അയമേവ ച സംസാരസാഗരാത്സകലാദപി। സത്ത്വാനുത്താരയന്ദേവഃ കര്ണധാരായ തേ പ്രഭുഃ
ഈzelfde പ്രഭു, കപ്പലുകാരനായി, സകല ജീവികളെയും സംസാരസമുദ്രം കടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്നവനാണ്.
യജംതോ ജംതവോ ഭക്ത്യാ യം ദേവം വിവിധാഃ സദാ। നിഃശ്രേയസായ കല്പംതേ തം നതോ ഭാസ്കരം വിഭുമ്
ആ ദൈവത്തെ എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ വിവിധരീതിയിൽ ആരാധിക്കുന്ന സകല ജന്തുക്കളും പരമശ്രേയസ്സിനെ പ്രാപിക്കുന്നു. ആ പ്രകാശമുള്ള ഭാസ്കരനേ ഞാൻ നമസ്കരിക്കുന്നു.
യസ്തൂദയാദ്രിശിഖരേ മകുടായമാനലീലാഗഭസ്തിഭിരലം കുസുമപ്രകാശൈഃ। വ്യാപ്യ സ്വദീധിതിഗണൈഃ പ്രദിശോ ദിശശ്ച ദേദീപ്യതേ സ സവിതാ വിഭവായ ലോകേ1.46.
പൂർവ്വപർവ്വതത്തിന്റെ ചൂഡയിൽ, പുഷ്പംപോലുള്ള രശ്മികൾകൊണ്ട് എല്ലാ ദിക്കുകളും നിറച്ച്, തന്റെ പ്രകാശംകൊണ്ട് ലോകം മുഴുവൻ തെളിയിക്കുന്ന ആ സവിറ്റാവ് ലോകത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി തിളങ്ങട്ടെ.
ബ്രഹ്മേംദ്രരുദ്രമരുദച്യുതവഹ്നിപാഥോ നാഥ പ്രയോഗനിപുണൈശ്ച ഋഷീംദ്രസംഘൈഃ। ശ്രേയോര്ഥിഭിഃ പ്രതിദിനം ദിവസാംഗരാഗൈര്ദിവ്യാംഗരാഗപരിലിപ്ത സമസ്തദൈഹൈഃ
ബ്രഹ്മാവും ഇന്ദ്രനും രുദ്രനും മരുത്ഗണങ്ങളും അച്യുതനും അഗ്നിയും ജലങ്ങളും, യാഗവിദഗ്ധരായ മഹർഷികളും, ക്ഷേമം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും, ദിവസത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങളാൽ ദിവ്യഗന്ധം പുരട്ടിയ ശരീരങ്ങളോടെ, നിത്യം നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു.
പൂജ്യം വപുസ്തവ സദാ പ്രലയേ ഹി വേദൈര്ഗീര്ഭിര്വിചിത്രപദമംഡലമംഡിതാഭിഃ। യേ ത്വാം സ്തുവംതി പരസദ്മനി സദ്മഹീനാ നിത്യം പ്രസാരിതകരാ ഭുവി തേ ഭവംതി
നിന്റെ രൂപം എല്ലായ്പ്പോഴും വേദങ്ങൾ വിവിധചൊല്ലുകളും ചന്ദസുകളാൽ അലങ്കരിച്ച് പ്രളയകാലത്തും ആരാധിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. പരമപദത്തിൽ നിന്നെ സ്തുതിക്കുന്നവർ, ഭൂമിയിൽ എന്നും ഉയർന്നവരാകും.
യേ ദദ്രുകുഷ്ഠപിടികാദിഭിരര്ദിതാംഗാഃ ശീര്ണത്വചഃ കുനഖിനശ്ച്യുതകേശനാശാഃ। ദേവേശ തേപി തവപാദനതാ ഭവംതി സദ്യോ ദ്വിരഷ്ടശരദാകൃതയോ മനുഷ്യാഃ
കുഷ്ഠം, പിണ്ടി മുതലായ രോഗങ്ങൾ ബാധിച്ചും, ചർമ്മം ഉണങ്ങി, നഖം വളഞ്ഞ്, മുടി വീണു പോയ മനുഷ്യരും, ദേവേശാ, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചാൽ ഉടൻപോലും പതിനാറു വയസ്സുകാരുടെ ഉജ്ജ്വലതയെ പ്രാപിക്കും.
