ജയ ചലിതലലിത ചൂഡാകലാപനവവിമലകമല। ദംഡകാംത ദൈത്യേശവംശ ദുഃസഹ ദാവാനല
നൂതനമായ കമലപോലെ ശുദ്ധമായതും, സുന്ദരമായി ആലയുന്ന കിരീടം ഉള്ളവനേ, ദണ്ഡകവനത്തിലെ പ്രിയനേ, ദൈത്യരാജവംശത്തിന് ദാഹിപ്പിക്കുന്ന കാട്ടുതീപോലുള്ളവനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ!
ജയ വിശാഖവിഭോജയ ബാലസപ്തവാസര ഭുവനാലിശോകശമന ജയ സകലലോക ദിതിസുതധുരംധരനാശക സ്കംദ
വിശാഖനേ, ഏഴു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമുള്ള ബാലനായവനേ, ലോകങ്ങളിലെ ദുഃഖങ്ങൾ അകറ്റുന്നവനേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഭാരം ചുമക്കുന്ന ദിതിപുത്രന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന സ്കന്ദനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ!
ശ്രുത്വൈതത്താരകഃ സര്വമുദ്ഘുഷ്ടം ദേവവംദിഭിഃ। സസ്മാര ബ്രഹ്മണോ വാക്യം വധം ബാലാദുപസ്ഥിതം
ദേവഗായകര് ഈ കാര്യങ്ങള് മുഴുവനും ഉച്ചരിച്ചുകേട്ടതോടെ, താരകന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകളും ബാലന്റെ കൈകൊണ്ടു വരാനിരിക്കുന്ന മരണവും ഓര്ത്തു.
സ്മൃത്വാ ധര്മൌഘവിധ്വംസീ സദാ വീരപദാനുഗഃ। മംദിരാന്നിര്ജഗാമാശു ശോകഗ്രസ്തേന ചേതസാ
ധര്മം നശിപ്പിക്കുന്നവനും എപ്പോഴും വീരപഥം പിന്തുടരുന്നവനും ആയതിന്റെ ഓര്മ്മയോടെ, ദുഃഖത്തില് മുങ്ങിയ മനസ്സോടെ, താരകന് തന്റെ രാജമന്ദിരം വേഗത്തില് വിട്ടു.
കാലനേമിമുഖാ ദൈത്യാഃ സംത്രസ്താ ഭ്രാംതചേതസഃ। സ്വേഷ്വനീകേഷു ച തദാ ത്വരാ വിസ്മിതചേതസഃ
കാലനേമിയെ മുന്നിലാക്കി ദാനവന്മാര് ഭയത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും ആകുന്നു; തങ്ങളുടെ പടയണികളില് തന്നെ അവര് അതിശയത്തോടെയും ഉത്കണ്ഠയോടെയും വേഗം പ്രദര്ശിപ്പിച്ചു.
ഹിരണ്യകശിപുഃ പ്രാഹ ദാനവാനാം ധുരംധരഃ। ത്രപാകരം ഭവേന്മഹ്യം ബാലസ്യാസ്യ പലായനമ്
ദാനവന്മാരുടെ പ്രധാനിയായിരുന്ന ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: 'ഈ ബാലന് ഓടിപ്പോകുന്നത് എനിക്ക് ലജ്ജയാകും.'
യദ്യഹം ഹംതവേ യാമി സോപി വൈ കമലാശ്രിതഃ। ഹത്വാഹം ബാലകം ചൈനം ദുഃസ്പര്ശഃ സ്യാമകാരണം
'ഞാന് അവനെ കൊല്ലാന് പോയാല്, അവന് മഹാലക്ഷ്മിയുടെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്; ഈ ബാലനെ കൊല്ലുകയാണെങ്കില്, കാരണമില്ലാതെ എനിക്ക് ആരും സമീപിക്കാനാവാത്തവനാകേണ്ടിവരും.'
യാത ധാവത ഗൃഹ്ണീത യോജയധ്വം വരൂഥിനീമ്। കുമാരം താരകോ ദൃഷ്ട്വാ ബഭാഷേ ഭീഷണാകൃതിഃ
'പോകൂ, ഓടൂ, അവനെ പിടിക്കൂ! പടയണികളെ ഒരുക്കൂ!' എന്നിങ്ങനെ ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള താരകന് ബാലനെ കണ്ടു പറഞ്ഞു.
