കഥം കഥമിതി പ്രാഹ സ തം മധുരയാ ഗിരാ। ധര്മസ്യ മേ സമുദ്ദേശം വദ പ്രാപ്തോംഽതികം ഹി തേ
അവൻ മധുരമായ വാക്കുകളിൽ ചോദിച്ചു: നീ ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം എനിക്ക് പറയൂ, കാരണം നീ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ അവസ്ഥയിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു.
തുലാധാര ഉവാച-। യാവജ്ജനാഃ പ്രതിഷ്ഠംതി മമൈവ സന്നിധൌ ദ്വിജ। താവന്മേ സ്വസ്ഥതാ നാസ്തി യാവച്ച രാത്രിയാമകഃ
തുലാധാരൻ പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണനേ, ജനങ്ങൾ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ നിൽക്കുന്നിടത്തോളം എനിക്ക് മനസ്സിന് ശാന്തിയില്ല, രാത്രികാലം കടന്നുപോകുന്നത് വരെ.
തച്ചോപദേശമാദായ ഗച്ഛ ധര്മാകരം പ്രതി। ബകസ്യ മരണേ ദോഷം ഖേ ച വസ്ത്രാവിശോഷണമ്
ഈ ഉപദേശമെടുത്ത് നീ ധർമ്മസമുദ്രനോടു പോകൂ. ബകപക്ഷിയെ കൊല്ലുന്നതിന്റെ പാപവും ആകാശത്ത് വസ്ത്രം ഉണക്കുന്നതിന്റെ ദോഷവും ചിന്തിക്കണം.
സര്വം തത്ര ച ജാനീഷേ സജ്ജനാദ്രോഹകം വ്രജ। തത്ര തസ്യോപദേശേന തവ കാമഃ ഫലിഷ്യതി
അവിടെ നീ എല്ലാം അറിയും, നല്ലവരെ ദ്രോഹിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടെ. അവന്റെ ഉപദേശത്താൽ നിന്റെ ആഗ്രഹം നിറവേറും.
ഇത്യുക്ത്വാ തുലാധാരഃ കരോതി ക്രയവിക്രയൌ। തഥാ താത ഗമിഷ്യാമി സജ്ജനാദ്രോഹകം പ്രതി
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് തുലാധാരൻ വാങ്ങലും വിൽപ്പനയും തുടർന്നു. അച്ഛാ, ഞാൻ നല്ലവരെ ദ്രോഹിച്ചവനോടു പോകുന്നു.
തുലാധാരസമുദ്ദേശാന്ന ജാനാമി തദാലയമ്। ഹരിരുവാച-। ഏഹ്യാഗച്ഛ ഗമിഷ്യാമി ത്വയാ സാര്ദ്ധം ച തദ്ഗൃഹമ്
തുലാധാരൻ പറഞ്ഞയാളുടെ വീട് എവിടെയെന്ന് എനിക്ക് അറിയില്ല. ഹരി പറഞ്ഞു: വരൂ, ഞാൻ നിന്നോടൊപ്പം അവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകാം.
അഥ വര്ത്മനി ഗച്ഛംതമുവാച ബ്രാഹ്മണോ ഹരിം। വിപ്ര ഉവാച-। തുലാധാരേ ച ന സ്നാനം ന ദേവപിതൃതര്പണമ്
അപ്പോൾ വഴിയിൽ പോകുമ്പോൾ ബ്രാഹ്മണൻ ഹരിയോട് പറഞ്ഞു: തുലാധാരൻ കുളിക്കാറില്ല, ദേവന്മാർക്കും പിതാക്കൾക്കും ജലം അർപ്പിക്കാറുമില്ല.
മലദിഗ്ധം ച ഗാത്രം തു സര്വം ചേലമലക്ഷണമ്। കഥം ജാനാതി മദ്വൃത്തം ദേശാംതരസമുദ്ഭവമ്
അവന്റെ ശരീരം മുഴുവൻ മലയിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ എല്ലാം അഴുക്കാണ്. എങ്ങനെ അവൻ അകലെ ദേശത്ത് ഉണ്ടായ എന്റെ പ്രവൃത്തികൾ അറിയുന്നു?
