നിത്യകഷ്ടാ നരാസ്തത്ര കലഹശ്ച ഗൃഹേ ഗൃഹേ। നൃപാ മ്ലേച്ഛാഃ സുരാപാശ്ച തഥാ മംത്രിപുരോഹിതാഃ
അവിടെ മനുഷ്യർക്ക് എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പാടാണ്, ഓരോ വീടിലും വഴക്കുകളും കലഹങ്ങളും ഉണ്ടാകും. രാജാക്കന്മാർ അന്യജാതികളും മദ്യപാനികളും തന്നെയാണ്, അവരുടെ മന്ത്രിമാരും പുരോഹിതന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
മനുഷ്യൈശ്ച ബലിസ്തേഷാം മത്സ്യൈര്മാംസൈര്നിരാമിഷഃ। പാഷംഡായാസയോഗേഭ്യഃ പ്രധാനാ ഗുണവാര്തയോഃ
അവരുടെ ശക്തി മനുഷ്യരിൽ നിന്നും മീനും മാംസവും ഭക്ഷിക്കുന്നവരിൽ നിന്നുമാണ്, മാംസം കഴിക്കാത്തവരിൽ നിന്നുമാണ്. നേതാക്കൾ ഭ്രഷ്ടന്മാരാണ്, ഗുണവും ലാഭവും മാത്രമാണ് പ്രധാനമായുള്ളത്.
ധനികൈഃ കോകിലൈര്മംദൈര്വ്യാപ്തം തൈസ്തു മഹീതലമ്। തതോന്യോന്യം പ്രിയാ മൂഢാ വനേ വാ നഗരേഷു ച൫൦ 1.76.
ഭൂമി ധനികന്മാരാൽ, മന്ദബുദ്ധിയുള്ള കുയിലുകളാൽ, ഇവരുപോലുള്ളവരാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പിന്നെ, കാട്ടിലും നഗരങ്ങളിലും എവിടെയും മൂഢന്മാരായ പ്രണയികൾ കാണാം.
ഭക്ഷ്യാഭക്ഷ്യം സമശ്നംതി മത്സ്യമാംസാദികം നരാഃ। വനേ ദ്വിജാതയശ്ചാന്യേ ഭുംജതേ ചാനുപാപകമ്
മനുഷ്യർ നല്ലതും ചീത്തയുമൊക്കെ ഭക്ഷ്യങ്ങൾ, മീൻ, മാംസം എന്നിവയും ഒരുപോലെ കഴിക്കും. കാട്ടിൽ മറ്റ് ദ്വിജന്മാരും കഴിക്കരുതാത്തതും ഭക്ഷിക്കും.
ഭക്തിമംതം പശും ചാന്യത്സര്വേ യാംത്യപുനര്ഭവമ്। പാതയംതി പിതൄന്പാപാഃ സര്വേ തേ പൂര്വദേവകാഃ
ഭക്തിയുള്ള മൃഗത്തെ കൊല്ലുന്ന എല്ലാവരും തിരികെ വരാത്ത സ്ഥിതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. പാപികൾ അവരുടെ പിതാക്കന്മാരെ താഴെ വീഴ്ത്തുന്നു, അവരൊക്കെ മുമ്പ് ദേവന്മാരായിരുന്നു.
പിശാചാ രാക്ഷസാ യേ ച മുര്ത്യകാ ഗുഹ്യകാ ധ്രുവമ്। ഏതേ ചാവിനയപ്രീതാ ന ദേവാ ന ച മാനുഷാഃ
പിശാചുകൾ, രാക്ഷസുകൾ, മൃത്യകന്മാർ, ഗുഹ്യകന്മാർ ഇവർ എല്ലാവരും അഹങ്കാരത്തിലും അശിഷ്ടതയിലും ആസ്വാദനമുള്ളവരാണ്, ഇവർ ദേവന്മാരോ മനുഷ്യരോ അല്ല.
സംജയ ഉവാച-। കഥം ച മര്ത്യഭാവേഷു ലക്ഷംജാനംതിതാത്ത്വികാഃ। ഏതം മേ സംശയം നാഥ ദൂരീകുരു തതസ്തതഃ
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു: മരണശരീരത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി അറിവുള്ളവർ ലക്ഷണങ്ങൾ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു? പ്രഭോ, എന്റെ ഈ സംശയം ദയവായി പൂർണ്ണമായി നീക്കിക്കൊടുക്കണം.
