അഥോമാ ശതധാ രൂപം കൃത്വേശം സംഗതാ തദാ। ഏവം പ്രഭാവം ജാനീഹി കാമസ്യ സതതം ദ്വിജ
അവൾ നൂറ് രൂപങ്ങൾ എടുത്ത്, അപ്പോൾ ഈശ്വരനോടു ചേർന്നു. ദ്വിജൻ, കാമന്റെ ശക്തി എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് എന്ന് അറിയുക.
തതശ്ചിരാത്തയാ സാര്ദ്ധം ഗതഃ കൈലാസമംദിരം। അതഃ ക്ഷേമംകരീം ദൃഷ്ട്വാ യേഭിനംദംതി മാനവാഃ
നാളുകൾ കഴിഞ്ഞ്, അവളോടൊപ്പം അവൻ കൈലാസത്തിലെ മന്ദിരത്തിലേക്കു പോയി. അവളെ, ക്ഷേമം നൽകുന്നവളെ കണ്ടു മനുഷ്യർ സന്തോഷിച്ചു.
തേഷാം വിത്തര്ദ്ധി വിഭവാ ഭവംതീഹ പരത്ര ച। കുംകുമാരക്തസര്വാംഗി കുംദേന്ദുധവലാനനേ
അവർക്കു ഈ ലോകത്തും അപ്പുറത്തും സമ്പത്തും ഐശ്വര്യവും ലഭിക്കുന്നു. അവളുടെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ കുങ്കുമം പോലെ ചുവപ്പും, മുഖം കുണ്ടുപൂയും ചന്ദ്രനും പോലെ വെളുത്തതും ആണ്.
സര്വമംഗലദേ ദേവി ക്ഷേമംകരി നമോസ്തു തേ। യോഗിനീസാമ്യം തേനൈവ സംമുഖാ വിമുഖാപി വാ
സകല മംഗളങ്ങൾ നൽകുന്ന ദേവി, ക്ഷേമംകരി, ഞാൻ നിനക്ക് നമസ്കരിക്കുന്നു. നേരിൽ കാണുമ്പോഴും, കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും, അവൾ യോഗിനികളോടു സമമാണ്.
ദൃഷ്ട്വാ താം നാഭിവംദേദ്യസ്തസ്യ യുദ്ധേ പരാജയഃ। രാജഗൃഹേഷു വിദ്യായാം നമസ്കാരാജ്ജയോ ഭവേത്
അവളെ കണ്ടിട്ടും നമസ്കരിക്കാത്തവൻ യുദ്ധത്തിൽ തോറ്റുപോകും. രാജഗൃഹത്തിലും, വിദ്യയിലും നമസ്കരിച്ചാൽ ജയം ലഭിക്കും.
ഏവം കാമസ്യ മാഹാത്മ്യം ഭവോ മോഹവശം ഗതഃ। അയം ദേവാസുരാണാം ച ക്ഷമയാ പ്രഭുതാം ഗതഃ
കാമന്റെ മഹത്വം ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ്; ഭവൻ മോഹത്തിൽ അകപ്പെട്ടു. അവളുടെ ക്ഷമയാൽ, അവൻ ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നവനായി.
അസ്യൈവ സദൃശോ ലോകേ ന ഭൂതോ ന ഭവിഷ്യതി। രാമാമങ്കസ്ഥിതാം രമ്യാം ക്ഷമാതല്പഗതേന ച
ലോകത്തിൽ അവളെപ്പോലെയൊരാളും ഉണ്ടായിട്ടില്ല, വരികയുമില്ല. രാമന്റെ മടിയിൽ ഇരിക്കുന്ന, ക്ഷമയുടെ കിടക്കയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന മനോഹരയായവളാണ്.
ത്യക്ത്വൈവ സാധിതാ ലോകാസ്സുരാസുരസുദുര്ലഭാഃ। ഏവം വൈഷ്ണവമുഖ്യശ്ച സുരാസുരഗണാര്ചിതഃ
അവൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, ദേവന്മാർക്കും അസുരന്മാർക്കും പ്രാപിക്കാനാവാത്ത ലോകങ്ങൾ നേടിയെടുത്തു. ഇങ്ങനെ, വൈഷ്ണവൻ പ്രധാനമായവൻ ദേവ-അസുരഗണങ്ങൾക്കു ആരാധനയാകുന്നു.