അതോ മേ വിസ്മയസ്താത സര്വം ത്വം വദ കാരണമ്। ഹരിരുവാച-। സത്യേന സമഭാവേന ജിതം തേന ജഗത്ത്രയമ്
അതുകൊണ്ട് എനിക്ക് അതിശയമാണ്, ഇതിന്റെ കാരണം നീ പറയണം. ഹരി പറഞ്ഞു: സത്യവും സമഭാവവും കൊണ്ടാണ് അവൻ മൂന്നു ലോകവും ജയിച്ചത്.
തേനാതൃപ്യംത പിതരോ ദേവാ മുനിഗണൈഃ സഹ। ഭൂതഭവ്യ പ്രവൃത്തം ച തേന ജാനാതി ധാര്മികഃ
അതുകൊണ്ടാണ് പിതാക്കന്മാർക്കും ദേവന്മാർക്കും മുനികൾക്കും തൃപ്തിയില്ലാത്തത്. അതുവഴിയാണ് ധാർമ്മികൻ ഭൂതകാലവും ഭാവിയുമെല്ലാം അറിയുന്നത്.
നാസ്തി സത്യാത്പരോ ധര്മോ നാനൃതാത്പാതകം പരമ്। വിശേഷേ സമഭാവസ്യ പുരുഷസ്യാനഘസ്യ ച
സത്യത്തേക്കാൾ വലിയ ധർമ്മമില്ല, അസത്യത്തേക്കാൾ വലിയ പാപവും ഇല്ല. പ്രത്യേകിച്ച് സമഭാവമുള്ള പാപരഹിതന്റെ കാര്യത്തിൽ.
അരൌ മിത്രേപ്യുദാസീനേ മനോ യസ്യ സമം വ്രജേത്। സര്വപാപക്ഷയസ്തസ്യ വിഷ്ണുസായുജ്യതാം വ്രജേത്
ശത്രുവിനോടും സുഹൃത്തിനോടും അന്യജനോടും ഒരുപോലെ മനസ്സുള്ളവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും, അവൻ വിഷ്ണുവിൽ ഐക്യപ്രാപ്തി നേടും.
ഏവം യോ വര്തതേ നിത്യം കുലകോടിം സമുദ്ധരേത്। സത്യം ദമഃ ശമശ്ചൈവ ധൈര്യം സ്ഥൈര്യമലോഭതാ
ഇങ്ങനെ എപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നവൻ തന്റെ വംശത്തിലെ അനേകം തലമുറകളെയും ഉയർത്തുന്നു. സത്യം, ദമം, ശമം, ധൈര്യം, സ്ഥിരത, അലോഭം—
അനാശ്ചര്യമനാലസ്യം തസ്മിന്സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ്। തേന വൈ ദേവലോകസ്യ നരലോകസ്യ സര്വശഃ
ആശ്ചര്യവും ആലസ്യവും ഇല്ലാത്ത മനസ്സാണ് അവനിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്. അവനിലൂടെ ദേവലോകവും മനുഷ്യലോകവും മുഴുവനും നിലനിൽക്കുന്നു.
വൃത്തം ജാനാതി ധര്മജ്ഞസ്തസ്യദേഹേ സ്ഥിതോ ഹരിഃ। ലോകേ തസ്യ സമോ നാസ്തി സമഃ സത്യാര്ജവേഷു ച
ധർമ്മം അറിയുന്നവൻ നല്ല പെരുമാറ്റം അറിയുന്നു; ഹരി അവന്റെ ശരീരത്തിൽ വസിക്കുന്നു. ലോകത്തിൽ സത്യത്തിലും നേരത്തിലും അവനു തുല്യൻ ആരുമില്ല.
