തഥാ പ്രതിഹതാം ശക്തിം ക്രൌംചമസ്ത്രം തഥൈവ ച। മോഹനം ശോഷണം ചൈവ സംതാപനവിലാപനേ
പ്രതിഘാതശക്തി, ക്രൗഞ്ചാസ്ത്രം, മോഹനം, ഉണക്കുന്ന ആയുധം, പീഡനത്തിനും വിലാപത്തിനും ഉള്ള ആയുധങ്ങൾ എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
കംപനം ശാതനം ചൈവ മഹാസ്ത്രം ചൈവ രോധനമ്। കാലമുദ്ഗരമക്ഷോഭ്യം താപനം ച മഹാബലമ്
കമ്പനം, ശാതനം, മഹാസ്ത്രം, തടയുന്ന ആയുധം, അപ്രതിഘാതമായ കാലമുദ്ഗരം, അതിമഹാബലമുള്ള താപനം എന്നിവയും അവൻ ഉപയോഗിച്ചു.
സംവര്തനം മോഹനം ച തഥാ മായാധരം വരമ്। ഗാന്ധര്വമസ്ത്രം ദയിതമസിരത്നം ച നംദകമ്
സംഹാരാസ്ത്രം, മോഹനം, മായാധരമായ ഉത്തമായുധം, ഗാന്ധർവാസ്ത്രം, പ്രിയമായ അസിരത്നം, നന്ദകം എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
പ്രസ്വാപനം പ്രമഥനം വാരുണം ചാസ്ത്രമുത്തമമ്। അസ്ത്രം പാശുപതം ചൈവ യസ്യാ പ്രതിഹതാ ഗതിഃ
ഉറക്കമുണ്ടാക്കുന്ന ആയുധം, ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ആയുധം, ഉത്തമമായ വാരുണാസ്ത്രം, ആരെയും തടയാൻ കഴിയാത്ത പാശുപതാസ്ത്രം എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
ഏതാന്യസ്ത്രാണി ദിവ്യാനി ഹിരണ്യകശിപുസ്തദാ। അസൃജന്നരസിംഹസ്യ ദീപ്തസ്യാഗ്നേരിവാഹുതിമ്
ഹിരണ്യകശിപു ആ ദിവ്യായുധങ്ങൾ എല്ലാം ദീപ്തമായ അഗ്നിയിലേക്ക് ഹോമം ചെയ്യുന്നതുപോലെ നരസിംഹനിലേക്കു വിട്ടയച്ചു.
അസ്ത്രൈഃ പ്രജ്വലിതൈഃ സിംഹമാവൃണോദസുരോത്തമഃ। വിവസ്വാന്ഘര്മസമയേ ഹിമവംതമിവാംശുഭിഃ
ജ്വലിക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് അസുരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ സിംഹനെ ചുറ്റി, വേനൽക്കാലത്ത് സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ഹിമവാനെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ.
സ ഹ്യമര്ഷാനിലോദ്ഭൂതോ ദൈത്യാനാം സൈന്യസാഗരഃ। ക്ഷണേനാപ്ലാവയത്സര്വം മൈനാകമിവ സാഗരഃ
അമർഷം കാറ്റുപോലെ ഉയർത്തിയ ദൈത്യസേനയുടെ സമുദ്രം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എല്ലാം മൈനാകപർവതത്തെ സമുദ്രം മൂടുന്നതുപോലെ മുങ്ങിച്ചു.
പ്രാസൈഃ പാശൈശ്ച ഖഡ്ഗൈശ്ച ഗദാഭിര്മുസലൈസ്തഥാ। വജ്രൈരശനിഭിശ്ചൈവ ബഹുശാഖൈര്മഹാദ്രുമൈഃ
അവർ കുന്തങ്ങൾ, കയറ്റങ്ങൾ, വാളുകൾ, ഗദകൾ, ഉലകൾ, വജ്രങ്ങൾ, മിന്നലുകൾ, നിരവധി കൊമ്പുകളുള്ള വലിയ മരങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.
