നിത്യം തസ്മാച്ച സൂര്യാച്ച മനസോഭിഹിതം ച യത്। നമസ്തേ ദേവദേവേശ ഭക്താനാമഭയംകര
അതുകൊണ്ട്, സൂര്യനിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നുമുള്ള എല്ലാ വചനങ്ങൾക്കും, ദേവദേവനായ ഭയമില്ലായ്മ നൽകുന്ന ദൈവമേ, നമസ്കാരം.
സുബ്രഹ്മണ്യ നമസ്തേ തു സര്വദേവനമസ്കൃത। തിഗ്മാംശോ വൈ നമസ്തുഭ്യം ജഗതശ്ചക്ഷുഷേ നമഃ
സുബ്രഹ്മണ്യാ, എല്ലാ ദേവന്മാരും നമസ്കരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; അതിവേഗം പ്രകാശിക്കുന്നവനേ, ലോകത്തിന് കണ്ണായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
പ്രഭാകര നമസ്തേസ്തു ഭാനോ ജയ ജഗത്പതേ। അനേന ദനുമുഖ്യേന പീഡിതോഹം ജഗത്പതേ
പ്രഭാകരാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഭാനു, ജയിക്കണമേ, ലോകപതിയായ ദൈവമേ! ഈ അസുരപ്രധാനൻ എന്നെ ഇവിടെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
കിം കരോമി കഥം ചൈനം ഘാതയാമി ദിവാകര। സൂര്യ ഉവാച-। ജയ ശൂലേന പാപിഷ്ഠം മായാശതവിശാരദമ്
ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെ ഈവനെ കൊല്ലാം, ദിവാകരാ? സൂര്യൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ത്രിശൂലത്തോടെ, നൂറു മായകളിൽ നിപുണനായ പാപിയെ ജയിക്കൂ'.
ജയം പ്രാപ്നുഹി ദേവേശ ഹത്വാ ശൂലേന ചാംധകമ്। ഗൃഹ്യ ശൂലം തതോ ദൂരമാക്ഷിപ്യ ഹര തേജസാ
ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, ത്രിശൂലത്തോടെ അന്ധകനെ കൊല്ലി വിജയം നേടുക; ഹരനേ, ത്രിശൂലം എടുത്ത് ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു, നിന്റെ തേജസ്സോടെ.
തതോന്ധകസ്ത്രിശൂലേനാതാഡയത്പാപകര്മകൃത്। തസ്മിന്യുദ്ധേ തഥാ രുദ്രോ ഹ്യന്ധകേനാഭിപീഡിതഃ
അപ്പോൾ പാപകര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്ത അന്ധകൻ ത്രിശൂലത്തിൽ അടി വാങ്ങി; ആ യുദ്ധത്തിൽ അന്ധകൻ രുദ്രനെ ശക്തിയായി ആക്രമിച്ചു.
മുമോച ബാണമുത്യുഗ്രം നാമ്നാ പാശുപതം ഹി യത്। പിനാകമാനമ്യ ദോര്ഭ്യാം പിനാകീ ശംകരഃ സ്വയമ്
അതിനുശേഷം, രുദ്രൻ തന്റെ ഇരുകൈകളും കൂപ്പി പിനാകം നമസ്കരിച്ചു, അതികഠിനമായ പാശുപതം എന്ന അമ്പ് വിട്ടു.
രുദ്രബാണവിനിര്ഭേദാദ്രുധിരാദന്ധകസ്യ തു। അംധകാശ്ച സമുത്പന്നാശ്ശതശോഥ സഹസ്രശഃ
രുദ്രന്റെ അമ്പ് അന്ധകനെ തുളച്ച് രക്തം ഒഴുകി; ആ രക്തത്തിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും അന്ധകർ ജനിച്ചു.
തേഷാം വിദാര്യമാണാനാം രുധിരാദപരേ പുനഃ। ബഭൂവുരംധകാ ഘോരാ യൈര്വ്യാപ്തമഖിലം ജഗത്
അവരെ കീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അവരുടെ രക്തത്തില് നിന്ന് മറ്റൊരു ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടത്വം ഉദിച്ചു, അതിനാല് മുഴുവന് ലോകവും ആ അന്ധകാരത്തില് മൂടപ്പെട്ടു.
