സനത്കുമാരശ്ച മഹാനുഭാവോ വിശ്വേ ച ദേവാ ൠഷയശ്ച സര്വേ। ക്രോധശ്ച കാമശ്ച തഥൈവ ഹര്ഷോ ദര്പശ്ച മോഹഃ പിതരശ്ച സര്വേ
മഹാശക്തനായ സനത്കുമാരനും, വിശ്വദേവന്മാരും, എല്ലാ ഋഷികളും, കോപം, കാമം, സന്തോഷം, അഹങ്കാരം, മോഹം, എല്ലാ പിതാക്കളും ഇവിടെയുണ്ട്.
പ്രഹ്ലാദസ്യ വചഃ ശ്രുത്വാ ഹിരണ്യകശിപുഃ പ്രഭുഃ। ഉവാച ദാനവാന്സര്വാന്ഗണാംശ്ച സഗണാധിപഃ
പ്രഹ്ലാദന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ശേഷം, ഹിരണ്യകശിപു എന്ന പ്രഭു എല്ലാ ദാനവന്മാരോടും അവരുടെ നേതാക്കളോടും സംസാരിച്ചു.
മൃഗേംദ്രോ ഗൃഹ്യതാമേഷ അപൂര്വാം തനുമാസ്ഥിതഃ। യദി വാ സംശയഃ കശ്ചിദ്വധ്യതാം വനഗോചരഃ
ഈ അപൂർവരൂപം ധരിച്ച മൃഗരാജനെ പിടിക്കൂ. അല്ലെങ്കിൽ സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ, ഈ കാട്ടുവാസിയെ കൊല്ലൂ.
തേ ദാനവഗണാസ്സര്വേ മൃഗേംദ്രം ഭീമവിക്രമമ്। പരിക്ഷിപംതോ മുദിതാസ്ത്രാസയാമാസുരോജസാ
ആ ദാനവസംഘങ്ങൾ സന്തോഷത്തോടെ ഭയങ്കരവീര്യശാലിയായ മൃഗരാജനെ ചുറ്റി, അവരുടെ ശക്തിയാൽ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങി.
സിംഹനാദം വിമുച്യാഥ നരസിംഹോ മഹാബലഃ। ബഭംജ താം സഭാം സര്വാം വ്യാദിതാസ്യ ഇവാംതകഃ
അപ്പോൾ മഹാബലശാലിയായ നരസിംഹൻ സിംഹനാദം മുഴക്കി, വായ് വലിച്ചുതുറന്ന് മരണൻപോലെ ആ സഭ മുഴുവൻ തകർത്തു.
സഭായാം ഭജ്യമാനായാം ഹിരണ്യകശിപുഃ സ്വയമ്। ചിക്ഷേപാസ്ത്രാണി സിംഹസ്യ രോഷവ്യാകുലലോചനഃ1.45.
സഭ തകർന്നുപോകുമ്പോൾ, ഹിരണ്യകശിപു സ്വയം ക്രോധത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് സിംഹനിലേക്കു ആയുധങ്ങൾ എറിഞ്ഞു.
സര്വാസ്ത്രാണാമഥ ശ്രേഷ്ഠം ദംഡമസ്ത്രം സുദാരുണമ്। കാലചക്രം തഥാ ഘോരം വിഷ്ണുചക്രം തഥാപരം
എല്ലാ ആയുധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും ഭയങ്കരമായ ദണ്ഡാസ്ത്രം, ഭയാനകമായ കാലചക്രം, വിഷ്ണുചക്രം എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
പൈതാമഹം മഹാത്യുഗ്രം ത്രൈലോക്യനിര്മിതം മഹത്। വിചിത്രാമശനിം ചൈവ ശുഷ്കാദ്രം ചാശനിദ്വയമ്
മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കായി സൃഷ്ടിച്ച അതി ഭയങ്കരമായ പൈതാമഹാസ്ത്രം, അത്ഭുതകരമായ വജ്രം, ഉണങ്ങിയതും ഈരപ്പെട്ടതുമായ രണ്ട് വജ്രങ്ങൾ എന്നിവയും അവൻ ഉപയോഗിച്ചു.
