തം ദൃഷ്ട്വാ കില്ബിഷാദ്ധോരാന്മുച്യസേ ജന്മബംധാനത്। തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രവിശ്യ സദനം പ്രതി
അവനെ കണ്ടാൽ ഭയങ്കരമായ പാപങ്ങളും ജന്മബന്ധനവും നിന്നിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടും; ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവൻ ആ വീടിനകത്ത് പ്രവേശിച്ചു.
അപശ്യത്തം ദ്വിജം വിഷ്ണും തിഷ്ഠംതം പദ്മതല്പകേ। ശിരസൈവ പ്രവംദ്യാഥ ജഗ്രാഹ ചരണൌ മുദാ
അവൻ ആ ദ്വിജനായ വിഷ്ണുവിനെ താമരപ്പടുക്കയിൽ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു; തലകുനിഞ്ഞ് വന്ദിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ അവന്റെ കാലുകൾ പിടിച്ചു.
പ്രസാദീ ഭവ ദേവേശ ന ജ്ഞാതസ്ത്വം പുരാ മയാ। ഇഹാമുത്ര ച ദേവേശ തവാഹം കിംകരഃ പ്രഭോ
'ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവേ, ദയചെയ്യണം; മുമ്പ് ഞാൻ നിന്നെ അറിയാത്തവനായിരുന്നു. ഈ ലോകത്തും അപ്പുറം ലോകത്തും ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണ്, പ്രഭുവേ.'
അനുഗ്രഹശ്ച മേ ദൃഷ്ടോ ഭവതോ മധുസൂദന। രൂപം തേ ദ്രഷ്ടുമിച്ഛാമി യദി ചാസ്തി കൃപാ മയി
'മധുസൂദനാ, ഞാൻ നിന്റെ അനുഗ്രഹം അനുഭവിച്ചു; എനിക്കു ദയയുണ്ടെങ്കിൽ, ഞാൻ നിന്റെ സാക്ഷാത്കാരം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.'
വിഷ്ണുരുവാച-। അസ്തി മേ ത്വയി ഭൂദേവ പ്രിയത്വം ച സദൈവ ഹി। സ്നേഹാത്പുണ്യവതാമേവ ദര്ശനം കാരിതം മയാ
വിഷ്ണു പറഞ്ഞു: 'ഭൂദേവാ, എനിക്ക് എപ്പോഴും നിന്നോടു സ്നേഹമുണ്ട്; പുണ്യവാന്മാരോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ ഞാൻ ഈ ദർശനം അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നു.'
ദര്ശനാത്സ്പര്ശനാദ്ധ്യാനാത്കീര്തനാദ്ഭാഷണാത്തഥാ। സകൃത്പുണ്യവതാമേവ സ്വര്ഗം ചാക്ഷയമശ്നുതേ
പുണ്യവാന്മാരെ കാണുന്നതിലൂടെയും, സ്പർശിക്കുന്നതിലൂടെയും, ധ്യാനിക്കുന്നതിലൂടെയും, സ്തുതിക്കുന്നതിലൂടെയും, സംസാരിക്കുന്നതിലൂടെയും ഒരിക്കൽ പോലും ചെയ്താൽ അക്ഷയമായ സ്വർഗം ലഭിക്കും.
നിത്യമേവ തു സംസര്ഗാത്സര്വപാപക്ഷയോ ഭവേത്। ഭുക്ത്വാ സുഖമനംത ച മദ്ദേഹേ പ്രവിലീയതേ
എപ്പോഴും സന്മാർഗ്ഗത്തിൽ സ്നേഹത്തോടെ ചേർന്ന് ഇരിക്കുമ്പോൾ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും; അനന്തമായ സുഖം അനുഭവിച്ച്, അവസാനം എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലയിക്കും.
സ്നാത്വാ ച പുണ്യതീര്ഥേഷു ദൃഷ്ട്വാ മാം ചൈവ സര്വതഃ। ദൃഷ്ട്വാ പുണ്യവതാം ദേശാന്മമ ദേഹേ വിലീയതേ
പുണ്യതീർത്ഥങ്ങളിൽ കുളിച്ചും, എല്ലായിടത്തും എന്നെ കണ്ടും, പുണ്യവാന്മാരുടെ ദേശങ്ങൾ സന്ദർശിച്ചും, അവസാനം എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലയിക്കും.