സാമേതി സാമഗഗണാ ഹി മഖാര്ഥകം ത്വാമധ്വര്യവസ്ത്വൃഗിതി ബഹ്വൃചമുഖ്യപൂഗാഃ। ത്വാമേവമാര്യമിതി കാര്യവിദോധിഗംതും നാഗാശ്ച വേതി പിതരോപ്യഥ സര്വഗംധമ്
സാമവേദഗായകർ, യാഗത്തിനായി അധ്വര്യുക്കൾ, മുഖ്യമായ ഋഗ്വേദികൾ, ഇവർ എല്ലാവരും യാഗാർത്ഥം നിന്നെ സമീപിക്കുന്നു. അങ്ങനെ ആര്യാമൻ, നാഗന്മാർ, പിതൃകൾ, സർവ്വഗന്ധർവന്മാർ എന്നിവരും നിന്നെ ആദരിക്കുന്നു.
മായേതി ചോപനിഷദര്കഷഡേവ ദേവാ മര്ത്യാസ്തഥാ വയമിവേഹ ഉപാസതേഽമീ। ഗംധര്വകിന്നരഗണാഃ സഹചാരണൈസ്തു രൂപം തഥാ ച ഭഗവന്പ്രതിപദ്യസേ ത്വമ്
മായയെന്നു ഉപനിഷത്തുകളും ആറു പ്രകാശങ്ങളും പറയുന്നപോലെ, ദേവന്മാരും മനുഷ്യരും ഞങ്ങളുമെല്ലാം നിന്നെ ആരാധിക്കുന്നു. ഗന്ധർവ, കിന്നര, ചാരണഗണങ്ങൾക്കൊക്കെ ഭഗവൻ, നീ തന്നെയാണ് പ്രാപ്യമായ രൂപം.
യേനാര്ചയംതി സതതം ഭവതോര്ച്യമര്ചിസ്തേര്ചിഷ്പ്രതാപിതദിഗംബരവിത്തഹീനാഃ। ക്ഷുത്ക്ഷാമകംഠജഠരാഘടഖര്പരേണ ഭിക്ഷാമടംതി പരവേശ്മസുതേര്ഥഹീനാഃ
നിന്നെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നവരായവർ, നിന്റെ രശ്മികളാൽ ദഹിച്ചും, വസ്ത്രവും സമ്പത്തും ഇല്ലാതെയും, വിശപ്പുകൊണ്ട് തൊണ്ടയും വയറും ഉണങ്ങിയവരും, ഒറ്റ കുപ്പിയുമായി ഭിക്ഷയെടുക്കാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ വീടുകളിൽ അലയുന്നവരുമാണ്.
ഉത്ഫുല്ലകോകനദകോശവിശാലനേത്രമീഷദ്വിലാസലുലിതാഞ്ചിതപിംഗതാരമ്। കാമം പ്രശസ്തതരസുംദരഹാരരമ്യമുത്തുംഗപീവരപയോധരഭാരഖിന്നം
പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞ കമലപൂവുപോലുള്ള വലിയ കണ്ണുകളും, അല്പം കളിയോടെ വളഞ്ഞ മഞ്ഞക്കണ്ണിപ്പൊട്ടുകളും, അത്യന്തം മനോഹരമായ ഹാരവും, ഉയർന്ന നിറഞ്ഞ കുചഭാരത്തിൽ ക്ഷീണിച്ചവളും—
രംഭോപമോരു പൃഥുപീനനിതംബബിംബാനദ്ധക്വണന്മണിരണദ്രശനാകലാപം। ബൃംദം ലലാടതടകോടിപടാംതലംബി ഹേമാംചലാംചിതമുഖം കുലപാലികാനാമ്
വാഴപ്പഴംപോലെയുള്ള ഉരുക്കളും, വിശാലവും നിറഞ്ഞതുമായ കട്ടിയുള്ള കമരും, മണിമുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച കിണ്ണങ്ങൾ കെട്ടിയുമുള്ളവരും, തങ്ങളുടെ മുഖം പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങുന്നതും, നെറ്റിയിൽ വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റം അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നതുമായ, ആ ഗൃഹനാഥിമാർ അവിടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
കാംതം ഗൃഹേഷു കലഗദ്ഗദഭാഷിതാനാം ഝംകാരനൂപുരരവേണവിരാവിതാനാമ്। തേഷാം കൃശാനുകരമിന്ദുസമാനകാംതം യൈരര്ചിതോസി ഭഗവന്ഭവമോചനസ്ത്വം
സ്വന്തം വീടുകളിൽ, മധുരവും അല്പം തളരുന്ന വാക്കുകളാൽ സംസാരിക്കുകയും, കാൽക്കലികൾ മണിയടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, ഇളം കൊമ്പുപോലും ചന്ദ്രനുപോലും മനോഹരവുമായ സ്ത്രീകൾ, ഭവബന്ധനത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കുന്ന ദൈവമേ, നിന്നെ ഭക്തിയോടെ ആരാധിക്കുന്നു.