യോ നോ ദദാതി ഭുക്ത്യഗ്ര്യം ശേഷം ച സ്വയമശ്നുതേ। ഏവമഭ്യാസധൈര്യേണ ദീര്ഘകാലേ സുഖംഗതേ
നമുക്ക് ഏറ്റവും നല്ല ഭക്ഷണം നൽകാത്തവൻ, ശേഷിച്ചത് സ്വയം കഴിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, അഭ്യസനവും ക്ഷമയും കൊണ്ടു ദീർഘകാലം സന്തോഷം നേടാം.
പ്രാക്സംഗമാത്സ്വഭാര്യാം ച ദൃഷ്ട്വാ മാം പ്രദദൌ മുദാ। ദ്വാദശാബ്ദം പ്രസംകല്പ്യ പ്രാഗ്ഭോഗോ മയി വേശിതഃ
സംഗമത്തിനു മുമ്പ്, തന്റെ ഭാര്യയെ കണ്ടു, സന്തോഷത്തോടെ അവളെ എന്നോടു നൽകി. പന്ത്രണ്ടു വർഷം തീരുമാനിച്ച്, തന്റെ ആനന്ദം എന്നിൽ സമർപ്പിച്ചു.
തേന തസ്യ ഗൃഹേ നിത്യം തിഷ്ഠാമി ഗൃഹരക്ഷണാത്। തഥാ ധാത്രീഫലസ്യാപി സദാ സ്വര സമീഹതേ
അതിനാൽ, അവന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ എപ്പോഴും വീട്ടിനെ കാത്ത് താമസിക്കുന്നു. അതുപോലെ, ധാത്രി ഫലവും എപ്പോഴും ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
തസ്മാദുക്തോ മയാന്യേഷാം വൈഷ്ണവാനാം ച വൈഷ്ണവഃ। പുരാ യേ വിപ്ര മേ ഭക്താസ്സുരാ മത്പഥഗാമിനഃ
അതിനാൽ, മറ്റുള്ളവരിൽ വൈഷ്ണവൻ തന്നെയാണ് സത്യമായ വൈഷ്ണവൻ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ, മുമ്പ് എന്റെ ഭക്തരായ ദേവന്മാർ, എന്റെ വഴിയിൽ നടന്നവരാണ്.
തൈരേവ ന കൃതം യച്ച തദനേന കൃതം പരമ്। തസ്മാദ്വൈഷ്ണവസര്വസ്വം നാമ രമ്യം മയാ കൃതമ്
അവരാൽ ചെയ്യാനാകാത്തത്, അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട്, 'വൈഷ്ണവന്റെ എല്ലാം' എന്ന നാമം ഞാൻ മനോഹരമാക്കി.
അസ്യ വേശ്മനി തിഷ്ഠാമി മുഹൂര്തം ന ചലാമ്യഹമ്। അതോ യേ ചൈവമദ്ഭക്താസ്തേഷ്വഹം സുലഭോ ദ്വിജ
അവന്റെ വീട്ടിൽ ഞാൻ ഒരു നിമിഷവും വിട്ടുപോകാതെ താമസിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ദ്വിജൻ, ഇങ്ങനെ എന്നോടു ഭക്തിയുള്ളവർക്കു ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ ലഭ്യയാകുന്നു.
അസ്മാകം പദവീം തേഭ്യോ ഹ്യദ്യ ദദ്മി സ്വകാരണമ്। ആവയോര്വിപ്രസൌജന്യം സ്വപ്നഭോജ്യാദികം സമമ്
ഇന്ന് ഞാൻ അവർക്കു നമ്മുടെ വഴിയെ അവരുടെ കാരണത്തിനായി നൽകുന്നു. ബ്രാഹ്മണൻ, ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ സൗജന്യവും, സ്വപ്നം, ഭക്ഷണം എന്നിവയും സമമാണ്.
