കുര്വംതഃ പിതൃകാര്യേഷു പാപാത്പൂതാ ദിവം ഗതാഃ। ശ്രുതം ബഹുവിധം നാഥ മുഖാത്തേ ച പുരാതനമ്
എങ്കിലും, അവർ പിതൃകർമ്മം ചെയ്തതുകൊണ്ട് പാപത്തിൽ നിന്ന് ശുദ്ധരായി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി. നാഥാ, നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് പലവിധം പഴയ കഥകൾ ഞങ്ങൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.
ക്ഷംതുമര്ഹസി ധര്മജ്ഞ ശാപസ്യാംതോ വിധീയതാമ്। വസിഷ്ഠ ഉവാച-। ശാപോ വോഥ യഥാ പാപ്മാ ന തു ധര്മവിചാരണാത്
ധർമ്മം അറിയുന്നവനേ, നീ ക്ഷമിക്കണം, ശാപത്തിന് ഒരു പരിധി നിശ്ചയിക്കണം. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു: ശാപം എങ്ങനെയാണോ അതുപോലെ തന്നെയാണ്, അത് ധർമ്മചിന്തയാൽ വന്നതല്ല.
ചാംഡാലാദൌ സമുത്പന്നാഃ പുരാവൃത്തം സ്മരിഷ്യഥ। ന ച വോ ജ്ഞാനലോപശ്ച സ്മൃതിശാസ്ത്രമനഷ്ടകമ്
നിങ്ങൾ ചണ്ഡാളന്മാരിലും മറ്റുള്ളവരിലും ജനിക്കും, പഴയ സംഭവങ്ങൾ ഓർക്കും. എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് ജ്ഞാനം നഷ്ടമാവുകയില്ല, ശാസ്ത്രങ്ങൾ മറന്നുപോകുകയുമില്ല.
പാപയോനിം സമുത്തീര്യ പശ്ചാന്മോക്ഷം ഗമിഷ്യഥ। തതഃ പ്രാണാന്പരിത്യജ്യ ഗുരുശാപാത്തു തേ ദ്വിജാഃ
പാപജന്മം കടന്ന്, പിന്നെ മോക്ഷം നേടും. അങ്ങനെ, ഗുരുവിന്റെ ശാപം മൂലം അവർ ജീവൻ വിട്ട് വീണ്ടും ജനിച്ചു.
ജാതാശ്ചാംഡാലയോനൌ തു സര്വേ ജ്ഞാനസമന്വിതാഃ। സ്തന്യം തൈസ്തു ന പീതം വൈ സ്മരദ്ഭിഃ പൂര്വജന്മ തത്
അവർ എല്ലാവരും ചണ്ഡാളജന്മത്തിൽ ജനിച്ചു, ജ്ഞാനത്തോടെ. അവർ മുൻ ജന്മം ഓർത്തുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ പാൽ കുടിച്ചില്ല.
മൃതാ ജാതാ മൃഗാഃ സര്വേ ചക്രവാകാഃ പുനര്വനേ। ഹംസാസ്തു മാനസേ തീര്ഥേ ശുക്ലാ ജാതാഃ പുനര്ദ്വിജാഃ
അവർ മരിച്ച് മൃഗങ്ങളായി ജനിച്ചു, പിന്നെ കാട്ടിൽ ചക്രവാകപ്പക്ഷികളായി. മാനസസരസ്സിൽ വെള്ളഹംസകളായി, വീണ്ടും ദ്വിജന്മാരായി ജനിച്ചു.
മുമൂര്ഷവോ മഹാഭാഗാ മൃതാസ്തേ ഖേദകാരണാത്। തസ്മിന്കാലേ മഹാരാജോ ധര്മകേതുരിതി സ്മൃതഃ
അവ വലിയ ആത്മാക്കൾ മരണത്തെ ആഗ്രഹിച്ച് ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മരിച്ചു. അപ്പോൾ ധർമ്മകേതു എന്ന മഹാരാജാവ് ഓർമ്മിക്കപ്പെട്ടു.
