ഉക്തം ച താദൃശം വാക്യം ശ്രുത്വാ സ വിസ്മയംഗതഃ। ന താതസ്തേ ന ച ഭ്രാതാ ന ചാഹം തവ ബാന്ധവഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും, ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവൻ അതിശയിച്ചു: 'നിന്റെ അച്ഛനും സഹോദരനും ഞാനും നിന്റെ ബന്ധുക്കളല്ല.'
പിതൃമാതൃകുലസ്യൈവ തസ്യാ ന ഹി സുഹൃജ്ജനഃ। കഥം ച മദ്ഗൃഹേ താത സ്ഥിത്യാ സ്വസ്ഥോ ഭവിഷ്യസി
അവളുടെ പിതൃകുടുംബത്തിലും മാതൃകുടുംബത്തിലും സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ല. എങ്ങനെയാണ് നീ എന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ച് മനസ്സുതുറന്ന് ഇരിക്കാൻ കഴിയുക?
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തേന ചോക്തം വാക്യം യഥോചിതമ്। ലോകേ ത്വത്സദൃശോ നാസ്തി ധര്മജ്ഞോ വിജിതേന്ദ്രിയഃ
അതിനിടയിൽ അവൻ യോജിച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ലോകത്തിൽ നിന്നുപോലെയുള്ള ധർമ്മം അറിയുന്ന, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ ഇല്ല.'
സ ചാഹ തം ച സര്വജ്ഞം വക്തും നാര്ഹസി ദൂഷണമ്। ത്രൈലോക്യമോഹിനീം ഭാര്യാം കഃ പുമാന്രക്ഷിതും ക്ഷമഃ
അവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'സർവ്വജ്ഞനോട് കുറ്റം പറയാൻ ഉചിതമല്ല. മൂന്നു ലോകത്തെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഭാര്യയെ ആരാണ് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?
രാജപുത്ര ഉവാച-। ധരണ്യാം പരിവിജ്ഞായ ത്വാഗതോഹം തവാന്തികമ്। ഏഷാ തിഷ്ഠതു തേഽഗാരേ വ്രജാമി നിജമന്ദിരമ്
രാജകുമാരൻ പറഞ്ഞു: 'ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ആലോചിച്ചാണ് ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്. അവൾ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കട്ടെ, ഞാൻ എന്റെ രാജമന്ദിരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.'
ഇത്യുക്തേ സ പുനഃ പ്രാഹ നഗരേഽസ്മിന്പ്രശോഭനേ। ബഹുകാമുക സംപൂര്ണേ കഥം രക്ഷാ ഭവേത്സ്ത്രിയാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഈ മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ അനേകം കാമുകന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ, സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാനാകും?'
സ ചോവാച പുനസ്തം ച കുരു രക്ഷാം വ്രജാമ്യഹമ്। ഗൃഹസ്ഥസ്സങ്കടാദാഹ ധര്മസ്യ രാജപുത്രകമ്
അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: നീ പോയി അവളെ കാക്കണം; ഞാൻ പോകാം. വീട്ടുകാരൻ വിഷമത്തോടെ രാജകുമാരനോട് പറഞ്ഞു: ഇത് ധർമ്മത്തിന്റെ കടമയാണ്.
കരോമ്യനുചിതം കാര്യം സ്വദാസ്യമുചിതം ഹിതമ്। സദാ ചൈവേദൃശീ ഭാര്യാ സ്ഥാതവ്യാ മദ്ഗൃഹേ പിതഃ
ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ലെങ്കിലും, എന്റെ സേവനം ഉചിതവും ഉപകാരപ്രദവുമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഭാര്യ എപ്പോഴും എന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കണം, അച്ഛാ.
അരക്ഷാരക്ഷണേ ദേവ വദാഭീഷ്ടം കുരു പ്രിയമ്। മമ തല്പേ മയാ സാര്ധം ശയാനം ഭാര്യയാ സഹ
രക്ഷിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ, ഭഗവാനേ, നിനക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്യൂ. എന്റെ ഭാര്യ എനിക്ക് കൂടെ എന്റെ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു.
മന്യസേ ദൈവതം സ്വം ചേത്തിഷ്ഠേന്നോചേത്തു ഗച്ഛതു। ക്ഷണം വിമൃശ്യ തം പ്രാഹ രാജപുത്രഃ പുനസ്തദാ
നീ അവളെ നിന്റെ ദേവതയെന്നു കരുതുന്നുവെങ്കിൽ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ; അല്ലെങ്കിൽ പോകൂ. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം രാജകുമാരൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
ബാഢമേതദ്വചസ്താത യഥാഭീഷ്ടം തഥാ കുരു। തതോ ഭാര്യാം ജഗാദാഥ അസ്യ വാക്യാച്ഛിവാശിവമ്
ശരി, അച്ഛാ, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ ചെയ്യൂ. പിന്നെ അവൻ തന്റെ ഭാര്യയോട്, നല്ലതും മോശവും ഉള്ള വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.