സായുജ്യം ച സഖിത്വം ച പശ്യ ഭൂദേവനാംതരമ്। തതോ മൂകാദയഃ സര്വേ സ്വാഗതാ ഹരിമീശ്വരമ്
സായുജ്യവും സഖ്യവും കാണുക, ഭൂദേവൻ. പിന്നെ മൂകന്മാരും മറ്റുള്ളവരും ഹരിയെ, ഈശ്വരനെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.
ഗംതുകാമാ ദിവം പുണ്യാസ്സദാരാഃ സപരിച്ഛദാഃ। യേ ച തേഷാം ഗൃഹാഭ്യാശേപ്യാത്മനോ ഗൃഹഗോധികാഃ
പുണ്യവാന്മാർ, ഭാര്യകളും അനുയായികളും കൂടെ, സ്വർഗത്തിലേക്കു പോകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. അവരുടെ വീടുകൾക്കു സമീപം, അവരുടെ വീട്ടിലെ ഗോദികകളും.
നാനാ കീടാദയോ യേ ച തേഷാമനുയയുഃ സുരാഃ। വ്യാസ ഉവാച- ഏതസ്മിന്നംതരേ ദേവാഃ സിദ്ധാശ്ച പരമര്ഷയഃ
നാനാ കീടങ്ങൾ മുതലായവയും അവരെ പിന്തുടർന്നു. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു: അതിനിടയിൽ, ദേവന്മാർ, സിദ്ധന്മാർ, പരമർഷികൾ...
പ്രചക്രുഃ പുഷ്പവര്ഷാണി സാധുസാധ്വിത്യനാദയന്। ദേവദുംദുഭയോ നേദുര്വിമാനേഷു വനേഷു ച
പുഷ്പങ്ങൾ മഴപെയ്യിച്ചു, 'നന്നായി, നന്നായി' എന്നുള്ള ആഹ്ലാദം മുഴക്കിയതോടെ ദൈവീയമായ ദുംദുബികൾ ആകാശത്തിലും വനങ്ങളിലും മുഴങ്ങി.
സമാരുഹ്യ രഥം സ്വം സ്വം ഹരിവീഥീപുരം യയുഃ। തദദ്ഭുതം സമാലോക്യ വിപ്രോഽവോചജ്ജനാര്ദനമ്
തങ്ങൾക്കുള്ള രഥങ്ങളിൽ കയറി, ഹരിയുടെ വഴിയിലെ നഗരത്തിലേക്ക് പോയി; ആ അത്ഭുതം കണ്ടു ബ്രാഹ്മണൻ ജനാർദനനോട് പറഞ്ഞു.
ഉപദേശം ച ദേവേശ ബ്രൂഹി മേ മധുസൂദന। ശ്രീഭഗവാനുവാച- ഗച്ഛ സ്വപിതരൌ താത ശോകവിക്ലവമാനസൌ
ദേവങ്ങളുടെ നാഥാ, മധുസൂദനാ, എന്നെ ഉപദേശിക്കണമേ. ശ്രീഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: താതാ, നീ ദുഃഖത്തിൽ അകപ്പെട്ട മനസ്സുള്ള അച്ഛനും അമ്മയും കാണാൻ പോകൂ.
സമാരാധ്യ പ്രയത്നേന മദ്ഗൃഹം പ്രാപ്സ്യസേഽചിരാത്। പിതൃമാതൃസമാ ദേവാ ന തിഷ്ഠംതി സുരാലയേ
അവരെ ഉത്സാഹത്തോടെ ആരാധിച്ചാൽ, നീ ഉടൻ എന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് എത്തും; അച്ഛനും അമ്മയും ദേവന്മാരേക്കാൾ വലിയവരാണ്, അവർ ദേവാലയത്തിൽ താമസിക്കുന്നതുമില്ല.