ബ്രഹ്മാ ത്വമേവ ഹരിരസ്യനിലോഽനലോസി രുദ്രോംഽതകോസി വരുണോഽസ്യമരാധിപോസി। സോമോസി വായുരസി ഭൂരസി ചേശ്വരോസി യജ്ഞോസി വിത്തപതിരസ്യപരാജിതോസി
നീ തന്നെയാണ് ബ്രഹ്മാവും, ഹരിയും, വായുവും, അഗ്നിയും, നീ തന്നെയാണ് രുദ്രനും, യമനും, വരുണനും, ദേവന്മാരുടെ രാജാവും, നീ തന്നെയാണ് സോമനും, വായുവും, ഭൂമിയും, പരമേശ്വരനും, യജ്ഞവും, ധനത്തിന്റെ അധിപനും, ജയിക്കപ്പെടാത്തവനും.
തേ സപ്തസപ്തിസുരവാഹരണേന മുക്താ ഭൂമാവഥേതി തരസോരുതരംതരീതാഃ। വ്യോമൈതദംതരഹിതം പരിതോ ഹി ഗത്വാ ഗച്ഛംതി ന ശ്രമദം ഹിമനാഗപീമേ
ആഴ്ച്ചു ദേവാസുരന്മാരെ ജയിച്ച് മോചിതരായവർ, ഭൂമിയെ അതിവേഗം കടന്ന്, ആകാശവും എല്ലാ ദിശകളും സഞ്ചരിച്ച്, തണുപ്പോ ചൂടോ അനുഭവിക്കാതെ, ക്ഷീണം അറിയാതെ പോകുന്നു.
ധ്യാനൈകയോഗനിരതാശ്ച സമാധിഭാവാത്ധ്യാത്വാ പദം തവ തുരീയമനംതമൂര്തേ। മുക്താമയാസ്തനുഭൃതോ ന ഭിയാഭിയുക്താസ്തദ്ബ്രഹ്മശാശ്വതമചിംത്യമനാദ്യനംതം
ധ്യാനത്തിലും യോഗത്തിലും ലയിച്ചവരും, അനന്തരൂപനായ ദൈവത്തിന്റെ നാലാം അവസ്ഥയെ ധ്യാനിച്ച്, ഭയമില്ലാതെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു; ആ ശാശ്വതവും അചിന്ത്യവും ആദിയില്ലാത്തതുമായ ബ്രഹ്മം അവർ നേടുന്നു.
ജന്മാദിരോഗരഹിതം പരമം പുരാണമീശം ജരാമരണശോകഭയാതിരിക്തമ്। സ്ഥൂലാനുഭാവനഗണാഗണിതം വിശുദ്ധം വേദാംതവാദിഭിരലം പരിമന്യതേ യത്
ജനനരോഗങ്ങളില്ലാത്ത, പരമവും പുരാതനവുമായ ഈശ്വരൻ, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം, ദുഃഖം, ഭയം എന്നിവയെ അതിജീവിച്ചവൻ, സൂക്ഷ്മവും ഗ്രഹിക്കാനാവാത്തതുമായ ശുദ്ധമായ സത്ത, അതാണ് വേദാന്തജ്ഞർ പരമസത്യമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത്.