രൌദ്രം തഥോഗ്രശൂലം ച കംകാലം മുസലം തഥാ। അസ്ത്രം ബ്രഹ്മശിരശ്ചൈവ ബ്രാഹ്മമസ്ത്രം തഥൈവ ച
രൗദ്രാസ്ത്രം, ഭയങ്കരമായ കുന്തം, കങ്കാലം, ഗദ, ബ്രഹ്മശിരസ്സായുധം, ബ്രാഹ്മാസ്ത്രം എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
നാരായണാസ്ത്രമൈംദ്രം ച ആഗ്നേയം ശൈശിരം തഥാ। വായവ്യം മഥനം ചൈവ കപാലമഥ കിംകരമ്
നാരായണാസ്ത്രം, ഇന്ദ്രാസ്ത്രം, അഗ്നിയാസ്ത്രം, തണുത്ത ആയുധം, വായുവാസ്ത്രം, മഥനം, കപാലം, കിംകരം എന്നിവയും അവൻ ഉപയോഗിച്ചു.
തഥാ പ്രതിഹതാം ശക്തിം ക്രൌംചമസ്ത്രം തഥൈവ ച। മോഹനം ശോഷണം ചൈവ സംതാപനവിലാപനേ
പ്രതിഘാതശക്തി, ക്രൗഞ്ചാസ്ത്രം, മോഹനം, ഉണക്കുന്ന ആയുധം, പീഡനത്തിനും വിലാപത്തിനും ഉള്ള ആയുധങ്ങൾ എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
കംപനം ശാതനം ചൈവ മഹാസ്ത്രം ചൈവ രോധനമ്। കാലമുദ്ഗരമക്ഷോഭ്യം താപനം ച മഹാബലമ്
കമ്പനം, ശാതനം, മഹാസ്ത്രം, തടയുന്ന ആയുധം, അപ്രതിഘാതമായ കാലമുദ്ഗരം, അതിമഹാബലമുള്ള താപനം എന്നിവയും അവൻ ഉപയോഗിച്ചു.
സംവര്തനം മോഹനം ച തഥാ മായാധരം വരമ്। ഗാന്ധര്വമസ്ത്രം ദയിതമസിരത്നം ച നംദകമ്
സംഹാരാസ്ത്രം, മോഹനം, മായാധരമായ ഉത്തമായുധം, ഗാന്ധർവാസ്ത്രം, പ്രിയമായ അസിരത്നം, നന്ദകം എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
പ്രസ്വാപനം പ്രമഥനം വാരുണം ചാസ്ത്രമുത്തമമ്। അസ്ത്രം പാശുപതം ചൈവ യസ്യാ പ്രതിഹതാ ഗതിഃ
ഉറക്കമുണ്ടാക്കുന്ന ആയുധം, ഭ്രമിപ്പിക്കുന്ന ആയുധം, ഉത്തമമായ വാരുണാസ്ത്രം, ആരെയും തടയാൻ കഴിയാത്ത പാശുപതാസ്ത്രം എന്നിവയും അവൻ പ്രയോഗിച്ചു.
ഏതാന്യസ്ത്രാണി ദിവ്യാനി ഹിരണ്യകശിപുസ്തദാ। അസൃജന്നരസിംഹസ്യ ദീപ്തസ്യാഗ്നേരിവാഹുതിമ്
ഹിരണ്യകശിപു ആ ദിവ്യായുധങ്ങൾ എല്ലാം ദീപ്തമായ അഗ്നിയിലേക്ക് ഹോമം ചെയ്യുന്നതുപോലെ നരസിംഹനിലേക്കു വിട്ടയച്ചു.
അസ്ത്രൈഃ പ്രജ്വലിതൈഃ സിംഹമാവൃണോദസുരോത്തമഃ। വിവസ്വാന്ഘര്മസമയേ ഹിമവംതമിവാംശുഭിഃ
ജ്വലിക്കുന്ന ആയുധങ്ങൾകൊണ്ട് അസുരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവൻ സിംഹനെ ചുറ്റി, വേനൽക്കാലത്ത് സൂര്യൻ തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് ഹിമവാനെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ.