യാഭ്യാം സുഗര്ഹിതം ദേഹം ശിശുത്വേ പാലിതം സദാ। അജ്ഞാനദോഷസഹിതം പ്രപുഷ്ടം ചാപി വര്ധിതമ്
ഈ ശരീരം, എപ്പോഴും കുറ്റം പറയപ്പെടുന്നതും, ബാല്യത്തിൽ അജ്ഞാനവും ദോഷവും നിറഞ്ഞതും, അവരാണ് പരിപാലിച്ച് വളർത്തിയത്.
യാഭ്യാം തയോസ്സമം നാസ്തി ത്രൈലോക്യേ സചരാചരേ। തതോ ദേവഗണാസ്സര്വേ പംചഭിസ്തൈര്മുദാന്വിതാഃ
ആ രണ്ടുപേരിന് തുല്യമായത് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും ഒന്നുമില്ല; അതുകൊണ്ട് ആ അഞ്ചുപേരുടെ സന്തോഷത്തിൽ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും
മാധവം സംസ്തുവംതശ്ച ഗതാസ്തേ ഹരിമംദിരമ്। ഖചിതാം ച പുരീം രമ്യാം വിശ്വകര്മവിനിര്മിതാമ്
മാധവനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് ഹരിയുടെ മന്ദിരത്തിലേക്ക് പോയി; വിശ്വകർമ്മ നിർമിച്ച മനോഹരമായ, രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച നഗരത്തിലേക്ക്
രത്നാഢ്യാമിഷ്ടസംപൂര്ണാം കല്പവൃക്ഷാദിഭിര്യുതാമ്। ശാതകുമ്ഭമയൈര്ഗേഹൈസ്സര്വരത്നൈസ്സകര്ബുരാമ്
രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, ഇഷ്ടവസ്തുക്കൾ നിറഞ്ഞതും, കല്പവൃക്ഷങ്ങളും മറ്റു വിശിഷ്ട വൃക്ഷങ്ങളും ഉള്ളതും, പൊൻകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച വീടുകളും എല്ലാ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ടും അലങ്കരിച്ചതും
വജ്രവൈഡൂര്യസോപാനാം സ്വര്ണദീതോയസംയുതാമ്। ഗീതവാദ്യാദിസംപൂര്ണാം സര്വദുര്ഗസമാകുലാമ്
വജ്രവും വൈഡൂര്യവും കൊണ്ടുള്ള പടികൾ, സ്വർണ്ണജലത്തോടു ചേർന്നതും, ഗാനം, വാദ്യം എന്നിവ നിറഞ്ഞതും, എല്ലാ ദുർഗ്ഗങ്ങൾ കൊണ്ടും ചുറ്റപ്പെട്ടതും
കോകിലാലാപബഹുലാം സിദ്ധഗംധര്വസേവിതാമ്। രൂപാഢ്യൈഃ സുജനൈഃ പൂര്ണാം പ്രയാംതീമിവ ഖേ പുരീമ്
കോകിലങ്ങളുടെ കുരലുകൾ നിറഞ്ഞതും, സിദ്ധന്മാരും ഗന്ധർവരും സേവിക്കുന്നതും, സൗന്ദര്യത്തിൽ സമ്പന്നരായ സദ്ജനങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, ആ നഗരം ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തതഃ സ്ഥിത്വാഽച്യുതാഃ സര്വേ സര്വലോകോര്ധ്വതോ ഭൃശമ്। ദ്വിജോപി പിതരൌ ഗത്വാ സമാരാധ്യ പ്രയത്നതഃ
അച്യുതന്മാർ എല്ലാവരും എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കുമീതെ നിലകൊണ്ടു; ബ്രാഹ്മണൻ അച്ഛനും അമ്മയും കാണാൻ പോയി, ഉത്സാഹത്തോടെ ആരാധിച്ചു.
അചിരേണൈവ കാലേന സകുടുംബോ ഹരിം യയൌ। പംചാഖ്യാനമിദം പുണ്യം മയാ തേ സമുദാഹൃതമ്
കുറച്ച് കാലത്തിനുള്ളിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം ഹരിയെ കാണാൻ പോയി; ഈ അഞ്ചിന്റെ വിശുദ്ധ കഥ ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.