കുഷ്ഠിനഃ പൂതിഗംധസ്യ സംപര്കേ ദുഃഖിതാ ഭൃശമ്। ദിനൈകം ച കരിഷ്യാമി യദ്യാഗച്ഛതി മദ്ഗൃഹമ്
കുഷ്ടരോഗിയുടെയും ദുർഗന്ധമുള്ളവന്റെയും സമ്പര്ക്കം കൊണ്ടു എനിക്ക് വളരെ വേദനയുണ്ട്; അവന് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നാല്, ഒരു ദിവസം ഞാന് അതു സഹിക്കും.
പതിവ്രതോവാച- ആഗമിഷ്യാമി തേ ഗേഹമദ്യ രാത്രൌ ച സുംദരി। ഭുക്തഭോഗ്യം പതിം ഹൃഷ്ടം പുനര്നേഷ്യാമി മദ്ഗൃഹമ്
പതിവ്രത പറഞ്ഞു: 'സുന്ദരിയേ, ഇന്നിറാവില് ഞാന് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരാം; ഭര്ത്താവ് ഭക്ഷണം കഴിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കഴിഞ്ഞാല് വീണ്ടും അവനെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാം.'
ഗണികോവാച- ഗച്ഛ ശീഘ്രം മഹാഭാഗേ സ്വഗൃഹം ച പതിവ്രതേ। പതിസ്തേ ചാര്ദ്ധരാത്രേ സ ആഗച്ഛതു ച മദ്ഗൃഹമ്
ഗണിക പറഞ്ഞു: 'മഹാഭാഗ്യവതിയേ, പതിവ്രതയേ, നീ വേഗം നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോവൂ; അര്ദ്ധരാത്രിയില് നിന്റെ ഭര്ത്താവ് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വരട്ടെ.'
ബഹവോ മേ പ്രിയാസ്സംതി രാജാനസ്തത്സമാശ്ച യേ। ഏകൈകോ മദ്ഗൃഹേ നിത്യം തിഷ്ഠതീഹ നിരംതരമ്
എനിക്ക് അനേകം പ്രിയപ്പെട്ടവര് ഉണ്ട്, രാജാക്കന്മാരും അവരോടു തുല്യരായവരും; ഓരോരുത്തരും എപ്പോഴും എന്റെ വീട്ടില് തുടർച്ചയായി താമസിക്കുന്നു.
അദ്യാഹം മേ ഗൃഹം ശൂന്യം കരിഷ്യാമി ച ത്വദ്ഭയാത്। സ ചാഗച്ഛതു തേ ഭര്ത്താ സ ചാസ്മാന്പ്രാപ്യ ഗച്ഛതു
ഇന്ന് ഞാന് ഭയക്കുന്നത് കൊണ്ടു എന്റെ വീട് ശൂന്യമാക്കും; നിന്റെ ഭര്ത്താവ് വരട്ടെ, ഞങ്ങളെ കണ്ട ശേഷം അവന് പോകട്ടെ.
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു സാ സാധ്വീ ഗതാസൌ സ്വഗൃഹേ തഥാ। പത്യൌ നിവേദയാമാസ കൃത്യം തേ ഫലിതം പ്രഭോ
ഇത് കേട്ട ശേഷം ആ സതീ തന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോയി; ഭര്ത്താവിനോട് പറഞ്ഞു: 'സ്വാമി, നിന്റെ കാര്യമാണ് പൂര്ത്തിയായത്.'
അദ്യ രാത്രൌ ച തദ്ഗേഹം ഗംതും ഖ്യാതിം കരോതി സാ। പ്രഭൂതാഃ പതയസ്തസ്യാസ്തവ കാലോ ന വിദ്യതേ
ഇന്നിറാവില് അവള് ആ വീട്ടിലേക്ക് പോകും എന്ന് അറിയിച്ചു; അവള്ക്ക് അനേകം ഭര്ത്താക്കന്മാര് ഉണ്ട്, നിനക്ക് അവിടെ സമയം ഇല്ല.