ത്വാമഗ്നിപുംജവപുഷം തപസാം നിവാസം യാതാ ദിവം സുചിരകാലമുപാസ്യഭക്താഃ। ഭാനോ സുരാസുരസമൂഹശിരോനിഘൃഷ്ട പാദാരവിംദയുഗലാമലചാരുമൂര്ത്തേ
തപസ്സിന്റെ ആധാരമായ അഗ്നിപോലുള്ള രൂപമുള്ള ദൈവത്തെ ദീർഘകാലം ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചവർ, സ്വർഗത്തിൽ എത്തുന്നു; ദൈവങ്ങളുടെയും അസുരന്മാരുടെയും കിരീടങ്ങൾ擦് നിന്റെ കമലപാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കുന്നു, ഭാസ്കരനേ.
ഭൂതേശഭൂതവരദാ സകൃദവ്യയാത്മന്വ്യോമാട്ടഹാസസവിതര്ഭുവനൈകദീപ। ഋക്സാമമംത്രയജുഷാമധിവാസ നാമ സൃഷ്ടിസ്ഥിതിപ്രലയകാരണലോകപാല
ഭൂതങ്ങളുടെ നാഥനും, സകലഭൂതങ്ങൾക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുന്നവനും, ശാശ്വതാത്മാവും, ആകാശം മുഴുവൻ പകർച്ചവിരൽ ചിരിയുള്ളവനും, ലോകത്തിന് ഏകപ്രകാശവും, ഋക്, സാമ, യജുർവേദങ്ങളിൽ വസിക്കുന്നവനും, സൃഷ്ടി, നില, ലയം എന്നിവയ്ക്കു കാരണം, ലോകപാലകനുമാണ് നീ.
ദീനസ്യ ദേവ കൃപണസ്യ ഭവേഭവേ മേ മഗ്നസ്യ ചാരുദവിചാര മനോരഥാനി। ശശ്വദ്യതീശ്വര ശശീ കരകംകഘോരോത്പാതോ ജരാമരണശോകരുഗാംതരസ്യ
ദൈവമേ, ഓരോ ജന്മത്തിലും, ദു:ഖത്തിലും മായയിലും മുങ്ങിയ എന്റെ മനസ്സിൽ അനവധി ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറയുന്നു; ശാശ്വതനായ ഈശ്വരാ, ചന്ദ്രൻ ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, വൃദ്ധാവസ്ഥ, മരണം, ദുഃഖം, രോഗം തുടങ്ങിയ കഠിനതാപങ്ങൾ നീക്കം ചെയ്യണമേ.
യഃ പ്രാതഃ സായമിദം മധ്യാഹ്നേ വാ പഠേച്ച ദീപ്താംശോഃ। സാലോക്യം യാതി രവേഃ പ്രാപ്നോതി ധര്മാര്ഥകാമാംശ്ച
ആരെങ്കിലും ഈ ശ്ലോകം പ്രഭാതത്തിലും മധ്യാഹ്നത്തിലും സായാഹ്നത്തിലും പാരായണം ചെയ്താൽ, അവൻ സൂര്യന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കും; ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയും ലഭിക്കും.
നിത്യം തസ്മാച്ച സൂര്യാച്ച മനസോഭിഹിതം ച യത്। നമസ്തേ ദേവദേവേശ ഭക്താനാമഭയംകര
അതുകൊണ്ട്, സൂര്യനിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നുമുള്ള എല്ലാ വചനങ്ങൾക്കും, ദേവദേവനായ ഭയമില്ലായ്മ നൽകുന്ന ദൈവമേ, നമസ്കാരം.
സുബ്രഹ്മണ്യ നമസ്തേ തു സര്വദേവനമസ്കൃത। തിഗ്മാംശോ വൈ നമസ്തുഭ്യം ജഗതശ്ചക്ഷുഷേ നമഃ
സുബ്രഹ്മണ്യാ, എല്ലാ ദേവന്മാരും നമസ്കരിക്കുന്നവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം; അതിവേഗം പ്രകാശിക്കുന്നവനേ, ലോകത്തിന് കണ്ണായവനേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.
