തതോ വിപ്രമുഖാദഗ്നിഃ പ്രജജ്വാല സമംതതഃ। ജ്വാലാ തു സകുടുബാംതാമദഹച്ച ഗൃഹം വസു
അപ്പോള് ബ്രാഹ്മണന്റെ വീട്ടിന്റെ മുന്നില്നിന്ന് തീ പടരുകയും അതിന്റെ ജ്വാലകള് പുകകൊണ്ടു ചുറ്റപ്പെട്ടതായും ആ വീട്ടും അതിലെ സമ്പത്തും മുഴുവനും ദഹിപ്പിച്ചതായും സംഭവിച്ചു.
ഹാഹാ കൃത്വാ സമുത്ഥായ വിലലാപ തദാ ദ്വിജഃ। വിലാപാംതേ ച ജിജ്ഞാസാ സമാരബ്ധാ ച തേന ഹി
അയ്യോ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് ബ്രാഹ്മണന് എഴുന്നേറ്റു ദുഃഖത്തോടെ വിലപിച്ചു; വിലാപം കഴിഞ്ഞ് അവന് കാരണമറിയാന് ശ്രമിച്ചു.
കുതശ്ചാഗ്നിഃ സമുദ്ഭൂതോ ഗൃഹേ ദാഹഃ കഥം മമ। തതഃ ഖേ തമുവാചേദം തേജസ്തേ ബ്രാഹ്മണസ്യ ച
എവിടുനിന്നാണ് ഈ തീ ഉരുത്തിരിഞ്ഞത്? എങ്ങനെ എന്റെ വീട് കത്തിപ്പോയി? അപ്പോള് ആകാശത്തില്നിന്ന് ബ്രാഹ്മണന്റെ തേജസ് തന്നെ അവനോട് സംസാരിച്ചു.
കഥിതേ തദ്യഥാവൃത്തേ ബ്രാഹ്മണോ വിസ്മയം ഗതഃ। വിമൃശ്യാര്ഥമുവാചേദം പുനഃ ഖേഽസ്യ ഹിതം വചഃ
അവിടെയുള്ള സംഭവങ്ങള് വിശദമായി പറഞ്ഞപ്പോള് ബ്രാഹ്മണന് അത്ഭുതപ്പെട്ടു; ആ കാര്യത്തില് ആലോചിച്ചപ്പോള് വീണ്ടും ആകാശത്തില്നിന്ന് അവന്റെ ഹിതത്തിനായി വാക്കുകള് കേട്ടു.
വിപ്രണഷ്ടം സുതേജസ്തേ തസ്മാദ്ധര്മചരോ ഭവ। തതോ മുനിവരാന്ഗത്വാ പപ്രച്ഛാത്മഹിതം ദ്വിജഃ
ബ്രാഹ്മണാ, നിന്റെ തേജസ് നഷ്ടപ്പെട്ടു; അതിനാല് നീ ധര്മ്മം ആചരിക്കണം. പിന്നെ, സ്വന്തം ഭാവി ഭേദഗതിക്കായി ബ്രാഹ്മണന് മഹര്ഷിമാരുടെ അടുക്കല് ചെന്നു ചോദിച്ചു.
തമൂചുര്മുനയഃ സര്വേ ദാനധര്മം സമാചര। ഋഷയ ഊചുഃ-। പൂയംതേ സര്വപാപേഭ്യോ ബ്രാഹ്മണാനി യമൈര്വ്രതൈഃ
എല്ലാ മുനിമാരും അവനോട് പറഞ്ഞു: ദാനധര്മ്മം ആചരിക്കണം. ഋഷിമാര് പറഞ്ഞു: ബ്രാഹ്മണന്മാര് എല്ലാ പാപങ്ങളില്നിന്നും വ്രതങ്ങളും നിയന്ത്രണങ്ങളും ആചരിച്ചാല് ശുദ്ധരാവുന്നു.
