വിശിഖാഃ ശതശസ്തത്ര വിനിശ്ചേരുസ്സമംതതഃ। ശക്രഃ കോപാത്പുനഃ ശീഘ്രം ധനുരുദ്യമ്യ വീര്യവാന്
അവിടെ നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകള് എല്ലായിടത്തും പുറത്ത് വന്നു; കോപത്തോടെ ശക്തനായ ഇന്ദ്രന് വേഗത്തില് വില്ല് ഉയര്ത്തി.
ജഘാന വിശിഖൈരുഗ്രൈഃ സര്വഗാത്രേഷു സംജ്വലന്। തതോ മാര്ഗണസാഹസ്രൈരഷ്ടഭിസ്ത്വധികം തഥാ
അവന് ഉഗ്രമായ അമ്പുകള് കൊണ്ട് ദാനവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും കത്തുന്നപോലെ അടി ചെയ്തു; പിന്നെ ആയിരത്തോളം അമ്പുകളും എട്ട് അധികവും അവന് പ്രയോഗിച്ചു.
ബിഭിദാതേ തതോന്യോന്യം ചിച്ഛിദാതേ പരസ്പരമ്। ശരൈര്നിരംതരാകാശം ദദൃശുസ്തത്ര സംയുഗേ
അവർ പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു, പരസ്പരം വെട്ടി പരിക്കേൽപ്പിച്ചു; ആ യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ അമ്പുകൾ ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ചതുപോലെ തോന്നി, ഒരു ഇടവേള പോലും കാണാനായില്ല.
നിപതംതി ധരാപൃഷ്ഠേ ഖഡ്ഗപാതൈഃ സഹസ്രശഃ। ഏവം സുദീര്ഘകാലേ തു ഗതേ തസ്മിന്മഹാഹവേ
ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ വാൾകൊണ്ടുള്ള അടികളാൽ നിലത്ത് വീണു; അങ്ങനെ വളരെ നീണ്ടുനിന്ന ആ മഹായുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ—
മായാസ്ത്രം ദര്ശയാമാസ ക്രൂരകൃന്നമുചിസ്തദാ। താമസം ത്രിഷുലോകേഷു കൃതം സ്യാത്തു നിരംതരമ്
അപ്പോൾ ക്രൂരനായ നമുചി മായായുധം കാണിച്ചു; അതൊരു ഇരുണ്ടത്വം പടർന്ന ആയുധമായിരുന്നു, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമൊക്കെയും അതിന്റെ അന്ധകാരം നിറഞ്ഞു.
പരസ്പരം ന പശ്യംതി ദേവാസുരഗണാ ഭൃശമ്। സൂര്യചംദ്രഗ്രഹാണാം ച വഹ്നീനാം ച ദിവൌകസാമ്
ദേവരും അസുരരും തമ്മിൽ ഒരാളെയും കാണാൻ കഴിയാതെ പോയി; സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഗ്രഹങ്ങളും ദിവ്യജ്വാലകളും കാണാനാവാതെ പോയി.
തസ്മിംസ്തമസി ദുഷ്പാരേ ഗഭസ്തിര്നൈവ ദൃശ്യതേ। ദൈത്യസ്യ ച തതസ്തൂര്ണം ശരൈരഗ്നിശിഖോപമൈഃ
ആ ദുർജ്ജയമായ അന്ധകാരത്തിൽ ഒരു പ്രകാശകിരണം പോലും കാണാനായില്ല; പിന്നെ ആ അസുരൻ തീയുടെ ജ്വാലപോലുള്ള അമ്പുകൾ വേഗത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചു.
വിഭഗ്നാഃ സര്വദേവാശ്ച ശക്രശ്ചരണസംമുഖേ। ശരൈര്വിഭിന്നദേഹാസ്തു നിപേതുര്ധരണീതലേ
എല്ലാ ദേവന്മാരും തകർന്നു, അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കുത്തി, ഇന്ദ്രന്റെ കാലടിയിൽ നിലത്ത് വീണു.
പ്രഭഗ്നാശ്ചാപരേ ശൂരാസ്സംയാംതി ച ദിശോ ദശ। കൂടം തസ്യ പരിജ്ഞായ സര്വദേവാര്ചിതോ ഹരിഃ
മറ്റു വീരന്മാർ ഭയത്താൽ തകർന്നു, പത്തു ദിശകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; ഈ വഞ്ചന മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ ദേവന്മാരും ആരാധിക്കുന്ന ഹരി—
സൌമ്യമസ്ത്രം മുമോചാഥ ദിവി സൂര്യശതപ്രഭമ്। വിലംബിതം സമാലോക്യ ശക്ത്യാ ച ബഹുഘംടയാ
അപ്പോൾ ആകാശത്ത് നൂറ് സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള ശാന്തമായൊരു ആയുധം അവൻ വിട്ടു; അതു നിലത്തുനിന്നത് കണ്ടു, അനേകം മണികൾ ചാർത്തിയ വലിയൊരു കുന്തം കൊണ്ട് അവൻ പ്രഹരിച്ചു.