പ്രഭാകര നമസ്തേസ്തു ഭാനോ ജയ ജഗത്പതേ। അനേന ദനുമുഖ്യേന പീഡിതോഹം ജഗത്പതേ
പ്രഭാകരാ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഭാനു, ജയിക്കണമേ, ലോകപതിയായ ദൈവമേ! ഈ അസുരപ്രധാനൻ എന്നെ ഇവിടെ പീഡിപ്പിക്കുന്നു.
കിം കരോമി കഥം ചൈനം ഘാതയാമി ദിവാകര। സൂര്യ ഉവാച-। ജയ ശൂലേന പാപിഷ്ഠം മായാശതവിശാരദമ്
ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം? എങ്ങനെ ഈവനെ കൊല്ലാം, ദിവാകരാ? സൂര്യൻ പറഞ്ഞു: 'നിന്റെ ത്രിശൂലത്തോടെ, നൂറു മായകളിൽ നിപുണനായ പാപിയെ ജയിക്കൂ'.
ജയം പ്രാപ്നുഹി ദേവേശ ഹത്വാ ശൂലേന ചാംധകമ്। ഗൃഹ്യ ശൂലം തതോ ദൂരമാക്ഷിപ്യ ഹര തേജസാ
ദേവന്മാരുടെ നാഥാ, ത്രിശൂലത്തോടെ അന്ധകനെ കൊല്ലി വിജയം നേടുക; ഹരനേ, ത്രിശൂലം എടുത്ത് ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു, നിന്റെ തേജസ്സോടെ.
തതോന്ധകസ്ത്രിശൂലേനാതാഡയത്പാപകര്മകൃത്। തസ്മിന്യുദ്ധേ തഥാ രുദ്രോ ഹ്യന്ധകേനാഭിപീഡിതഃ
അപ്പോൾ പാപകര്മ്മങ്ങൾ ചെയ്ത അന്ധകൻ ത്രിശൂലത്തിൽ അടി വാങ്ങി; ആ യുദ്ധത്തിൽ അന്ധകൻ രുദ്രനെ ശക്തിയായി ആക്രമിച്ചു.
മുമോച ബാണമുത്യുഗ്രം നാമ്നാ പാശുപതം ഹി യത്। പിനാകമാനമ്യ ദോര്ഭ്യാം പിനാകീ ശംകരഃ സ്വയമ്
അതിനുശേഷം, രുദ്രൻ തന്റെ ഇരുകൈകളും കൂപ്പി പിനാകം നമസ്കരിച്ചു, അതികഠിനമായ പാശുപതം എന്ന അമ്പ് വിട്ടു.
രുദ്രബാണവിനിര്ഭേദാദ്രുധിരാദന്ധകസ്യ തു। അംധകാശ്ച സമുത്പന്നാശ്ശതശോഥ സഹസ്രശഃ
രുദ്രന്റെ അമ്പ് അന്ധകനെ തുളച്ച് രക്തം ഒഴുകി; ആ രക്തത്തിൽ നിന്ന് നൂറുകണക്കിനും ആയിരക്കണക്കിനും അന്ധകർ ജനിച്ചു.
തേഷാം വിദാര്യമാണാനാം രുധിരാദപരേ പുനഃ। ബഭൂവുരംധകാ ഘോരാ യൈര്വ്യാപ്തമഖിലം ജഗത്
അവരെ കീറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അവരുടെ രക്തത്തില് നിന്ന് മറ്റൊരു ഭയങ്കരമായ ഇരുണ്ടത്വം ഉദിച്ചു, അതിനാല് മുഴുവന് ലോകവും ആ അന്ധകാരത്തില് മൂടപ്പെട്ടു.
തം തു മായാവിനം ദൃഷ്ട്വാ ദേവദേവസ്തദാംധകമ്। പാനാര്ഥമംധകസ്യാസ്രം സസൃജേ മാതൃകാസ്തദാ
ആ മായാവിയായ അംധകനെ കണ്ട ദേവദേവന് അപ്പോള് അംധകന്റെ രക്തം കുടിക്കാന് മാതാക്കളെ സൃഷ്ടിച്ചു.