അഷ്ടാഭിര്നിശിതൈര്ബാണൈശ്ചതുരോശ്വാനപാതയാത്। ശക്തിം സംഗൃഹ്യ ഭൂമിഷ്ഠഃ കുമാരം ച ജഘാന ഹ
എട്ട് മൂർച്ചയുള്ള ബാണങ്ങൾകൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും വീഴ്ത്തി; ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ശക്തി എടുത്ത്, കുമാരനെ ആക്രമിച്ചു.
ഗദയാ പീഡിതം സാശ്വം സവരൂഥം സകൂബരമ്। പാതയിത്വാ ധരണ്യാം ച സിംഹനാദം നനാദ ഹ
ഗദയാൽ അടിച്ചപ്പോൾ കുതിരകളും രഥവും പതാകയും സഹിതം അവൻ ഭൂമിയിൽ വീണു; ശേഷം സിംഹം പോലെ അവൻ ഉച്ചത്തിൽ മുഴക്കി.
ലാഘവാത്സ ധരാം ഗത്വാ ഗദാപാണിരുപസ്ഥിതഃ। വജ്രപാതാദ്യഥാ ശബ്ദോ ലോകാനാം ദുഃസഹോ ഭവേത്
വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങി, ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച് അവൻ നിന്നു; അതിന്റെ ശബ്ദം ലോകങ്ങൾക്ക് വജ്രം വീഴുന്നതുപോലെ സഹിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു.
തഥാ തയോര്ഗദാപാതേ ശബ്ദഃ സ്യാത്തു മുഹുര്മുഹുഃ। ഏവം തയോര്ഗദായുദ്ധം യാവദബ്ദചതുഷ്ടയമ്
അങ്ങനെ ഇരുവരുടെയും ഗദയുദ്ധത്തിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി; ആ ഗദയുദ്ധം നാലു വർഷം നീണ്ടു.
പ്രഭഗ്നേ തേ ഗദേ ഖസ്ഥൌ ഖഡ്ഗചര്മധരാവുഭൌ। തദാ പദാതിനോര്യുദ്ധമദ്ഭുതം ലോമഹര്ഷണം
അവരുടെ ഗദകൾ തകർന്നപ്പോൾ, ഇരുവരും ആകാശത്തിൽ വാൾയും കവചവും പിടിച്ച് നിന്നു; അപ്പോൾ നടന്ന പാദാതിയുദ്ധം അത്ഭുതകരവും രോമാഞ്ചകരവുമായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ച വിസ്മയം ജഗ്മുര്ദേവാസുരമഹോരഗാഃ। ഖഡ്ഗപാതൈര്മുഹൂര്താംതേ തയോശ്ഛിന്നേ തു വര്മണീ
ഇത് കണ്ട ദേവന്മാരും ദൈത്യന്മാരും മഹാനാഗന്മാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു; കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ കവചം വാളിന്റെ അടി കൊണ്ട് വെട്ടി തകർന്നു.
അഭവത്ഖഡ്ഗയുദ്ധം ച തയോര്യുദ്ധാതിശീലിനോഃ। ദധാര ചികുരേ തസ്യ ജയംതോ ഭീമവിക്രമഃ
അവരിരുവരും യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ ആയതിനാൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ വാൾയുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ഭയങ്കരമായ വീരത്വം പുലർത്തുന്ന ജയന്തൻ അവനെ തലമുടിയിൽ പിടിച്ചു.
ശിരശ്ഛിത്വാസ്യ ഖഡ്ഗേന പാതയാമാസ ഭൂതലേ। തതസ്തു ജയശബ്ദേന ദേവാഃ സര്വേ നനംദിരേ
ജയന്തൻ വാളുകൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടി നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി. അതിനുശേഷം ജയഘോഷത്തോടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷിച്ചു.
പ്രഭഗ്നാ ദൈത്യസംഘാശ്ച ദിശഃ സര്വാഃ പ്രദുദ്രുവുഃ
അസുരസേനകൾ തകർന്നുപോയി, അവരൊക്കെയും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീപാദ്മപുരാണേ പ്രഥമേ സൃഷ്ടിഖംഡേ കാലേയവധോനാമ ഷട്ഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ആദ്യ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിൽ 'കാലേയന്റെ വധം' എന്ന അറുപത്താറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച- ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു ദൈത്യേംദ്രോ ഹിരണ്യാക്ഷോ മഹാബലഃ। സരോഷശ്ചാതിതാമ്രാക്ഷോ ഹ്യസുരാനാദിദേശ ഹ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇത് കേട്ട അസുരന്മാരുടെ അധിപൻ ഹിരണ്യാക്ഷൻ, അതിവിശാലമായ ശക്തിയോടെ, കോപത്തോടെ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് അസുരന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
സ്വയം ഗച്ഛാമി യുദ്ധായ ദേവാനാം വിജിഘാംസയാ। നാഗച്ഛംതി ന യുദ്ധ്യംതേ തേന മാര്ഗാദ്വിശന്ത്വിതഃ
"ഞാൻ തന്നെയാണ് ദേവന്മാരെ ജയിക്കാൻ യുദ്ധത്തിനായി പോകുന്നത്. അവർ വരുന്നില്ല, യുദ്ധം ചെയ്യുന്നില്ല, അതിനാൽ ഈ വഴി അവരെ കൊണ്ടുവരണം."