നിയമാന്ശാസ്ത്രദൃഷ്ടാംശ്ച പൂതത്വാര്ഥമുപാചര। ചാംദ്രായണാംശ്ച കൃച്ഛ്രാംശ്ച തപ്തകൃച്ഛ്രാന്പുനഃ പുനഃ
ശാസ്ത്രത്തില് പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന എല്ലാ നിയന്ത്രണങ്ങളും ശുദ്ധിക്കായി ആചരിക്കണം; ചാന്ദ്രായണവും കൃച്ച്രവ്രതങ്ങളും തപ്തകൃച്ച്രവ്രതങ്ങളും വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്യണം.
പ്രാജാപത്യാംശ്ച ദിവ്യാംശ്ച ദോഷശോഷായ സത്വരമ്। ഗച്ഛ തീര്ഥാനി പൂതാനി ഗോവിംദാരാധനം കുരു
പ്രാജാപത്യവ്രതങ്ങളും ദൈവികവ്രതങ്ങളും പാപങ്ങള് നശിപ്പിക്കാന് വേഗത്തില് ആചരിക്കണം; ശുദ്ധമായ തീര്ത്ഥങ്ങളിലേക്കു പോയി ഗോവിന്ദനെ ആരാധിക്കണം.
ക്ഷയമേഷ്യംതി പാപാനി ന ചിരേണ സമംതതഃ। പുണ്യതീര്ഥപ്രഭാവാച്ച ഗോവിംദസ്യ പ്രഭാവതഃ
നിന്റെ പാപങ്ങള് വളരെ വേഗത്തില് എല്ലാതരത്തിലും നശിക്കും; തീര്ത്ഥങ്ങളുടെ മഹത്വത്താലും ഗോവിന്ദന്റെ ശക്തിയാലുമാണ് അത്.
ക്ഷയമേഷ്യംതി പാപാനി ബ്രഹ്മത്വം പ്രാപ്സ്യതേ ഭവാന്। ശൃണു താത യഥാവൃത്തം കഥയാമഃ പുരാതനമ്
നിന്റെ പാപങ്ങള് നശിക്കും, നീ വീണ്ടും ബ്രാഹ്മണത്വം നേടും; പ്രിയമകനേ, പുരാതനമായ ഒരു കഥ ഞങ്ങള് പറയാം, ശ്രദ്ധിക്കൂ.
ആഹാരാര്ഥീ പുരാ വത്സ ഗരുഡോ വിനതാസുതഃ। പതംഗോപി ബഹിഃ സാക്ഷാദംഡാന്നിസ്സൃത്യ ശാവകഃ
ഒരിക്കല് ഭക്ഷണത്തിനായി വിനതയുടെ മകനായ ഗരുഡന് പുറത്ത് പോയി; അപ്പോള് ഒരു കുഞ്ഞുപക്ഷിയും മുട്ടയില്നിന്ന് പുറത്തേക്കു വന്നു.
ക്ഷുധാര്ഥീ മാതരം പ്രാഹ ഭക്ഷ്യം മേ ദീയതാമിതി। തതഃ പര്വതസംകാശം ഗരുഡം ച മഹാബലമ്
വിഷമമായ വിശപ്പോടെ ആ കുഞ്ഞ് അമ്മയോടു പറഞ്ഞു: അമ്മേ, എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരിക. അപ്പോള് പര്വതത്തോളം വലിയ ശക്തനായ ഗരുഡനെ കണ്ടു.
ദൃഷ്ട്വാ മാതാ മഹാഭാഗാ തനയം ഹൃഷ്ടമാനസാ। ക്ഷുധാം തേ ബാധിതും പുത്ര ന ശക്നോമി സമംതതഃ
ആ ഭാഗ്യവതിയായ അമ്മ, തന്റെ മകനെ സന്തോഷത്തോടെ കണ്ടു പറഞ്ഞു: മകനേ, നിന്റെ വിശപ്പ് നീക്കാന് എനിക്ക് എങ്ങിനെയും കഴിയുന്നില്ല.