വിപ്ര ഉവാച- കഥം യാസ്യാമി തദ്ഗേഹം മയാ ഗംതും ന ശക്യതേ। ഏതജ്ജ്ഞാത്വാ കുതഃ ക്ഷാംതിഃ കൃതം കാര്യം കഥം ഭവേത്
ബ്രാഹ്മണന് പറഞ്ഞു: 'ഞാന് ആ വീട്ടിലേക്ക് എങ്ങനെ പോകും? എനിക്ക് പോകാന് കഴിയില്ല; ഇതറിയുമ്പോള് എങ്ങനെ ക്ഷമിക്കാം, ജോലി എങ്ങനെ പൂര്ത്തിയാകും?'
പതിവ്രതോവാച- സ്വപൃഷ്ഠസ്ഥമഹം കൃത്വാ നേഷ്യാമി തദ്ഗൃഹം പ്രതി। സിദ്ധേ ഹ്യര്ഥേ നയിഷ്യാമി പുനസ്തേ നൈവ വര്ത്മനാ
ഭർത്താവിനെ എന്റെ പുറത്ത് കയറ്റി അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഞാൻ കൊണ്ടുപോകും; എന്റെ ഉദ്ദേശ്യം പൂർത്തിയായാൽ ഞാൻ പിന്നെ ഈ വഴിയിലൂടെ തിരികെ വരികയില്ല.
ദ്വിജ ഉവാച- കല്യാണി ത്വത്കൃതേനൈവ സര്വം മേ കൃത്യമേഷ്യതി। ഇദാനീം യത്കൃതം കര്മ സ്ത്രീജനൈരപി ദുഃസഹമ്
കന്യകേ, നിന്റെ സഹായം കൊണ്ടാണ് എന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും പൂർത്തിയാകുന്നത്; നീ ചെയ്തതെല്ലാം സ്ത്രീകൾക്കു പോലും സഹിക്കാനാവാത്തതാണ്.
തസ്മിംശ്ച നഗരേ രമ്യേ നിത്യം ച ധനിനോ ഗൃഹേ। പൌരേശ്ച പ്രചുരം വിത്തം ഹൃതം രാജ്ഞാ ശ്രുതം തദാ
ആ മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ, ഒരു സമ്പന്നന്റെ വീട്ടിൽ, നഗരവാസികളുടെ ധനസമ്പത്ത് രാജാവാണ് കവർന്നത്; അപ്പോൾ അതു എല്ലാവരും അറിഞ്ഞു.
ശ്രുത്വാ സര്വാന്നിശാചാരാനാഹൂയ നൃപതീ രുഷാ। ജീവിതും യദി വോ വാംഛാ ചോരം മാമദ്യ ദാസ്യഥ
അത് കേട്ട രാജാവ്, എല്ലാ രാത്രിരക്ഷകരെയും കോപത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്ന് തന്നെ കള്ളനെ എനിക്ക് പിടികൊടുത്തേണം.
ഗൃഹീത്വാ തു നൃപസ്യാജ്ഞാം യത്തൈര്ജിഘൃക്ഷയാകുലൈഃ। ചാരൈശ്ചോരോ ഗൃഹീതസ്തൈര്ബലാച്ചൈവ നൃപാജ്ഞയാ൫൦ 1.51.
രാജാവിന്റെ ആജ്ഞ ലഭിച്ച ശേഷം, ആ ഉത്സുകരും ഉത്സാഹികളുമായ പുരുഷന്മാർ ചാരന്മാരോടൊപ്പം കള്ളനെ ശക്തിയായി പിടികൂടി, രാജാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം.
നഗരോപാംതദേശേ ച വൃക്ഷമൂലേ ഘനേ വനേ। സമാധിസ്ഥോമഹാതേജാമാംഡവ്യോമുനിപുംഗവഃ
നഗരത്തിന്റെ അതിരിൽ, കാടിനുള്ളിൽ ഒരു വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവടിൽ, മഹാതപസ്സുള്ള മഹർഷി മാണ്ഡവ്യൻ ധ്യാനത്തിൽ ലീനനായി നില്ക്കുന്നു.