തം തു മായാവിനം ദൃഷ്ട്വാ ദേവദേവസ്തദാംധകമ്। പാനാര്ഥമംധകസ്യാസ്രം സസൃജേ മാതൃകാസ്തദാ
ആ മായാവിയായ അംധകനെ കണ്ട ദേവദേവന് അപ്പോള് അംധകന്റെ രക്തം കുടിക്കാന് മാതാക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു.
മാഹേശ്വരീം തഥാ ബ്രാഹ്മീം ശൌരീം വാ ബാഡവീം തഥാ। സൌപര്ണീമഥ വായവ്യാം ശംഖിനീം തൈത്തിരീം തഥാ
അവന് മഹേശ്വരീ, ബ്രാഹ്മീ, ശൗരീ, ബാഡവീ, സൗപര്ണ്ണി, വായവ്യ, ശംഖിനി, തൈത്തിരി ഇവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
സൌരീം സൌമ്യാം ശിവദൂതീം ചാമുംഡാമഥ വാരുണീം। വാരാഹീം നാരസിംഹീം ച വൈഷ്ണവീം ച വിഭാവരീം
അവന് സൗരീ, സൗമ്യ, ശിവദൂതി, ചാമുണ്ഡ, വാരുണി, വാരാഹി, നരസിംഹി, വൈഷ്ണവി, വിഭാവരി എന്നിവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ശതാനംദാം ഭഗാനംദാം പിച്ഛിലാം ഭഗമാലിനീം। ബാലാമതിബലാം രക്താം സുരഭീം മുഖമംഡിതാമ്
അവന് ശതാനന്ദ, ഭാഗാനന്ദ, പിച്ചില, ഭാഗമാലിനി, ബാല, അതിബല, രക്ത, സുരഭി, മുഖമണ്ഡിത ഇവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
മാതൃനംദാം സുനംദാം ച ബിഡാനീം ശകുനീം തഥാ। രേവതീം ച മഹാപുണ്യാം തഥൈവ ശിഖിപട്ടികാം
അവന് മാതൃനന്ദ, സുനന്ദ, ബിഡാനി, ശകുനി, മഹാപുണ്യമുള്ള രേവതി, ശിഖിപട്ടിക ഇവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ശൂലേന ച തതോ ദൈത്യം ബിഭേദ ത്രിപുരാംതകഃ। നിര്ഗതം രുധിരം തസ്മാത്പപുസ്താ മാതരസ്തദാ
അതിനുശേഷം ത്രിപുരാന്തകന് ശൂലത്തോടെ ആ ദാനവനെ തുളച്ചു; അവിടെ നിന്നിറങ്ങിയ രക്തം മാതാക്കള് കുടിച്ചു.
നീരക്തോ ഹി തദാ ദൈത്യശ്ശുഷ്കതാം പ്രാപ ഭൂപതേ। ശൂലേ പ്രോതസ്തദാ ദൈത്യോ ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രകമ്
രക്തം ഇല്ലാതായ ദാനവന് ഉണങ്ങിയുപോയി, രാജാവേ; ശൂലത്തില് കയറ്റപ്പെട്ട അവന് ദിവ്യമായ ആയിരം വര്ഷങ്ങളോളം അവിടെ തന്നെ കിടന്നു.
മഹാബലേന രുദ്രേണ വിധൃതോപി മൃതോ നഹി। സ്തുതസ്തേന തദാ ശംഭുര്ഭക്ത്യാ ദൈത്യേന സുവ്രത
മഹാബലശാലിയായ രുദ്രന് പിടിച്ചിട്ടും അവന് മരിച്ചില്ല; അപ്പോള് ഭക്തിയോടെ ദാനവന് ശംഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു.