യയൌ സ്നാതും തതസ്തീര്ഥം സദാരഃ സപരിച്ഛദഃ। തതോ ഹംസാസ്ത്രയോ മോഹാദ്രാജ്യം ഭോഗ്യം തു യോഷിതഃ
അതിനുശേഷം ഭാര്യയെയും അനുചരന്മാരെയും കൂട്ടി ആ തിരുത്തിൽ കുളിക്കാൻ മഹാരാജാവ് പോയി. അവിടെ മൂന്നു ഹംസകൾ മോഹത്തിൽ ആ രാജ്യം സ്ത്രീകളായി അനുഭവിച്ചു.
ഭക്ഷ്യാണി ചിംതയംതശ്ച ലോകാംതരമയുസ്തദാ। ജ്ഞാത്വാ വേദം ച വേദാംഗം മോക്ഷം യാസ്യാമഹേ വയമ്
അവൾ ഭക്ഷണം ചിന്തിച്ചു മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് പോയി. വേദവും അതിന്റെ അംഗങ്ങളും അറിഞ്ഞ്, 'നമുക്ക് മോക്ഷം നേടാം' എന്നു പറഞ്ഞു.
ചിംതയംതോ ഗതാ അന്യേ തതോ ലോകാംതരം പ്രതി। അഥ ത്രയോ നൃപാ ജാതാശ്ചത്വാരോ വിപ്രസത്തമാഃ
ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ മറ്റുള്ളവരും മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് പോയി. പിന്നെ മൂന്നു പേർ രാജാക്കളായി, നാലു പേർ ഉത്തമ ബ്രാഹ്മണരായി ജനിച്ചു.
കുരുക്ഷേത്രേ തതോ വേദാന്വേദാംഗാനി സമംതതഃ। തപോബലാദ്വിദംതി സ്മ വാര്താം ചാമുത്ര ചേഹ ച
അതിനുശേഷം കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ അവർ വേദങ്ങളും അതിന്റെ ശാഖകളും മുഴുവൻ അറിഞ്ഞു. തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ഇവിടെയും അപ്പുറത്തെയും കാര്യങ്ങൾ അവർ മനസ്സിലാക്കി.
ത്രയോ രാജകുലേ ജാതാ രാജാനോ മദമോഹിതാഃ। ജ്ഞാനലോപാത്പരം ലോകം ന ജാനംതി ഹിതാഹിതമ്
മൂന്നു പേർ രാജകുലത്തിൽ ജനിച്ച് രാജാക്കളായി, അഹങ്കാരത്തിലും മോഹത്തിലും മദിച്ചു. ജ്ഞാനമില്ലാതെ, പരലോകം എന്താണെന്നോ, നല്ലതും ചീത്തയും എന്താണെന്നോ അവർ അറിയില്ലായിരുന്നു.
തേ ച വിപ്രാശ്ച സംദേഹാദാഹൂയ ചേടകം സ്വകമ്। രാജ്ഞോ ഗച്ഛ സ്വകാര്പണ്യാത്പത്രം ദേഹി ച സംഭ്രമാത്
അവ ബ്രാഹ്മണന്മാർ സംശയത്തോടെ തങ്ങളുടെ ദാസനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു: 'നീ രാജാവിനോട് പോകൂ, നിന്റെ വിനയത്താൽ ഈ കത്ത് ഉടൻ കൊടുക്കൂ'.
സപ്ത വ്യാധാ ദശാര്ണേഷു മൃഗാഃ കാലംജരേ ഗിരൌ। ചക്രവാകാഃ ശരദ്വീപേ ഹംസാഃ സരസി മാനസേ
ഏഴു പേർ ദശാർണ ദേശത്ത് വേട്ടക്കാരായി, കാലഞ്ജരപർവ്വതത്തിൽ മൃഗങ്ങളായി, ശരദ്ദ്വീപിൽ ചക്രവാകപ്പക്ഷികളായി, മാനസസരസ്സിൽ ഹംസകളായി ജനിച്ചു.
തേപി ജാതാഃ കുരുക്ഷേത്രേ ബ്രാഹ്മണാ വേദപാരഗാഃ। പ്രസ്ഥിതാ ദൂതമധ്വാനം യൂയം കിമവസീദഥ
അവരും കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ വേദപാരായണ ബ്രാഹ്മണരായി ജനിച്ചു. ദൂതന്റെ വഴി ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, 'നിങ്ങൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് വിഷാദം?' എന്ന് ചോദിച്ചു.
