ശൃണു താരക ശാസ്ത്രാര്ഥ ഇഹ നൈവ നിരൂപ്യതേ। ശസ്ത്രൈരര്ഥാ ന ദൃശ്യംതേ സമരേ നിര്ഭരം ഭയേ
'താരക, ഇവിടെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അര്ത്ഥം തീരുമാനിക്കേണ്ടതല്ല; യുദ്ധഭൂമിയില് ആയുധങ്ങളാല് അര്ത്ഥങ്ങള് കാണാനാവില്ല, പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ ഭയത്തിനിടയില്.'
ശിശുത്വം മാവമംസ്ഥാ മേ ശിശുഃ കഷ്ടോ ഭുജംഗമഃ। ദുഷ്പ്രേക്ഷോ ഭാസ്കരോ ബാലസ്തഥാഹം ദുര്ജയഃ ശിശുഃ
'എന്റെ ബാല്യത്തെ ചെറുതാക്കി കാണരുത്; ഒരു കുട്ടി പാമ്പ് പോലും ഭയാനകമാണ്, സൂര്യന് ചെറുപ്പമായാലും നോക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, അതുപോലെ ഞാനും ബാലനാണെങ്കിലും ജയിക്കാന് കഴിയാത്തവനാണ്.'
അല്പാക്ഷരോ ന മംത്രഃ കിം സസ്ഫുരോ ദൈത്യ ദൃശ്യതേ। കുമാരേ പ്രോക്തവത്യേവം ദൈത്യശ്ചിക്ഷേപ മുദ്ഗരം
'മന്ത്രം കുറച്ച് അക്ഷരങ്ങള് മാത്രമായാലും, ദാനവനേ, അതിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് കാണാം.' ബാലന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ദാനവന് ഒരു മുദ്ഗരം എറിയുകയായിരുന്നു.
കുമാരസ്തം നിരാസോഗ്രം ചക്രേണാമോഘവര്ചസാ। തതശ്ചിക്ഷേപ ദൈത്യേംദ്രോ ഭിംദിപാലമയോമയം
ബാലന് തന്റെ അപ്രതിഹതമായ തേജസ്സോടെ ആ ഭയാനകമായ ആയുധം ചക്രംകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു; അതിന് ശേഷം ദാനവാധിപന് ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള ഒരു വലിയ ദണ്ഡം എറിഞ്ഞു.
കരേണ തം ച ജഗ്രാഹ കാര്തികേയോമരാരിഹാ। ഗദാം മുമോച ദൈത്യായ സമുത്ഥായ ഖരസ്വനാമ്
ദേവശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന കാര്ത്തികേയന് അതിനെ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ്, ഉരുള്ക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു ഭയാനകമായ ഗദ അവന് ദാനവന് നേരെ എറിഞ്ഞു.
തയാ ഹതസ്തതോ ദൈത്യശ്ചകമ്പേചലരാഡിവ। മേനേ ച ദുര്ജയം ദൈത്യസ്തദാബാലം സുദുഃസഹം
അത് കൊണ്ട് അടിയേറ്റ്, ദാനവന് പര്വ്വതാധിപനെപ്പോലെ വിറച്ചു; അപ്പോള് ദാനവന് ബാലനെ യഥാര്ത്ഥത്തില് ജയിക്കാന് കഴിയാത്തവനും അത്യന്തം ഭയാനകവുമാണെന്ന് കരുതി.
ചിംതയാമാസ ബുദ്ധ്യാ വൈ പ്രാപ്തഃ കാലോ ന സംശയഃ। കംപിതം ച സമാലോക്യ കാലനേമി പുരോഗമാഃ
അവന് മനസ്സില് ചിന്തിച്ചു: 'നിശ്ചയം, എന്റെ വിധിയിലുള്ള സമയമെത്തിയിരിക്കുന്നു.' അവന്റെ വിറച്ച നില കണ്ടു, കാലനേമിയെ മുന്നിലാക്കിയവരും—
സര്വേ ദേത്യൈശ്വരാ ജഘ്നുഃ കുമാരം രണദാരുണം। സ തൈഃ പ്രഹാരൈരസ്പൃഷ്ടസ്തഥാ ക്ലൈശൈര്മഹാദ്യുതിഃ1.44.
