സ ഖാദയിത്വാ നാഗാംശ്ച സംഭാഷ്യ പിതരാവഥ। വിബുധാന്പൂജയിത്വാ തു ജഗാമ ഹരിമവ്യയമ്
പാമ്പുകളെ തിന്നശേഷം അവൻ മാതാപിതാക്കളുമായി സംസാരിച്ചു; ദേവന്മാരെ ആദരിച്ചു, അവൻ അനശ്വരനായ ഹരിയിലേക്കു് പോയി.
യഃ പഠേച്ഛൃണുയാദ്വാപി സുപര്ണചരിതം ശുഭമ്। സര്വപാപവിനിര്മുക്തഃ സുരലോകേ മഹീയതേ
ആരെങ്കിലും ഈ ശുഭമായ സൂപർണ്ണന്റെ കഥ വായിച്ചാലോ, കേട്ടാലോ, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽനിന്നും മോചിതനായി ദേവലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടും.
ബ്രഹ്മോവാച-। അതഃ പരം തു വിപ്രര്ഷേ ചാംഡാലപതിതോ ദ്വിജഃ। പ്രലപ്യ ച ബഹൂന്ശോകാന്ജഗാമ കശ്യപം മുനിമ്
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, മഹർഷിയേ, ചാണ്ഡാലനായി വീണ ഒരു ദ്വിജൻ അനേകം ദുഃഖങ്ങൾ പറഞ്ഞു കശ്യപമുനിയെ സമീപിച്ചു.
ഗത്വോവാച മുനിശ്രേഷ്ഠ വദാസ്മാകം ഹിതം വചഃ। യഥാ പാപാദ്വിമുച്യേഹം മുനിശ്രേഷ്ഠ തഥാ കുരു
അവൻ ചെന്നു പറഞ്ഞു: മഹർഷിയേ, ഞങ്ങൾക്ക് ഉപകാരപ്പെടുന്ന വാക്കുകൾ പറയൂ; ഞാൻ പാപത്തിൽനിന്ന് മോചിതനാകാൻ നിങ്ങൾ ദയവായി സഹായിക്കണം.
തമുവാച മഹാതേജാ ഈഷദ്ധാസ്യഃ സമംതതഃ। കശ്യപ ഉവാച-। സംദര്ശനാച്ച മ്ലേച്ഛാനാമുപശാംതോസി വൈ സ്വയമ്
മഹാ പ്രകാശമുള്ള കശ്യപൻ ചെറു പുഞ്ചിരിയോടെ അവനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: നീ മ്ലേച്ഛന്മാരെ കണ്ടതുകൊണ്ട് തന്നെ മനസ്സിൽ ശാന്തി ലഭിച്ചു.
ഗായത്ര്യാശ്ച ജപൈര്ഹോമൈര്വ്രതൈശ്ചാംദ്രായണദിഭിഃ। സ്മര നിത്യം ഹരേഃ പാദമുപോഷ്യ ഹരിവാസരമ്
ഗായത്രി മന്ത്രം ജപിക്കുകയും ഹോമം നടത്തുകയും ചന്ദ്രായണാദി വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്ത്, ഹരിയുടെ തിരുവടികൾ എല്ലായ്പോഴും ഓർക്കുക; ഹരിവാസരത്തിൽ ഉപവസിക്കുക.
അഹര്നിശം ഹരേര്ധ്യാനം പ്രണാമം കുരു തം പ്രഭുമ്। തീര്ഥസ്നാനേന മംത്രേണ പംകസ്യാംതം ഗമിഷ്യസി
ദിവസവും രാത്രിയും ഹരിയെ ധ്യാനിക്കുകയും, ആ പ്രഭുവിന് നമസ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുക; തീർത്ഥങ്ങളിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മന്ത്രം ജപിച്ചാൽ, പാപങ്ങൾക്കു വിടപറയാം.
തതഃ പാപക്ഷയാദേവ ബ്രാഹ്മണത്വം ച ലപ്സ്യസേ। വ്രതൈര്വൃഷാധികൈര്മോക്ഷം നാശയന്കല്മഷം ദ്വിജ
അങ്ങനെ പാപങ്ങൾ നശിച്ചാൽ നീ ബ്രാഹ്മണത്വം നേടും; ഉത്തമ വ്രതങ്ങൾ പാലിച്ചാൽ പാപങ്ങൾ അകറ്റി മോക്ഷം നേടാൻ കഴിയും.