തവ താതസ്തപസ്തേപേ ലൌഹിത്യസ്യോത്തരേ തടേ। കശ്യപോ നാമ ധര്മാത്മാ സാക്ഷാല്ലോകപിതാമഹഃ
മകനേ, നിന്റെ അച്ഛന് ലോഹിത്യ നദിയുടെ വടക്കേ കരയില് തപസ്സ് ചെയ്തു; കശ്യപന് എന്ന ധാര്മ്മികനും ലോകപിതാവും തന്നെയാണ് അവന്.
തത്ര ഗച്ഛസ്വ പിതരം പൃച്ഛ കാമം യഥാ തവ। അസ്യോപദേശതസ്താത ക്ഷുധാ തേ ശമമേഷ്യതി
അവിടെ പോയി നിന്റെ അച്ഛനോടു വേണ്ടതെന്താണോ അതു ചോദിക്കൂ; അവന്റെ ഉപദേശത്താല് മകനേ, നിന്റെ വിശപ്പ് തീരും.
തതോ മാതുര്വചഃ ശ്രുത്വാ വൈനതേയോ മഹാബലഃ। അഗമത്പിതുരഭ്യാശം സമുഹൂര്താന്മനോജവഃ
അമ്മയുടെ വാക്കുകള് കേട്ടു, മഹാബലശാലിയായ വിനതയുടെ മകന് അതിവേഗത്തില് അച്ഛന്റെ അടുക്കല് എത്തി.
ദൃഷ്ട്വാ താതം മുനിശ്രേഷ്ഠം ജ്വലംതമിവ പാവകമ്। പ്രണമ്യ ശിരസാ വാക്യമുവാച പിതരം ഖഗഃ
മുനികളില് ശ്രേഷ്ഠനായി തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന അച്ഛനെ കണ്ടു, ആ പക്ഷി തലവണങ്ങി അച്ഛനോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഭക്ഷാര്ഥീ സമനുപ്രാപ്തഃ സുതോഹം തേ മഹാത്മനഃ। ക്ഷുധയാ പീഡിതോ നാഥ ഭക്ഷ്യം മേ ദീയതാം പ്രഭോ
ഭക്ഷണത്തിനായി വന്നിരിക്കുന്ന നിങ്ങളുടെ മകനാണ് ഞാന്, മഹാത്മാവേ; വിശപ്പുകൊണ്ട് വേദനിക്കുന്നു, പ്രഭോ, എനിക്ക് ഭക്ഷണം തരണമേ.
തതോ ധ്യാനം സമാലഭ്യ ജ്ഞാത്വാ തം വിനതാസുതം। പുത്രസ്നേഹാദ്വചശ്ചേദം പ്രോവാച മുനിസത്തമഃ
അതിനുശേഷം ധ്യാനത്തിലേക്ക് കടന്ന്, വിനതയുടെ മകനെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, ആ മഹർഷി പുത്രസ്നേഹത്തോടെ ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
അനേകശതസാഹസ്രാ നിഷാദാഃ സരിതാംപതേഃ। തീരേ തിഷ്ഠംതി പാപിഷ്ഠാസ്താന്സംഭക്ഷ്യ സുഖീ ഭവ1.47.
നദീതീരത്ത് അനേകം ആയിരക്കണക്കിന് ദുഷ്ടനായ നിഷാദന്മാർ നില്ക്കുന്നു; അവരെ തിന്നു സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.
തീര്ഥമുത്സാദയംതി സ്മ തീര്ഥകാകാ ദുരാസദാഃ। വിനാ വിപ്രം നിഷാദേഷു ഭക്ഷയ ത്വമലക്ഷിതം
ക്ഷേത്രത്തിലെ കാക്കകൾ ഈ തിരുവിടം മലിനമാക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണനെ ഒഴികെ, നിഷാദന്മാരെ ആരും കാണാതെ തിന്നുക.