എല്ലാ ദാനവാധിപന്മാരും ആ ഭയാനകമായ യുദ്ധത്തില് ബാലനെ ആക്രമിച്ചു; എന്നാല് അവരുടെ പ്രഹാരങ്ങളും പീഡനങ്ങളും ആ മഹാതേജസ്വിയെ ഒന്നും ബാധിച്ചില്ല.
സ ബാലോ ബലിഭിര്വേഗൈരയുധ്യദ്ദാനവൈ രണേ। രണശൌണ്ഡാശ്ച ദൈത്യേംദ്രാ പുഃനര്ജഘ്നുഃ ശിലീമുഖൈഃ
ആ ബാലന് ശക്തിയുള്ള ദാനവന്മാരെ അതിവേഗം യുദ്ധത്തില് നേരിട്ടു; യുദ്ധവിദഗ്ധരായ ദാനവാധിപന്മാര് വീണ്ടും അവനെ അമ്പുകള് കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
കുമാരം സമരേ ദൈത്യാ ബലിനോ ദേവകംടകാഃ। കുമാരസ്യ വ്യഥാ നാഭൂദ്ദൈത്യാസ്ത്രനിഹതസ്യ തു
ദേവന്മാര്ക്ക് ശത്രുക്കളായ ശക്തിയുള്ള ദാനവന്മാര് യുദ്ധത്തില് ബാലനെ ആക്രമിച്ചു; പക്ഷേ, ദാനവരുടെ ആയുധങ്ങള് കൊണ്ടു ബാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും ബാലന് ദുഃഖം അനുഭവിച്ചില്ല.
പ്രാണാംതകരണം ജാതം ദേവാനാം ദാനവാ ഹവം। ദേവാന്നിപീഡിതാന്ദൃഷ്ട്വാ കുമാരഃ കോപമാവിശത്
അസുരന്മാരുടെ യാഗം മൂലം ദേവന്മാർക്ക് മഹാ അപകടം സംഭവിച്ചു; ദേവന്മാർ ദുരിതത്തിൽ ആകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കുമാരൻ ക്രോധത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
തതോസ്ത്രൈര്ദാരയാമാസ ദാനാവാനാമനീകിനീമ്। തൈരസ്ത്രൈര്നിഷ്പ്രതീകാരൈസ്താഡിതാസ്സുരകംടകാഃ
അപ്പോൾ കുമാരൻ തന്റെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് അസുരസേനയെ തകർത്തു; അതിനാൽ ദേവന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചവരെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാതെ തോൽപ്പിച്ചു.
കാലനേമിമുഖാഃ സര്വേ രണേ ഹ്യാസന്പരാങ്മുഖാഃ। വിദ്രുതേഷു ച ദൈത്യേഷു പ്രഹതേഷു സമംതതഃ
കാലനെമി മുതലായ എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങി; ദൈത്യന്മാർ എല്ലായിടത്തും ഓടി രക്ഷപ്പെടുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
കിന്നരോദ്ഗാരഗീതൈശ്ച ഹാസ്യസന്യസ്തചേതനഃ। ജഘ്നേ കുമാരം ഗദയാ നിഷ്ടപ്തകനകത്വിഷാ
കിന്നരന്മാരുടെ ഗാനം, ചിരിയുടെ മുഴക്കം എന്നിവയിൽ മനസ്സു വിച്ഛേദിച്ചവനായി, കുമാരൻ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഗദയാൽ പ്രഹരിച്ചു.
ശരൈര്മയൂരം ചിത്രൈശ്ച ചകാര വിമുഖം രണേ। ദൃഷ്ട്വാ പരാഡ്മുഖോ ദേവോ മുക്തരക്തം സ്വവാഹനമ്
വിവിധ നിറങ്ങളുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ മായൂരവാഹനത്തെ പിൻതിരിപ്പിച്ചു; തന്റെ വാഹനം രക്തം ഒഴുകി തിരിഞ്ഞുപോകുന്നത് കണ്ട ദേവൻ...