മുനേസ്തസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ കൃതകൃത്യോഽഭവത്തദാ। പുണ്യം സ വിവിധം കൃത്വാപുനര്ബ്രഹ്മത്വമാപ്തവാന്
മുനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ അവൻ തൃപ്തനായി; പലവിധ പുണ്യങ്ങൾ ചെയ്തു വീണ്ടും ബ്രാഹ്മണത്വം നേടി.
തതസ്തപ്ത്വാ തപസ്തീവ്രംസ്വര്ലോകം ചിരമഭ്യഗാത്। സദ്വൃത്തസ്യാഖിലം പാപം ക്ഷയം യാതി ദിനേ ദിനേ
ശക്തമായ തപസ്സു ചെയ്ത ശേഷം, ദീർഘകാലം സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ എത്തി; നല്ല പെരുമയുള്ളവന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും ദിവസേന കുറയുന്നു.
അസദ്വൃത്തസ്യ പുണ്യം ഹി ക്ഷയം യാത്യംജനോപമമ്। അനാചാരാദ്ധതോ വിപ്ര ആചാരാത്സുരതാം വ്രജേത്
ദുഷ്പെരുമയുള്ളവന്റെ പുണ്യം കാജലുപോലെ കുറയുന്നു; ദുഷ്പ്രവൃത്തിയാൽ വീണ ബ്രാഹ്മണൻ നല്ല പെരുമയാൽ സ്വർഗ്ഗം നേടും.
തതഃ കംഠഗതൈഃ പ്രാണൈരാചാരം കുരുതേ ദ്വിജഃ। കര്മണാ മനസാംഗേന സദാചാരം സദാ കുരു
ശ്വാസം കഴുത്തിൽ മാത്രം ശേഷിക്കുമ്പോഴും ദ്വിജൻ നല്ല പെരുമയുണ്ടാക്കണം; പ്രവർത്തിയിലും മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും എല്ലായ്പോഴും നല്ല പെരുമയേ പാലിക്കണം.
കശ്യപസ്യോപദേശേന സ വിനീതോഽഭവദ്ദ്വിജഃ। ആചാരം തു പുനഃ കൃത്വാ തപസ്തപ്തത്വാ ദിവം ഗതഃ
കശ്യപന്റെ ഉപദേശത്താൽ ആ ദ്വിജൻ വിനയശീലനായി; വീണ്ടും നല്ല പെരുമയോടെ തപസ്സു ചെയ്തു സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി.
അനാചാരീ ഹതോ വിപ്രഃ സ്വര്ഗലോകേഷു ഗര്ഹിതഃ। ആചാരം തു പുനഃ കൃത്വാ സുരലോകേ മഹീയതേ
നല്ല പെരുമയില്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണൻ സ്വർഗ്ഗലോകങ്ങളിൽ അപമാനിക്കപ്പെടുന്നു; പക്ഷേ, വീണ്ടും നല്ല പെരുമയുണ്ടാക്കി സ്വർഗ്ഗത്തിൽ മഹത്വം നേടുന്നു.
നാരദ ഉവാച-। പ്രാപ്നുവംതി ഗതിം ലോകാഃ പൂജയിത്വാ ദ്വിജോത്തമാന്। ദ്വിജാനാം പീഡനം കൃത്വാ ഗതിം ഗച്ഛതി കാം പ്രഭോ
നാരദൻ ചോദിച്ചു: ദ്വിജന്മാരെ ആദരിച്ചാൽ ലോകങ്ങൾ ഉന്നത സ്ഥിതിയിലാകും; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ ഏത് വിധി അവനു സംഭവിക്കും, പ്രഭോ?
ബ്രഹ്മോവാച-। ക്ഷുധാ സംതപ്തദേഹാനാം ബ്രാഹ്മണാനാം മഹാത്മനാമ്। നാര്ചയേച്ഛക്തിതോ ഭക്ത്യാ സ യാതി നരകം നരഃ
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: വിശപ്പാൽ വേദനിക്കുന്ന മഹാത്മാക്കളായ ബ്രാഹ്മണന്മാരെ കഴിയുന്നതത്രയും ഭക്തിയോടെ ആദരിക്കാത്തവൻ നരകത്തിൽ പോകുന്നു.