മുദ്ഗരൈഃ കൂടപാശൈശ്ച ശിലോലൂഖലപര്വതൈഃ। ശതഘ്നീഭിശ്ച ദീപ്താഭിര്ദംഡൈരപി സുദാരുണൈഃ
മുതികൊണ്ടും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളാലും കല്ല് ഉലകളും പർവതങ്ങളും കൊണ്ടും തീപിടിച്ച ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടും ഭയാനകമായ ദണ്ഡങ്ങൾ കൊണ്ടും അവർ ആക്രമിച്ചു.
തേ ദാനവാഃ പാശഗൃഹീതഹസ്താ മഹേംദ്രതുല്യാശനിതുല്യ വേഗാഃ। സമംതതോഭ്യുദ്യതബാഹുകായാഃ സ്ഥിതാഃ സശീര്ഷാ ഇവ നാഗപോതാഃ
പാശം പിടിച്ച കൈകളോടെ, മഹേന്ദ്രനെയും മിന്നലിനെയും പോലെ വേഗമുള്ള ദാനവന്മാർ, ചുറ്റും കൈകളും ശരീരവും ഉയർത്തി, തല ഉയർത്തിയ കുഞ്ഞാനകളെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടു.
സുവര്ണമാലാകുലഭൂഷിതാംഗാഃ സുതീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാകുലവക്ത്രഗര്താഃ। സ്ഫുരത്പ്രഭാസ്തേ ച സശൃംഗദേഹാശ്ചീനാംശുകാ ഭാംതി യഥൈവ ഹംസാഃ
സ്വർണമാലകളും അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച ശരീരങ്ങൾ, മൂക്കിൽ മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ, പ്രകാശം പകർന്ന കൊമ്പുകളും ചൈനാവസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, അവർ ഹംസകളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
സോസൃജദ്ദാനവോ മായാമഗ്നിം വായും സമീരിതമ്। തമിംദ്രസ്തോയദൈഃ സാര്ധം സഹസ്രാക്ഷോ മഹാദ്യുതിഃ
ദാനവൻ മായാമായുള്ള അഗ്നി കാറ്റുകൊണ്ട് പടർന്നു വിടർത്തി; ആയിരം കണ്ണുള്ള മഹാതേജസ്വിയായ ഇന്ദ്രൻ, മേഘദേവന്മാരോടൊപ്പം അതിനെ നേരിട്ടു.
മഹതാ തോയവര്ഷേണ ശമയമാസ പാവകമ്। തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തു മായായാം യുധി ദാനവഃ
വലിയ മഴകൊണ്ട് അഗ്നിയെ അണച്ചു; അങ്ങനെ യുദ്ധത്തിൽ ആ മായാജാലം തകർത്തപ്പോൾ, ദാനവൻ
അസൃജദ്ഘോരസംകാശം തമസ്തീവ്രം സമംതതഃ। തമസാ സംവൃതേ ലോകേ ദൈത്യേഷ്വാത്തായുധേഷു ച
ഭയാനകവും ശക്തിയുള്ളതുമായ ഇരുണ്ടത്വം എല്ലാടും പടർത്തി; ലോകം ആ അന്ധകാരത്തിൽ മൂടിയപ്പോൾ, ദൈത്യന്മാർ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.
സ്വതേജസാ പരിവൃതോ ദിവാകര ഇവോദ്ഗതഃ। ത്രിശിഖാം ഭ്രുകുടീമസ്യ ദദൃശുര്ദാനവാ രണേ
സ്വന്തം പ്രകാശത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെ, യുദ്ധത്തിൽ ദാനവന്മാർ അവന്റെ മൂന്നു മടികൾ ഉള്ള കണികൂടിയ ഭ്രൂകൂട്ടം കണ്ടു.