ജഗ്രാഹ ശക്തിം വിമലാം രണേ കനകഭൂഷണാമ്। ബാഹുനാ ഹേമകേയൂര രുചിരേണ ഷഡാനനഃ
യുദ്ധത്തിൽ, ആറുമുഖൻ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച നിർമ്മലമായ ഒരു ശൂലം തന്റെ സ്വർണ്ണകങ്കണത്താൽ തിളങ്ങുന്ന ഭുജത്തിൽ പിടിച്ചു.
തതോബ്രവീന്മഹാസേനസ്താരകം ദാനവാധിപമ്। തിഷ്ഠതിഷ്ഠ സുദുര്ബുദ്ധേ യമലോകം വിലോകയ
അപ്പോൾ മഹാസേനൻ ദാനവാധിപനായ താരകനെ പറഞ്ഞു: 'നില്ക്കു, നില്ക്കു, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനേ! യമലോകം കാണുക.'
ഹതോ ഹ്യസി മയാ ശക്ത്യാ സ്മര സ്വം ദൈത്യചേഷ്ടിതമ്। ഇത്യുക്ത്വാ തു തതഃ ശക്തിം മുമോച ദിതിജം പ്രതി
'ഈ ശൂലം കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലുന്നു; ദൈത്യനായി ചെയ്ത പാപങ്ങൾ ഓർക്കുക.' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദിതിയുടെ പുത്രനിലേക്കു ശൂലം എറിഞ്ഞു.
സാ കുമാരഭുജോത്സൃഷ്ടാ തത്കേയൂരരവാനുഗാ। ബിഭേദ ദൈത്യഹൃദയം വജ്രശൈലേംദ്രകര്കശമ്
കുമാരന്റെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് കങ്കണത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട ആ ശൂലം, വജ്രം പോലെയും മലപോലെയും കഠിനമായ ദൈത്യന്റെ ഹൃദയം തുളച്ചു.
ഗതാസുഃ സ പപാതോര്വ്യാം പ്രലയേ ഭൂധരോ യഥാ। വികീര്ണമകുടോഷ്ണീഷോ വിസ്രസ്താഖിലഭൂഷണഃ
പ്രാണൻ വിട്ട്, അവൻ പ്രളയത്തിൽ മലപൊലെയായി ഭൂമിയിൽ വീണു; കിരീടവും ഉഷ്ണീഷവും ചിതറുകയും, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും വീണുപോയി.
തസ്മിന്വിനിഹതേ ദൈത്യേ ദാനവാനാം ധുരംധരേ। നാഭൂത്കശ്ചിത്തദാ ദുഃഖീ നരകേഷ്വപി പാപകൃത്
അസുരന്മാരുടെ ഭാരവാഹിയായ ആ ദൈത്യൻ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ, അപ്പോൾ ആരും ദുഃഖിച്ചില്ല; നരകത്തിൽ പോലും പാപികൾക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടായില്ല.
സ്തുവംതഃ ഷണ്മുഖം ദേവാഃ പ്രാക്രീഡന്നാഗതസ്മിതാഃ। ജഗ്മുഃ സ്വാനേവ ഭുവനാന്നിരസ്യാസംസ്തഥോത്സുകാഃ
ദേവന്മാർ ആറുമുഖനെ സ്തുതിച്ച് സന്തോഷത്തോടെ കളിച്ചു; അവർ ആകാംക്ഷയോടെ തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി.
ദദുശ്ചാപി വരം സര്വേ ദേവാശ്ച ഷണ്മുഖം പ്രതി। തുഷ്ടാഃ സംപ്രാപ്തസര്വാര്ഥാസ്സഹസിദ്ധൈസ്തപോധനൈഃ
സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ ദേവന്മാരും താപശക്തിയുള്ള സിദ്ധന്മാരോടൊപ്പം ആറുമുഖനു വരം നൽകി; അവർ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടിയിരുന്നു.