വ്യാസ ഉവാച-। കൃതപാപാനുരൂപാസ്തു ദ്വിജാതിഷ്വന്യജാതിഷു। അസുരാ രാക്ഷസാഃ പ്രേതാഃ സ്വഭാവം ന ത്യജംതി തേ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ചെയ്ത പാപത്തിന് അനുസരിച്ച് അസുരന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, പ്രേതങ്ങൾ ദ്വിജന്മാരിലും മറ്റു ജാതികളിലും ജനിക്കുന്നു. അവർ സ്വഭാവം വിട്ടുകളയാറില്ല.
ജാതാ യേ ചാസുരാ മര്ത്യേ സദാതേ കലഹോത്സുകാഃ। കുഹകാഃ കച്ചരാഃ ക്രൂരാഃ വിജ്ഞേയാ രാക്ഷസാഭുവി
മനുഷ്യരിൽ ജനിച്ച അസുരന്മാർ എപ്പോഴും കലഹത്തിനായി ഉത്സുകരാണ്. കപടവും അലഞ്ഞു നടക്കുന്നതും ക്രൂരവുമായ ഇവരെ ഭൂമിയിൽ രാക്ഷസന്മാരായി അറിയണം.
ജനോദ്വിഗ്നാദികം ദാനം തഥാ ദേവാര്ചനം ഭുവി। ഉഗ്രഭാവാദ്ധനം ലബ്ധ്വാ രാജ്യം ഭുഞ്ജംതി ശാശ്വതമ്
ജനങ്ങളെ വിഷമിപ്പിക്കുന്ന ദാനം നൽകിയും ഭൂമിയിൽ ദേവാരാധന നടത്തിയും അവർ കടുത്ത സ്വഭാവം കൊണ്ട് ധനം നേടി, ദീർഘകാലം രാജ്യം ഭരിക്കും.
ജയം ശൌര്യാദികം പുണ്യം പുനഃപാപക്ഷയം വ്രജേത്। ഏവമുര്വ്യാം തഥാ നാകേ നാഗലോകേ യമാലയേ
ശൗര്യാദി ഗുണങ്ങൾകൊണ്ട് അവർ ജയവും പുണ്യവും നേടുന്നു, പാപം നശിച്ചാൽ വീണ്ടും മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ഭൂമിയിൽ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, പാതാളത്തിൽ, യമലോകത്തും അങ്ങനെ തന്നെയാണ്.
ഉഗ്രേണ തപസാ കശ്ചിത്സുരത്വം ലഭതേ ദിവി। വാസുദേവം സമാരാധ്യ പ്രഹ്ലാദഃ സുരപൂജിതഃ
കടുത്ത തപസ്സുകൊണ്ട് ചിലർ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദൈവത്വം നേടുന്നു. വാസുദേവനെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചുകൊണ്ട് പ്രഹ്ലാദൻ ദേവന്മാരിൽ ആദരിക്കപ്പെട്ടു.
ഹരം തഥാന്ധകോ ദൈത്യഃ സ്തുത്വാ തത്സഭ്യകോഽഭവത്। തസ്യൈവ ഗണമുഖ്യത്വം ലേഭേ ഭൃംഗീ മഹാബലഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, അന്ധകൻ എന്ന ദാനവൻ ഹരനെ സ്തുതിച്ചു, അവന്റെ സഭയിൽ അംഗമായി. അതുപോലെ മഹാബലശാലിയായ ഭൃംഗി അവന്റെ ഗണങ്ങളിൽ പ്രധാന സ്ഥാനം നേടി.
ഏതേ ചാന്യേ ച ബഹവോ ബലിരിംദ്രോ ഭവിഷ്യതി। ഗച്ഛംതി സദ്ഗതിം താത ഇഹാമുത്ര ച സര്വദാ
ഇവരും മറ്റു പലരും, ബലി ഇന്ദ്രനാകും, ഇവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ഉത്തമഗതിയിലേക്കാണ് പോകുന്നത്, ഇവിടെയും മറ്റിടങ്ങളിലും.
കേചിദ്ദൈത്യകുലേ ജാതാഃ പൃഥിവ്യാം സുരസത്തമാഃ। ഭാവയംതി പിതൄന്സര്വാന്ശതശോഥ സഹസ്രശഃ
ചിലർ ദാനവകുലത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും ഭൂമിയിൽ ഉത്തമദേവന്മാരാണ്. അവർ ശതകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും പിതാക്കന്മാരെ ആദരിക്കുന്നു.
