വ്യാസ ഉവാച- ഭ്രാതരം നിഹതം ദൃഷ്ട്വാ കാലേയോ നാമ ദാനവഃ। ചിത്രരഥം പ്രദുദ്രാവ ധൃത്വാ ബാണം സകാര്മുകമ്
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: തന്റെ സഹോദരൻ കൊല്ലപ്പെട്ടത് കണ്ടു, കാലേയൻ എന്ന ദാനവൻ ബാണവും വില്ലും പിടിച്ച് ചിത്രരഥന്റെ നേരെ ഓടി.
ദൃഷ്ട്വാസുരം വിധാവംതം കാലമൃത്യുസമപ്രഭമ്। അരൌത്സീത്തം മഹാവീര്യോ ജയംതഃ പാകശാസനിഃ
മരണത്തിന്റെ രൂപംപോലെ ഭയാനകനായ ആ അസുരൻ ഓടുന്നത് കണ്ടു, മഹാവീരനായ ജയന്തൻ അവനെ നേരിട്ട് വെല്ലുവിളിച്ചു.
അബ്രവീച്ച മഹാതേജാ ദൈതേയം സുരസത്തമഃ। തഥ്യം ധര്മാഭിസംയുക്തം ലോകദ്വയഹിതം ധ്രുവമ്
മഹാതേജസ്സുള്ള ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജയന്തൻ, ദൈത്യനോട് സത്യവും ധർമ്മവും ലോകങ്ങളുടെ ഭാവുകത്വവും നിറഞ്ഞ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
ശസ്ത്രാഭിഘാതദുഃഖാര്തം കശ്മലം ചാന്യസംയുതമ്। പ്രഭഗ്നം ച നിരസ്തം ച യോ ഹംതി സ ച ബാലിശഃ
ആയുധങ്ങളാൽ വേദനയിലായും വിഷമത്താൽ തളർന്നും പരാജയപ്പെട്ടവനെയും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവനെയും കൊല്ലുന്നവൻ അജ്ഞാനിയാണ്.
സുചിരം രൌരവം ഭുക്ത്വാ തസ്യ ദാസോ ഭവേച്ചിരമ്। തസ്മാന്മാമും പ്രയുധ്യസ്വ യുദ്ധധര്മസ്ഥിതോ ഭവ
അവൻ ദീർഘകാലം രൗരവനരകത്തിൽ കഷ്ടം അനുഭവിച്ച്, പിന്നെ ദീർഘകാലം അതിന്റെ ദാസനാകും. അതുകൊണ്ട്, എന്നെ നേരിട്ട് യുദ്ധധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നവനായി പോരാടു.
ജയംതമബ്രവീദ്വാക്യം കാലേയഃ ക്രോധമൂര്ച്ഛിതഃ। നിഹത്യ ഭ്രാതൃഹംതാരമഥ ത്വാംഹന്മി സാംപ്രതമ്
കോപത്തിൽ നിറഞ്ഞു കാലേയൻ ജയന്തനോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ സഹോദരനെ കൊന്നവനെ ഞാൻ കൊല്ലുകയും, ഇപ്പോൾ നിന്നെയും ഞാൻ കൊല്ലും.'
തതസ്തം ചാസുരശ്രേഷ്ഠം കാലാനലസമപ്രഭമ്। ജയംതോ നിശിതൈര്ബാണൈര്ജഘാന സുരസത്തമഃ
അതിനുശേഷം, ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ജയന്തൻ, പ്രളയാഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ ദൈത്യശ്രേഷ്ഠനെ മൂർച്ചയുള്ള ബാണങ്ങൾകൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
നിചകര്ത്ത ശരാന്സോപി ത്രിഭിര്വിവ്യാധ ചാസുരഃ। യഥാവൃഷ്ടിഗണം പ്രാപ്യ നദീ ഗൈരികവാഹിനീ
അവൻ ബാണങ്ങൾ വെട്ടി മാറ്റി; ദൈത്യൻ മൂന്നുപേരിൽ അവനെ തുളച്ചു. ചുവന്ന മണ്ണ് ഒഴുകുന്ന നദിയിൽ മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ.
തഥാ തൌ ച മഹാവീര്യൌ ന ക്ഷീണൌ ന ച കാതരൌ। ന ശര്മ പരിലേഭാതേ പരസ്പരജയൈഷിണൌ
അങ്ങനെ ആ രണ്ട് മഹാവീരന്മാരും ക്ഷീണിച്ചില്ല, ഭയപ്പെട്ടില്ല; പരസ്പരം ജയിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച അവർക്ക് ആശ്വാസം കിട്ടിയില്ല.
അഥ തസ്യ ച ദൈത്യസ്യ ധനുശ്ചിച്ഛേദ ചേഷുണാ। യംതാരം പംചഭിര്ബാണൈഃ പാതയാമാസ ഭൂതലേ
അപ്പോൾ അവൻ ഒരു ബാണംകൊണ്ട് ദൈത്യന്റെ വില്ല് വെട്ടി, അഞ്ചു ബാണങ്ങൾകൊണ്ട് അവന്റെ രഥസാരഥിയെ ഭൂമിയിൽ വീഴ്ത്തി.