ദേവാ ഊചുഃ। യഃ പഠേത്സ്കംദസംബംധാം കഥാമേതാം മഹാമതിഃ। ശൃണുയാച്ഛ്രാവയേദ്വാപി സ ഭവേത്കീര്തിമാന്നരഃ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ആരും, മഹാബുദ്ധിയുള്ളവൻ, ഈ സ്കന്ദന്റെ കഥ പാരായണം ചെയ്താലോ, കേട്ടാലോ, മറ്റുള്ളവർക്ക് കേൾപ്പിച്ചാലോ, അവൻ മനുഷ്യരിൽ പ്രശസ്തനാകും.'
ബഹ്വായുഃ സുഭഗഃ ശ്രീമാന്കീര്തിമാന്ശുഭദര്ശനഃ। ഭൂതേഭ്യോ നിര്ഭയശ്ചാപി സര്വദുഃഖവിവര്ജിതഃ
അവൻ ദീർഘായുസ്സും ഭാഗ്യവും ഐശ്വര്യവും പ്രശസ്തിയും ശുഭദർശനവും നേടും; എല്ലാ ജീവികളിലും ഭയമില്ലാതെയും എല്ലാ ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനുമായിരിക്കും.
സംധ്യാമുപാസ്യ യഃ പൂര്വാം സ്കംദസ്യ ചരിതം പഠേത്। സ യുക്തഃ കിന്നരൈഃ സര്വൈര്മഹാധനപതിര്ഭവേത്
ആരെങ്കിലും പ്രഭാതസന്ധ്യയിൽ പൂജ ചെയ്ത് സ്കന്ദന്റെ ചാരിത്യം പാരായണം ചെയ്താൽ, എല്ലാ കിന്നരന്മാരോടൊപ്പം മഹാദനപതിയായിരിക്കും.
ഭീഷ്മ ഉവാച-। ഇദാനീം ശ്രോതുമിച്ഛാമി ഹിരണ്യകശിപോര്വധമ്। നരസിംഹസ്യ മാഹാത്മ്യം തഥാ പാപവിനാശനമ്
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു: 'ഇപ്പോൾ എനിക്ക് ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ വധവും നരസിംഹന്റെ മഹത്വവും പാപനാശവും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.'
പുലസ്ത്യ ഉവാച-। പുരാ കൃതയുഗേ രാജന്ഹിരണ്യകശിപുഃ പ്രഭുഃ। ദൈത്യാനാമാദിപുരുഷശ്ചകാര സുമഹത്തപഃ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: 'പുരാതന കൃതയുഗത്തിൽ, രാജാവേ, ഹിരണ്യകശിപു ദാനവരുടെ അധിപനും ആദിപുരുഷനുമായിരുന്നു; അവൻ മഹാ തപസ്സ് ചെയ്തു.'
ദശവര്ഷസഹസ്രാണി ദശവര്ഷശതാനി ച। ജലവാസീ സമഭവത്സ്നാനമൌനധൃതവ്രതഃ
പത്ത് ആയിരം വർഷവും, അതിനൊപ്പം ആയിരം വർഷവും, അവൻ വെള്ളത്തിനുള്ളിൽ താമസിച്ചു, ദിവസേന സ്നാനം ചെയ്യുകയും മൗനം പാലിക്കുകയും ചെയ്തു.
വൃതഃ ശമദമാഭ്യാം ച ബ്രഹ്മചര്യേണ ചൈവ ഹി। ബ്രഹ്മാ പ്രീതോഽഭവത്തസ്യ തപസാ നിയമേന ച
ശാന്തിയും സ്വയം നിയന്ത്രണവും ബ്രഹ്മചര്യവും അവനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കഠിനതപസ്സിലും നിയന്ത്രണത്തിലും സന്തുഷ്ടനായി ബ്രഹ്മാവ് പ്രസന്നനായി.