നമോസ്തു ശംഭോ ഭവനാശഹേതോ നമോസ്തു തേ ദേവ വരപ്രസീദ। ത്വം ഭൂ ജലാഗ്നീരനഭോര്കസോമയജ്വാഷ്ടമൂര്തിര്ഭവഭാവനോലമ്
ശംഭുവേ, സൃഷ്ടിയുടെ നാശകാരനേ, നിനക്കു വന്ദനം. ദേവനേ, ദയചെയ്യണം. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, സൂര്യന്, ചന്ദ്രന്, യജ്ഞക്കാരന്, അഷ്ടമൂര്ത്തിയായ, ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും ആയവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ത്വാം വൈ ബാണോ ബഹുവാദ്യേന തോഷ്യ പ്രാപ്തശ്ചൈശ്യം സ്വേ പുരേ തത്സ്വരക്ഷ്യമ്। രക്ഷോധീശോ ബാഹുഭിസ്തോല്യശൈലം യുഷ്മത്ക്രാംതക്ലിഷ്ടരൂപോ ഹ്യനൌഷീത്
ബാണന് പലവിധ വാദ്യങ്ങളാല് നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് തന്റെ നഗരത്തില് അധികാരവും രക്ഷയും നേടി; ദാനവാധിപന് കൈകളാല് പര്വ്വതം ഉയര്ത്തി, നിന്റെ കാല്വെപ്പില് തളര്ന്ന അവസ്ഥയില് കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു.
പ്രാപ്തോപ്യൈശ്യം സര്വരക്ഷോഗണാനാം പുത്രം ചാപി പ്രോര്ജിതം ശക്രബംധമ്। ഭവഭയഹര ഹര പരമ ഉദാര മമ സുഖകരണ നിഖില സുരസാര
എല്ലാ ദാനവഗണങ്ങളില് അധികാരം നേടിയതും, ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ തന്റെ ശക്തനായ മകനും, ഭവഭയത്തെ നീക്കുന്നവനേ, പരമോദാരനേ, സുഖം നല്കുന്നവനേ, ദേവന്മാരുടെ സാരമായവനേ.
ജിതമരുദഭിമതവിതരണപാര തവ പദകമലമിഹാരണസാര। തവേശ പാദപംകജം കരോതി യോ നരോ ഹൃദി സദേശതസ്യ വാംഛിതം ദദാസി ഭക്തിഭാവിതഃ
നിന്റെ പാദപദ്മം മനസ്സിലെ ഇരുണ്ടത്വം നീക്കുന്ന സാരമാണ്, മരുതുകളുടെ അഹങ്കാരം ജയിച്ചും വിരോധസമുദ്രം കടന്നും. ഈശ്വരാ, ആരെങ്കിലും ഭക്തിയോടെ ഹൃദയത്തില് നിന്റെ പാദപദ്മം വയ്ക്കുമ്പോള് അവന്റെ ആഗ്രഹങ്ങള് എല്ലാം നീ നല്കുന്നു.
മുനീശ്വരാഃ പുരാ ഹരം ഭവംതമേവമാദരാത്പ്രപൂജ്യ ലിംഗരൂപിണം സമാപിതാ മനോരഥാന്। ഭവോദ്ഭവൈകരൂപിണം പ്രപംചപംചകാകൃതിം വിചിംത്യവൃക്ഷകോടരസ്ഥ ഏഷ ജീവജീവനം
പണ്ടത്തെ മഹാമുനികള് ഭക്തിപൂര്വം ലിംഗരൂപിയായ ഹരനെ ആരാധിച്ച് തങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള ആഗ്രഹങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കി. ഭവവും ഉത്ഭവവും ഒരേ രൂപമായ, പ്രപഞ്ചം അഞ്ചു രൂപങ്ങളായി, വൃക്ഷത്തിന്റെ കുഴിയില് വസിക്കുന്ന, എല്ലാ ജീവികളുടെ ജീവനായവനെ ധ്യാനിച്ചു.
ഭവേദ്ഭവാങ്ഘ്രിചിംതനാപ്തസര്വകാമഈശ്വര ത്വദീയ കിംകരാന്വിതേ പദേ പദേ സമാഗതഃ। മൂഢോഹം നാഭിജാനാമി ത്വാം സ്തോതും ഭക്തവത്സല
നിന്റെ പാദങ്ങള് ധ്യാനിച്ചാല് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറും, ഓരോ വഴിയിലും നിന്റെ ഭക്തസഹായികള് കൂടെയുണ്ടാകും. ഞാന് അജ്ഞാനിയാണ്, നിന്നെ സ്തുതിക്കാനറിയില്ല, ഭക്തവത്സല.