കിം ബാല യോദ്ധുകാമോസി ക്രീഡകംദുകലീലയാ। യേനാതപോ നിസൃഷ്ടസ്തേ സത്സംഗരവിഭാഷക
'ബാലാ, നീ എന്തിന് യുദ്ധം ചെയ്യാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു? കളിയെന്നു കരുതി ആണോ? ആരാണ് നിന്നെ ഇവിടെ അയച്ചത്, മഹാനായ സഭകളില് സംസാരിക്കുന്നവനേ?'
ബാലത്വാദഥ തേ ബുദ്ധിരേവം സ്വല്പാര്ഥദര്ശിനീ। കുമാരോപി തമഗ്രസ്ഥം ബഭാഷേ ഹര്ഷവത്തമം
'നിന്റെ ബാല്യത്തെ കാരണം, നിന്റെ ബുദ്ധി ചെറുതായ കാര്യങ്ങള് മാത്രം കാണുന്നു.' എന്നിട്ടും, ബാലന് നേരിട്ട് അവനോട് അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ശൃണു താരക ശാസ്ത്രാര്ഥ ഇഹ നൈവ നിരൂപ്യതേ। ശസ്ത്രൈരര്ഥാ ന ദൃശ്യംതേ സമരേ നിര്ഭരം ഭയേ
'താരക, ഇവിടെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അര്ത്ഥം തീരുമാനിക്കേണ്ടതല്ല; യുദ്ധഭൂമിയില് ആയുധങ്ങളാല് അര്ത്ഥങ്ങള് കാണാനാവില്ല, പ്രത്യേകിച്ച് വലിയ ഭയത്തിനിടയില്.'
ശിശുത്വം മാവമംസ്ഥാ മേ ശിശുഃ കഷ്ടോ ഭുജംഗമഃ। ദുഷ്പ്രേക്ഷോ ഭാസ്കരോ ബാലസ്തഥാഹം ദുര്ജയഃ ശിശുഃ
'എന്റെ ബാല്യത്തെ ചെറുതാക്കി കാണരുത്; ഒരു കുട്ടി പാമ്പ് പോലും ഭയാനകമാണ്, സൂര്യന് ചെറുപ്പമായാലും നോക്കാന് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്, അതുപോലെ ഞാനും ബാലനാണെങ്കിലും ജയിക്കാന് കഴിയാത്തവനാണ്.'
അല്പാക്ഷരോ ന മംത്രഃ കിം സസ്ഫുരോ ദൈത്യ ദൃശ്യതേ। കുമാരേ പ്രോക്തവത്യേവം ദൈത്യശ്ചിക്ഷേപ മുദ്ഗരം
'മന്ത്രം കുറച്ച് അക്ഷരങ്ങള് മാത്രമായാലും, ദാനവനേ, അതിന് വലിയ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് കാണാം.' ബാലന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, ദാനവന് ഒരു മുദ്ഗരം എറിയുകയായിരുന്നു.
കുമാരസ്തം നിരാസോഗ്രം ചക്രേണാമോഘവര്ചസാ। തതശ്ചിക്ഷേപ ദൈത്യേംദ്രോ ഭിംദിപാലമയോമയം
ബാലന് തന്റെ അപ്രതിഹതമായ തേജസ്സോടെ ആ ഭയാനകമായ ആയുധം ചക്രംകൊണ്ട് തള്ളിക്കളഞ്ഞു; അതിന് ശേഷം ദാനവാധിപന് ഇരുമ്പ് കൊണ്ടുള്ള ഒരു വലിയ ദണ്ഡം എറിഞ്ഞു.
കരേണ തം ച ജഗ്രാഹ കാര്തികേയോമരാരിഹാ। ഗദാം മുമോച ദൈത്യായ സമുത്ഥായ ഖരസ്വനാമ്
ദേവശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്ന കാര്ത്തികേയന് അതിനെ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു, പിന്നെ എഴുന്നേറ്റ്, ഉരുള്ക്കൊണ്ടുള്ള ഒരു ഭയാനകമായ ഗദ അവന് ദാനവന് നേരെ എറിഞ്ഞു.
