ഏതൌ ഹരസ്വ ഭദ്രം തേ താവകം ച മഹാബലമ്। ഏവമുക്തസ്തഥേത്യുക്ത്വാ സര്വാമരപദാനുഗഃ
ഈ ഇരുവരെയും നീ അകറ്റണം; നിനക്ക് സുഖവും മഹാശക്തിയും ഉണ്ടാകട്ടെ. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് എല്ലാ ദേവന്മാരെയും പിന്തുടർന്നു.
ജഗാമ ജഗതാംനാഥസ്തൂയമാനോമരേശ്വരൈഃ। താരകസ്യ വധാര്ഥായ ജഗതാം കംടകസ്യ ച
ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ, ദേവേന്ദ്രന്മാർ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്, താരകനെയും ലോകത്തിന് കഷ്ടം നൽകുന്നവനെയും കൊല്ലാൻ പുറപ്പെട്ടു.
തതശ്ച പ്രേഷയാമാസ ശക്രോ ഗൂഢസമാശ്രയഃ। ദൂതം ദാനവസിംഹസ്യ പരുഷാക്ഷരവാദിനമ്
അതിനുശേഷം, ഇന്ദ്രൻ മറഞ്ഞ് നിന്ന്, ദാനവസിംഹനോടു കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറയുന്ന ഒരു ദൂതനെ അയച്ചു.
സ തു ഗത്വാബ്രവീദ്ദൈത്യമഭയോ ഭീമദര്ശനമ്। ദൂത ഉവാച। ശക്രസ്ത്വാമാഹ ദേവേശോ ദൈത്യകേതും ദിവസ്പതിഃ
അവൻ പോയി ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഭയങ്കരനായ അസുരനോട് പറഞ്ഞു: ദൂതൻ പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരുടെ പ്രഭുവായ ഇന്ദ്രൻ, ദാനവരുടെ പതാകയും ദിവസിന്റെ അധിപതിയും നിന്നോട് പറയുന്നു.
താരകാസുര തച്ഛക്ത്യാ ഘടയസ്വ യഥേച്ഛയാ। യജ്ജഗജ്ജ്വലനോദ്ദീപ്തം കില്ബിഷം ച ത്വയാ കൃതമ്
താരകാസുരാ, നിന്റെ ആ ശക്തിയാൽ നീ ഇഷ്ടം പോലെ പ്രവർത്തിക്കൂ. ലോകത്ത് ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പാപങ്ങൾ എല്ലാം നിന്റെ കാരണമാണ്.
തസ്യാഹം സാദകസ്തേദ്യ രാജാസ്മി ഭുവനത്രയേ। ശ്രുത്വൈതദദ്ഭുതം വാക്യം കോപസംരക്തലോചനഃ
അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ എന്റെ ലക്ഷ്യം നേടിയത്, ഇന്നാണ് ഞാൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും രാജാവായത്. ഈ അത്ഭുതകരമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ കോപത്തിൽ ചുവന്നുപോയി.
ഉവാച ദൂതം ദുഷ്ടാത്മാ നഷ്ടപ്രായവിഭൂതികഃ। താരക ഉവാച-। ദൃഷ്ടം തേ പൌരുഷം ശക്ര ശതശോഥ മഹാരണേ
താരകാസുരൻ, തന്റെ മഹത്വം നഷ്ടപ്പെടാൻ സമീപിച്ച ദുഷ്ടഹൃദയൻ, ദൂതനോട് പറഞ്ഞു: 'ശക്രാ, മഹായുദ്ധങ്ങളിൽ നിന്റെ വീര്യം ഞാൻ നൂറുകണക്കിന് തവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.'
നിസ്ത്രപത്വാന്ന തേ ശാംതിര്വിദ്യതേ ശക്ര ദുര്മതേ। ഏവമുക്തേ ഗതേ ദൂതേ ചിംതയാമാസ ദാനവഃ
'ശക്രാ, നീ സ്ഥിരതയില്ലാത്തവനാണ്, അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് ഒരിക്കലും ശാന്തി ലഭിക്കില്ല.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദൂതൻ പോയപ്പോൾ, ആ അസുരൻ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
നാലബ്ധസംശ്രയഃ ശക്രോ വക്തുമേവമിഹാര്ഹതി। ജാതഃ സ്കംദോധുനാ ശക്രാജ്ജ്ഞായതേ സമുപാശ്രയാത്
'ശക്രൻ ഒരു ആശ്രയം ഇല്ലാതെ ഇവിടെ ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെടില്ല. ഇപ്പോൾ സ്കന്ദന്റെ കാരണമാണ് ശക്രൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നത്.'
നിമിത്തൌഘാംസ്തദാ ദുഷ്ടാന്സോപശ്യന്നാശവേദിനഃ। പാംസുവര്ഷമസൃക്പാതം ഗഗനാദവനീതലേ
അപ്പോൾ അവൻ നാശം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അനേകം ദുഷ്ടശകുനങ്ങൾ കണ്ടു; ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയിലേയ്ക്ക് പൊടി മഴയും രക്തം മഴയും വീണു.