ഗൃഹീത്വാ ചേടകോ ലേഖം രാജ്ഞസ്തു സമദര്ശയത്। ദൃഷ്ട്വാ ലേഖം തു രാജാനോ രാജ്യം ത്യക്ത്വാ യയുര്ദ്വിജാന്
ദാസൻ കത്ത് എടുത്തു രാജാവിനോട് കാണിച്ചു. കത്ത് കണ്ട രാജാക്കന്മാർ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ അടുക്കൽ പോയി.
ശ്രുത്വാ വാക്യം തതസ്തേഷാം ഗതാസ്തേ ച തപോധനാഃ। അചിരേണൈവ കാലേന മോക്ഷം യാതാശ്ച തൈസ്സഹ
അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട ascetic-മാർ പുറപ്പെട്ടു. കുറച്ചുകാലത്തിനകം, അവരോടൊപ്പം അവർ മോക്ഷം നേടി.
യ ഇദം ശൃണുയാച്ഛ്രാദ്ധേ സപ്തവ്യാധാദികം ദ്വിജ। അക്ഷയം ചാന്നപാനം ച പിതൄണാമുപതിഷ്ഠതി
ഏതു ബ്രാഹ്മണനും ഈ ഏഴു വേട്ടക്കാരുടെയും കഥ ശ്രാദ്ധത്തിൽ കേട്ടാൽ, അവന്റെ പിതാക്കന്മാർക്ക് അക്ഷയമായ അന്നവും വെള്ളവും ലഭിക്കും.
ദ്വിജ ഉവാച-। വിത്തഹീനസ്യ വിപ്രസ്യ പിതൃകാര്യം കഥം ഭവേത്। തപസ്വിനോ വനസ്ഥസ്യ ഗൃഹസ്ഥസ്യ ച കേശവ
ബ്രാഹ്മണൻ ചോദിച്ചു: 'സമ്പത്ത് ഇല്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണനും, കാടിൽ തപസ്സുകാരനും, ഗൃഹസ്ഥനും എങ്ങനെ പിതൃകർമ്മം ചെയ്യാം, കേശവ?'
ഭഗവാനുവാച-। തൃണകാഷ്ഠാര്ജനം കൃത്വാ പ്രാര്ഥയിത്വാ വരാടകമ്। കരോതി പിതൃകാര്യാണി തതോ ലക്ഷഗുണം ഭവേത് ൩൦൦ 1.50.
ഭഗവാൻ പറഞ്ഞു: 'പുല്ലും കട്ടയും ശേഖരിച്ച്, ഒരു ചെറു നാണയം ചോദിച്ച്, പിതൃകർമ്മം ചെയ്താൽ, അതിന് ലക്ഷമടങ്ങ് ഫലം ലഭിക്കും.'
അകര്തവ്യം ശതം കൃത്വാ പിതൃശ്രാദ്ധം കരോതി യഃ। സര്വപാപക്ഷയസ്തസ്യ സ്വര്ഗം യാതി ച മാനവഃ
നിരോധിക്കപ്പെട്ട നൂറ് പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്തവനും പിതൃശ്രാദ്ധം നടത്തിയാൽ, അവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും, സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കും.
സര്വാഭാവേ പിതൃതിഥൌ ഗോഭ്യോ ഘാസം ദദാതി യഃ। ഫലം ച പിംഡദാനസ്യ സംപ്രാപ്നോത്യധികം നരഃ
എന്തും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ പിതൃതിഥിയിൽ പശുക്കൾക്ക് പുല്ല് കൊടുത്താൽ, പിണ്ഡദാനത്തേക്കാൾ വലിയ ഫലം ആ മനുഷ്യന് ലഭിക്കും.
പുരാ വൈരാടവിഷയേ രുരോദാതീവ ദീനകഃ। പിതൃതിഥൌ സ്വയം പ്രാപ്തേ സര്വാഭാവാച്ച രോദിതി
പണ്ടൊരു കാലത്ത് വൈരാട ദേശത്ത് ഒരു അത്യന്തം ദരിദ്രൻ കരഞ്ഞിരുന്നു. പിതൃതിഥി വന്നപ്പോൾ, ഒന്നും ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ കരയുകയായിരുന്നു.