സ ച ധര്മമയഃ സാക്ഷാത്തേനൈവ ധാരിതം ജഗത്। ദ്വിജ ഉവാച-। ജ്ഞാതം മേ ത്വത്പ്രസാദാച്ച തുലാധാരസ്യ കാരണമ്
അവൻ നേരിട്ട് ധർമ്മം തന്നെയാണ്, അവനാൽ ലോകം നിലനിൽക്കുന്നു. ദ്വിജൻ പറഞ്ഞു: നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ തുലാധാരന്റെ കാര്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി.
അദ്രോഹകസ്യ യദ്വൃത്തം തദ്ബ്രൂഹി ത്വം യദീച്ഛസി। ഹരിരുവാച-। പുരൈവ രാജപുത്രസ്യ കുലസ്ത്രീനവയൌവനാ
അന്യായം ചെയ്യാത്തവന്റെ ജീവിതം പറഞ്ഞുതരണമെങ്കിൽ പറയാമോ? ഹരി പറഞ്ഞു: പഴയകാലത്ത് രാജകുമാരന്റെ ഭാര്യ യൗവനത്തിന്റെ പൂർണ്ണതയിൽ ആയിരുന്നു.
പത്നീവ കാമദേവസ്യ ശചീവ വാസവസ്യ ച। തസ്യ പ്രാണസമാ ഭാര്യാ സുന്ദരീ നാമ സുന്ദരീ
കാമദേവന്റെ ഭാര്യപോലെയും ഇന്ദ്രന്റെ ഭാര്യ ശചിപോലെയും. അവന്റെ ഭാര്യ സുന്ദരി എന്ന സുന്ദരി അവനു ജീവനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
അകസ്മാത്പാര്ഥിവസ്യൈവ കാര്യേ ഗന്തും സമുദ്യതഃ। മനസാലോചിതം തേന പ്രാണേഭ്യോപി ഗരീയസീമ്
അപ്രതീക്ഷിതമായി രാജാവ് ഒരു കാര്യത്തിനായി പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ ജീവനെക്കാൾ വിലപ്പെട്ടത് എന്താണെന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
കസ്മിന്സ്ഥാനേ സ്ഥാപയാമി യതോ രക്ഷാ ഭവേദ്ധ്രുവമ്। ഇത്യാലോച്യൈവ സഹസാ ത്വാഗതോസ്യ ഗൃഹം പ്രതി ൧൦൦ 1.50.
എവിടെ വച്ചാൽ അവളെ ഉറപ്പായും രക്ഷിക്കാമെന്ന് ആലോചിച്ച്, ഉടൻ നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നെത്തി.
ഉക്തം ച താദൃശം വാക്യം ശ്രുത്വാ സ വിസ്മയംഗതഃ। ന താതസ്തേ ന ച ഭ്രാതാ ന ചാഹം തവ ബാന്ധവഃ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞതും, ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവൻ അതിശയിച്ചു: 'നിന്റെ അച്ഛനും സഹോദരനും ഞാനും നിന്റെ ബന്ധുക്കളല്ല.'
പിതൃമാതൃകുലസ്യൈവ തസ്യാ ന ഹി സുഹൃജ്ജനഃ। കഥം ച മദ്ഗൃഹേ താത സ്ഥിത്യാ സ്വസ്ഥോ ഭവിഷ്യസി
അവളുടെ പിതൃകുടുംബത്തിലും മാതൃകുടുംബത്തിലും സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ല. എങ്ങനെയാണ് നീ എന്റെ വീട്ടിൽ താമസിച്ച് മനസ്സുതുറന്ന് ഇരിക്കാൻ കഴിയുക?
ഏതസ്മിന്നന്തരേ തേന ചോക്തം വാക്യം യഥോചിതമ്। ലോകേ ത്വത്സദൃശോ നാസ്തി ധര്മജ്ഞോ വിജിതേന്ദ്രിയഃ
അതിനിടയിൽ അവൻ യോജിച്ച വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു: 'ലോകത്തിൽ നിന്നുപോലെയുള്ള ധർമ്മം അറിയുന്ന, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ചവൻ ഇല്ല.'