സദീശ്വരേണ മനസാപ്യനുകംപ്യോ രണം ഗതഃ। ഇതി സ്തുതോ മഹേശസ്തു ഭക്ത്യാ ദൈത്യേന സാദരം
സ്വാമിയുള്ളവന്റെ മനസ്സില് പോലും യുദ്ധത്തില് അവന് കരുണയ്ക്കു അര്ഹനാണ്. ഇങ്ങനെ ഭക്തിയോടെ ദാനവന് സ്തുതിച്ചപ്പോള് മഹേശന് ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു.
ഗണേശതാം ദദൌ തസ്മൈ നാമ ഭൃംഗീരിടീതി ച। ഏഷ തേ മഹിമാ ഭൂപ ഹരസ്യ ഭവഹാരിണഃ
അവനു ഗണേശനായ സ്ഥാനം നല്കി ഭൃംഗിരിടി എന്ന പേരും നല്കി. ഹരന്, ഭവഹാരിയായവന്റെ മഹത്വം ഇതാണ്, രാജാവേ.
കഥിതോ വിഘ്നവിഘ്നാഖ്യസ്തത്പരാണാം സുഖാവഹഃ। ഭീഷ്മ ഉവാച। മനുഷ്യസ്യാപി ദേവത്വം സുഖം രാജ്യം ധനം യശഃ
അവന് വിഘ്നങ്ങളെ നീക്കുന്നവന് എന്ന പേരിലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്, ഭക്തന്മാര്ക്ക് സുഖം നല്കുന്നവനായി. ഭീഷ്മന് പറഞ്ഞു: മനുഷ്യന് പോലും ദൈവത്വം, സുഖം, രാജ്യം, ധനം, കീര്ത്തി—
ജയം ഭോഗ്യം തഥാരോഗ്യമായുര്വിദ്യാം ശ്രിയം സുതം। ബംധുവര്ഗ ശിവം സര്വം ബ്രൂഹി മേ വിപ്രസത്തമ
വിജയം, സൗഖ്യം, ആരോഗ്യം, ദീർഘായുസ്സ്, വിജ്ഞാനം, ഐശ്വര്യം, പുത്രന്മാർ, ബന്ധുക്കൾ, എല്ലാം ശുഭം—ഈ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും എനിക്ക് പറയൂ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠ.
പുലസ്ത്യ ഉവാച। ഏഭിര്ഗുണൈര്യുതഃ ശ്രീമാന്സദൈവബ്രാഹ്മണോ ഭുവി। ത്രൈലോക്യേ തു സദാ മേധ്യോ വിപ്രദേവോ യുഗേയുഗേ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഈ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ള ബ്രാഹ്മണൻ ഭൂമിയിൽ എപ്പോഴും മഹത്വം നേടുന്നു; മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും അവൻ ശുദ്ധനും, എല്ലാ യുഗങ്ങളിലും ദൈവസദൃശനായ ജ്ഞാനിയുമാണ്.
പൂജയിത്വാ ദ്വിജാന്ദേവാഃ സ്വര്ഗം ഭുംജംതി ചാക്ഷയം। ധരാമവംതി രാജാനോ ലോകാവിത്തം സുഖം ശിവം
ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും ദേവന്മാരെയും ആരാധിച്ചവർക്ക് അക്ഷയമായ സ്വർഗ്ഗം അനുഭവിക്കാം; രാജാക്കന്മാർക്ക് ഭൂമി, ലോകങ്ങൾ, സമ്പത്ത്, സന്തോഷം, ശുഭം എന്നിവ ലഭിക്കും.
ലോകേ വിപ്ര സമോ നാസ്തി ദേവാനാമപി ദൈവതം। സ ച ധര്മമയഃ സാക്ഷാദ്ഭുവി മുക്തിപ്രദോ ഭൃശം
ലോകത്ത് ബ്രാഹ്മണനു തുല്യൻ ആരുമില്ല; ദേവന്മാരിൽ പോലും അവൻ ദൈവമാണ്. അവൻ സത്യധർമ്മത്തിൽ നിറഞ്ഞവനും ഭൂമിയിൽ മോക്ഷം നൽകുന്നവനും ആകുന്നു.