വ്യാതിഷ്ഠദ്വഹ്നിസംകാശോ യോഗിനാം പ്രവരോ മുനിഃ। അംതര്നാഡീഗതോ വായുഃ കിംചിന്ന പ്രതിഭാതി ച
അഗ്നിപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ആ മഹർഷി, യോഗികളിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠൻ, അകത്തുള്ള ശ്വാസം നിയന്ത്രിച്ച്, ഒന്നും അറിയാതെ അവിടെ നില്ക്കുന്നു.
തം ബ്രഹ്മതുല്യം തിഷ്ഠന്തം ദൃഷ്ട്വാ ദുഷ്ടാ മഹാമുനിമ്। ചോരോയമദ്ഭുതാകാരോ ധൂര്തസ്തിഷ്ഠതി കാനനേ
ബ്രഹ്മാവിനെപ്പോലെ നില്ക്കുന്ന ആ മഹർഷിയെ കണ്ടപ്പോൾ, ആ ദുഷ്ടന്മാർ പറഞ്ഞു: ഇതാണ് കള്ളൻ, അത്ഭുതമായ രൂപം ഉള്ളവൻ, കാടിൽ നിന്നു നില്ക്കുന്നു.
ഏവമുക്ത്വാ തു തം പാപാ ബബന്ധുര്മുനിസത്തമമ്। നോക്താശ്ച നേക്ഷിതാസ്തേന പുരുഷാ അതിദാരുണാഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ആ പാപികൾ ആ മഹർഷിയെ കെട്ടിയിട്ടു; അവൻ ആ ക്രൂരന്മാരോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, നോക്കിയുമില്ല.
തതോ രാജാ ഉവാചേദം സംപ്രാപ്തസ്തസ്കരോ മയാ। ഉപാംതേ ച പഥിദ്വാരേ കുരുധ്വം ഘോരദണ്ഡനമ്
അതിനുശേഷം രാജാവ് പറഞ്ഞു: കള്ളനെ ഞാൻ പിടികൂടി; നഗരത്തിന്റെ വാതിലരികിൽ ഭയങ്കരമായ ശിക്ഷ നൽകൂ.
മാംഡവ്യശ്ച മുനിസ്തത്ര പഥിശൂലേ ച കീലിതഃ। പായുദേശേ ച തൈര്ദത്തം ശൂലം യാവച്ച മസ്തകമ്
അവിടെ മാണ്ഡവ്യ മഹർഷിയെ നഗരവാതിലിൽ ശൂലത്തിൽ കയറ്റി; അവർ ശൂലം അവന്റെ പിത്തത്തിൽ നിന്ന് തലവരെയായി കയറ്റി.
വ്യഥാം സ ച ന ജാനാതി ശൂലേ വിദ്ധതനുര്യമാത്। അന്യൈരപി കൃതോ ദണ്ഡഃ കൃതസ്തൈസ്തു മനോഹിതഃ
ശൂലത്തിൽ കയറ്റപ്പെട്ടിട്ടും, അവൻ വേദന അനുഭവിച്ചില്ല; മറ്റുള്ളവർക്കും ശിക്ഷ ലഭിച്ചു, എന്നാൽ അവൻ അവരുടെ പ്രവൃത്തിയിൽ സന്തോഷിച്ചു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ രാത്രാവംധകാരേ ഘനോന്നതേ। സ്വപതിം പൃഷ്ഠതഃ കൃത്വാ പ്രയയൌ സാ പതിവ്രതാ
അതിനിടയിൽ, രാത്രിയിൽ കനത്ത ഇരുട്ടിൽ, ഭർത്താവിനെ പുറത്ത് കയറ്റി ആ പതിവ്രത ഭാര്യ യാത്രയായി.
മാംഡവ്യസ്യ തനൌ സങ്ഗാത്കുഷ്ഠിനോ ഗംധ ആഗതഃ। ഭഗ്നഃ സമാധിസ്തസ്യൈവം കുഷ്ഠിസംസര്ഗതോ ധ്രുവമ്
മാണ്ഡവ്യന്റെ ശരീരവുമായി സമ്പർക്കം വന്നതുകൊണ്ട് ഭർത്താവിന് കുഷ്ടരോഗം പിടിച്ചു; അവന്റെ ധ്യാനം തകരാറിലായി, കുഷ്ടരോഗിയുമായി സമ്പർക്കം വന്നതുകൊണ്ടാണ്.