കര്തവ്യം ച ന തേ ദോഷ ആജ്ഞയാ മമ സുംദരി। ഏതദുക്ത്വാ ഗതഃ സോപി ഭൂപതേഃ ശാസനാത്പിതുഃ
ഇത് ചെയ്യേണ്ടതാണു, സുന്ദരിയേ, നീക്ക് കുറ്റമില്ല, കാരണം ഞാൻ തന്നെയാണ് കല്പിച്ചത്. അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവനും അച്ഛനായ രാജാവിന്റെ കല്പനപ്രകാരം പോയി.
അനംതരം ക്ഷപായാം ച യദുക്തം ച തഥാകൃതമ്। യോഷിതോര്മധ്യഗഃ സോപി നിത്യം സ്വപിതി ധാര്മികഃ
അടുത്ത രാത്രിയിൽ തന്നെ പറഞ്ഞതുപോലെ എല്ലാം നടന്നു. ധാർമ്മികനായ അവൻ എപ്പോഴും ആ രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ധര്മാന്ന ചലതേ സോപി സ്വഭാര്യാപരഭാര്യയോഃ। സംസ്പര്ശാത്സ്വസ്ത്രിയശ്ചാസ്യ കാമാഭിലഷിതം മനഃ
സ്വന്തം ഭാര്യയുടെയും മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയുടെയും സ്പർശം ഉണ്ടായിരുന്നാലും അവൻ ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുമാറിയില്ല. മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മറ്റവളെ സ്പർശിക്കാൻ മനസ്സിനെ അടക്കിക്കളഞ്ഞു.
തസ്യാഃ സംസര്ഗതശ്ചൈവ ദുഹിതൈവ പ്രമന്യതേ। സ്തനൌ തസ്യാസ്തു പൃഷ്ഠേ ച ലഗന്തൌ ച പുനഃപുനഃ
അവളെ സ്പർശിച്ചിട്ടും, അവൾ അവനെ മകളെപ്പോലെ മാത്രം കരുതുകയായിരുന്നു. അവളുടെ സ്തനങ്ങൾ പലതവണ അവന്റെ പിൻഭാഗത്ത് പതിയുമായിരുന്നു.
ബാലകസ്യേവ പുത്രസ്യ സ്തനൌ മാതുഃ സമന്യതേ। തസ്യാ അംഗാനി ചാംഗേഷു ലഗംതി ച പുനഃപുനഃ
ഒരു കുഞ്ഞ് അമ്മയുടെ സ്തനങ്ങളെ എങ്ങനെ കരുതുന്നുവോ അതുപോലെയാണ് അവനും. അവളുടെ അംഗങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അവന്റെ ശരീരത്തിൽ പതിയുമായിരുന്നു.
തതോ മാതുസ്സുതസ്യേവ സോമന്യത ദിനേ ദിനേ। തസ്യ യോഷാസുസംസര്ഗോ നിവൃത്തസ്ത്വഭവത്തതഃ
പിന്നീട്, ദിവസേന അവൻ അവളെ അമ്മയ്ക്ക് മകനോട് ഉള്ള സ്നേഹത്തോടെ കാണാൻ തുടങ്ങി. അങ്ങനെ ആ സ്ത്രീയോടുള്ള ബന്ധം അവസാനിച്ചു.
ഏവം സംവത്സരസ്യാര്ദ്ധേ തത്പതിശ്ചാഗതഃ പുരം। അപൃച്ഛത്തം ച ലോകേഷു തസ്യാ വൃത്തമഥോദിതമ്
ഇങ്ങനെ അരവർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഭർത്താവ് നഗരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. അവൻ ആളുകളോട് അന്വേഷിച്ചു, സംഭവിച്ചത് അവനോട് പറഞ്ഞു.
കേചിദ്ഭദ്രം ബോധയന്തോ യുവാനോപി സുവിസ്മിതാഃ। കേചിദാഹുസ്ത്വയാ ദത്താ തയാ സാര്ദ്ധം സ്വപിത്യസൌ
ചിലർ, നല്ലതു ആശംസിച്ച്, ചെറുപ്പക്കാരായിരുന്നിട്ടും അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു. ചിലർ പറഞ്ഞു: നീ ഏല്പിച്ചവൻ അവളെ കൂടെ കിടന്നുവെന്ന്.
സ്ത്രീപുംസോരേകസംസര്ഗാത്ശാംതതാ തു കഥം ഭവേത്। തസ്യാം യസ്യാഭിലാഷോസ്തി ന പൃഷ്ടസ്സ വദേദ്യുവാ
ഒരു സ്ത്രീയും പുരുഷനും ഒറ്റയ്ക്ക് കൂടെയിരിക്കുമ്പോൾ എങ്ങനെ ആഗ്രഹം അടക്കാൻ കഴിയും? അവള്ക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ ആ യുവാവിനെ ചോദ്യം ചെയ്യണം.