ഏകേനാപി സുപുത്രേണ കുലത്രാണം ച ധീമതാ। ഏകോപി വൈഷ്ണവഃ പുത്രഃ കുലകോടിം സമുദ്ധരേത്
ഒരു നല്ല പുത്രൻ മാത്രം മതിയാകുന്നു കുടുംബത്തെ രക്ഷിക്കാൻ. ഒരു വൈഷ്ണവ പുത്രൻ മാത്രം ഒരു കോടിക്കണക്കിന് കുടുംബാംഗങ്ങളെ ഉയർത്താൻ കഴിയും.
ജിതേംദ്രിയോപി ധര്മാത്മാ ദ്വിജദേവാര്ചനേ രതഃ। ക്ഷയേ ധര്മേ കലൌ ശേഷേ പുരേ ജനപദേഷു ച
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ച, ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന, ദ്വിജന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും ആരാധിക്കുന്ന ഒരാൾ പോലും, കലിയുഗത്തിൽ ധർമ്മം ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ നഗരത്തിലും ഗ്രാമത്തിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ,
ഏകോ രക്ഷതി ധര്മാത്മാ പുരേ ഗ്രാമം ജനം കുലമ്। വിജ്ഞാതൃമേദുരം ചാസീദ്ബ്രാഹ്മണാനാം പുരം മഹത്
ഒരു ധർമ്മാത്മാവു മാത്രം നഗരത്തെയും ഗ്രാമത്തെയും ജനങ്ങളെയും കുടുംബത്തെയും രക്ഷിക്കും. ഒരിക്കൽ വിജ്ഞാതൃമേദുരം എന്ന വലിയ ബ്രാഹ്മണനഗരം ഉണ്ടായിരുന്നു.
തത്ര സര്വേ ദ്വിജാഃ ശശ്വത്സംധ്യോപാസനതത്പരാഃ। വേദപാഠരതാ ധീരാ ദേവാതിഥിദ്വിജാര്ചകാഃ
അവിടെ എല്ലാ ദ്വിജന്മാരും എപ്പോഴും സന്ധ്യാ സമയങ്ങളിൽ ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. വേദങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കാൻ മനസ്സു നല്കി, ദൃഢമായ മനസ്സോടെ, ദേവന്മാരെയും അതിഥികളെയും ബ്രാഹ്മണരെയും ആരാധിക്കുന്നു.
യജ്ഞവ്രതാഗ്നികര്മാണഃ ഷട്കര്മപരിനിശ്ചയാഃ। അതികൃച്ഛ്രേ ച തേഷാം വൈ ന പാപേ വര്തതേ മനഃ
യജ്ഞങ്ങൾ, വ്രതങ്ങൾ, അഗ്നികർമ്മങ്ങൾ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെട്ട്, ആറു കർമ്മങ്ങളിൽ ഉറപ്പോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. വലിയ കഷ്ടപ്പാടുകൾ വന്നാലും, അവരുടെ മനസ്സു പാപത്തിൽ ചാടുന്നില്ല.
കുര്വംതി സതതം വീരാ വ്രതം യജ്ഞം സനാതനമ്। കദാചിദ്ദൈവയോഗാച്ച ഗൃഹസ്ഥശ്ച സ കോവിദഃ
അവിടെ ധൈര്യശാലികൾ എപ്പോഴും ശാശ്വതമായ വ്രതവും യജ്ഞവും നിർവഹിക്കുന്നു. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ദൈവാനുഗ്രഹത്താൽ ഒരു ഗൃഹസ്ഥനും പണ്ഡിതനാകുന്നു.
വഹ്നൌ ജുഹോതി വിപ്രര്ഷി രാജ്യം മംത്രേണ മംത്രവിത്। തസ്മിന്കാലേ ച തസ്യൈവ മൂത്രകൃച്ഛ്രം സുദാരുണമ്
മന്ത്രജ്ഞനായ ബ്രാഹ്മണർഷി രാജ്യത്തിനായി അഗ്നിയിൽ ഹോമം നടത്തുന്നു. അപ്പോൾ അവൻ കഠിനമായ മൂത്രസംബന്ധമായ രോഗം അനുഭവിക്കുന്നു.