അഷ്ടാഭിര്നിശിതൈര്ബാണൈശ്ചതുരോശ്വാനപാതയാത്। ശക്തിം സംഗൃഹ്യ ഭൂമിഷ്ഠഃ കുമാരം ച ജഘാന ഹ
എട്ട് മൂർച്ചയുള്ള ബാണങ്ങൾകൊണ്ട് നാലു കുതിരകളെയും വീഴ്ത്തി; ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ശക്തി എടുത്ത്, കുമാരനെ ആക്രമിച്ചു.
ഗദയാ പീഡിതം സാശ്വം സവരൂഥം സകൂബരമ്। പാതയിത്വാ ധരണ്യാം ച സിംഹനാദം നനാദ ഹ
ഗദയാൽ അടിച്ചപ്പോൾ കുതിരകളും രഥവും പതാകയും സഹിതം അവൻ ഭൂമിയിൽ വീണു; ശേഷം സിംഹം പോലെ അവൻ ഉച്ചത്തിൽ മുഴക്കി.
ലാഘവാത്സ ധരാം ഗത്വാ ഗദാപാണിരുപസ്ഥിതഃ। വജ്രപാതാദ്യഥാ ശബ്ദോ ലോകാനാം ദുഃസഹോ ഭവേത്
വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിൽ ഇറങ്ങി, ഗദ കൈയിൽ പിടിച്ച് അവൻ നിന്നു; അതിന്റെ ശബ്ദം ലോകങ്ങൾക്ക് വജ്രം വീഴുന്നതുപോലെ സഹിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു.
തഥാ തയോര്ഗദാപാതേ ശബ്ദഃ സ്യാത്തു മുഹുര്മുഹുഃ। ഏവം തയോര്ഗദായുദ്ധം യാവദബ്ദചതുഷ്ടയമ്
അങ്ങനെ ഇരുവരുടെയും ഗദയുദ്ധത്തിന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും മുഴങ്ങി; ആ ഗദയുദ്ധം നാലു വർഷം നീണ്ടു.
പ്രഭഗ്നേ തേ ഗദേ ഖസ്ഥൌ ഖഡ്ഗചര്മധരാവുഭൌ। തദാ പദാതിനോര്യുദ്ധമദ്ഭുതം ലോമഹര്ഷണം
അവരുടെ ഗദകൾ തകർന്നപ്പോൾ, ഇരുവരും ആകാശത്തിൽ വാൾയും കവചവും പിടിച്ച് നിന്നു; അപ്പോൾ നടന്ന പാദാതിയുദ്ധം അത്ഭുതകരവും രോമാഞ്ചകരവുമായിരുന്നു.
ദൃഷ്ട്വാ ച വിസ്മയം ജഗ്മുര്ദേവാസുരമഹോരഗാഃ। ഖഡ്ഗപാതൈര്മുഹൂര്താംതേ തയോശ്ഛിന്നേ തു വര്മണീ
ഇത് കണ്ട ദേവന്മാരും ദൈത്യന്മാരും മഹാനാഗന്മാരും അത്ഭുതപ്പെട്ടു; കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ കവചം വാളിന്റെ അടി കൊണ്ട് വെട്ടി തകർന്നു.
അഭവത്ഖഡ്ഗയുദ്ധം ച തയോര്യുദ്ധാതിശീലിനോഃ। ദധാര ചികുരേ തസ്യ ജയംതോ ഭീമവിക്രമഃ
അവരിരുവരും യുദ്ധത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ ആയതിനാൽ അത്യന്തം ഭയാനകമായ വാൾയുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ഭയങ്കരമായ വീരത്വം പുലർത്തുന്ന ജയന്തൻ അവനെ തലമുടിയിൽ പിടിച്ചു.
ശിരശ്ഛിത്വാസ്യ ഖഡ്ഗേന പാതയാമാസ ഭൂതലേ। തതസ്തു ജയശബ്ദേന ദേവാഃ സര്വേ നനംദിരേ
ജയന്തൻ വാളുകൊണ്ട് അവന്റെ തല വെട്ടി നിലത്തേക്ക് വീഴ്ത്തി. അതിനുശേഷം ജയഘോഷത്തോടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷിച്ചു.
പ്രഭഗ്നാ ദൈത്യസംഘാശ്ച ദിശഃ സര്വാഃ പ്രദുദ്രുവുഃ
അസുരസേനകൾ തകർന്നുപോയി, അവരൊക്കെയും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ഇതി ശ്രീപാദ്മപുരാണേ പ്രഥമേ സൃഷ്ടിഖംഡേ കാലേയവധോനാമ ഷട്ഷഷ്ടിതമോഽധ്യായഃ
ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ആദ്യ സൃഷ്ടിഖണ്ഡത്തിൽ 'കാലേയന്റെ വധം' എന്ന അറുപത്താറാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.