കഥയിത്വാ കഥാം പുണ്യാം ലോകാനാമഗ്രതഃ സദാ। സ ചൈവ നരശാര്ദൂല മദ്ദേഹേ പ്രവിലീയതേ
ലോകങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ എപ്പോഴും പുണ്യകഥകൾ പറയുന്നവനും, മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ, എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലയിക്കും.
ഉപോഷ്യ വാസരേസ്മാകം ശ്രുത്വാ മച്ചരിതം ധ്രുവമ്। രാത്രൌ ജാഗരണം കൃത്വാ മദ്ദേഹേ പ്രവിലീയതേ
എന്റെ ദിനത്തിൽ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ചും, എന്റെ കഥകൾ ഉറപ്പായി കേട്ടും, രാത്രിയിൽ ജാഗരണം ചെയ്തും, അവസാനം എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ലയിക്കും.
അത്യംതഘോഷണോ നൃത്യഗീതവാദ്യാദികൈസ്സദാ। നാമസ്മരന്ദ്വിജശ്രേഷ്ഠ മദ്ദേഹേ പ്രവിലീയതേ
ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനേ, എപ്പോഴും ഉച്ചത്തിൽ നാമജപവും, നൃത്തവും, പാട്ടും, വാദ്യങ്ങൾക്കളിയും നടക്കുമ്പോൾ, എന്റെ നാമം ഓർത്തുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ആ ശരീരത്തിൽ ലയിച്ചുപോകുന്നു.
മദ്ഭക്തസ്തീര്ഥഭൂതശ്ച ത്വമേവ ബകമാരണാത്। യത്പാപം തസ്യ മോക്ഷായ സഖേ സ്ഥിത്വാ ഉവാച ഹ
ബകനെ കൊല്ലുന്ന നിമിഷം മുതൽ നീ എന്റെ ഭക്തനും തീർത്ഥവും ആയി. സഖാവേ, നിന്നിലുള്ള പാപങ്ങൾ എല്ലാം മോക്ഷത്തിനായി ഞാൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഗച്ഛ മൂകം മഹാത്മാനം തീര്ഥം പുണ്യവതാം വരമ്। മൂകസ്യ ദര്ശനാത്താത സര്വേ ദൃഷ്ടാ മഹാജനാഃ
നീ മഹാത്മാവായ മൂകനെ കാണാൻ പോകൂ. സത്പുരുഷന്മാർക്കുള്ള ഉത്തമ തീർത്ഥം അതാണ്. മൂകനെ കാണുമ്പോൾ, പ്രിയനേ, മഹാന്മാരെല്ലാം കണ്ടതുപോലെയാണ്.
തേഷാം ച ദര്ശനാദേവ തഥാ സംഭാഷണാന്മമ। മമസംപര്കഭാവാച്ച മദ്ഗൃഹം ചാഗതോ ഭവാന്
അവരെ കാണുന്നതുകൊണ്ടും, സംസാരിക്കുന്നതുകൊണ്ടും, എന്നോടുള്ള ബന്ധം കൊണ്ടും, എന്റെ ഭവനത്തിൽ നീ എത്തിയതുകൊണ്ടും—
ജന്മകോടിസഹസ്രേഭ്യോ യസ്യ പാപക്ഷയോ ഭവേത്। സ മാം പശ്യതി ധര്മജ്ഞോ യഥാ തേന പ്രസന്നതാ
ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മങ്ങളിലെ പാപങ്ങൾ നശിച്ചവൻ, ആ ധർമ്മജ്ഞൻ എന്നെ കാണുന്നു. അങ്ങനെ എന്റെ അനുഗ്രഹവും ലഭിക്കുന്നു.