ജഘാനോരസി ദൈത്യസ്യ സ പപാത വ്യഥാന്വിതഃ। ചിരാത്സംലഭ്യ സംജ്ഞാം ച ദൈതേയഃ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ
അവൻ ആ അസുരനെ നെഞ്ചിൽ ആഞ്ഞു അടിച്ചു, അസുരൻ വേദനയോടെ നിലത്ത് വീണു; ഏറെ നേരം കഴിഞ്ഞ് ബോധം തിരിച്ചപ്പോൾ, ദൈത്യൻ ക്രോധത്തിൽ കത്തിയെടുത്തു.
ഗത്വാ വേഗാത്സുരശ്രേഷ്ഠമൈരാവതം ദധാര ഹ। ത്രാസയാമാസ സുതരാമിംദ്രസ്യ ദ്വിരദം രുഷാ
വേഗത്തിൽ ഓടി, ദേവഗണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ഐരാവതം പിടിച്ചു; അതിനാൽ ഇന്ദ്രന്റെ ആനയെ വലിയ കോപത്തോടെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
ധൃത്വാ സ തു ഗജം സേംദ്രം മുമോച ധരണീതലേ। തതോ ഭൂമിഗതഃ ശക്രഃ കശ്മലം ച ക്ഷണം ഗതഃ
അവൻ ആനയെയും ഇന്ദ്രനെയും ചേർന്ന് പിടിച്ചു, ഭൂമിയിൽ എറിഞ്ഞു; പിന്നെ നിലത്ത് വീണ ഇന്ദ്രൻ ഒരു നിമിഷം ആശങ്കയിലായി.
അവപ്ലുത്യ സ ദൈത്യേംദ്രോ ഗജദംതാംതരസ്ഥിതഃ। ശക്രം ഗ്രഹീതുകാമസ്യ വധാര്ഥം യൂഥപസ്യ സഃ
ആ ദൈത്യാധിപൻ ചാടിക്കയറി ആനയുടെ ദന്തങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നു; ആനയുടെ നായകനായ ഇന്ദ്രനെ പിടിച്ച് കൊല്ലാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.
അസിനാഽസുരമുഖ്യസ്യ ശിരശ്ഛിത്വാ ന്യപാതയത്। സര്വേ പ്രജഹൃഷുര്ദേവാ ഗംധര്വാ ലലിതം ജഗുഃ। മുദിതാസ്തേ ച മുനയഃ സ്തുവംതി സുരസത്തമമ്
അവൻ വാൾകൊണ്ട് ആ അസുരപ്രധാനന്റെ തല വെട്ടി നിലത്ത് വീഴ്ത്തി; എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷിച്ചു, ഗന്ധർവന്മാർ മനോഹരമായി പാടുകയും, സന്തോഷത്തോടെ മുനിമാർ ദേവശ്രേഷ്ഠനെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇതി ശ്രീപാദ്മപുരാണേ പ്രഥമേ സൃഷ്ടിഖംഡേ ദ്വിതീയ നമുചിവധോനാമൈകസപ്തതിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പദ്മപുരാണത്തിൽ, സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിലെ എഴുപത്തൊന്നാമത്തെ അധ്യായമായ 'നമുചിയുടെ വധം' എന്ന അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച- ദിവ്യം രഥം സമാസ്ഥായ ധനുര്ഹസ്തോ ബലൈര്യുതഃ। ഗത്വാ ച മാധവം സംഖ്യേ ദേവാസുരഗണാഗ്രതഃ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി, വില്ലും ശക്തിയും കൈവശമാക്കി, ദേവരും അസുരരും നിറഞ്ഞ യുദ്ധഭൂമിയിൽ മാധവന്റെ മുന്നിൽ എത്തി.
ക്രോധേന മഹതാവിഷ്ടോ മധുര്നിര്ജരമര്ദനഃ। അബ്രവീത്പരുഷം വാക്യമവ്യയം ഹരിമീശ്വരമ്
വലിയ കോപത്തിൽ ആകൃഷ്ടനായ മധു, അമരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവൻ, ഹരിയായ ഈശ്വരനോടു കഠിനവും മാറ്റമില്ലാത്തവുമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
നാരായണ ന ജാനാസി യുദ്ധധര്മമിതഃ കഥമ്। അന്യായാദ്ദുര്വധോപായം കൃത്വാ നഷ്ടോ ന ശോചസി
'നാരായണാ, നീ യുദ്ധത്തിന്റെ നിയമം അറിയുന്നില്ലേ? നീ അന്യായമായ വഴികൾ ഉപയോഗിച്ച് നാശം വരുത്തി, അതിൽ ദുഃഖം പോലും കാണിക്കുന്നില്ലല്ലോ?'
അനേന പംകയോഗേന വ്യവഹാരാ കൃതസ്യ ച। സുരത്വം ചോപനഷ്ടം സ്യാദന്യസൃഷ്ടിം കരോമ്യഹമ്
'ഈ മലിനതയുമായി ചേർന്നിട്ടും, ചെയ്ത പ്രവൃത്തികൾ കൊണ്ടും, ദേവത്വം നഷ്ടപ്പെട്ടു; ഞാൻ വേറൊരു സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കും.'