വ്യാസ ഉവാച- ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു ദൈത്യേംദ്രോ ഹിരണ്യാക്ഷോ മഹാബലഃ। സരോഷശ്ചാതിതാമ്രാക്ഷോ ഹ്യസുരാനാദിദേശ ഹ
വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: ഇത് കേട്ട അസുരന്മാരുടെ അധിപൻ ഹിരണ്യാക്ഷൻ, അതിവിശാലമായ ശക്തിയോടെ, കോപത്തോടെ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് അസുരന്മാരോട് പറഞ്ഞു.
സ്വയം ഗച്ഛാമി യുദ്ധായ ദേവാനാം വിജിഘാംസയാ। നാഗച്ഛംതി ന യുദ്ധ്യംതേ തേന മാര്ഗാദ്വിശന്ത്വിതഃ
"ഞാൻ തന്നെയാണ് ദേവന്മാരെ ജയിക്കാൻ യുദ്ധത്തിനായി പോകുന്നത്. അവർ വരുന്നില്ല, യുദ്ധം ചെയ്യുന്നില്ല, അതിനാൽ ഈ വഴി അവരെ കൊണ്ടുവരണം."
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു വചനം ശേഷാ ദൈത്യഗണാധിപാഃ। യുദ്ധായ പ്രയയുഃ സര്വേ ശൂലപാശാതിപംഡിതാഃ
ഇത് കേട്ടശേഷം മറ്റു അസുരസേനാധിപന്മാർ, കുന്തവും പാശവും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ, എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.
അധികം പൂര്വസൈന്യാശ്ച തഥാ ശതഗുണൈരപി। നിരംതരം തഥാകാശം പ്രയയുര്യുദ്ധകാംക്ഷിണഃ
മുന്പത്തെക്കാൾ വലിയതും നൂറിരട്ടിയധികം ശക്തിയുമുള്ള സൈന്യങ്ങൾ യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ച് ഇടവേളയില്ലാതെ ആകാശത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.
തതോ രുദ്രാസ്സ സാധ്യാശ്ച വിശ്വേ ച വസവസ്തഥാ। സ്കംദശ്ച ഗണപശ്ചൈവ വിഷ്ണുജിഷ്ണുപുരോഗമാഃ
അതിനുശേഷം രുദ്രന്മാർ, സാധ്യന്മാർ, വിശ്വദേവന്മാർ, വസുക്കൾ, സ്കന്ദൻ, ഗണപതി, വിഷ്ണുവും ജിഷ്ണുവും നേതൃത്വം നൽകുന്നവർ കൂടി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു.
സര്വേ യോദ്ധും ഗതാസ്തേ ച ഹൃഷ്ടാ രണസമുത്സുകാഃ। ഏതസ്മിന്നംതരേ യുദ്ധം ദേവദാനവയോരപി
അവരൊക്കെയും സന്തോഷത്തോടും ഉത്സാഹത്തോടും കൂടി യുദ്ധത്തിനായി പോയി. അതിനിടയിൽ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും തമ്മിൽ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു.
ന ഭൂതം ന ശ്രുതം പൂര്വം സര്വലോകഭയംകരമ്। ശസ്ത്രാസ്ത്രൈബര്ഹുധാ യുക്തം ശിശിരേണേവ കാനനമ്
മുന്പൊരിക്കലും കണ്ടതും കേട്ടതുമല്ലാത്ത, എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന, അനേകം ആയുധങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ശീതകാലത്ത് കാടിനെ പോലെ ഭയാനകമായ ഒരു യുദ്ധം അവിടെ ഉണ്ടായി.
ധരാം സ്വര്ഗൌക ആകാശം സംരുധ്യ യുദ്ധമാബഭൌ। അന്യോന്യം ജഘ്നുരാകാശേ തഥാന്യോന്യം മഹീതലേ
ഭൂമി, സ്വർഗ്ഗം, ആകാശം എല്ലാം നിറഞ്ഞ് യുദ്ധം വ്യാപിച്ചു. അവർ പരസ്പരം ആകാശത്തിലും നിലത്തും പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
ശക്തിഭിര്മുസലൈര്ഭല്ലൈര്ബഹുഭിഃ ശരവൃഷ്ടിഭിഃ। ദാരുണൈഃ ഖഡ്ഗപാതൈശ്ച തഥാ ചക്രപരഃശ്വധൈഃ
കുന്തങ്ങൾ, മുഷ്ടികൾ, അമ്പുകൾ, അമ്പുകളുടെ മഴ, ഭയാനകമായ വാൾവെട്ടുകൾ, ചക്രം, പരശു എന്നിവകൊണ്ടും അവർ പരസ്പരം ആക്രമിച്ചു.
അന്യായുധൈശ്ച വിവിധൈര്നിര്ജഘ്നുസ്തേ പരസ്പരമ്। അഭവന്ഘോരരൂപാണി ധരാകാശേ വ്യയാനി ച
മറ്റു പലവിധ ആയുധങ്ങളാൽ അവർ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി. ഭയാനകമായ രൂപങ്ങൾ ഭൂമിയിലും ആകാശത്തിലും നശിച്ചു.