സ ച ദൃഷ്ട്വാഽസുരോ മൃത്യും ശൂലേനൈവ ജഘാന ഹ। ശക്തിം ചൈവ തതോ മൃത്യുഃ പ്രചിക്ഷേപ രണാജിരേ
മരണനെ കണ്ട ദൈത്യൻ ശൂലം കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു; പിന്നെ മരണൻ തന്റെ ശക്തി യുദ്ധഭൂമിയിൽ എറിഞ്ഞു.
സംദഹ്യ സഹസാ ശൂലം വഹ്നികൂടസമപ്രഭമ്। ദൈത്യസ്യ ഹൃദയം ഭിത്വാ ഗതാ സാ ച ധരാതലമ്
അത് അക്ഷണത്തിൽ അഗ്നിക്കൂട്ടുപോലുള്ള പ്രകാശത്തോടെ ശൂലം കത്തിച്ചു; ദൈത്യന്റെ ഹൃദയം തുളച്ച് ഭൂമിയിൽ വീണു.
സരഥഃ സ പപാതോര്വ്യാം ശക്തിജര്ജരവിഗ്രഹഃ। അഥാന്യോ ദുര്മുഖോ മൃത്യും കൃഷ്ടചാപോ മഹാബലഃ
ശക്തി കൊണ്ടു ശരീരം തകർന്ന അവൻ രഥത്തോടൊപ്പം നിലത്ത് വീണു; പിന്നെ ദുർമുഖൻ എന്ന മറ്റൊരു മഹാബലശാലി വില്ലെടുത്ത് മരണനെ നേരിട്ടു.
ഖഡ്ഗചര്മധരഃ കാലോ രഥ ഏവ ഗതോഭവത്। ദൃഷ്ട്വാ തം വിശിഖൈഃ പ്രാജ്യൈര്ജഘാന സ യമം രണേ
ഖഡ്ഗവും ചർമവും പിടിച്ച കാലൻ രഥത്തിൽ കയറി; അവനെ കണ്ട ദുർമുഖൻ ശക്തിയേറിയ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് യമനെ യുദ്ധത്തിൽ ആക്രമിച്ചു.
സ ചാപ്ലത്യ രഥാദ്ദേവോ ഹ്യസിനാ ച സകുംഡലമ്। ശിരശ്ചിച്ഛേദ സഹസാ പാതയിത്വാ ച ഭൂതലേ
അപ്പോള് ആ ദേവന് അപ്രതീക്ഷിതമായി വാളുകൊണ്ട് കുന്ദലങ്ങളോടുകൂടിയ തല വെട്ടി രഥത്തില്നിന്ന് നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി.
ഹതശേഷം ബലം സര്വം പ്രദുദ്രാവ ദിശോ ദശ
ശേഷിച്ച സൈന്യം മുഴുവന് തോറ്റു പത്ത് ദിക്കുകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീപാദ്മപുരാണേ പ്രഥമേ സൃഷ്ടിഖംഡേ ദേവാംതകര്ദുര്ധര്ഷദുര്മുഖവധോനാമ സപ്തതിമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ മഹത്വമുള്ള പദ്മപുരാണത്തിലെ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിലെ 'അന്തകനും ദുര്ധര്ഷനും ദുര്മുഖനും വധം' എന്ന എഴുപതാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.
വ്യാസ ഉവാച- അഥാന്യോ നമുചിഃ ക്രുദ്ധഃ സ്യംദനസ്ഥോ ദിവൌകസഃ। വിശിഖൈരര്ദയാമസ ഘോരൈരാശീവിഷോപമൈഃ
വ്യാസന് പറഞ്ഞു: പിന്നെ മറ്റൊരു ദാനവനായ നമുചി കോപത്തോടെ രഥത്തില് നിന്നു നിന്നു, വിഷസര്പ്പങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ അമ്പുകള് കൊണ്ട് ദേവന്മാരെ ആക്രമിച്ചു.