ത്വാമേവ നിഹനിഷ്യാമി സഹ ദേവഗണൈരിഹ। ഇത്യുക്ത്വാ ധനുരാദായ ജഘാന വിശിഖൈര്വിഭുമ്
നിനെയും ദേവഗണങ്ങളെയും കൂടെ ഇവിടെ ഞാൻ കൊല്ലും എന്നു പറഞ്ഞ്, അപ്പുറം തന്റെ വില്ലെടുത്ത് അമ്പുകൾകൊണ്ട് ഭഗവാനെ ആക്രമിച്ചു.
മാധവസ്താന്ബിഭേദാഥ ശരൈര്വജ്രസമപ്രഭൈഃ। ബഹുഭിസ്സര്വഗാത്രേഷു ജഘാന ച മധും തതഃ
അപ്പോൾ മാധവൻ വജ്രംപോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവരെ തുളച്ചു, അനേകം അമ്പുകൾകൊണ്ട് മധുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും അടി നൽകി.
മായയാ ഛാദിതഃ സോഭൂദ്ദൈത്യസ്തം സുരസത്തമാഃ। യേ വൈ ശൂരാശ്ച രുദ്രാദ്യാസ്ത്രിദശാസ്സത്ത്വധാരിണഃ
അസുരൻ മായകൊണ്ട് മറഞ്ഞുപോയി. രുദ്രനും മറ്റു ധൈര്യശാലികളും, ത്രിദശന്മാരും ശക്തിയുള്ള ദേവന്മാരും അപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദേവ്യോ നാനാവിധാശ്ചാപി സായുധാ വാഹനാന്വിതാഃ। സേനാന്യോ ഗണപാ ദേവാ ലോകേശ ഹരവിഷ്ണവഃ
വിവിധ രൂപത്തിലുള്ള ആയുധധാരികളായ ദേവികൾ, വാഹനങ്ങളോടുകൂടിയവരും, സേനാനായകരും, ദേവഗണങ്ങളും, ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാരായ ഹരിയും വിഷ്ണുവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
അന്യേ ഗ്രഹാദയോ ദേവാഃ സര്വേ യുധ്യന്തി സംഗതാഃ। വിനഷ്ടാശ്ച തദാ ദേവാ മധോര്വൈ മായയാ ധ്രുവമ്
മറ്റു ഗ്രഹാദിദേവന്മാരും ഒത്തുചേർന്ന് യുദ്ധം ചെയ്തു. എന്നാൽ മധുവിന്റെ മായകൊണ്ട് ദേവന്മാർ അപ്പോൾ നിർഭാഗ്യവശാൽ തോറ്റുപോയി.
സംമുഖേ വിമുഖേ ചൈവ ശരശക്ത്യൃഷ്ടിവൃഷ്ടിഭിഃ। പതംതി സഹസാ ദേവാ ഭൂമൌ ശസ്ത്രാഭിപീഡിതാഃ
മുന്നിലും പിന്നിലും അമ്പുകളും കുന്തങ്ങളും ഇഷ്ടികകളും പെയ്യുമ്പോൾ, ദേവന്മാർ ആയുധങ്ങളുടെ ഭാരം സഹിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് നിലത്തേക്ക് വീണു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ വിഷ്ണുര്ഗൃഹീത്വാ ച സുദര്ശനമ്। അസുരാന്മായയാ ദേവാന്ജഘാന രണമൂര്ധനി
അതിനിടയിൽ വിഷ്ണു സുദർശനചക്രം എടുത്ത്, മായകൊണ്ട് യുദ്ധഭൂമിയിൽ അസുരന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും ആക്രമിച്ചു.
അഥ തേഷാം ശിരാംസ്യേഷ ഛിത്വാ ചൈവ സഹസ്രശഃ। പാതയാമാസ ദേവേശോ ദൈത്യാനാം ച സുരാത്മനാമ്
അതിനുശേഷം, ആയിരക്കണക്കിന് അവരുടെ തലകൾ വെട്ടി ദേവാധിപൻ ദേവസ്വഭാവമുള്ളവരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും തലകൾ നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
ഏവമന്യാന്വിഭുര്ദൈത്യാന്ദ്രാവയാമാസ സംഗരാത്। തം ദൃഷ്ട്വാ മുനയോ ദേവാഃ സര്വേ വിസ്മയമായയുഃ
ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ മറ്റു അസുരന്മാരെയും യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഓടിച്ചു. അതു കണ്ടു എല്ലാ മുനിമാരും ദേവന്മാരും അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.
കര്ണേ കര്ണേ പ്രജല്പംതേ ദേവാ മുനിഗണാസ്തഥാ। സദാ ദേവൈകഗോപ്താ ച ഹരിരവ്യയ ഈശ്വരഃ
കാതിൽ കാതിൽ ദേവന്മാരും മുനിഗണങ്ങളും തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു: 'ദേവന്മാരുടെ ഏക രക്ഷകനായ ഹരി എപ്പോഴും അക്ഷയനായ ഈശ്വരനാണ്.'