സ ഹ്യമര്ഷാനിലോദ്ഭൂതോ ദൈത്യാനാം സൈന്യസാഗരഃ। ക്ഷണേനാപ്ലാവയത്സര്വം മൈനാകമിവ സാഗരഃ
അമർഷം കാറ്റുപോലെ ഉയർത്തിയ ദൈത്യസേനയുടെ സമുദ്രം, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് എല്ലാം മൈനാകപർവതത്തെ സമുദ്രം മൂടുന്നതുപോലെ മുങ്ങിച്ചു.
പ്രാസൈഃ പാശൈശ്ച ഖഡ്ഗൈശ്ച ഗദാഭിര്മുസലൈസ്തഥാ। വജ്രൈരശനിഭിശ്ചൈവ ബഹുശാഖൈര്മഹാദ്രുമൈഃ
അവർ കുന്തങ്ങൾ, കയറ്റങ്ങൾ, വാളുകൾ, ഗദകൾ, ഉലകൾ, വജ്രങ്ങൾ, മിന്നലുകൾ, നിരവധി കൊമ്പുകളുള്ള വലിയ മരങ്ങൾ എന്നിവയുമായി ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.
മുദ്ഗരൈഃ കൂടപാശൈശ്ച ശിലോലൂഖലപര്വതൈഃ। ശതഘ്നീഭിശ്ച ദീപ്താഭിര്ദംഡൈരപി സുദാരുണൈഃ
മുതികൊണ്ടും ഇരുമ്പ് ദണ്ഡുകളാലും കല്ല് ഉലകളും പർവതങ്ങളും കൊണ്ടും തീപിടിച്ച ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടും ഭയാനകമായ ദണ്ഡങ്ങൾ കൊണ്ടും അവർ ആക്രമിച്ചു.
തേ ദാനവാഃ പാശഗൃഹീതഹസ്താ മഹേംദ്രതുല്യാശനിതുല്യ വേഗാഃ। സമംതതോഭ്യുദ്യതബാഹുകായാഃ സ്ഥിതാഃ സശീര്ഷാ ഇവ നാഗപോതാഃ
പാശം പിടിച്ച കൈകളോടെ, മഹേന്ദ്രനെയും മിന്നലിനെയും പോലെ വേഗമുള്ള ദാനവന്മാർ, ചുറ്റും കൈകളും ശരീരവും ഉയർത്തി, തല ഉയർത്തിയ കുഞ്ഞാനകളെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടു.
സുവര്ണമാലാകുലഭൂഷിതാംഗാഃ സുതീക്ഷ്ണദംഷ്ട്രാകുലവക്ത്രഗര്താഃ। സ്ഫുരത്പ്രഭാസ്തേ ച സശൃംഗദേഹാശ്ചീനാംശുകാ ഭാംതി യഥൈവ ഹംസാഃ
സ്വർണമാലകളും അലങ്കാരങ്ങളും ധരിച്ച ശരീരങ്ങൾ, മൂക്കിൽ മൂർച്ചയുള്ള പല്ലുകൾ, പ്രകാശം പകർന്ന കൊമ്പുകളും ചൈനാവസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, അവർ ഹംസകളെപ്പോലെ തിളങ്ങി.
സോസൃജദ്ദാനവോ മായാമഗ്നിം വായും സമീരിതമ്। തമിംദ്രസ്തോയദൈഃ സാര്ധം സഹസ്രാക്ഷോ മഹാദ്യുതിഃ
ദാനവൻ മായാമായുള്ള അഗ്നി കാറ്റുകൊണ്ട് പടർന്നു വിടർത്തി; ആയിരം കണ്ണുള്ള മഹാതേജസ്വിയായ ഇന്ദ്രൻ, മേഘദേവന്മാരോടൊപ്പം അതിനെ നേരിട്ടു.