തതസ്തു സംയുഗേ ദേവാഃ സിദ്ധകിന്നരപന്നഗാഃ। ന ശക്നുവംതി ബാണാനാം വേഗം സോഢും സമംതതഃ
അപ്പോള് ആ യുദ്ധത്തില് ദേവന്മാര്, സിദ്ധന്മാര്, കിന്നരന്മാര്, പന്നഗന്മാര് — ആരും ആ അമ്പുകളുടെ ശക്തി എവിടെയും സഹിക്കാനാവാതെ പോയി.
രഥമുച്ചൈശ്ശ്രവോശ്വേന യുക്തം മാതലിനേരിതമ്। പുരുഹൂതഃ സമാസ്ഥായ പ്രാഗമത്തം മഹാബലമ്
അതിനുശേഷം മഹാബലശാലിയായ പുരൂഹൂതന് മാതലിയുടെ നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഉച്ചൈശ്രവസ് കുതിരയോടു കെട്ടിയ രഥത്തില് കയറി.
ദൃഷ്ട്വാ ശക്രം മഹാവീര്യം നമുചിര്ദൈത്യപുംഗവഃ। അബ്രവീദ്വാസവം സംഖ്യേ വചനം സാനുഗം തദാ
ശക്തനായ ഇന്ദ്രനെ കണ്ടു, ദാനവശ്രേഷ്ഠനായ നമുചി തന്റെ അനുചരന്മാരോടൊപ്പം യുദ്ധഭൂമിയില് വാസവനോടു പറഞ്ഞു.
പ്രാകൃതം നിര്ജരം ഹത്വാ ന യശോസ്തി ന ച പ്രിയമ്। ന ലാഭകൃതകം വാപി ന ജയസ്തു പുരഷ്ടുത
സാധാരണ ദേവന്മാരെ കൊല്ലുന്നതില് മഹത്വമോ സന്തോഷമോ ഇല്ല; അതില് യാതൊരു നേട്ടമോ പ്രശസ്തിയോ ഉണ്ടാകില്ല.
തസ്മാത്വയി ഹതേത്രൈവ സര്വം ഭവതി ശാശ്വതമ്। ദേവരാജ്യം പ്രലപ്സ്യാമി സുഖം ഭോഗ്യം സുരാലയേ
അതുകൊണ്ട് നിന്നെ ഇവിടെ കൊല്ലുമ്പോഴാണ് എല്ലാം ശാശ്വതമാകുന്നത്; ദേവരാജ്യം കൈവശമാക്കി സ്വര്ഗ്ഗലോകത്തില് സന്തോഷത്തോടെ ഭോഗങ്ങള് അനുഭവിക്കും.
തമബ്രവീന്മഹാതേജാഃ ശക്രഃ പരപുരംജയഃ। ശൂരതാ വാക്യമാത്രേണ സര്വത്ര സുലഭാ ഭവേത്
അതിനുത്തരമായി ശത്രുനഗരങ്ങള് ജയിച്ച മഹാതേജസ്സുള്ള ഇന്ദ്രന് പറഞ്ഞു: 'വാക്കുകളില് മാത്രം ധൈര്യം എവിടെയും എളുപ്പത്തില് കാണാം.'
മഹാപരാക്രമം യദ്വാ അസ്തി തേ ദാനവാധമ। ദര്ശയസ്വാഹവേ വീര്യം പുരം നേഷ്യാമി ഭാസ്കരേഃ
നിനക്കു വലിയ വീര്യം ഉണ്ടെങ്കില്, ദാനവരാശിയിലെ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവനേ, യുദ്ധത്തില് അതു കാണിക്കൂ; ഞാന് സൂര്യന്റെ നഗരം പിടിക്കില്ല.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ മഹാതേജാശ്ചുകോപ ദൈത്യപുംഗവഃ। പംചഭിര്നിശിതൈര്ബാണൈര്ജഘാന സുരസത്തമമ്
ഇത് കേട്ട ദാനവശ്രേഷ്ഠന് അത്യന്തം കോപിച്ചു, ദേവശ്രേഷ്ഠനായി ഇന്ദ്രനെ അഞ്ചു മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് വെട്ടി.