പരുഷേണ ക്രോശയിത്വാ ക്രോധാദ്യസ്തു വിസര്ജയേത്। സ യാതി നരകം ഘോരം മഹാരൌരവകൃച്ഛ്രകമ്
പരുഷമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് കോപത്തോടെ അവരെ അകറ്റുന്നവൻ, അവരെ കരയിപ്പിച്ചാൽ, മഹാരൗരവം എന്ന ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ പോകുന്നു.
സന്നിവൃത്തസ്തതഃ കീടാദ്യന്ത്യജാതിഷു ജായതേ। തതോ രോഗീ ദരിദ്രസ്തു ക്ഷുധയാ പരിപീഡിതഃ
അവിടെ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നാൽ, അവൻ കീടാദികളായ താഴ്ന്ന ജന്മങ്ങളിൽ ജനിക്കും; പിന്നെ രോഗിയും ദരിദ്രനും വിശപ്പാൽ പീഡിതനുമാകും.
നാവമന്യേത്തതോ വിപ്രം ക്ഷുധയാ ഗൃഹമാഗതമ്। ന ദദാമീതി യോ ബ്രൂയാദ്ദേവാഗ്നിബ്രാഹ്മണേഷു സഃ
അതിനാൽ, വിശപ്പോടെ വീട്ടിലെത്തുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ അവഹേളിക്കരുത്; ദേവന്മാർക്കും അഗ്നിക്കും ബ്രാഹ്മണന്മാർക്കും 'ഞാൻ കൊടുക്കില്ല' എന്ന് പറയുന്നവൻ—
തിര്യഗ്യോനിശതം ഗത്വാ ചാംഡാല്യമുപഗച്ഛതി। പാദമുദ്യമ്യ യോ വിപ്രം ഹംതി ഗാം പിതരൌ ഗുരുമ്
നൂറ് മൃഗജന്മങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ചാണ്ഡാളനായി ജനിക്കും; കാലുകൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണനെയും പശുവിനെയും മാതാപിതാക്കളെയും ഗുരുവിനെയും അടിക്കുന്നവൻ—
രൌരവേ നിയതോ വാസസ്തസ്യ നാസ്തീഹ നിഷ്കൃതിഃ। യദി പുണ്യാദ്ഭവേജ്ജന്മ സ ഏവ പംഗുതാം വ്രജേത്
അവൻ റൗരവനരകത്തിൽ സ്ഥിരമായി വാസം ചെയ്യും; അവനു ഇവിടെ പരിഹാരമില്ല. പുണ്യഫലത്തിൽ വീണ്ടും ജനിച്ചാൽ അവൻ കായികമായി വൈകല്യമായിരിക്കും.
അതിദീനോ വിഷാദീ ച ദുഃഖശോകാഭിപീഡിതഃ। ഏവം ജന്മത്രയം പ്രാപ്യ ഭവേത്തസ്യ ച നിഷ്കൃതിഃ
അവൻ അത്യന്തം ദരിദ്രനും നിരാശനും ദുഃഖവും ദുഃഖവും അനുഭവിക്കുന്നവനുമാകും; ഇങ്ങനെ മൂന്നു ജന്മം കഴിഞ്ഞാൽ അവന്റെ പരിഹാരം പൂർത്തിയാകും.
മുഷ്ടിചപേടകീലൈശ്ച ഹന്യാദ്വിപ്രം തു യഃ പുമാന്। താപനേ രൌരവേ ഘോരേ കല്പാംതം സോപി തിഷ്ഠതി
യാരെങ്കിലുമൊരു ബ്രാഹ്മണനെ കയ്യുകൊണ്ടോ, അടിയോടൊടോ, വടിയൊക്കെയോ അടിച്ചാൽ, ആൾ താപനിയും രൗരവവും എന്നി ഭയങ്കരമായ നരകങ്ങളിൽ ഒരു കല്പം മുഴുവൻ കഴിയേണ്ടി വരും.