ലലാടസ്ഥാം ത്രികൂടസ്ഥാം ഗംഗാം ത്രിപഥഗാമിവ। തതഃ സര്വാസു മായാസു ഹതാസു ദിതിനംദനാഃ
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ, മൂന്നു കൂറ്റൻ പർവതങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഗംഗയെപ്പോലെ, ത്രിപഥഗാമിനിയായ നദി ഒഴുകി; അപ്പോൾ, അവരുടെ എല്ലാ മായാജാലങ്ങളും തകർന്ന്, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ
ഹിരണ്യകശിപും ദൈത്യാ വിഷണ്ണാശ്ശരണം യയുഃ। തതഃ പ്രജ്വലിതഃ ക്രോധാത്പ്രദഹന്നിവ തേജസാ
ദൈത്യന്മാർ നിരാശരായി ഹിരണ്യകശിപുവിനോട് അഭയം തേടി; അതിനുശേഷം, കോപത്തിൽ ജ്വലിച്ച അവൻ തന്റെ തേജസ്സിൽ ദഹിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തസ്മിന്ക്രുദ്ധേ തു ദൈത്യേംദ്രേ തമോഭൂതമഭൂജ്ജഗത്। ആവഹഃ പ്രവഹശ്ചൈവ വിവഹോഥ സമീരണഃ
ആ ദൈത്യാധിപൻ കോപിതനാകുമ്പോൾ, ലോകം ഇരുണ്ടത്വത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു; ആവഹൻ, പ്രവഹൻ, വിവഹൻ, സമീരണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാറ്റുകൾ
പരാവഹസ്സംവഹശ്ച ഉദ്വഹശ്ച മഹാബലഃ। തഥാ പരിവഹഃ ശ്രീമാനുത്പാതഭയശംസിനഃ
പരാവഹൻ, സംവഹൻ, ഉദ്വഹൻ, അതിവലിയ ശക്തിയുള്ളവരും, അതുപോലെ പരിവഹൻ, മഹത്വമുള്ളവനും, ദുരന്തം സൂചിപ്പിക്കുന്നവരും
ഇത്യേവം ക്ഷുഭിതാഃ സപ്ത മരുതോ ഗഗനേചരാഃ। യേ ഗ്രഹാസ്സര്വലോകസ്യ ക്ഷയേ പ്രാദുര്ഭവംതി ഹി
ഇങ്ങനെ ആഴത്തിൽ കുലുങ്ങിയ ഏഴു മരുതുകൾ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചു; ഇവയാണ് എല്ലാ ലോകങ്ങൾ നശിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഗ്രഹങ്ങൾ.
തേ സര്വേ ഗഗനേ ഹൃഷ്ടാവ്യചരംശ്ച യഥാസുഖമ്। അയോഗതശ്ചാപ്യചരദ്യോഗം നിശി നിശാചരഃ
അവരൊക്കെയും ആകാശത്ത് സന്തോഷത്തോടെ ഇഷ്ടംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു; രാത്രിയിൽ നിശാചാരിയും തന്റെ യോഗം നടത്തി.
സഗ്രഹഃ സഹ നക്ഷത്രൈസ്താരാപതിരരിംദമ। വിവര്ണതാം ച ഭഗവാന്ഗതോ ദിവി ദിവാകരഃ
ഗ്രഹങ്ങളോടും നക്ഷത്രങ്ങളോടും കൂടെ, താരാപതിയും, ശത്രുനാശകനായവനേ, ആകാശത്തിലെ സൂര്യൻ നിറം മാറി.
കൃഷ്ണഃ കബംധശ്ച തദാ ലക്ഷ്യതേ സുമഹാന്ദിവി। അസൃജച്ചാസിതാം സൂര്യോ ധൂമവത്താം വിഭാവസുഃ
അപ്പോൾ, ആകാശത്ത് വലിയ കറുത്ത തലരഹിതമായ ശരീരം കാണപ്പെട്ടു; സൂര്യൻ കറുത്ത, പുകപോലെയുള്ള പ്രകാശം ഉണർത്തി.