തത്പ്രോജ്ഝിതും ഗതഃ സോപി രക്ഷാര്ഥം സ്ഥാപ്യ ചേടികാമ്। തസ്യാസ്ത്വനവധാനേന ശുനാ ചാജ്യം ച ഭക്ഷിതമ്
അവൻ അതു മാറ്റാൻ പോയപ്പോൾ, സംരക്ഷണത്തിന് ഒരു ദാസിയെ അവിടെ വെച്ചു. ആ ദാസിയുടെ അശ്രദ്ധ കാരണം ഒരു നായ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന നെയ്യ് കഴിച്ചു.
ഭിയാ തയാ തതഃ പാത്രം സ്വീയമൂത്രേണ സംഭൃതമ്। അസംലക്ഷ്യാ ജുഹോദഗ്നൌ സ വിപ്രസ്ത്വരയാ തതഃ
ഭയത്താൽ ആ ദാസി തന്റെ മൂത്രം പാത്രത്തിൽ നിറച്ചു. ബ്രാഹ്മണൻ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അതു വേഗത്തിൽ അഗ്നിയിൽ ഒഴിച്ചു.
ആശ്ചര്യം ച തതോ വഹ്നൌ ലക്ഷിതം തേന തത്ക്ഷണാത്। കൂടം ഹേമമയം സാക്ഷാത്സ്വര്ണം ജാംബൂനദപ്രഭം
അപ്പോൾ അത്ഭുതമായി അഗ്നിയിൽ അതേ സമയത്ത് ഒരു കൂറ്റൻ പൊന്നിന്റെ കഷണം, ജാംബൂനദം പോലെ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണം, പ്രത്യക്ഷമായി.
ഗൃഹീത്വാ തന്മുദാ വിപ്രഃ പാപയോഗം ചകാര ഹ। പപ്രച്ഛ വിസ്മയാദ്ദാസീം കഥമേതദ്വദ പ്രിയേ
ബ്രാഹ്മണൻ സന്തോഷത്തോടെ അതു എടുത്തു, പാപം ചെയ്തു. അത്ഭുതത്തോടെ അവൻ ദാസിയോടു ചോദിച്ചു: 'പ്രിയേ, ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്ന് പറയൂ.'
മുദാ തത്ര യഥാവൃത്തം കഥിതം തു തയാ ദ്വിജ। തതോ നിത്യം യഥാകാലം തച്ച തസ്യ പ്രവര്തതേ
സന്തോഷത്തോടെ അവൾ സംഭവിച്ചതു എല്ലാം അവനോട് പറഞ്ഞു. അതിനുശേഷം, സമയത്ത്, അതേ കാര്യങ്ങൾ അവനു പതിവായി സംഭവിച്ചു.
സമൃദ്ധിരദ്ഭുതാ ഗേഹേ ലോകവിസ്മയകാരിണീ। തതഃ പരസ്പരാച്ഛ്രുത്വാ സര്വൈരേവ ച തത്പുരേ
അവന്റെ വീട്ടിൽ അത്ഭുതകരമായ സമൃദ്ധി ഉണ്ടായി, എല്ലാവർക്കും അത്ഭുതം തോന്നിച്ചു. അങ്ങനെ പരസ്പരം കേട്ട് ആ നഗരത്തിലെ എല്ലാവരും അതറിയിച്ചു.
കൃതം കര്മ ദുരാചാരം ശ്രുത്വാ ലോഭാദസാധുഭിഃ। ഗുരുലോഭാച്ച സുമഹത്സ്വാംതേ പംകം വിശത്യപി
അവരുടെ പ്രവർത്തി കേട്ട ദുഷ്ടർ, ലോഭം കൊണ്ടു അതു പിന്തുടർന്നു. അത്യന്തം ലോഭം മൂലം, വലിയവരും അവസാനം ചളിയിൽ വീണു.
പംകാദേവ ഭയാന്മോഹാന്മതിഭ്രംശോഽഭവത്തതഃ। അഥ കില്ബിഷകൂടേന ദഗ്ധമേവ പുരം ച തത്
ആ ചളിയിൽ നിന്ന് ഭയവും മോഹവും കാരണം അവരുടെ ബുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടു. പിന്നെ, ആ നഗരം പാപത്തിന്റെ കൂമ്പാരത്തിൽ കത്തിപ്പോയി.