പദ്മപുരാണമ്

ശരൈശ്ച ഭേദകൈസ്തീക്ഷ്ണൈഃ ഖഗമൈശ്ച മനോജവൈഃ। ലാഘവാത്കേശവാസ്ത്രസ്യ തൂലശുഷ്കതൃണോപമൈഃ

തീവ്രവും തുളയ്ക്കുന്ന ബാണങ്ങളും, മനസ്സിന്റെ വേഗതയുള്ള വാളുകളും, കേശവന്റെ ആയുധങ്ങളുടെ ചാപല്യത്തിൽ, അവ വാടിയ പുല്ലോ കട്ടനോ പോലെ ആയിരുന്നു.

ഹൈമൈഃ ശരസഹസ്രൈസ്തു താഡിതോ ദൈത്യപുംഗവഃ। ബാധയാഭ്യര്ദിതഃ ക്രുദ്ധോ ധൃത്വാ ശിഖരിണം രണേ

പൊന്നുകൊണ്ടുള്ള ആയിരക്കണക്കിന് ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് ആക്രമിക്കപ്പെട്ട ദൈത്യനാഥൻ, വേദനയിൽ പീഡിതനായി, കോപത്തോടെ യുദ്ധത്തിൽ ഒരു പർവതം എടുത്തു.

ജഘാന മാധവം വേഗാദ്ധിരണ്യാക്ഷോ മഹാബലഃ। തം ച സംചൂര്ണയാമാസ ഗദയാ ലീലയാ ഹരിഃ

വലിയ ശക്തിയോടെ ഹിരണ്യാക്ഷൻ മാധവനെ ആക്രമിച്ചു. എന്നാൽ ഹരി, തന്റെ ഗദയാൽ അവനെ എളുപ്പത്തിൽ തകർത്തു.

ഏവം പര്വതസാഹസ്രം പാതിതം തു ക്രമേണ ഹി। തഥൈവ ലാഘവാച്ചൂര്ണം ഹരിണാ ദാനവാരിണാ

അങ്ങനെ, ആയിരം പർവതങ്ങൾ തുടർച്ചയായി വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു. അതുപോലെ, ഹരിയുടെ ചാപല്യത്തിൽ, ദാനവശത്രു അവയെ പൊടിയായി ചുരണ്ടി.

പുനര്ബാഹുസഹസ്രാണി കൃത്വാസൌ ദാനവോത്തമഃ। ശരൈഃ ശക്തിഭിരത്യുഗ്രൈഃ ശൂലൈഃ പരശുകാദിഭിഃ

പുനഃ, ദാനവനാഥൻ ആയിരക്കണക്കിന് കൈകൾ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിനുശേഷം, അതികഠിനമായ ബാണങ്ങൾ, ശക്തികൾ, ത്രിശൂലങ്ങൾ, പരശു മുതലായ ആയുധങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചു.

വവര്ഷ ബഹുഭിര്വിഷ്ണും ക്രോധാവിഷ്ടേന ചേതസാ। താംസ്തു തേനൈവ പ്രഹിതാംശ്ചിച്ഛേദ സുരസത്തമഃ

അവൻ കോപത്തിൽ മുങ്ങിയ മനസ്സോടെ, വിഷ്ണുവിന് പല ആയുധങ്ങൾ മഴപോലെ വാരിവിട്ടു. എന്നാൽ, ദേവതകളിൽ ഉത്തമനായവൻ അവയൊക്കെ വെട്ടിമുറിച്ചു.

ശരൈര്ദീപ്തൈര്മഹാഘോരൈരസുരാണാം ഭയംകരൈഃ। വിവ്യാധ സര്വഗാത്രേഷു ശംഭുശൂലോപമൈശ്ശരൈഃ

ദാനവർക്കു ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന, ജ്വലിക്കുന്ന ഭയാനകമായ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട്, ശംഭുവിന്റെ ത്രിശൂലത്തോട് സമാനമായ ബാണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, അവൻ അവരുടെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും തുളച്ചു.

ദാനവാധിപതിഃ സംഖ്യേ ഹ്യവ്യയോ ഹരിരീശ്വരഃ। സ ച കശ്മലതാം ഗത്വാ സര്വശക്തിമനുത്തമാമ്

യുദ്ധത്തിൽ, അനശ്വരനായ ഹരി, ദേവതകളുടെ ഈശ്വരൻ, അത്യന്തം ശക്തിയുള്ള ദാനവാധിപനെ ബോധം നഷ്ടപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

കാലജിഹ്വോപമാം ഘോരാമഷ്ടഘംടാസമന്വിതാമ്। ഹരേരുരസി പീനേ ച വിദ്രുത്യാ പാതയദ്ദ്രുതമ്

കാലത്തിന്റെ നാവിനോട് സമാനമായ, എട്ടു മണികൾ അണിയിച്ച ഭയാനകമായ ആയുധം, ഹരിയുടെ വീതിയുള്ള നെഞ്ചിൽ വേഗത്തിൽ എറിഞ്ഞു.