സ ചാഹ തം ച സര്വജ്ഞം വക്തും നാര്ഹസി ദൂഷണമ്। ത്രൈലോക്യമോഹിനീം ഭാര്യാം കഃ പുമാന്രക്ഷിതും ക്ഷമഃ
അവൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'സർവ്വജ്ഞനോട് കുറ്റം പറയാൻ ഉചിതമല്ല. മൂന്നു ലോകത്തെയും മോഹിപ്പിക്കുന്ന ഭാര്യയെ ആരാണ് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുക?
രാജപുത്ര ഉവാച-। ധരണ്യാം പരിവിജ്ഞായ ത്വാഗതോഹം തവാന്തികമ്। ഏഷാ തിഷ്ഠതു തേഽഗാരേ വ്രജാമി നിജമന്ദിരമ്
രാജകുമാരൻ പറഞ്ഞു: 'ഭൂമിയിൽ എല്ലാം ആലോചിച്ചാണ് ഞാൻ നിന്റെ അടുത്ത് വന്നത്. അവൾ നിന്റെ വീട്ടിൽ ഇരിക്കട്ടെ, ഞാൻ എന്റെ രാജമന്ദിരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.'
ഇത്യുക്തേ സ പുനഃ പ്രാഹ നഗരേഽസ്മിന്പ്രശോഭനേ। ബഹുകാമുക സംപൂര്ണേ കഥം രക്ഷാ ഭവേത്സ്ത്രിയാഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഈ മനോഹരമായ നഗരത്തിൽ അനേകം കാമുകന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ, സ്ത്രീയെ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാനാകും?'
സ ചോവാച പുനസ്തം ച കുരു രക്ഷാം വ്രജാമ്യഹമ്। ഗൃഹസ്ഥസ്സങ്കടാദാഹ ധര്മസ്യ രാജപുത്രകമ്
അവൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: നീ പോയി അവളെ കാക്കണം; ഞാൻ പോകാം. വീട്ടുകാരൻ വിഷമത്തോടെ രാജകുമാരനോട് പറഞ്ഞു: ഇത് ധർമ്മത്തിന്റെ കടമയാണ്.
കരോമ്യനുചിതം കാര്യം സ്വദാസ്യമുചിതം ഹിതമ്। സദാ ചൈവേദൃശീ ഭാര്യാ സ്ഥാതവ്യാ മദ്ഗൃഹേ പിതഃ
ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ശരിയല്ലെങ്കിലും, എന്റെ സേവനം ഉചിതവും ഉപകാരപ്രദവുമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഭാര്യ എപ്പോഴും എന്റെ വീട്ടിൽ തന്നെ ഇരിക്കണം, അച്ഛാ.
അരക്ഷാരക്ഷണേ ദേവ വദാഭീഷ്ടം കുരു പ്രിയമ്। മമ തല്പേ മയാ സാര്ധം ശയാനം ഭാര്യയാ സഹ
രക്ഷിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന കാര്യത്തിൽ, ഭഗവാനേ, നിനക്ക് ഇഷ്ടംപോലെ ചെയ്യൂ. എന്റെ ഭാര്യ എനിക്ക് കൂടെ എന്റെ കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്നു.
മന്യസേ ദൈവതം സ്വം ചേത്തിഷ്ഠേന്നോചേത്തു ഗച്ഛതു। ക്ഷണം വിമൃശ്യ തം പ്രാഹ രാജപുത്രഃ പുനസ്തദാ
നീ അവളെ നിന്റെ ദേവതയെന്നു കരുതുന്നുവെങ്കിൽ ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കൂ; അല്ലെങ്കിൽ പോകൂ. ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം രാജകുമാരൻ വീണ്ടും പറഞ്ഞു.