മമൈവാനുഗ്രഹാദ്വത്സഅഹംദൃഷ്ടസ്ത്വയാനഘ। തസ്മാദ്വരം ഗൃഹാണ ത്വം യത്തേ മനസി വര്തതേ
എന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ, മകനേ, നീ പാപരഹിതനായി എന്നെ കണ്ടു. അതിനാൽ, മനസ്സിൽ എന്ത് ആഗ്രഹമുണ്ടോ, അതു വരം വാങ്ങുക.
വിപ്ര ഉവാച-। അസ്മാകം സര്വഥാ നാഥ മാനസം ത്വയി തിഷ്ഠതു। ത്വദൃതേ സര്വലോകേശ കദാചിന്ന തു രോചതാമ്
ബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു: സ്വാമിനേ, എന്റെ മനസ്സ് എല്ലായ്പ്പോഴും നിനക്കു മേൽ നിലനിൽക്കട്ടെ. നിനക്ക് പുറമെ, ലോകങ്ങളിലെ സ്വാമിനേ, മറ്റൊന്നും എനിക്ക് ഒരിക്കലും ഇഷ്ടമാകരുത്.
മാധവ ഉവാച-। യസ്മാദേതാദൃശീ ബുദ്ധിഃ സ്ഫുരതേ തേ സദാനഘ। തസ്മാന്മത്സദൃശാന്ഭോഗാന്മദ്ഗേഹേ സംപ്രലപ്സ്യസേ
മാധവൻ പറഞ്ഞു: ഇങ്ങനെയുള്ള മനസ്സാക്ഷി എപ്പോഴും നിന്നിൽ ഉദയിക്കുന്നതിനാൽ, പാപരഹിതനേ, നീ എന്റെ ഭവനത്തിൽ എന്റെ പോലെയുള്ള ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിക്കും.
കിംതു തേ പിതരൌ പൂജാമാപ്നുതോ ന ത്വയാനഘ। പൂജയിത്വാ തു പിതരൌ പശ്ചാദ്യാസ്യസി മത്തനുമ്
എന്നാൽ, പാപരഹിതനേ, നിന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്ക് നിന്നിൽ നിന്ന് പൂജ ലഭിക്കില്ല. ആദ്യം അവരെ പൂജിച്ചശേഷം മാത്രമേ നീ എന്റെ രൂപം പ്രാപിക്കൂ.
തയോര്നിശ്ശ്വാസവാതേന മന്യുനാ ച ഭൃശം പുനഃ। തപഃ ക്ഷരതി തേ നിത്യം തസ്മാത്പൂജയ തൌ ദ്വിജ
അവരുടെ ആഹ്വാസവും കടുത്ത കോപവും കൊണ്ടു, നിന്റെ തപസ്സു എല്ലായ്പ്പോഴും കുറയുന്നു. അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണനേ, അവരെ പൂജിക്കൂ.
മന്യുര്നിപതതേ യസ്മിന്പുത്രേ പിത്രോശ്ച നിത്യശഃ। തന്നിരയം നാബാധേഹം ന ധാതാ ന ച ശംകരഃ
മാതാപിതാക്കൾക്ക് മകനിൽ എപ്പോഴും കോപം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ആ നരകം തടയാൻ ഞാൻ പോലും കഴിയില്ല, ബ്രഹ്മാവോ ശിവനോ കഴിയില്ല.
തസ്മാത്ത്വം പിതരൌ ഗച്ഛ കുരു പൂജാം പ്രയത്നതഃ। തതസ്ത്വം ഹിതയോരേവ പ്രസാദാന്മത്പദം വ്രജ
അതിനാൽ, നീ മാതാപിതാക്കളെ സമീപിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ പൂജ ചെയ്യുക. അവരുടെ അനുഗ്രഹം കൊണ്ടു മാത്രമേ നീ എന്റെ സ്ഥാനം പ്രാപിക്കൂ.
ഇത്യുക്തേ തു ദ്വിജശ്രേഷ്ഠഃ പുനരാഹ ജഗദ്ഗുരുമ്। പ്രസന്നോ യദി മേ നാഥ രൂപം സ്വം ദര്ശയാച്യുത
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ വീണ്ടും ലോകഗുരുവിനോട് പറഞ്ഞു: സ്വാമിനേ, നീ എനിക്ക് പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, അച്യുതാ, നിന്റെ സ്വരൂപം എനിക്ക് കാണിക്കൂ.
