ആഹാരാര്ഥീ പുരാ വത്സ ഗരുഡോ വിനതാസുതഃ। പതംഗോപി ബഹിഃ സാക്ഷാദംഡാന്നിസ്സൃത്യ ശാവകഃ
ഒരിക്കല് ഭക്ഷണത്തിനായി വിനതയുടെ മകനായ ഗരുഡന് പുറത്ത് പോയി; അപ്പോള് ഒരു കുഞ്ഞുപക്ഷിയും മുട്ടയില്നിന്ന് പുറത്തേക്കു വന്നു.
ക്ഷുധാര്ഥീ മാതരം പ്രാഹ ഭക്ഷ്യം മേ ദീയതാമിതി। തതഃ പര്വതസംകാശം ഗരുഡം ച മഹാബലമ്
വിഷമമായ വിശപ്പോടെ ആ കുഞ്ഞ് അമ്മയോടു പറഞ്ഞു: അമ്മേ, എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരിക. അപ്പോള് പര്വതത്തോളം വലിയ ശക്തനായ ഗരുഡനെ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ മാതാ മഹാഭാഗാ തനയം ഹൃഷ്ടമാനസാ। ക്ഷുധാം തേ ബാധിതും പുത്ര ന ശക്നോമി സമംതതഃ
ആ ഭാഗ്യവതിയായ അമ്മ, തന്റെ മകനെ സന്തോഷത്തോടെ കണ്ടു പറഞ്ഞു: മകനേ, നിന്റെ വിശപ്പ് നീക്കാന് എനിക്ക് എങ്ങിനെയും കഴിയുന്നില്ല.
തവ താതസ്തപസ്തേപേ ലൌഹിത്യസ്യോത്തരേ തടേ। കശ്യപോ നാമ ധര്മാത്മാ സാക്ഷാല്ലോകപിതാമഹഃ
മകനേ, നിന്റെ അച്ഛന് ലോഹിത്യ നദിയുടെ വടക്കേ കരയില് തപസ്സ് ചെയ്തു; കശ്യപന് എന്ന ധാര്മ്മികനും ലോകപിതാവും തന്നെയാണ് അവന്.
തത്ര ഗച്ഛസ്വ പിതരം പൃച്ഛ കാമം യഥാ തവ। അസ്യോപദേശതസ്താത ക്ഷുധാ തേ ശമമേഷ്യതി
അവിടെ പോയി നിന്റെ അച്ഛനോടു വേണ്ടതെന്താണോ അതു ചോദിക്കൂ; അവന്റെ ഉപദേശത്താല് മകനേ, നിന്റെ വിശപ്പ് തീരും.
തതോ മാതുര്വചഃ ശ്രുത്വാ വൈനതേയോ മഹാബലഃ। അഗമത്പിതുരഭ്യാശം സമുഹൂര്താന്മനോജവഃ
അമ്മയുടെ വാക്കുകള് കേട്ടു, മഹാബലശാലിയായ വിനതയുടെ മകന് അതിവേഗത്തില് അച്ഛന്റെ അടുക്കല് എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ താതം മുനിശ്രേഷ്ഠം ജ്വലംതമിവ പാവകമ്। പ്രണമ്യ ശിരസാ വാക്യമുവാച പിതരം ഖഗഃ
മുനികളില് ശ്രേഷ്ഠനായി തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടു, ആ പക്ഷി തലവണങ്ങി അച്ഛനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭക്ഷാര്ഥീ സമനുപ്രാപ്തഃ സുതോഹം തേ മഹാത്മനഃ। ക്ഷുധയാ പീഡിതോ നാഥ ഭക്ഷ്യം മേ ദീയതാം പ്രഭോ
ഭക്ഷണത്തിനായി വന്നിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മകനാണ് ഞാന്, മഹാത്മാവേ; വിശപ്പുകൊണ്ട് വേദനിക്കുന്നു, പ്രഭോ, എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരണമേ.
തതോ ധ്യാനം സമാലഭ്യ ജ്ഞാത്വാ തം വിനതാസുതം। പുത്രസ്നേഹാദ്വചശ്ചേദം പ്രോവാച മുനിസത്തമഃ
അതിനുശേഷം ധ്യാനത്തിലേക്ക് കടന്ന്, വിനതയുടെ മകനെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ആ മഹർഷി പുത്രസ്നേഹത്തോടെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
അനേകശതസാഹസ്രാ നിഷാദാഃ സരിതാംപതേഃ। തീരേ തിഷ്ഠംതി പാപിഷ്ഠാസ്താന്സംഭക്ഷ്യ സുഖീ ഭവ1.47.
നദീതീരത്ത് അനേകം ആയിരക്കണക്കിന് ദുഷ്ടനായ നിഷാദന്മാർ നില്ക്കുന്നു; അവരെ തിന്നു സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.