വാമനേത്രപ്രകംപം ച വക്ത്രശോഷം മനോമയമ്। സ്വകാനാം വക്ത്രപദ്മാനാം മ്ലാനതാം ച വ്യലോകയത്
അവൻ കണ്ണുകളിൽ വിറയലും, മനസ്സിലെ ഭയത്തിൽ വായ് വരണ്ടതും, സ്വന്തം ജനങ്ങളുടെ മുഖപദ്മങ്ങൾ ഉണങ്ങിയതും കണ്ടു.
ദുഷ്ടാംശ്ച പ്രാണിനോ രൌദ്രാന്സോപശ്യദ്ദുഷ്ടവാദിനഃ। തദചിംത്യൈവ ദിതിജോ ന്യസ്തചിത്തോഭവത്ക്ഷണാത്
അവൻ ദുഷ്ടരും ക്രൂരവുമാണ്, ദുഷ്ടവാക്കുകൾ പറയുന്നവരെയും കണ്ടു; അപ്പോൾ തന്നെ, ദിതിയുടെ മകൻ ഉള്ളിൽ നിരാശയോടെ നിറഞ്ഞു.
യാവദ്ഗജഘടാഘംടാ ഘനത്കാരരവോത്കടാമ്। തദ്വത്തുരംഗസംഘാതഹേഷോത്സാഹവിഭൂഷിതാമ്
അതിനിടയിൽ, ആനകളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ഘനമായ ഘണ്ടാരവത്തോടെ മുഴങ്ങുകയും, കുതിരകളുടെ ക neighing ഉത്സാഹത്തോടെ മുഴങ്ങുകയും ചെയ്തു.
സൈന്യൈസ്സേനാന്തരോദഗ്ര ധ്വജരാജൈര്വിരാജിതാമ്। വിമാനൈശ്ചാദ്ഭുതാകാരൈശ്ചലിതാമലചാമരൈഃ
സൈന്യം ഉയർന്ന പതാകകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; അത്ഭുതകരമായ രൂപമുള്ള രഥങ്ങളും, ശുദ്ധമായ ചാമരങ്ങൾ കാറ്റിൽ വീശുന്നതും അവിടെ കാണാം.
വിഭൂഷണപിനദ്ധാം ച കിന്നരോദ്ഗീതനാദിതാമ്। നാനാ നാകതരൂത്ഫുല്ല കുസുമാപീഡധാരിണീമ്
അത് ആഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, കിന്നരന്മാരുടെ ഗാനം മുഴങ്ങുന്നു, വിവിധ സ്വർഗ്ഗീയപുഷ്പങ്ങളാൽ നിർമ്മിതമായ പുഷ്പമാലകൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
വിശോകാസ്ത്രപരിസ്ഫാര ചര്മനിര്മലദര്ശിനീം। വിദ്യുത്പുഷ്ടദ്യുതിധരാം നാനാവാദ്യവിനാദിതാമ്
അവൻ സൈന്യത്തെ കണ്ടു; അതിന്റെ കവചങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നു, ദുഃഖമില്ലാതെ, മിന്നൽപോലെയുള്ള പ്രകാശം നിറഞ്ഞു, വിവിധ വാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നു.
സേനാം നാകസദാം ദൈത്യഃ പ്രാസാദസ്ഥോ വ്യലോകയത്। സചിംതയാമാസ തദാ കിംചിദ്വിഭ്രാംതമാനസഃ
പ്രാസാദത്തിൽ നിന്ന് ദൈത്യൻ ദേവതകളുടെ സൈന്യത്തെ കണ്ടു; അപ്പോൾ മനസ്സിൽ അലോസരത്തോടെ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപൂര്വഃ കോ ഭവേദ്യോദ്ധാ യോ മയാ ന വിനിര്ജിതഃ। തതശ്ചിംതാകുലോ ദൈത്യഃ ശുശ്രാവ കടുകാക്ഷരമ്। സിദ്ധവംദിഭിരുദ്ഘുഷ്ടമിദം ഹൃദയദാരുണമ്
'എന്താണ് ഈ പുതിയ യോദ്ധാവ്? ഞാൻ ഇതുവരെ ജയിച്ചിട്ടില്ലാത്തവൻ ആരാണ്?' ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് വിഷമിച്ച ദൈത്യൻ, സിദ്ധന്മാരും വന്ദികളും ഉച്ചരിച്ച ഹൃദയത്തിൽ തൊടുന്ന കഠിനവാക്കുകൾ കേട്ടു.
ജയാതുലശക്തിദീധിതിപംജരഭുജദംഡപ്രചംഡതര। രഭസസുരവദനകുമുദവികാസനവിലാസനേത്ര കുമാരവര
അപ്രതിമമായ ശക്തിയുടെ പ്രകാശം കൊണ്ടുള്ളവനും, ശക്തമായ ഭുജങ്ങളുള്ളവനും, ഉത്സാഹമുള്ള ദേവന്മാരുടെ മുഖപദ്മങ്ങൾ വിരിയുമ്പോൾ അതിൽ സന്തോഷം കാണിക്കുന്ന കണ്ണുകളുള്ളവനും ആയ കുമാരനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ!