മഹതാ തോയവര്ഷേണ ശമയമാസ പാവകമ്। തസ്യാം പ്രതിഹതായാം തു മായായാം യുധി ദാനവഃ
വലിയ മഴകൊണ്ട് അഗ്നിയെ അണച്ചു; അങ്ങനെ യുദ്ധത്തിൽ ആ മായാജാലം തകർത്തപ്പോൾ, ദാനവൻ
അസൃജദ്ഘോരസംകാശം തമസ്തീവ്രം സമംതതഃ। തമസാ സംവൃതേ ലോകേ ദൈത്യേഷ്വാത്തായുധേഷു ച
ഭയാനകവും ശക്തിയുള്ളതുമായ ഇരുണ്ടത്വം എല്ലാടും പടർത്തി; ലോകം ആ അന്ധകാരത്തിൽ മൂടിയപ്പോൾ, ദൈത്യന്മാർ ആയുധങ്ങൾ എടുത്തു.
സ്വതേജസാ പരിവൃതോ ദിവാകര ഇവോദ്ഗതഃ। ത്രിശിഖാം ഭ്രുകുടീമസ്യ ദദൃശുര്ദാനവാ രണേ
സ്വന്തം പ്രകാശത്തിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, ഉദിച്ച സൂര്യനെപ്പോലെ, യുദ്ധത്തിൽ ദാനവന്മാർ അവന്റെ മൂന്നു മടികൾ ഉള്ള കണികൂടിയ ഭ്രൂകൂട്ടം കണ്ടു.
ലലാടസ്ഥാം ത്രികൂടസ്ഥാം ഗംഗാം ത്രിപഥഗാമിവ। തതഃ സര്വാസു മായാസു ഹതാസു ദിതിനംദനാഃ
അവന്റെ നെറ്റിയിൽ, മൂന്നു കൂറ്റൻ പർവതങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഗംഗയെപ്പോലെ, ത്രിപഥഗാമിനിയായ നദി ഒഴുകി; അപ്പോൾ, അവരുടെ എല്ലാ മായാജാലങ്ങളും തകർന്ന്, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ
ഹിരണ്യകശിപും ദൈത്യാ വിഷണ്ണാശ്ശരണം യയുഃ। തതഃ പ്രജ്വലിതഃ ക്രോധാത്പ്രദഹന്നിവ തേജസാ
ദൈത്യന്മാർ നിരാശരായി ഹിരണ്യകശിപുവിനോട് അഭയം തേടി; അതിനുശേഷം, കോപത്തിൽ ജ്വലിച്ച അവൻ തന്റെ തേജസ്സിൽ ദഹിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.
തസ്മിന്ക്രുദ്ധേ തു ദൈത്യേംദ്രേ തമോഭൂതമഭൂജ്ജഗത്। ആവഹഃ പ്രവഹശ്ചൈവ വിവഹോഥ സമീരണഃ
ആ ദൈത്യാധിപൻ കോപിതനാകുമ്പോൾ, ലോകം ഇരുണ്ടത്വത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടു; ആവഹൻ, പ്രവഹൻ, വിവഹൻ, സമീരണം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാറ്റുകൾ
പരാവഹസ്സംവഹശ്ച ഉദ്വഹശ്ച മഹാബലഃ। തഥാ പരിവഹഃ ശ്രീമാനുത്പാതഭയശംസിനഃ
പരാവഹൻ, സംവഹൻ, ഉദ്വഹൻ, അതിവലിയ ശക്തിയുള്ളവരും, അതുപോലെ പരിവഹൻ, മഹത്വമുള്ളവനും, ദുരന്തം സൂചിപ്പിക്കുന്നവരും
ഇത്യേവം ക്ഷുഭിതാഃ സപ്ത മരുതോ ഗഗനേചരാഃ। യേ ഗ്രഹാസ്സര്വലോകസ്യ ക്ഷയേ പ്രാദുര്ഭവംതി ഹി
ഇങ്ങനെ ആഴത്തിൽ കുലുങ്ങിയ ഏഴു മരുതുകൾ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചു; ഇവയാണ് എല്ലാ ലോകങ്ങൾ നശിക്കുമ്പോൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന ഗ്രഹങ്ങൾ.