തീര്ഥമുത്സാദയംതി സ്മ തീര്ഥകാകാ ദുരാസദാഃ। വിനാ വിപ്രം നിഷാദേഷു ഭക്ഷയ ത്വമലക്ഷിതം
ക്ഷേത്രത്തിലെ കാക്കകൾ ഈ തിരുവിടം മലിനമാക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണനെ ഒഴികെ, നിഷാദന്മാരെ ആരും കാണാതെ തിന്നുക.
ഇത്യുക്തഃ പ്രയയൌ പക്ഷീ ഭക്ഷയാമാസ താംസ്തതഃ। അലക്ഷ്യഭാവോ വിപ്രോപി ഗിലിതസ്തേന പക്ഷിണാ
അങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, പക്ഷി പോയി അവരെ തിന്നാൻ തുടങ്ങി; ആരും കാണാതെ ബ്രാഹ്മണനെയും ആ പക്ഷി വിഴുങ്ങി.
സ തസ്യ ഗലകേ ഗാഢം ലാലഗീതി ദ്വിജസ്തദാ। വമിതും ഗിലിതും ചാപി ന ശശാക ദ്വിജോത്തമഃ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ അതിന്റെ കണത്തിൽ കയറി കുടുങ്ങി; തുപ്പാനും മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാനും കഴിയാതെ അകപ്പെട്ടുപോയി.
ഗത്വാഥ പിതരം പ്രാഹ കിമേതദിതി മേ പിതഃ। ലഗ്നം മേ ഗലകേ സത്വം പ്രതികര്തും ന ശക്നുയാം
അതിനുശേഷം അപ്പനോടു ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'എന്താണ് ഇതു, അച്ഛാ? എന്റെ കണത്തിൽ എന്തോ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പുറത്താക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.'
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ കശ്യപസ്തമുവാച ഹ। മയോക്തം തേ പുരാ വത്സ ബ്രാഹ്മണോയം ന ബുധ്യസേ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതല്ലേ, ഇതൊരു ബ്രാഹ്മണനാണ്; നീ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.'
ഇത്യുക്ത്വാ ച മുനിര്ധീമാന്ദ്വിജം പ്രാഹ സ ധാര്മികഃ। ആഗച്ഛ ത്വം മമാസന്നം ഹിതം തേ പ്രവദാമ്യഹം
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ധാർമ്മികനും ബുദ്ധിമാനുമായ മুনি ആ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ അടുത്തേക്ക് വാ, ഞാൻ നിനക്കു ഉപകാരപ്പെടുന്ന കാര്യം പറയും.'
തമുവാച തദാ വിപ്രഃ കശ്യപം മുനിപുംഗവമ്। മമൈതേ സുഹൃദോ നിത്യം സര്വേ സംബംധിനഃ പ്രിയാഃ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ മഹർഷിയായ കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവരൊക്കെയും എന്റെ സ്ഥിരസുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും ആണു.'
ശ്വശുരാഃ സ്യാലകാശ്ചാപ്താസ്സബാലാശ്ച തഥാപരേ। ഏതൈഃ സഹ പ്രയാസ്യാമി നിരയം ചാപി വാ ശിവമ്
മാമന്മാർ, ചേട്ടന്മാർ, അടുത്തവരും കുട്ടികളും മറ്റുള്ളവരും — ഇവരോടൊപ്പം ഞാൻ നരകത്തിലേക്കോ, നല്ലതിലേക്കോ പോകും.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ വിസ്മിതഃ കശ്യപോഽബ്രവീത്। ദ്വിജാനാം ച കുലേ ജാതശ്ചാംഡാലൈഃ പതിതോ ഭവാന്
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കശ്യപൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും നീ ചാണ്ഡാളന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ വീണുപോയി.'
പുരുഷാസ്തേ പ്രതിഷ്ഠംതേ ഘോരേ ച നിരയേ ധ്രുവമ്। ചിരായ നിഷ്കൃതിസ്തേഷാം നൈവാസ്തീഹ കഥംചന
അവരൊക്കെയും ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ ഉറപ്പായും കഴിയുന്നു; വളരെക്കാലം അവർക്കു മോചനം ഉണ്ടാകില്ല.
സര്വാംശ്ചൈവ ദുരാചാരാംശ്ചാംഡാലാന്പാപകാരിണഃ। ദോഷാംസ്ത്യക്ത്വാ നരഃ പശ്ചാത്സുഖീ ഭവതി നാന്യഥാ
സകല ദുഷ്പ്രവൃത്തികളും പാപികളെയും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ മാത്രമേ മനുഷ്യൻ പിന്നീട് സന്തോഷം നേടൂ; അതല്ലാതെ വഴിയില്ല.
