാഹ്മണിയുടെ വാക്കുകൾ: 'നാഥാ, നിന്നെ ദുഃഖത്തിൽ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് വളരെ കഷ്ടമാണ്. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ ആചാരമോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും ചെയ്യേണ്ടതാണല്ലോ.'
തതസ്തത്ര സ ദോഷജ്ഞഃ സ്മിത്വാ വചനമബ്രവീത്। യസ്തു ജീവതി പാപേന ത്യക്ത്വാ ധര്മം പരം ഹിതമ്
അപ്പോൾ പാപം അറിയുന്ന ആൾ ചിരിച്ചു പറഞ്ഞു: 'പാപം ചെയ്തു ധർമ്മം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ വലിയ അനർത്ഥം വരുത്തുന്നു.'
സ വൈധേയോ മഹാഭാഗേ പ്രഗച്ഛത്യപുനര്ഭവമ്। ഏതേ വിപ്രാ ദുരാചാരാഃ സദാരാസ്സപരിച്ഛദാഃ
അത്തരം ആളെ, മഹാഭാഗേ, ഉപേക്ഷിക്കണം; അവൻ തിരിച്ചു വരാത്ത സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ഇവർ ദുഷ്ടപ്രവർത്തികളുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരാണ്, ഭാര്യയോടും സമ്പത്തോടും കൂടെ.
അതിപാതകയോഗാച്ച മഹാപാതകസംമതാഃ। സഹ പാപേന മഹതാ പ്രയാസ്യംതി രസാതലമ്
വലിയ പാപങ്ങളുമായി ചേർന്നതിനാൽ, ഇവരെ മഹാപാതകരായി കണക്കാക്കുന്നു. വലിയ പാപത്തോടൊപ്പം അവരും അടിത്തട്ടിലേക്കു പോകും.
അംതേഽപുനര്ഭവം പ്രാപ്യാപരാധാംതോ ന വിദ്യതേ। അഹമേകോത്ര തിഷ്ഠാമി സ്വപുണ്യപരിരക്ഷണാത്
അവസാനത്തിൽ വീണ്ടും ജനനം ഉണ്ടാകാതെ എത്തുമ്പോൾ, ഇനി പാപം ഉണ്ടാകില്ല; ഞാൻ മാത്രം ഇവിടെ എന്റെ പുണ്യം കാത്ത് നില്ക്കുന്നു.
തതസ്സാ തമുവാചേദം ലോകഹാസ്യവചസ്തവ। വക്തുമര്ഹസി നശ്ചാഗ്രേ ന പുരോഽന്യസ്യ കസ്യചിത്
അപ്പോൾ അവൾ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'ജനങ്ങൾ പരിഹസിക്കുന്ന വാക്കുകളാണിത്; നീ ഞങ്ങളോട് മാത്രം ഒറ്റയ്ക്ക് പറയണം, മറ്റാരുടെയും മുമ്പിൽ പറയേണ്ടതില്ല.'
ദ്വിജ ഉവാച-। യദി യാസ്യാമി ചാന്യത്ര ഇതോഽഹം തത്ക്ഷണാത്പ്രിയേ। സവിത്തൈഃ സ്വജനൈരേവ പുരീയാസ്യത്യഥോഗതിമ്
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: 'പ്രിയേ, ഞാൻ ഈ നിമിഷം ഇവിടെ നിന്ന് വേറെയ്ക്ക് പോയാൽ, എന്റെ സ്വത്തും കുടുംബവും കൂടെ ഈ നഗരം പോകും, അതിന്റെ ഗതി അതുപോലെ തന്നെ നടക്കും.'
ഇത്യുക്ത്വാ പരമപ്രീതഃ സംഗൃഹ്യ ച ധനം സ്വകമ്। ക്ഷിപ്രം സ ച തയാ സാര്ധം യയൌ സീമാംതരം ദ്വിജഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വളരെ സന്തോഷത്തോടെ തന്റെ സ്വത്ത് എടുത്ത്, ബ്രാഹ്മണൻ അവളോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ അതിർത്തിയിലേക്ക് പോയി.