തതോ ദ്വിജപ്രണയതഃ പ്രസന്നഹൃദയോ വശീ। രൂപം സ്വം ദര്ശയാമാസ ബ്രഹ്മണ്യോ ബ്രഹ്മകര്മണേ
അപ്പോൾ ബ്രാഹ്മണന്റെ ഭക്തിയാൽ, കരുണാപൂർണ്ണമായ ഹൃദയത്തോടെ, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും അവരുടെ കര്മ്മങ്ങളെയും പ്രിയപ്പെട്ടവനായി, ഭഗവാൻ തന്റെ സ്വരൂപം കാണിച്ചു.
ശംഖചക്രഗദാപദ്മധാരണം പുരുഷോത്തമമ്। കാരണം സര്വലോകസ്യ തേജസാ പൂരയജ്ജഗത്
ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം എന്നിവ കൈവശമുള്ള പരമപുരുഷനായി, എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും കാരണമായ പ്രകാശം കൊണ്ട് ജഗത് നിറച്ചവനായി, ഭഗവാൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
പ്രണമ്യ ദംഡവദ്വിപ്ര ഉവാച പുനരച്യുതമ്। അദ്യ മേ സഫലം ജന്മ അദ്യ മേ ചക്ഷുഷീ ശിവേ
ദണ്ഡവത്തായി നമസ്കരിച്ച്, ബ്രാഹ്മണൻ വീണ്ടും അച്യുതനോട് പറഞ്ഞു: ഇന്നാണ് എന്റെ ജന്മം സഫലമായത്, ഇന്നാണ് എന്റെ കണ്ണുകൾ ഭാഗ്യവതികളായത്.
അദ്യ മേ ച കരൌ ശ്ലാഘ്യൌ ധന്യോഹം ജഗദീശ്വര। അദ്യ മേ പുരുഷാ യാംതി ബ്രഹ്മലോകം സനാതനമ്
ഇന്ന് എന്റെ കൈകൾ പ്രശംസനീയമായിരിക്കുന്നു, ഞാൻ ഭാഗ്യവാനാണ്, ലോകനാഥാ. ഇന്ന് എന്റെ പൂർവ്വികർ ബ്രഹ്മയുടെ ശാശ്വത ലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.
നംദംതി ബാംധവാ മേദ്യ ത്വത്പ്രസാദാജ്ജനാര്ദന। ഇദാനീം ച പ്രസിദ്ധാ മേ സര്വേ ചൈവ മനോരഥാഃ
ജനാർദ്ദനാ, നിന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ ബന്ധുക്കൾ സന്തോഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ എന്റെ എല്ലാ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറുന്നു.
കിംതു മേ വിസ്മയോ നാഥ മൂകാദി ജ്ഞാനിനോ ഭൃശമ്। കഥം ജാനംതി മദ്വൃത്തം ദേശാംതരമുപസ്ഥിതമ്
എന്നാൽ, പ്രഭോ, എനിക്ക് അതിയായ അത്ഭുതമാണ് — മൗനനും മറ്റുള്ള ജ്ഞാനികളും എങ്ങനെയാണ് ഞാൻ വിദേശത്തുണ്ടായാലും എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അറിയുന്നത്?
തസ്യ ഗേഹോദരാകാശേ സ്ഥിതോ വിപ്രോതിശോഭനഃ। തഥാ പതിവ്രതാ ഗേഹേ തുലാധാരശിരസ്യപി
അവന്റെ വീട്ടിലെ അകത്തളത്തിൽ ആ മഹാനായ ബ്രാഹ്മണൻ വസിക്കുന്നു; അതുപോലെ തന്നെ, ഭർത്താവിനോടു വിശുദ്ധമായ ഭക്തിയുള്ള ഭാര്യയുടെ വീട്ടിലും, തുലാധാരന്റെ തലയിൽ പോലും വസിക്കുന്നു.