രുദിത്വാ സുചിരം സോപി പപ്രച്ഛ കോവിദം ദ്വിജം। ബ്രഹ്മന്പിതൃതിഥാവദ്യ കിംസ്വിത്കൃത്വാ ഹിതം ഭവേത്
ദീർഘകാലം കരഞ്ഞശേഷം, അവൻ ഒരു പണ്ഡിത ബ്രാഹ്മണനോട് ചോദിച്ചു: 'ബ്രാഹ്മണാ, പിതൃതിഥി വന്നപ്പോൾ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്താൽ നല്ലത് ലഭിക്കും?'
വരാടകശ്ച മേ നാസ്തി ധനം ബ്രഹ്മവിദാംവര। ഉപദേശം ച മേ ദേഹി യേന ധര്മേ സ്ഥിതോ ഹ്യഹമ്
എനിക്ക് ഒരു പൈസ പോലും ഇല്ല, ബ്രഹ്മജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ. ഞാൻ ധർമ്മത്തിൽ നിലനിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന വിധം ദയവായി എന്നെ ഉപദേശിക്കണേ.
ദ്വിജ ഉവാച-। ഗച്ഛ ശീഘ്രം വനേ താത മുഹൂര്തേ കുതപേഽധുനാ। ഘാസം പിതരമുദ്ദിശ്യ ഗവേ ദേഹീതി സത്വരമ്
ദ്വിജൻ പറഞ്ഞു: മകനേ, ഉടൻ വനത്തിലേക്ക് പോകൂ, ഇപ്പോൾ തന്നെ കുതപ്പിന്റെ സമയമാണ്. പിതാവിനുവേണ്ടി പശുവിന് പുല്ല് അർപ്പിച്ചുകൊടുക്കൂ, വൈകാതെ അതു ചെയ്യണം.
തതസ്തസ്യോപദേശേന ഗൃഹീത്വാ ഘാസപൂലകമ്। ഗവേ ദത്വാ യഥാഹൃഷ്ടഃ പുഷ്ട്യര്ഥം പിതുരേവ ച
അവൻ ആ ഉപദേശമനുസരിച്ച് ഒരു പുല്ല് കെട്ടി എടുത്തു, സന്തോഷത്തോടെ അതു പശുവിന് കൊടുത്തു, പിതാവിന്റെ പോഷണത്തിനായി.
ഏതത്പുണ്യപ്രസാദേന ഗതോസൌ സുരമംദിരമ്। സ്വര്ഗം ച സുചിരം ഭുക്ത്വാ ഉത്പന്നോ ധനിനാം കുലേ
ഈ സൽപ്രവൃത്തിയുടെ ഫലമായി അവൻ ദേവലോകത്തേക്ക് പോയി; അവിടെ ദീർഘകാലം സ്വർഗ്ഗസുഖം അനുഭവിച്ച ശേഷം, സമ്പന്നരുടെ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചു.
ധനവാന്സ പുരാ പുണ്യാത്പിതൃയജ്ഞസ്യ കാരണാത്। സ ദദാതി പിതുഃ പിംഡം സര്വസ്വേന ധനേന ച
പിതൃയജ്ഞത്തിന്റെ ഫലമായി അവൻ മുമ്പ് ധനികനായി; അവൻ പിതാവിനുവേണ്ടി പിണ്ഡം അർപ്പിച്ചു, തന്റെ മുഴുവൻ സമ്പത്തും അർപ്പിച്ചു.
തത്രൈകജന്മനോഭ്യാസാദ്ഗതോസൌ വിഷ്ണുമംദിരമ്। ഭുക്ത്വാനന്തസുഖം തത്ര സാര്വഭൌമോഭവന്നൃപഃ
ഒരു ജന്മത്തിലെ ശീലത്തിന്റെ ഫലമായി അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് എത്തി; അവിടെ അനന്തസുഖം അനുഭവിച്ച്, സർവ്വഭൗമനായ രാജാവായി.