ഇത്യുക്തഃ പ്രയയൌ പക്ഷീ ഭക്ഷയാമാസ താംസ്തതഃ। അലക്ഷ്യഭാവോ വിപ്രോപി ഗിലിതസ്തേന പക്ഷിണാ
അങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചതിനുശേഷം, പക്ഷി പോയി അവരെ തിന്നാൻ തുടങ്ങി; ആരും കാണാതെ ബ്രാഹ്മണനെയും ആ പക്ഷി വിഴുങ്ങി.
സ തസ്യ ഗലകേ ഗാഢം ലാലഗീതി ദ്വിജസ്തദാ। വമിതും ഗിലിതും ചാപി ന ശശാക ദ്വിജോത്തമഃ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ അതിന്റെ കണത്തിൽ കയറി കുടുങ്ങി; തുപ്പാനും മുഴുവൻ വിഴുങ്ങാനും കഴിയാതെ അകപ്പെട്ടുപോയി.
ഗത്വാഥ പിതരം പ്രാഹ കിമേതദിതി മേ പിതഃ। ലഗ്നം മേ ഗലകേ സത്വം പ്രതികര്തും ന ശക്നുയാം
അതിനുശേഷം അപ്പനോടു ചെന്നു പറഞ്ഞു: 'എന്താണ് ഇതു, അച്ഛാ? എന്റെ കണത്തിൽ എന്തോ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു, പുറത്താക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.'
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ കശ്യപസ്തമുവാച ഹ। മയോക്തം തേ പുരാ വത്സ ബ്രാഹ്മണോയം ന ബുധ്യസേ
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു കശ്യപൻ പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഞാൻ മുമ്പ് പറഞ്ഞതല്ലേ, ഇതൊരു ബ്രാഹ്മണനാണ്; നീ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.'
ഇത്യുക്ത്വാ ച മുനിര്ധീമാന്ദ്വിജം പ്രാഹ സ ധാര്മികഃ। ആഗച്ഛ ത്വം മമാസന്നം ഹിതം തേ പ്രവദാമ്യഹം
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ധാർമ്മികനും ബുദ്ധിമാനുമായ മুনি ആ ബ്രാഹ്മണനോട് പറഞ്ഞു: 'നീ അടുത്തേക്ക് വാ, ഞാൻ നിനക്കു ഉപകാരപ്പെടുന്ന കാര്യം പറയും.'
തമുവാച തദാ വിപ്രഃ കശ്യപം മുനിപുംഗവമ്। മമൈതേ സുഹൃദോ നിത്യം സര്വേ സംബംധിനഃ പ്രിയാഃ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണൻ മഹർഷിയായ കശ്യപനോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവരൊക്കെയും എന്റെ സ്ഥിരസുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളും ആണു.'
ശ്വശുരാഃ സ്യാലകാശ്ചാപ്താസ്സബാലാശ്ച തഥാപരേ। ഏതൈഃ സഹ പ്രയാസ്യാമി നിരയം ചാപി വാ ശിവമ്
മാമന്മാർ, ചേട്ടന്മാർ, അടുത്തവരും കുട്ടികളും മറ്റുള്ളവരും — ഇവരോടൊപ്പം ഞാൻ നരകത്തിലേക്കോ, നല്ലതിലേക്കോ പോകും.
തസ്യ തദ്വചനം ശ്രുത്വാ വിസ്മിതഃ കശ്യപോഽബ്രവീത്। ദ്വിജാനാം ച കുലേ ജാതശ്ചാംഡാലൈഃ പതിതോ ഭവാന്
അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടു, കശ്യപൻ അത്ഭുതത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചിട്ടും നീ ചാണ്ഡാളന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ വീണുപോയി.'
പുരുഷാസ്തേ പ്രതിഷ്ഠംതേ ഘോരേ ച നിരയേ ധ്രുവമ്। ചിരായ നിഷ്കൃതിസ്തേഷാം നൈവാസ്തീഹ കഥംചന
അവരൊക്കെയും ഭയങ്കരമായ നരകത്തിൽ ഉറപ്പായും കഴിയുന്നു; വളരെക്കാലം അവർക്കു മോചനം ഉണ്ടാകില്ല.