ലോകാനാം കുശ്രുതിര്വാര്താ തേന പുണ്യബലാച്ഛ്രുതാ। ജനാപവാദമോക്ഷാര്ഥം ബുദ്ധിസ്തസ്യാഭവച്ഛുഭാ
ജനങ്ങളുടെ നല്ലതോ മോശമോ ആയ വാർത്ത അവൻ തന്റെ പുണ്യശക്തിയാൽ കേട്ടു. അവളെ ജനപ്രതിഷ്ഠയിലുണ്ടാകുന്ന അപവാദത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കാൻ മനസ്സിൽ നല്ലതായ ചിന്തയുണ്ടായി.
ദാരൂണി സ്വയമാഹൃത്യാജിജ്വലത്സ മഹാനലമ്। ഏതസ്മിന്നംതരേ താത രാജപുത്രഃ പ്രതാപവാന്
അവൻ സ്വയം മരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു വലിയ തീ കത്തിച്ചു. അതിനിടയിൽ, പ്രിയനേ, ധൈര്യശാലിയായ രാജകുമാരൻ—
ആഗമത്തദ്ഗൃഹം സദ്യഃ സോപശ്യത്തം ച യോഷിതമ്। പ്രോത്ഫുല്ലവദനാം നാരീം പ്രവിഷാദഗതം നരം
ഉടൻ തന്നെ ആ വീട്ടിൽ എത്തി ആ സ്ത്രീയെ കണ്ടു. അവളുടെ മുഖം പുഷ്പിക്കുകയായിരുന്നു; അകത്തു കടന്ന പുരുഷനെ അവൾ കണ്ടു.
അനയോര്മാനസം ജ്ഞാത്വാ രാജപുത്രോവദദ്വചഃ। കിം ന സംഭാഷസേ മാം ച മിത്രകം ചിരമാഗതമ്
അവരുടെ മനസ്സുകൾ മനസ്സിലാക്കി രാജകുമാരൻ പറഞ്ഞു: നീ എനിക്ക് സുഹൃത്ത്, ഇ tantosam കഴിഞ്ഞ് വന്നവനോട് എന്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്നില്ല?
അബ്രവീത്സോപി ധര്മാത്മാ രാജപുത്രമനഷ്ടധീഃ। യത്കൃതം ദുഷ്കരം കര്മ മയാ ത്വദ്ധിതകാരണാത്
അവൻ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ മനസ്സു തളരാത്തവൻ രാജകുമാരനോടു പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ഭാവുകത്തിനായി ഞാൻ ചെയ്തത് വളരെ ദുഷ്കരമായ പ്രവൃത്തി ആയിരുന്നു.'
സര്വം വ്യര്ഥമഹം മന്യേ ജനാനാം ച പ്രവാദതഃ। അദ്യ വഹ്നിമഹം യാസ്യേ പ്രപശ്യംതു നരാസ്സുരാഃ
ജനങ്ങൾ പറയുന്നതൊക്കെയും വെറുതെ എന്നൊന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്; ഇന്നാണ് ഞാൻ അഗ്നിയിൽ കടക്കുന്നത് — മനുഷ്യരും ദേവതകളും ഇതു കാണട്ടെ.'
ഇത്യുക്ത്വാ സ മഹാഭാഗഃ പ്രവിവേശ ഹുതാശനമ്। വിശതസ്തസ്യ വഹ്നൌ ന കുസുമം ചികുരാലയേ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ മഹാഭാഗവൻ ഹോമാഗ്നിയിൽ കയറി; അഗ്നിയിൽ കടക്കുമ്പോൾ അവന്റെ തലമുടിയിൽ ഒരു രോമം പോലും ദോഷം സംഭവിച്ചില്ല.
നാംഗമസ്യാനലോധാക്ഷീന്ന ച വസ്ത്രം ന കുംതലമ്। ഖേ ച ദേവാ മുദാ സര്വേസാധുസാധ്വിതി ചാബ്രുവന്
അഗ്നി അവന്റെ ശരീരത്തെയും വസ്ത്രത്തെയും മുടിയെയും യാതൊന്നും ദഹിപ്പിച്ചില്ല; ആകാശത്ത് ദേവതകൾ സന്തോഷത്തോടെ 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്ന് വിളിച്ചു.
അപതന്പുഷ്പവര്ഷാണി തസ്യ മൂര്ധ്നി സമംതതഃ। യൈര്യൈശ്ച ദുഷ്കൃതം വാക്യം ഗദിതം താവുഭൌ പ്രതി
അവന്റെ തലയിൽ ചുറ്റും പുഷ്പവർഷം പതിച്ചു; ആ ഇരുവരെയും കുറിച്ച് ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ പറഞ്ഞവർക്കായി,
തേഷാം മുഖേ പ്രജായംതേ കുഷ്ഠാനി വിവിധാനി ച। തത്രാഗത്യ ച ദേവാശ്ച വഹ്നേരാകൃഷ്യതം മുദാ
അവരുടെ മുഖത്ത് പലതരത്തിലുള്ള കുഷ്ഠരോഗങ്ങൾ ഉദിച്ചു; ദേവതകളും അവിടെ എത്തി ആ അഗ്നിക്ക് അടുത്ത് സന്തോഷത്തോടെ ചേർന്നു.