താംസ്തു ചിച്ഛേദ മഘവാ ക്ഷുരപ്രൈഃ പംചഭിര്ദ്രുതമ്। ജഗ്മതുസ്തൌ മഹാവീര്യൌ സമരേ വിഷയൈഷിണൌ
മഘവാന് അതിവേഗം ആ അഞ്ചു അമ്പുകള് അഞ്ചു മൂര്ച്ചയുള്ള അമ്പുകള് കൊണ്ട് വെട്ടിമുറിച്ചു; ജയത്തിനായി ആ രണ്ട് വീരന്മാരും യുദ്ധത്തില് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അന്യോന്യം സഹസാ വേഗാച്ഛരൈശ്ചിച്ഛിദതുഃ ശരാന്। ബിഭിദാതേഥ ഗാത്രാണി വിശിഖൈര്ഭിദുരോപമൈഃ
അവര് ഇരുവരും അതിവേഗത്തില് പരസ്പരം അമ്പുകള് കൊണ്ട് അമ്പുകള് വെട്ടിമുറിച്ചു; പിന്നെ ഭേദിക്കുന്ന അമ്പുകള് കൊണ്ട് പരസ്പരത്തിന്റെ ശരീരം തുളച്ചു.
അത്യപൂര്വം കൃതം കര്മ താഭ്യാമേവ രണേ ഭൃശമ്। ലാഘവം ശരസംധാന ഗ്രഹമോക്ഷം സുദുര്ലഭമ്
ആ ഇരുവരും യുദ്ധഭൂമിയില് അപൂര്വമായ ദുഷ്കരമായ വീര്യപ്രകടനങ്ങള് നടത്തി; അതിവേഗം അമ്പുകള് കെട്ടി വിട്ടതും, അതിന്റെ കൃത്യതയും അപൂര്വമായതായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ തു വിസ്മയം ജഗ്മുര്ദേവാസുരഗണാസ്തദാ। ഏതസ്മിന്നംതരേ ദൈത്യോ മായാസ്സംപ്രമുമോച ഹ
ഇത് കണ്ട ദേവരും അസുരരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു; അതിനിടയില് ദാനവന് തന്റെ മായാവിദ്യകള് പ്രയോഗിച്ചു.
വിശിഖാഃ ശതശസ്തത്ര വിനിശ്ചേരുസ്സമംതതഃ। ശക്രഃ കോപാത്പുനഃ ശീഘ്രം ധനുരുദ്യമ്യ വീര്യവാന്
അവിടെ നൂറുകണക്കിന് അമ്പുകള് എല്ലായിടത്തും പുറത്ത് വന്നു; കോപത്തോടെ ശക്തനായ ഇന്ദ്രന് വേഗത്തില് വില്ല് ഉയര്ത്തി.
ജഘാന വിശിഖൈരുഗ്രൈഃ സര്വഗാത്രേഷു സംജ്വലന്। തതോ മാര്ഗണസാഹസ്രൈരഷ്ടഭിസ്ത്വധികം തഥാ
അവന് ഉഗ്രമായ അമ്പുകള് കൊണ്ട് ദാനവന്റെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും കത്തുന്നപോലെ അടി ചെയ്തു; പിന്നെ ആയിരത്തോളം അമ്പുകളും എട്ട് അധികവും അവന് പ്രയോഗിച്ചു.
ബിഭിദാതേ തതോന്യോന്യം ചിച്ഛിദാതേ പരസ്പരമ്। ശരൈര്നിരംതരാകാശം ദദൃശുസ്തത്ര സംയുഗേ
അവർ പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു, പരസ്പരം വെട്ടി പരിക്കേൽപ്പിച്ചു; ആ യുദ്ധത്തിൽ അവരുടെ അമ്പുകൾ ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ചതുപോലെ തോന്നി, ഒരു ഇടവേള പോലും കാണാനായില്ല.