ശുശുഭേ സ സുരശ്രേഷ്ഠസ്തഡിത്ത്വത്സാന്ദ്രമേഘവത്। തതശ്ച ചുക്രുശുര്ദൈത്യാ ജയേതി സാധുവാദിനഃ

ദേവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ അവൻ, മിന്നലും ചന്ദ്രപ്രഭയും നിറഞ്ഞ മഴമേഘംപോലെ തിളങ്ങി. അതിനുശേഷം ദൈത്യർ 'വിജയം!' എന്ന് വിളിച്ചു, അഭിനന്ദനത്തോടെ.

തതശ്ചക്രം ദൈത്യസൈന്യേ ദാനവാരിര്വ്യസര്ജയത്। തേഷാം ശിരാംസി സംച്ഛിദ്യ മാധവം പുനരാഗമത്

ദാനവരുടെ ശത്രു, ദൈത്യസൈന്യത്തിലേക്ക് ചക്രം എറിഞ്ഞു; അവരുടെ തലകൾ വെട്ടിക്കളഞ്ഞ്, അത് വീണ്ടും മാധവന്റെ അടുത്ത് തിരിച്ചുവന്നു.

സ ദൈത്യം ശക്തിപാതേന പാതയാമാസ വൈ രണേ। ചിരാത്സംജ്ഞാം സമാലംബ്യ വഹ്നിബാണേന കേശവമ്

അവൻ യുദ്ധത്തിൽ ദൈത്യനെ ശക്തിയാൽ വീഴ്ത്തി; ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ബോധം വീണ്ടെടുത്ത്, അഗ്നിബാണം കൊണ്ട് കെശവനെ വേദനിപ്പിച്ചു.

നിജഘാന രണേ ക്രുദ്ധോ ഹരിഃ കൌബേരമാക്ഷിപത്। തതോ മുമോച മായാസ്ത്രം ചാസുരം ചാതിദാരുണമ്

യുദ്ധത്തിൽ കോപത്തോടെ ഹരി കുബേരനെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി; അതിനുശേഷം അസുരൻ അതി ഭയാനകമായ മായാസ്ത്രം വിട്ടു.

സിംഹവ്യാഘ്രലുലായാംശ്ച തദ്വദ്ദ്വിപ സരീസൃപാന്। ജഘാന സമരേ വിഷ്ണും ഹിരണ്യാക്ഷഃ പ്രതാപവാന്

സിംഹം, കടുവ, നരികൾ, ആനകൾ, പാമ്പുകൾ എന്നിവയാൽ ഹിരണ്യാക്ഷൻ, ധൈര്യശാലിയായവൻ, യുദ്ധത്തിൽ വിഷ്ണുവിനെ ആക്രമിച്ചു.

തതോ മായാസ്ത്രസംഭൂതാന്ശസ്ത്രാസ്ത്രൌഘാന്രണേ ഹരിഃ। പ്രചിച്ഛേദ ശരൈരേവ ശൂലേനൈവമതാഡയത്

പിന്നീട് ഹരി, യുദ്ധത്തിൽ മായാസ്ത്രത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ ആയുധങ്ങളും ബാണങ്ങളുമുള്ള ഒഴുക്കുകൾ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വെട്ടി, ശൂലത്താൽ അടിച്ചു.

സ വിഹ്വലിത സര്വാംഗസ്തത്ക്ഷണം ലോഹിതോക്ഷിതഃ। വിചകര്ഷ ഹരന്വിഷ്ണുരസൃഗ്വിപ്ലുതവിഗ്രഹഃ

അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ കുലുങ്ങി, അതു തന്നെ രക്തത്തിൽ തഴുകി; വിഷ്ണു, രക്തം നിറഞ്ഞ രൂപത്തിൽ, അസുരനെ വലിച്ചിഴച്ചു.

തച്ഛൂലം ച ത്രിഭിര്ബാണൈഃ പ്രവിവ്യാധ സുരാധിപഃ। വരൂഥം സധ്വജം കേതും രഥം ചൈവാതപത്രകമ്

സുരാധിപൻ ആ ശൂലത്തെ മൂന്ന് ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് തുളച്ചു; കവചം, പതാക, ചിഹ്നം, രഥം, കുട എന്നിവയും തകർത്തു.

യംതാരം ച പ്രചിച്ഛേദ ദശഭിശ്ച ഹരിഃ ശരൈഃ। പാതിതേ ച രഥേ ദൈത്യഃ സംപ്ലുത്യാഥ രഥം പരമ്

ഹരി, രഥചാരിയെ പത്ത് ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വെട്ടി; രഥം വീണപ്പോൾ, ദൈത്യൻ ചാടിക്കയറി മറ്റൊരു ഉത്തമ രഥത്തിൽ കയറി.

ആരുരോഹ സ ദൈത്യേംദ്രഃ സംമുഖം ചാകരോദ്ബലീ। തതോ യുദ്ധം മഹാഘോരമഭവല്ലോമഹര്ഷണമ്

ദൈത്യേന്ദ്രൻ രഥത്തിൽ കയറി, ശക്തിയോടെ നേരെ എതിരാളിയെ നേരിട്ടു; അതിനുശേഷം അതി ഭയാനകവും രോമാഞ്ചം വരുത്തുന്ന യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.