അഥ ജന്മ സമാസാദ്യ കുക്കുരഃ ക്രൂരചംഡകഃ। അംത്യജാതിഷു ജാതോപി ദരിദ്രഃ കുക്ഷിശൂലവാന്
പിന്നീട്, അത്തരം പാപം ചെയ്തവൻ വീണ്ടും ജനിക്കുമ്പോൾ ക്രൂരവും ഭയങ്കരവുമായ ഒരു നായയായി, ഏറ്റവും താഴ്ന്ന ജാതികളിൽ ദാരിദ്ര്യത്തിലും വയറുവേദനയിലും കഷ്ടപ്പെടുന്നവനായി ജനിക്കും.
പാദമുദ്യച്ഛതേ വാ യസ്തസ്യ പാദേ ശിലീപദഃ। ഖംജോ വാ മംദജംഘോ വാ ഖണ്ഡപാദോ ഭവേന്നരഃ
ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ നേരെ ആരെങ്കിലും കാൽ ഉയർത്തിയാൽ, അവന്റെ കാൽ കുഷ്ഠരോഗം പിടിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ അവൻ കുഴപ്പമുള്ളവനോ, മന്ദഗതിയുള്ളവനോ, ഒറ്റകാൽക്കാരനോ ആകും.
പക്ഷവാതേന ചാംഗാനി പ്രകംപംതേ സദൈവ ഹി। മാതരം പിതരം വിപ്രം സ്നാതകം ച തപസ്വിനമ്
പക്ഷവാതം മൂലം, അമ്മയെയോ അച്ഛനെയോ ബ്രാഹ്മണനെയോ സ്നാനശുദ്ധിയുള്ളവനെയോ തപസ്സുകാരനെയോ അപമാനിച്ചവന്റെ ശരീരഭാഗങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും വിറയക്കും.
ഹത്വാ ഗുരുഗണം ക്രോധാത്കുംഭീപാകേ ചിരം ഭവേത്। ഉഷിത്വാ ചൈവ ജായേത കീടജാതിഷു തത്പരമ്
കോപത്തിൽ ഗുരുക്കന്മാരെ കൊല്ലുന്നവൻ ദീർഘകാലം കുംഭീപാകം എന്ന നരകത്തിൽ വാസം ചെയ്യും; അവിടെ കഴിഞ്ഞശേഷം അവൻ കീടങ്ങളുടെ ജന്മം എടുക്കും.
വിരുദ്ധം പരുഷം വാക്യം യോ വദേദ്ധി ദ്വിജാതിഷു। അഷ്ടൌ കുഷ്ഠാഃ പ്രജായംതേ തസ്യ ദേഹേ ദൃഢം സുത
ദ്വിജന്മാരോട് വിരുദ്ധമായോ കഠിനമായോ വാക്കുകൾ പറയുന്നവന്റെ ശരീരത്തിൽ എട്ടു തരത്തിലുള്ള കുഷ്ഠരോഗങ്ങൾ ഉറപ്പായി ഉണ്ടാകും, കുഞ്ഞേ.
വിചര്ചികാഥ ദദ്രൂശ്ച മംഡലഃ ശുക്തി സിധ്മകൌ। കാലകുഷ്ഠസ്തഥാ ശുക്ലസ്തരുണശ്ചാതിദാരുണഃ
അവയിൽ വിചർചിക, ദദ്രു, മണ്ഡലം, ചിപ്പുപോലെയുള്ള പാടുകൾ, പുള്ളിപ്പാടുകൾ, കറുത്ത കുഷ്ഠം, വെള്ള കുഷ്ഠം, അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ യൗവനകാലത്തെ രൂപം എന്നിവയാണ്.
തതോ ഭിഷക്പ്രയോഗേ ച പാപാത്പുണ്യം പലായതേ। അപുണ്യാജ്ജലരേഖേവ തേനൈവ നിധനം വ്രജേത്
പിന്നീട്, മരുന്ന് ഉപയോഗിച്ചാലും പാപം മൂലം പുണ്യം വിട്ടുപോകും; വെള്ളത്തിൽ വരയ്ക്കുന്ന രേഖപോലെ, അങ്ങനെ തന്നെ അവൻ മരണത്തെ നേരിടും.