നിപതംതി ധരാപൃഷ്ഠേ ഖഡ്ഗപാതൈഃ സഹസ്രശഃ। ഏവം സുദീര്ഘകാലേ തു ഗതേ തസ്മിന്മഹാഹവേ
ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ വാൾകൊണ്ടുള്ള അടികളാൽ നിലത്ത് വീണു; അങ്ങനെ വളരെ നീണ്ടുനിന്ന ആ മഹായുദ്ധം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ—
മായാസ്ത്രം ദര്ശയാമാസ ക്രൂരകൃന്നമുചിസ്തദാ। താമസം ത്രിഷുലോകേഷു കൃതം സ്യാത്തു നിരംതരമ്
അപ്പോൾ ക്രൂരനായ നമുചി മായായുധം കാണിച്ചു; അതൊരു ഇരുണ്ടത്വം പടർന്ന ആയുധമായിരുന്നു, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമൊക്കെയും അതിന്റെ അന്ധകാരം നിറഞ്ഞു.
പരസ്പരം ന പശ്യംതി ദേവാസുരഗണാ ഭൃശമ്। സൂര്യചംദ്രഗ്രഹാണാം ച വഹ്നീനാം ച ദിവൌകസാമ്
ദേവരും അസുരരും തമ്മിൽ ഒരാളെയും കാണാൻ കഴിയാതെ പോയി; സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഗ്രഹങ്ങളും ദിവ്യജ്വാലകളും കാണാനാവാതെ പോയി.
തസ്മിംസ്തമസി ദുഷ്പാരേ ഗഭസ്തിര്നൈവ ദൃശ്യതേ। ദൈത്യസ്യ ച തതസ്തൂര്ണം ശരൈരഗ്നിശിഖോപമൈഃ
ആ ദുർജ്ജയമായ അന്ധകാരത്തിൽ ഒരു പ്രകാശകിരണം പോലും കാണാനായില്ല; പിന്നെ ആ അസുരൻ തീയുടെ ജ്വാലപോലുള്ള അമ്പുകൾ വേഗത്തിൽ പ്രയോഗിച്ചു.
വിഭഗ്നാഃ സര്വദേവാശ്ച ശക്രശ്ചരണസംമുഖേ। ശരൈര്വിഭിന്നദേഹാസ്തു നിപേതുര്ധരണീതലേ
എല്ലാ ദേവന്മാരും തകർന്നു, അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ അമ്പുകൾകൊണ്ട് കുത്തി, ഇന്ദ്രന്റെ കാലടിയിൽ നിലത്ത് വീണു.
പ്രഭഗ്നാശ്ചാപരേ ശൂരാസ്സംയാംതി ച ദിശോ ദശ। കൂടം തസ്യ പരിജ്ഞായ സര്വദേവാര്ചിതോ ഹരിഃ
മറ്റു വീരന്മാർ ഭയത്താൽ തകർന്നു, പത്തു ദിശകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു; ഈ വഞ്ചന മനസ്സിലാക്കി, എല്ലാ ദേവന്മാരും ആരാധിക്കുന്ന ഹരി—
സൌമ്യമസ്ത്രം മുമോചാഥ ദിവി സൂര്യശതപ്രഭമ്। വിലംബിതം സമാലോക്യ ശക്ത്യാ ച ബഹുഘംടയാ
അപ്പോൾ ആകാശത്ത് നൂറ് സൂര്യന്റെ പ്രകാശംപോലുള്ള ശാന്തമായൊരു ആയുധം അവൻ വിട്ടു; അതു നിലത്തുനിന്നത് കണ്ടു, അനേകം മണികൾ ചാർത്തിയ വലിയൊരു കുന്തം കൊണ്ട് അവൻ പ്രഹരിച്ചു.