ഹിരണ്യാക്ഷസ്യ ച ഹരേര്ലോകവിസ്മാപനം മഹത്। അസ്ത്രയുദ്ധം തഥാന്യോന്യം കൃതപ്രതികൃതം ച തത്

ഹിരണ്യാക്ഷനും ഹരിയും തമ്മിൽ ലോകത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്ന വലിയ ആയുധയുദ്ധം നടന്നു; ഓരോന്നും മറ്റൊന്നിനെ പ്രതിരോധിച്ചു.

തതോ നിയുദ്ധേ സതതം ദിവ്യവര്ഷശതം ഗതമ്। തതോ ദൈത്യോ മഹാസത്വോ വവൃധേ വാമനോ യഥാ

ആ യുദ്ധത്തിൽ നൂറ് ദിവ്യവർഷങ്ങൾ കടന്നു; അതിനുശേഷം മഹാശക്തിയുള്ള ദൈത്യൻ, വാമനൻപോലെ വളർന്നു.

മുഖേന ജഗ്രാഹ രുഷാ ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ്। ഭൂമംഡലം സമുദ്ധൃത്യ വിവേശ ച രസാതലമ്

കോപത്തോടെ അവൻ തന്റെ വായിൽ മൂന്നു ലോകവും ചലിക്കുന്നവയും അചലങ്ങളുമായവയും പിടിച്ചു; ഭൂമിയെ ഉയർത്തി, രസാതലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.

ശേഷാശ്ച വിവിശുര്ദൈത്യാസ്തമനു പ്രീതിസംയുതാഃ। തതോ വിഷ്ണുര്മഹാതേജാ ജ്ഞാത്വാ ദൈത്യബലം മഹത്

മറ്റുള്ള ദൈത്യർ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ പിന്തുടർന്ന് രസാതലത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അതിനുശേഷം മഹാതേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു, ദൈത്യന്റെ വലിയ ശക്തി അറിഞ്ഞു—

ദധാര രൂപം വാരാഹം ദൈത്യരാജജിഘാംസയാ। ധൃത്വാ ക്രോഡതനും വിഷ്ണുര്വിവേശ തമനുദ്രുതമ്

ദൈത്യരാജനെ കൊല്ലാൻ ആഗ്രഹിച്ച്, വിഷ്ണു വാരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ചു; കുരിടാനു ധരിച്ചു, ഓടുന്ന ദൈത്യനെ പിന്തുടർന്ന് പ്രവേശിച്ചു.

തത്ര ഗത്വാ രസാമൂലേ രസാതലഗതാം മഹീമ്। ദൃഷ്ട്വാ സ്വദംഷ്ട്രയോര്ദധ്രേ ലോകാധാരാം വസുംധരാമ്

അവിടെ, രസാതലത്തിലെ ജലത്തിന്റെ അടിയിൽ പോയി, ഭൂമിയെ കണ്ടു; ലോകങ്ങളുടെ ആധാരമായ വസുന്ധരയെ തന്റെ ദന്തത്തിൽ പിടിച്ചു.

താം ധൃത്വാ ഗച്ഛതസ്തസ്യ വിഷ്ണോരമിതതേജസഃ। സമാജഗാമ ദൈത്യേംദ്രോ ധൃഷ്ടം വാഗ്ഭിസ്തുദന്നനു

അമിതമായ തേജസ്സുള്ള വിഷ്ണു ഭൂമിയെ എടുത്തുപോകുമ്പോൾ, ദൈത്യേന്ദ്രൻ ധൈര്യത്തോടെ കടുത്ത വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവനെ അപമാനിച്ചു.

മായാക്രോഡതനുര്വിഷ്ണുര്ദുര്വചാംസി സഹന്രുഷാ। ജലോപരി ദധാരേമാം ധരാം ഭൂധര ഏവ ച

മായാവരാഹരൂപത്തിലുള്ള വിഷ്ണു, കോപത്തോടെ ദുഷ്‌വാക്കുകൾ സഹിച്ചു; ജലത്തിന്മേൽ, ഈ ഭൂമിയെ ഒരു പർവതംപോലെ ചുമന്നു.

തസ്യാം ന്യസ്യ സ്വസത്വം ച സ ചകാര തദാചലാമ്। തതഃ പശ്ചാത്സ സംലഗ്നോ ദൈത്യരാട്സമുപസ്ഥിതഃ

അവിടെ തന്റെ സ്വഭാവം വെച്ച്, അതിനെ അചലമായാക്കി; അതിനുശേഷം, അതുമായി ചേർന്ന്, ദൈത്യരാജാവ് സമീപിച്ചു.

ക്രോധേന മഹതാവിഷ്ടോ ജഘാന ഗദയാ ഹരിമ്। മായയാ സൂകരോ വിഷ്ണുസ്താം ഗദാം സമവംചയത്

വലിയ കോപത്തിൽ ആകി, അവൻ ഹരിയെ ഗദയാൽ അടിച്ചു; പക്ഷേ, മായയാൽ, വിശ്ണു സൂകരരൂപത്തിൽ ആ ഗദയെ ഒഴിവാക്കി.