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു വചനം ശേഷാ ദൈത്യഗണാധിപാഃ। യുദ്ധായ പ്രയയുഃ സര്വേ ശൂലപാശാതിപംഡിതാഃ
ഇത് കേട്ടശേഷം മറ്റു അസുരസേനാധിപന്മാർ, കുന്തവും പാശവും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ, എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.
അധികം പൂര്വസൈന്യാശ്ച തഥാ ശതഗുണൈരപി। നിരംതരം തഥാകാശം പ്രയയുര്യുദ്ധകാംക്ഷിണഃ
മുന്പത്തെക്കാൾ വലിയതും നൂറിരട്ടിയധികം ശക്തിയുമുള്ള സൈന്യങ്ങൾ യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ച് ഇടവേളയില്ലാതെ ആകാശത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
തതോ രുദ്രാസ്സ സാധ്യാശ്ച വിശ്വേ ച വസവസ്തഥാ। സ്കംദശ്ച ഗണപശ്ചൈവ വിഷ്ണുജിഷ്ണുപുരോഗമാഃ
അതിനുശേഷം രുദ്രന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, വസുക്കൾ, സ്കന്ദൻ, ഗണപതി, വിഷ്ണുവും ജിഷ്ണുവും നേതൃത്വം നൽകുന്നവർ കൂടി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.
സര്വേ യോദ്ധും ഗതാസ്തേ ച ഹൃഷ്ടാ രണസമുത്സുകാഃ। ഏതസ്മിന്നംതരേ യുദ്ധം ദേവദാനവയോരപി
അവരൊക്കെയും സന്തോഷത്തോടും ഉത്സാഹത്തോടും കൂടി യുദ്ധത്തിനായി പോയി. അതിനിടയിൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.
ന ഭൂതം ന ശ്രുതം പൂര്വം സര്വലോകഭയംകരമ്। ശസ്ത്രാസ്ത്രൈബര്ഹുധാ യുക്തം ശിശിരേണേവ കാനനമ്
മുന്പൊരിക്കലും കണ്ടതും കേട്ടതുമല്ലാത്ത, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന, അനേകം ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ശീതകാലത്ത് കാടിനെ പോലെ ഭയാനകമായ ഒരു യുദ്ധം അവിടെ ഉണ്ടായി.
ധരാം സ്വര്ഗൌക ആകാശം സംരുധ്യ യുദ്ധമാബഭൌ। അന്യോന്യം ജഘ്നുരാകാശേ തഥാന്യോന്യം മഹീതലേ
ഭൂമി, സ്വർഗ്ഗം, ആകാശം എല്ലാം നിറഞ്ഞ് യുദ്ധം വ്യാപിച്ചു. അവർ പരസ്പരം ആകാശത്തിലും നിലത്തും പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
ശക്തിഭിര്മുസലൈര്ഭല്ലൈര്ബഹുഭിഃ ശരവൃഷ്ടിഭിഃ। ദാരുണൈഃ ഖഡ്ഗപാതൈശ്ച തഥാ ചക്രപരഃശ്വധൈഃ
കുന്തങ്ങൾ, മുഷ്ടികൾ, അമ്പുകൾ, അമ്പുകളുടെ മഴ, ഭയാനകമായ വാൾവെട്ടുകൾ, ചക്രം, പരശു എന്നിവകൊണ്ടും അവർ പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
അന്യായുധൈശ്ച വിവിധൈര്നിര്ജഘ്നുസ്തേ പരസ്പരമ്। അഭവന്ഘോരരൂപാണി ധരാകാശേ വ്യയാനി ച
മറ്റു പലവിധ ആയുധങ്ങളാൽ അവർ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. ഭയാനകമായ രൂപങ്ങൾ ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും നശിച്ചു.
ശസ്ത്രൈഃ ശരൈരസൃക്പാതൈഃ കംകവായസജംബുകൈഃ। യഥാ മുസലധാരാഭിര്ഘനാ വര്ഷംതി ലോഹിതമ്
അയുധങ്ങളും അമ്പുകളും രക്തം ഒഴുകുന്നതും, കഴുകന്മാർ, കാക്കകൾ, നരികൾ എന്നിവയും, മേഘങ്ങൾ രക്തം മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
തഥൈവ ക്ഷതജൈഃ സ്രസ്തൈഃ സ്വാങ്ഗാച്ച ദേവദാനവാഃ। കേചിത്പതംതി മുഹ്യംതി സ്ഖലംതി ച ഹസംതി ച
അങ്ങനെ തന്നെ, സ്വന്തം ശരീരത്തിൽ നിന്ന് രക്തം ഒഴുകിയ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും ചിലർ വീണു, ചിലർ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി, ചിലർ തളർന്നു, ചിലർ ചിരിച്ചു.