മാംഡവ്യ ഉവാച- ഏവം യേനാധുനാ കൃച്ഛ്രം കാരിതം ഗാത്രവേദനമ്। സ ഏവ ഭസ്മതാം യാതു പ്രോദിതേ ച വിരോചനേ
മാണ്ഡവ്യൻ പറഞ്ഞു: ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഇത്രയും വലിയ വേദന വരുത്തിയവൻ, സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നപ്പോൾ ചിതയാകട്ടെ.
മാംഡവ്യേനൈവമുക്തസ്സ പപാത ധരണീതലേ। തതഃ പതിവ്രതാ ചാഹ ബ്രധ്നോ നോദയതു ധ്രുവം
മാണ്ഡവ്യൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ നിലത്ത് വീണു; പിന്നെ ആ പതിവ്രത പറഞ്ഞു: എന്റെ ഭർത്താവിന് മരണം സംഭവിക്കരുത്.
ദിനത്രയം ഗൃഹം നീത്വാ ശാപാദ്വേശ്മഗതാ തതഃ। ശയനീയേ സ്ഥിതം രമ്യേ ധൃത്വാഽതിഷ്ഠത്പതിവ്രതാ
മൂന്നു ദിവസം ഭർത്താവിനെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയി, ശാപം മൂലം അവൾ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരുന്നു; മനോഹരമായ കിടക്കയിൽ ഭർത്താവിന്റെ അടുത്ത് ആ പതിവ്രത ഇരുന്നു.
ശപ്ത്വാ തം ച മുനിശ്രേഷ്ഠോ ഗതോ ദേശമഭീഷ്ടകമ്। സൂരോ നോദയതേ ലോകേ യാവച്ചൈവ ദിനത്രയമ്
ശാപം നൽകിയ ശേഷം, മഹർഷി ഇഷ്ടമായ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; മൂന്ന് ദിവസം ലോകത്ത് സൂര്യൻ ഉദിച്ചില്ല.
നിഖിലം വ്യഥിതം ദൃഷ്ട്വാ ത്രൈലോക്യം സചരാചരമ്। ശതക്രതും പുരസ്കൃത്യ ഗതാ ദേവാഃ പിതാമഹമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സകലചരാചരങ്ങളും വേദനയിൽ ആകുലരായിരിക്കുന്നതു കണ്ടു, ഇന്ദ്രനെ മുന്നിൽ വെച്ച് ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു.
വൃത്തം ന്യവേദയന്സര്വം പദ്മയോനൌ ദിവൌകസഃ। കാരണം ച ന ജാനീമസ്ത്വം തു യോഗ്യം വിധേഹി നഃ
അവിടെയുള്ള ദേവന്മാർ സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം പദ്മജനനായ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'കാരണം ഞങ്ങൾക്കറിയില്ല; നിങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇതിന് യോഗ്യൻ. ഞങ്ങൾക്കായി എന്ത് ചെയ്യണം എന്ന് നിർണ്ണയിക്കണം.'
ബ്രഹ്മോവാച- പതിവ്രതായാ യദ്വൃത്തം മാംഡവ്യസ്യ മുനേശ്ച യത്। യഥാ നോദയതേ ബ്രധ്നോ ധാതാ ദേവേഷ്വവേദയത്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'പതിവ്രതയായ സ്ത്രീയുടെ കാര്യവും, മാണ്ഡവ്യമുനിക്ക് സംഭവിച്ചതും, സൂര്യൻ ഉദയിക്കാതിരിക്കുന്നതിന്റെ കാരണം എന്താണെന്നും സ്രഷ്ടാവായ ഞാൻ ദേവന്മാർക്കു വിശദീകരിച്ചു.'
തതോ ദേവാ വിമാനൈശ്ച പുരസ്കൃത്യ പ്രജാപതിമ്। ഗതാസ്തദംതികം വിപ്ര തൂര്ണം സര്വേ ച ഭൂതലമ്
അതിനുശേഷം, ബ്രാഹ്മണനേ, പ്രജാപതിയെ മുൻനിർത്തി ദേവന്മാർ അവരുടെ ദിവ്യവിമാനങ്ങളുമായി വേഗത്തിൽ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങി.