രംഭോപമോരു പൃഥുപീനനിതംബബിംബാനദ്ധക്വണന്മണിരണദ്രശനാകലാപം। ബൃംദം ലലാടതടകോടിപടാംതലംബി ഹേമാംചലാംചിതമുഖം കുലപാലികാനാമ്
വാഴപ്പഴംപോലെയുള്ള ഉരുക്കളും, വിശാലവും നിറഞ്ഞതുമായ കട്ടിയുള്ള കമരും, മണിമുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച കിണ്ണങ്ങൾ കെട്ടിയുമുള്ളവരും, തങ്ങളുടെ മുഖം പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്നതും, നെറ്റിയിൽ വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതുമായ, ആ ഗൃഹനാഥിമാർ അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
കാംതം ഗൃഹേഷു കലഗദ്ഗദഭാഷിതാനാം ഝംകാരനൂപുരരവേണവിരാവിതാനാമ്। തേഷാം കൃശാനുകരമിന്ദുസമാനകാംതം യൈരര്ചിതോസി ഭഗവന്ഭവമോചനസ്ത്വം
സ്വന്തം വീടുകളിൽ, മധുരവും അല്പം തളരുന്ന വാക്കുകളാൽ സംസാരിക്കുകയും, കാൽക്കലികൾ മണിയടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ഇളം കൊമ്പുപോലും ചന്ദ്രനുപോലും മനോഹരവുമായ സ്ത്രീകൾ, ഭവബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന ദൈവമേ, നിന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാ ത്വമേവ ഹരിരസ്യനിലോഽനലോസി രുദ്രോംഽതകോസി വരുണോഽസ്യമരാധിപോസി। സോമോസി വായുരസി ഭൂരസി ചേശ്വരോസി യജ്ഞോസി വിത്തപതിരസ്യപരാജിതോസി
നീ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മാവും, ഹരിയും, വായുവും, അഗ്നിയും, നീ തന്നെയാണ് രുദ്രനും, യമനും, വരുണനും, ദേവന്മാരുടെ രാജാവും, നീ തന്നെയാണ് സോമനും, വായുവും, ഭൂമിയും, പരമേശ്വരനും, യജ്ഞവും, ധനത്തിന്റെ അധിപനും, ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും.
തേ സപ്തസപ്തിസുരവാഹരണേന മുക്താ ഭൂമാവഥേതി തരസോരുതരംതരീതാഃ। വ്യോമൈതദംതരഹിതം പരിതോ ഹി ഗത്വാ ഗച്ഛംതി ന ശ്രമദം ഹിമനാഗപീമേ
ആഴ്ച്ചു ദേവാസുരന്മാരെ ജയിച്ച് മോചിതരായവർ, ഭൂമിയെ അതിവേഗം കടന്ന്, ആകാശവും എല്ലാ ദിശകളും സഞ്ചരിച്ച്, തണുപ്പോ ചൂടോ അനുഭവിക്കാതെ, ക്ഷീണം അറിയാതെ പോകുന്നു.
ധ്യാനൈകയോഗനിരതാശ്ച സമാധിഭാവാത്ധ്യാത്വാ പദം തവ തുരീയമനംതമൂര്തേ। മുക്താമയാസ്തനുഭൃതോ ന ഭിയാഭിയുക്താസ്തദ്ബ്രഹ്മശാശ്വതമചിംത്യമനാദ്യനംതം
ധ്യാനത്തിലും യോഗത്തിലും ലയിച്ചവരും, അനന്തരൂപനായ ദൈവത്തിന്റെ നാലാം അവസ്ഥയെ ധ്യാനിച്ച്, ഭയമില്ലാതെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു; ആ ശാശ്വതവും അചിന്ത്യവും ആദിയില്ലാത്തതുമായ ബ്രഹ്മം അവർ നേടുന്നു.
ജന്മാദിരോഗരഹിതം പരമം പുരാണമീശം ജരാമരണശോകഭയാതിരിക്തമ്। സ്ഥൂലാനുഭാവനഗണാഗണിതം വിശുദ്ധം വേദാംതവാദിഭിരലം പരിമന്യതേ യത്
ജനനരോഗങ്ങളില്ലാത്ത, പരമവും പുരാതനവുമായ ഈശ്വരൻ, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം, ദുഃഖം, ഭയം എന്നിവയെ അതിജീവിച്ചവൻ, സൂക്ഷ്മവും ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തതുമായ ശുദ്ധമായ സത്ത, അതാണ് വേദാന്തജ്ഞർ പരമസത്യമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.
ത്വാമഗ്നിപുംജവപുഷം തപസാം നിവാസം യാതാ ദിവം സുചിരകാലമുപാസ്യഭക്താഃ। ഭാനോ സുരാസുരസമൂഹശിരോനിഘൃഷ്ട പാദാരവിംദയുഗലാമലചാരുമൂര്ത്തേ
തപസ്സിന്റെ ആധാരമായ അഗ്നിപോലുള്ള രൂപമുള്ള ദൈവത്തെ ദീർഘകാലം ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചവർ, സ്വർഗത്തിൽ എത്തുന്നു; ദൈവങ്ങളുടെയും അസുരന്മാരുടെയും കിരീടങ്ങൾ擦് നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കുന്നു, ഭാസ്കരനേ.
ഭൂതേശഭൂതവരദാ സകൃദവ്യയാത്മന്വ്യോമാട്ടഹാസസവിതര്ഭുവനൈകദീപ। ഋക്സാമമംത്രയജുഷാമധിവാസ നാമ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിപ്രലയകാരണലോകപാല
ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനും, സകലഭൂതങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനും, ശാശ്വതാത്മാവും, ആകാശം മുഴുവൻ പകർച്ചവിരൽ ചിരിയുള്ളവനും, ലോകത്തിന് ഏകപ്രകാശവും, ഋക്, സാമ, യജുർവേദങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവനും, സൃഷ്ടി, നില, ലയം എന്നിവയ്ക്കു കാരണം, ലോകപാലകനുമാണ് നീ.
ദീനസ്യ ദേവ കൃപണസ്യ ഭവേഭവേ മേ മഗ്നസ്യ ചാരുദവിചാര മനോരഥാനി। ശശ്വദ്യതീശ്വര ശശീ കരകംകഘോരോത്പാതോ ജരാമരണശോകരുഗാംതരസ്യ
ദൈവമേ, ഓരോ ജന്മത്തിലും, ദു:ഖത്തിലും മായയിലും മുങ്ങിയ എന്റെ മനസ്സിൽ അനവധി ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറയുന്നു; ശാശ്വതനായ ഈശ്വരാ, ചന്ദ്രൻ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം, ദുഃഖം, രോഗം തുടങ്ങിയ കഠിനതാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ.
യഃ പ്രാതഃ സായമിദം മധ്യാഹ്നേ വാ പഠേച്ച ദീപ്താംശോഃ। സാലോക്യം യാതി രവേഃ പ്രാപ്നോതി ധര്മാര്ഥകാമാംശ്ച
ആരെങ്കിലും ഈ ശ്ലോകം പ്രഭാതത്തിലും മധ്യാഹ്നത്തിലും സായാഹ്നത്തിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ സൂര്യന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും; ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയും ലഭിക്കും.
നിത്യം തസ്മാച്ച സൂര്യാച്ച മനസോഭിഹിതം ച യത്। നമസ്തേ ദേവദേവേശ ഭക്താനാമഭയംകര
അതുകൊണ്ട്, സൂര്യനിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നുമുള്ള എല്ലാ വചനങ്ങൾക്കും, ദേവദേവനായ ഭയമില്ലായ്മ നൽകുന്ന ദൈവമേ, നമസ്കാരം.
സുബ്രഹ്മണ്യ നമസ്തേ തു സര്വദേവനമസ്കൃത। തിഗ്മാംശോ വൈ നമസ്തുഭ്യം ജഗതശ്ചക്ഷുഷേ നമഃ
സുബ്രഹ്മണ്യാ, എല്ലാ ദേവന്മാരും നമസ്കരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; അതിവേഗം പ്രകാശിക്കുന്നവനേ, ലോകത്തിന് കണ്ണായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
പ്രഭാകര നമസ്തേസ്തു ഭാനോ ജയ ജഗത്പതേ। അനേന ദനുമുഖ്യേന പീഡിതോഹം ജഗത്പതേ
പ്രഭാകരാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഭാനു, ജയിക്കണമേ, ലോകപതിയായ ദൈവമേ! ഈ അസുരപ്രധാനൻ എന്നെ ഇവിടെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
കിം കരോമി കഥം ചൈനം ഘാതയാമി ദിവാകര। സൂര്യ ഉവാച-। ജയ ശൂലേന പാപിഷ്ഠം മായാശതവിശാരദമ്
ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെ ഈവനെ കൊല്ലാം, ദിവാകരാ? സൂര്യൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ത്രിശൂലത്തോടെ, നൂറു മായകളിൽ നിപുണനായ പാപിയെ ജയിക്കൂ'.
ജയം പ്രാപ്നുഹി ദേവേശ ഹത്വാ ശൂലേന ചാംധകമ്। ഗൃഹ്യ ശൂലം തതോ ദൂരമാക്ഷിപ്യ ഹര തേജസാ
ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, ത്രിശൂലത്തോടെ അന്ധകനെ കൊല്ലി വിജയം നേടുക; ഹരനേ, ത്രിശൂലം എടുത്ത് ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു, നിന്റെ തേജസ്സോടെ.
തതോന്ധകസ്ത്രിശൂലേനാതാഡയത്പാപകര്മകൃത്। തസ്മിന്യുദ്ധേ തഥാ രുദ്രോ ഹ്യന്ധകേനാഭിപീഡിതഃ
അപ്പോൾ പാപകര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്ത അന്ധകൻ ത്രിശൂലത്തിൽ അടി വാങ്ങി; ആ യുദ്ധത്തിൽ അന്ധകൻ രുദ്രനെ ശക്തിയായി ആക്രമിച്ചു.
മുമോച ബാണമുത്യുഗ്രം നാമ്നാ പാശുപതം ഹി യത്। പിനാകമാനമ്യ ദോര്ഭ്യാം പിനാകീ ശംകരഃ സ്വയമ്
അതിനുശേഷം, രുദ്രൻ തന്റെ ഇരുകൈകളും കൂപ്പി പിനാകം നമസ്കരിച്ചു, അതികഠിനമായ പാശുപതം എന്ന അമ്പ് വിട്ടു.
രുദ്രബാണവിനിര്ഭേദാദ്രുധിരാദന്ധകസ്യ തു। അംധകാശ്ച സമുത്പന്നാശ്ശതശോഥ സഹസ്രശഃ
രുദ്രന്റെ അമ്പ് അന്ധകനെ തുളച്ച് രക്തം ഒഴുകി; ആ രക്തത്തിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും അന്ധകർ ജനിച്ചു.
തേഷാം വിദാര്യമാണാനാം രുധിരാദപരേ പുനഃ। ബഭൂവുരംധകാ ഘോരാ യൈര്വ്യാപ്തമഖിലം ജഗത്
അവരെ കീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അവരുടെ രക്തത്തില് നിന്ന് മറ്റൊരു ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടത്വം ഉദിച്ചു, അതിനാല് മുഴുവന് ലോകവും ആ അന്ധകാരത്തില് മൂടപ്പെട്ടു.
തം തു മായാവിനം ദൃഷ്ട്വാ ദേവദേവസ്തദാംധകമ്। പാനാര്ഥമംധകസ്യാസ്രം സസൃജേ മാതൃകാസ്തദാ
ആ മായാവിയായ അംധകനെ കണ്ട ദേവദേവന് അപ്പോള് അംധകന്റെ രക്തം കുടിക്കാന് മാതാക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു.
മാഹേശ്വരീം തഥാ ബ്രാഹ്മീം ശൌരീം വാ ബാഡവീം തഥാ। സൌപര്ണീമഥ വായവ്യാം ശംഖിനീം തൈത്തിരീം തഥാ
അവന് മഹേശ്വരീ, ബ്രാഹ്മീ, ശൗരീ, ബാഡവീ, സൗപര്ണ്ണി, വായവ്യ, ശംഖിനി, തൈത്തിരി ഇവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
സൌരീം സൌമ്യാം ശിവദൂതീം ചാമുംഡാമഥ വാരുണീം। വാരാഹീം നാരസിംഹീം ച വൈഷ്ണവീം ച വിഭാവരീം
അവന് സൗരീ, സൗമ്യ, ശിവദൂതി, ചാമുണ്ഡ, വാരുണി, വാരാഹി, നരസിംഹി, വൈഷ്ണവി, വിഭാവരി എന്നിവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ശതാനംദാം ഭഗാനംദാം പിച്ഛിലാം ഭഗമാലിനീം। ബാലാമതിബലാം രക്താം സുരഭീം മുഖമംഡിതാമ്
അവന് ശതാനന്ദ, ഭാഗാനന്ദ, പിച്ചില, ഭാഗമാലിനി, ബാല, അതിബല, രക്ത, സുരഭി, മുഖമണ്ഡിത ഇവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
മാതൃനംദാം സുനംദാം ച ബിഡാനീം ശകുനീം തഥാ। രേവതീം ച മഹാപുണ്യാം തഥൈവ ശിഖിപട്ടികാം
അവന് മാതൃനന്ദ, സുനന്ദ, ബിഡാനി, ശകുനി, മഹാപുണ്യമുള്ള രേവതി, ശിഖിപട്ടിക ഇവരെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ശൂലേന ച തതോ ദൈത്യം ബിഭേദ ത്രിപുരാംതകഃ। നിര്ഗതം രുധിരം തസ്മാത്പപുസ്താ മാതരസ്തദാ
അതിനുശേഷം ത്രിപുരാന്തകന് ശൂലത്തോടെ ആ ദാനവനെ തുളച്ചു; അവിടെ നിന്നിറങ്ങിയ രക്തം മാതാക്കള് കുടിച്ചു.
നീരക്തോ ഹി തദാ ദൈത്യശ്ശുഷ്കതാം പ്രാപ ഭൂപതേ। ശൂലേ പ്രോതസ്തദാ ദൈത്യോ ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രകമ്
രക്തം ഇല്ലാതായ ദാനവന് ഉണങ്ങിയുപോയി, രാജാവേ; ശൂലത്തില് കയറ്റപ്പെട്ട അവന് ദിവ്യമായ ആയിരം വര്ഷങ്ങളോളം അവിടെ തന്നെ കിടന്നു.
മഹാബലേന രുദ്രേണ വിധൃതോപി മൃതോ നഹി। സ്തുതസ്തേന തദാ ശംഭുര്ഭക്ത്യാ ദൈത്യേന സുവ്രത
മഹാബലശാലിയായ രുദ്രന് പിടിച്ചിട്ടും അവന് മരിച്ചില്ല; അപ്പോള് ഭക്തിയോടെ ദാനവന് ശംഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു.
നമോസ്തു ശംഭോ ഭവനാശഹേതോ നമോസ്തു തേ ദേവ വരപ്രസീദ। ത്വം ഭൂ ജലാഗ്നീരനഭോര്കസോമയജ്വാഷ്ടമൂര്തിര്ഭവഭാവനോലമ്
ശംഭുവേ, സൃഷ്ടിയുടെ നാശകാരനേ, നിനക്കു വന്ദനം. ദേവനേ, ദയചെയ്യണം. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം, സൂര്യന്, ചന്ദ്രന്, യജ്ഞക്കാരന്, അഷ്ടമൂര്ത്തിയായ, ലോകത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ലയവും ആയവനേ, നിനക്കു വന്ദനം.
ത്വാം വൈ ബാണോ ബഹുവാദ്യേന തോഷ്യ പ്രാപ്തശ്ചൈശ്യം സ്വേ പുരേ തത്സ്വരക്ഷ്യമ്। രക്ഷോധീശോ ബാഹുഭിസ്തോല്യശൈലം യുഷ്മത്ക്രാംതക്ലിഷ്ടരൂപോ ഹ്യനൌഷീത്
ബാണന് പലവിധ വാദ്യങ്ങളാല് നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിച്ച് തന്റെ നഗരത്തില് അധികാരവും രക്ഷയും നേടി; ദാനവാധിപന് കൈകളാല് പര്വ്വതം ഉയര്ത്തി, നിന്റെ കാല്വെപ്പില് തളര്ന്ന അവസ്ഥയില് കഷ്ടം അനുഭവിച്ചു.
പ്രാപ്തോപ്യൈശ്യം സര്വരക്ഷോഗണാനാം പുത്രം ചാപി പ്രോര്ജിതം ശക്രബംധമ്। ഭവഭയഹര ഹര പരമ ഉദാര മമ സുഖകരണ നിഖില സുരസാര
എല്ലാ ദാനവഗണങ്ങളില് അധികാരം നേടിയതും, ഇന്ദ്രന്റെ ശത്രുവായ തന്റെ ശക്തനായ മകനും, ഭവഭയത്തെ നീക്കുന്നവനേ, പരമോദാരനേ, സുഖം നല്കുന്നവനേ, ദേവന്മാരുടെ സാരമായവനേ.