മുംചംതി ചാര്തനാദാംശ്ച സിംഹനാദം മുഹുര്മുഹുഃ। കേഷാംചിദ്ബാഹവശ്ഛിന്നാശ്ഛിന്നപാദാസ്തഥാപരേ
അവർ വേദനയുടെ നിലവിളികളും സിംഹനാദവും വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴക്കിയിരുന്നു. ചിലരുടെ കൈകൾ വെട്ടി വീണു, മറ്റുള്ളവരുടെ കാലുകൾ മുറിഞ്ഞു.
ഛിന്നപാര്ശ്വോദരാഃ കേചിന്നിപേതുഃ ശതശോ ഭുവി। കോടികോടിസഹസ്രാണി ഗജവാജ്യസുരാണി ച
ചിലർ വശവും വയറും വെട്ടിയതോടെ നൂറുകണക്കിന് പേർ നിലത്തേക്ക് വീണു. കോടിക്കണക്കിന് ആനകളും കുതിരകളും അസുരന്മാരും അങ്ങനെ നശിച്ചു.
അപതന്ധരണീപൃഷ്ഠേ രക്തൌഘേ ബഹുധാ ഭുവി। തതസ്തു ധരണീപൃഷ്ഠേ ത്വഭവല്ലോഹിതാര്ണവഃ
ഭൂമിയുടെ മേൽപറമ്പിൽ, പല വഴികളിലായി രക്തം ഒഴുകി. അതിനുശേഷം, ഭൂമിയിൽ ഒരു വലിയ രക്തസമുദ്രം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
വിപരീതാസ്തതോ നദ്യഃ സദ്യസ്തത്ര വിസുസ്രുവുഃ। തൃണകാഷ്ഠപരാസ്തത്ര ശക്തയോ ദാരുസംചയാഃ
അവിടെ നദികൾ അപ്രതീക്ഷിതമായി മറുവശത്തേക്ക് ഒഴുകി; അവയിൽ പുല്ലും മരക്കട്ടികളും ആയുധങ്ങളും മരക്കട്ടകളുടെ കൂമ്പുകളും കാണപ്പെട്ടു.
മുദ്ഗരാ മുസലാഃ ശൂലാ മകരാദ്യാ ഭവംതി ച। ജയംതികാ ധ്വജാ മീനാഃ കമഠാശ്ചര്മകായകാഃ
അവിടെ മുത്തുമുണ്ടകളും ഉരുളകളും വാളുകളും മകരം പോലുള്ള ജീവികളും, പതാകകളും കൊടികളും മീനുകളും കമറ്റകളും ചർമ്മത്തിൽ നിന്നുള്ള കവചങ്ങളും ഉണ്ടായി.
ശരാദിഭിര്മഹോഷ്ട്രൈശ്ച നിരുദ്ധാഃ പ്രചുരൈസ്തഥാ। കേശചാമരശൈവാലാഃ സംപൂര്ണാസ്താസ്തതഃസ്തതഃ
നദികൾ അനേകം അമ്പുകളും വലിയ ഒട്ടകങ്ങളും കൊണ്ട് തടയപ്പെട്ടു; അവയിൽ എല്ലായിടത്തും മുടിയും ചാമരംപോലുള്ള വാലുകളും ജലസസ്യങ്ങളും നിറഞ്ഞു.
പതദ്ഭിശ്ച തഥാന്യൈശ്ച വിവിധൈഃ ക്ഷതജാര്ണവഃ। തദാ വസുംധരാ സര്വാ സശൈലവനകാനനാ
പലവിധ വസ്തുക്കൾ വീണുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, രക്തസമുദ്രം രൂപപ്പെട്ടു; അപ്പോൾ, പർവതങ്ങളും കാടുകളും വനങ്ങളും ഉൾപ്പെടെയുള്ള ഭൂമിയാകെ—
രുധിരൌഘാ മഹാഘോരാ സര്വലോകഭയംകരാ। സ്കംദസ്യ ശക്തിപാതേന ഗതാ ദൈത്യാ യമക്ഷയമ്
ഭയാനകമായ രക്തപ്രവാഹങ്ങൾ കൊണ്ട്, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വിധത്തിൽ, സ്കന്ദന്റെ ശക്തിയുടെ വീഴ്ചയാൽ, ദാനവങ്ങൾ യമന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് പോയി.