തയാ ഹതസ്തതോ ദൈത്യശ്ചകമ്പേചലരാഡിവ। മേനേ ച ദുര്ജയം ദൈത്യസ്തദാബാലം സുദുഃസഹം
അത് കൊണ്ട് അടിയേറ്റ്, ദാനവന് പര്വ്വതാധിപനെപ്പോലെ വിറച്ചു; അപ്പോള് ദാനവന് ബാലനെ യഥാര്ത്ഥത്തില് ജയിക്കാന് കഴിയാത്തവനും അത്യന്തം ഭയാനകവുമാണെന്ന് കരുതി.
ചിംതയാമാസ ബുദ്ധ്യാ വൈ പ്രാപ്തഃ കാലോ ന സംശയഃ। കംപിതം ച സമാലോക്യ കാലനേമി പുരോഗമാഃ
അവന് മനസ്സില് ചിന്തിച്ചു: 'നിശ്ചയം, എന്റെ വിധിയിലുള്ള സമയമെത്തിയിരിക്കുന്നു.' അവന്റെ വിറച്ച നില കണ്ടു, കാലനേമിയെ മുന്നിലാക്കിയവരും—
സര്വേ ദേത്യൈശ്വരാ ജഘ്നുഃ കുമാരം രണദാരുണം। സ തൈഃ പ്രഹാരൈരസ്പൃഷ്ടസ്തഥാ ക്ലൈശൈര്മഹാദ്യുതിഃ1.44.
എല്ലാ ദാനവാധിപന്മാരും ആ ഭയാനകമായ യുദ്ധത്തില് ബാലനെ ആക്രമിച്ചു; എന്നാല് അവരുടെ പ്രഹാരങ്ങളും പീഡനങ്ങളും ആ മഹാതേജസ്വിയെ ഒന്നും ബാധിച്ചില്ല.
സ ബാലോ ബലിഭിര്വേഗൈരയുധ്യദ്ദാനവൈ രണേ। രണശൌണ്ഡാശ്ച ദൈത്യേംദ്രാ പുഃനര്ജഘ്നുഃ ശിലീമുഖൈഃ
ആ ബാലന് ശക്തിയുള്ള ദാനവന്മാരെ അതിവേഗം യുദ്ധത്തില് നേരിട്ടു; യുദ്ധവിദഗ്ധരായ ദാനവാധിപന്മാര് വീണ്ടും അവനെ അമ്പുകള് കൊണ്ട് ആക്രമിച്ചു.
കുമാരം സമരേ ദൈത്യാ ബലിനോ ദേവകംടകാഃ। കുമാരസ്യ വ്യഥാ നാഭൂദ്ദൈത്യാസ്ത്രനിഹതസ്യ തു
ദേവന്മാര്ക്ക് ശത്രുക്കളായ ശക്തിയുള്ള ദാനവന്മാര് യുദ്ധത്തില് ബാലനെ ആക്രമിച്ചു; പക്ഷേ, ദാനവരുടെ ആയുധങ്ങള് കൊണ്ടു ബാധിക്കപ്പെട്ടിട്ടും ബാലന് ദുഃഖം അനുഭവിച്ചില്ല.
പ്രാണാംതകരണം ജാതം ദേവാനാം ദാനവാ ഹവം। ദേവാന്നിപീഡിതാന്ദൃഷ്ട്വാ കുമാരഃ കോപമാവിശത്
അസുരന്മാരുടെ യാഗം മൂലം ദേവന്മാർക്ക് മഹാ അപകടം സംഭവിച്ചു; ദേവന്മാർ ദുരിതത്തിൽ ആകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ കുമാരൻ ക്രോധത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
തതോസ്ത്രൈര്ദാരയാമാസ ദാനാവാനാമനീകിനീമ്। തൈരസ്ത്രൈര്നിഷ്പ്രതീകാരൈസ്താഡിതാസ്സുരകംടകാഃ
അപ്പോൾ കുമാരൻ തന്റെ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് അസുരസേനയെ തകർത്തു; അതിനാൽ ദേവന്മാരെ പീഡിപ്പിച്ചവരെ അതിജീവിക്കാൻ കഴിയാതെ തോൽപ്പിച്ചു.