ഗഗനസ്ഥശ്ച ഭഗവാനഭീക്ഷ്ണം പരിവിഷ്യതേ। സപ്തധൂമനിഭാ ഘോരാഃ സൂര്യാദി വിസമുത്ഥിതാഃ
ഭഗവാൻ ആകാശത്ത് നിലകൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റപ്പെട്ടു; സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഏഴു പുകത്തൂണുകളെപ്പോലെയുള്ള ഭയാനകമായ രൂപങ്ങൾ ഉയർന്നു.
സോമസ്യ ഗഗനസ്ഥസ്യ ഗ്രഹാസ്തിഷ്ഠംതി ശൃംങ്ഗഗാഃ। വാമേ ച ദക്ഷിണേ ചൈവ സ്ഥിതൌ ശുക്രബൃഹസ്പതീ
ആകാശത്തിലെ ചന്ദ്രനോടൊപ്പം ഗ്രഹങ്ങൾ കൊമ്പുകളിൽ നിലകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇടത്തും വലത്തും ശുക്രനും ബൃഹസ്പതിയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.
ശനൈശ്ചരോ ലോഹിതാംഗോ ലോഹിതാംഗസമദ്യുതിഃ। സമം സമധിരോഹംത സര്വേ വൈ ഗഗനേചരാഃ
ശനിശ്ചരനും ചുവന്ന നിറവും ചുവന്ന ഗ്രഹമായ അങ്കാരനുപോലെയുള്ള പ്രകാശവും ഉള്ളവനായി, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന എല്ലാ ഗ്രഹങ്ങളോടും കൂടെ ഒരുപോലെ ഉയർന്നു.
ശൃംഗാണി ശനകൈര്ഘോരാ യുഗാംതാ വര്ത്തന ഗ്രഹാഃ। ചംദ്രമാശ്ച സനക്ഷത്രോ ഗ്രഹൈഃ സഹ തമോനുദഃ
കൊമ്പുകൾ ഭയാനകവും മന്ദഗതിയിലും കാലാവസാനത്തിലെ ഗ്രഹങ്ങൾപോലെയാണ്. നക്ഷത്രങ്ങളോടുകൂടിയ ചന്ദ്രൻ ഗ്രഹങ്ങളുമായി ചേർന്ന് ഇരുണ്ടതെല്ലാം നീക്കുന്നു.
ചരാചരവിനാശായ രോഹിണീം നാഭ്യനംദത। ഗൃഹീതോ രാഹുണാ ചന്ദ്ര ഉല്കാഭിരഭിഹന്യതേ
ചലിക്കുന്നവയും അചലങ്ങളായ ജീവജാലങ്ങളുടെയും നാശത്തിനായി രോഹിണി സന്തോഷിച്ചില്ല; ചന്ദ്രൻ രാഹുവിന്റെ പിടിയിലായി, ഉല്കകളാൽ അടിക്കപ്പെട്ടു.
ഉല്കാഃ പ്രജ്വലിതാശ്ചംദ്രേ വ്യചരംത യഥാസുഖമ്। ദേവാനാമധിപോ ദേവഃ സോപ്യവര്ഷത ശോണിതമ്
പ്രജ്വലിച്ച ഉല്കകൾ ചന്ദ്രനിൽ സ്വേച്ഛയോടെ സഞ്ചരിച്ചു; ദേവന്മാരുടെ അധിപനായ ദൈവം രക്തം മഴയായി പെയ്യിച്ചു.
അപതദ്ഗഗനാദുല്കാ വിദ്യുദ്രൂപാ മഹാസ്വനാ। അകാലേ ച ദ്രുമാസ്സര്വേ പുഷ്പ്യംതി ച ഫലംതി ച
ആകാശത്തിൽ നിന്ന് മിന്നൽപോലും വലിയ ശബ്ദമുള്ളതുമായ ഒരു ഉല്ക വീണു; എല്ലാം വൃക്ഷങ്ങളും സമയമല്ലാതെ പൂക്കളും പഴങ്ങളും കായ്ച്ചു.