അജ്ഞാനാദ്യദി വാ മോഹാത്കൃത്വാ പാപം സുദാരുണം। തതോ ധര്മം ചരേദ്യസ്തു സ ഗച്ഛേത്പരമാം ഗതിം
അറിയാതെ അല്ലെങ്കിൽ ഭ്രമത്തിൽ ഭയങ്കരമായ പാപം ചെയ്താലും, പിന്നീട് ധർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചാൽ അവൻ ഉത്തമഗതിയിലേക്ക് എത്തും.
പാപകൃന്ന ചരേദ്ധര്മം പാപേ കുര്യാന്മതിം പുനഃ। ശിലാനാവം യഥാരൂഢഃ സാഗരേ സംനിമജ്ജതി
പാപി ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കാതെ വീണ്ടും പാപത്തിൽ മനസ്സ് വെച്ചാൽ, കല്ലിൽ കയറി സമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങുന്നതുപോലെ ആൾ മുങ്ങിപ്പോകും.
കൃത്വാ സര്വാണി പാപാനി തഥാ ദുര്ഗതിസംചയം। ഉപശാംതോ ഭവേത്പശ്ചാത്തം ദോഷം ശമയിഷ്യതി
എല്ലാ പാപങ്ങളും ദുർഗതിയും ചെയ്തിട്ടും, പിന്നീട് മനസ്സു ശാന്തനാകുന്നവൻ ആ ദോഷം ശമിപ്പിക്കും.
തമുവാച മഹാപ്രാജ്ഞം ദ്വിജം മുനിവരോത്തമമ്। യദിമാം ന ജഹാതീഹ ഖഗഃ സര്വാംശ്ച ബാംധവാന്
അവൻ മഹാപണ്ഡിതനായ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'പക്ഷിയേ, നീ ഇവിടെ എന്നെയും എന്റെ എല്ലാ ബന്ധുക്കളെയും ഉപേക്ഷിക്കില്ലെങ്കിൽ—'
തതഃ പ്രാണം ച ത്യക്ഷ്യാമി ഖഗേ മര്മാവഘാതിനി। നോചേത്ത്യജതു മേ ബംധൂന്പ്രതിജ്ഞാ മേ ദൃഢാത്മനഃ
അപ്പോൾ ഞാൻ ജീവൻ വിടും, ജീവൻ നശിപ്പിക്കുന്ന പക്ഷിയേ; അല്ലെങ്കിൽ, എന്റെ ബന്ധുക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കട്ടെ, എന്റെ മനസ്സ് ഉറപ്പാണ്.
തതസ്താര്ക്ഷ്യമുവാചേദം മുനി ര്ബ്രഹ്മവധേ ഭയാത്। ഉദ്വമൈതാന്സവിപ്രാംശ്ച മ്ലേഛാനേതാന്സമംതതഃ
ബ്രാഹ്മണഹത്യയുടെ പാപം ഭയന്ന്, ആ മുനി ഗരുഡനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവരെ ബ്രാഹ്മണന്മാരോടും വിദേശികളോടും കൂടെ എല്ലാം പുറത്താക്കണം.'
വനേഷു പര്വതാന്തേഷു ദിക്ഷു താന്പതഗേശ്വര। ഉദ്വവാമ തതഃ ശീഘ്രം ദോഷജ്ഞഃ പിതുരാജ്ഞയാ
പക്ഷിരാജാവേ, അച്ഛന്റെ കല്പന പ്രകാരം, പാപം എന്താണെന്നറിയുന്നവൻ അവരെ കാട്ടിലും പർവ്വതശിഖരങ്ങളിലും വിവിധ ദിക്കുകളിലുമെല്ലാം വേഗത്തിൽ പുറത്താക്കി.
തതഃ സര്വേഽഭവന്വ്യക്താ അകേശാഃ ശ്മശ്രുവര്ജിതാഃ। യവനാ ഭോജനപ്രീതാഃ കിംചിച്ഛ്മശ്രുയുതാശ്ച യേ
അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും വ്യക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു—തലമുടിയില്ലാത്തവരും താടിയില്ലാത്തവരും, ഭക്ഷണത്തിൽ ആസ്വാദനമുള്ള യവനന്മാരും, കുറച്ച് മാത്രം താടി ഉള്ളവരുമായവർ.
അഗ്നൌ ച നഗ്നകാഃ പാപാ ദക്ഷിണസ്യാമവാചകാഃ। ഘോരാഃ പ്രാണിവധേ പ്രീതാ ദുരാത്മാനോ ഗവാശിനഃ
തെക്കോട്ട് നഗ്നരായ പാപികൾ, മൗനവ്രതികൾ, ക്രൂരരും ജീവഹത്യയിൽ ആസ്വാദനമുള്ളവരും ദുഷ്ടരും പശുവിനെ ഭക്ഷിക്കുന്നവരും ഉണ്ട്.