കാലനേമിമുഖാഃ സര്വേ രണേ ഹ്യാസന്പരാങ്മുഖാഃ। വിദ്രുതേഷു ച ദൈത്യേഷു പ്രഹതേഷു സമംതതഃ
കാലനെമി മുതലായ എല്ലാവരും യുദ്ധത്തിൽ പിൻവാങ്ങി; ദൈത്യന്മാർ എല്ലായിടത്തും ഓടി രക്ഷപ്പെടുകയും പരാജയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
കിന്നരോദ്ഗാരഗീതൈശ്ച ഹാസ്യസന്യസ്തചേതനഃ। ജഘ്നേ കുമാരം ഗദയാ നിഷ്ടപ്തകനകത്വിഷാ
കിന്നരന്മാരുടെ ഗാനം, ചിരിയുടെ മുഴക്കം എന്നിവയിൽ മനസ്സു വിച്ഛേദിച്ചവനായി, കുമാരൻ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്ന ഗദയാൽ പ്രഹരിച്ചു.
ശരൈര്മയൂരം ചിത്രൈശ്ച ചകാര വിമുഖം രണേ। ദൃഷ്ട്വാ പരാഡ്മുഖോ ദേവോ മുക്തരക്തം സ്വവാഹനമ്
വിവിധ നിറങ്ങളുള്ള അമ്പുകൾ കൊണ്ട് യുദ്ധത്തിൽ മായൂരവാഹനത്തെ പിൻതിരിപ്പിച്ചു; തന്റെ വാഹനം രക്തം ഒഴുകി തിരിഞ്ഞുപോകുന്നത് കണ്ട ദേവൻ...
ജഗ്രാഹ ശക്തിം വിമലാം രണേ കനകഭൂഷണാമ്। ബാഹുനാ ഹേമകേയൂര രുചിരേണ ഷഡാനനഃ
യുദ്ധത്തിൽ, ആറുമുഖൻ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച നിർമ്മലമായ ഒരു ശൂലം തന്റെ സ്വർണ്ണകങ്കണത്താൽ തിളങ്ങുന്ന ഭുജത്തിൽ പിടിച്ചു.
തതോബ്രവീന്മഹാസേനസ്താരകം ദാനവാധിപമ്। തിഷ്ഠതിഷ്ഠ സുദുര്ബുദ്ധേ യമലോകം വിലോകയ
അപ്പോൾ മഹാസേനൻ ദാനവാധിപനായ താരകനെ പറഞ്ഞു: 'നില്ക്കു, നില്ക്കു, ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനേ! യമലോകം കാണുക.'
ഹതോ ഹ്യസി മയാ ശക്ത്യാ സ്മര സ്വം ദൈത്യചേഷ്ടിതമ്। ഇത്യുക്ത്വാ തു തതഃ ശക്തിം മുമോച ദിതിജം പ്രതി
'ഈ ശൂലം കൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ കൊല്ലുന്നു; ദൈത്യനായി ചെയ്ത പാപങ്ങൾ ഓർക്കുക.' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ദിതിയുടെ പുത്രനിലേക്കു ശൂലം എറിഞ്ഞു.
സാ കുമാരഭുജോത്സൃഷ്ടാ തത്കേയൂരരവാനുഗാ। ബിഭേദ ദൈത്യഹൃദയം വജ്രശൈലേംദ്രകര്കശമ്
കുമാരന്റെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് കങ്കണത്തിന്റെ ശബ്ദത്തോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട ആ ശൂലം, വജ്രം പോലെയും മലപോലെയും കഠിനമായ ദൈത്യന്റെ ഹൃദയം തുളച്ചു.
ഗതാസുഃ സ പപാതോര്വ്യാം പ്രലയേ ഭൂധരോ യഥാ। വികീര്ണമകുടോഷ്ണീഷോ വിസ്രസ്താഖിലഭൂഷണഃ
പ്രാണൻ വിട്ട്, അവൻ പ്രളയത്തിൽ മലപൊലെയായി ഭൂമിയിൽ വീണു; കിരീടവും ഉഷ്ണീഷവും ചിതറുകയും, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളും വീണുപോയി.