ജയ ദിതിജകുലമഹോദധി ബഡവാനല മധുരമയൂരരഥ സുരമകുട കോടി കുംചിത ചരണ നഖാംകുര മഹാസേന
ദിതിപുത്രരുടെ മഹാസമുദ്രത്തിന് അടിയിൽ കത്തുന്ന അഗ്നിപോലുള്ള മഹാസേനനേ, മധുരമായ മയിലുരഥത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവനേ, അനവധി ദേവന്മാരുടെ കിരീടങ്ങൾ കൊണ്ട് ചൂണ്ടുപാദനഖങ്ങൾ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ!
ജയ ചലിതലലിത ചൂഡാകലാപനവവിമലകമല। ദംഡകാംത ദൈത്യേശവംശ ദുഃസഹ ദാവാനല
നൂതനമായ കമലപോലെ ശുദ്ധമായതും, സുന്ദരമായി ആലയുന്ന കിരീടം ഉള്ളവനേ, ദണ്ഡകവനത്തിലെ പ്രിയനേ, ദൈത്യരാജവംശത്തിന് ദാഹിപ്പിക്കുന്ന കാട്ടുതീപോലുള്ളവനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ!
ജയ വിശാഖവിഭോജയ ബാലസപ്തവാസര ഭുവനാലിശോകശമന ജയ സകലലോക ദിതിസുതധുരംധരനാശക സ്കംദ
വിശാഖനേ, ഏഴു ദിവസങ്ങൾ മാത്രം പ്രായമുള്ള ബാലനായവനേ, ലോകങ്ങളിലെ ദുഃഖങ്ങൾ അകറ്റുന്നവനേ, എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും ഭാരം ചുമക്കുന്ന ദിതിപുത്രന്മാരെ നശിപ്പിക്കുന്ന സ്കന്ദനേ, ജയമുണ്ടാകട്ടെ!
ശ്രുത്വൈതത്താരകഃ സര്വമുദ്ഘുഷ്ടം ദേവവംദിഭിഃ। സസ്മാര ബ്രഹ്മണോ വാക്യം വധം ബാലാദുപസ്ഥിതം
ദേവഗായകര് ഈ കാര്യങ്ങള് മുഴുവനും ഉച്ചരിച്ചുകേട്ടതോടെ, താരകന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകളും ബാലന്റെ കൈകൊണ്ടു വരാനിരിക്കുന്ന മരണവും ഓര്ത്തു.
സ്മൃത്വാ ധര്മൌഘവിധ്വംസീ സദാ വീരപദാനുഗഃ। മംദിരാന്നിര്ജഗാമാശു ശോകഗ്രസ്തേന ചേതസാ
ധര്മം നശിപ്പിക്കുന്നവനും എപ്പോഴും വീരപഥം പിന്തുടരുന്നവനും ആയതിന്റെ ഓര്മ്മയോടെ, ദുഃഖത്തില് മുങ്ങിയ മനസ്സോടെ, താരകന് തന്റെ രാജമന്ദിരം വേഗത്തില് വിട്ടു.
കാലനേമിമുഖാ ദൈത്യാഃ സംത്രസ്താ ഭ്രാംതചേതസഃ। സ്വേഷ്വനീകേഷു ച തദാ ത്വരാ വിസ്മിതചേതസഃ
കാലനേമിയെ മുന്നിലാക്കി ദാനവന്മാര് ഭയത്തിലും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലും ആകുന്നു; തങ്ങളുടെ പടയണികളില് തന്നെ അവര് അതിശയത്തോടെയും ഉത്കണ്ഠയോടെയും വേഗം പ്രദര്ശിപ്പിച്ചു.
ഹിരണ്യകശിപുഃ പ്രാഹ ദാനവാനാം ധുരംധരഃ। ത്രപാകരം ഭവേന്മഹ്യം ബാലസ്യാസ്യ പലായനമ്
ദാനവന്മാരുടെ പ്രധാനിയായിരുന്ന ഹിരണ്യകശിപു പറഞ്ഞു: 'ഈ ബാലന് ഓടിപ്പോകുന്നത് എനിക്ക് ലജ്ജയാകും.'
യദ്യഹം ഹംതവേ യാമി സോപി വൈ കമലാശ്രിതഃ। ഹത്വാഹം ബാലകം ചൈനം ദുഃസ്പര്ശഃ സ്യാമകാരണം
'ഞാന് അവനെ കൊല്ലാന് പോയാല്, അവന് മഹാലക്ഷ്മിയുടെ സംരക്ഷണത്തിലാണ്; ഈ ബാലനെ കൊല്ലുകയാണെങ്കില്, കാരണമില്ലാതെ എനിക്ക് ആരും സമീപിക്കാനാവാത്തവനാകേണ്ടിവരും.'
യാത ധാവത ഗൃഹ്ണീത യോജയധ്വം വരൂഥിനീമ്। കുമാരം താരകോ ദൃഷ്ട്വാ ബഭാഷേ ഭീഷണാകൃതിഃ
'പോകൂ, ഓടൂ, അവനെ പിടിക്കൂ! പടയണികളെ ഒരുക്കൂ!' എന്നിങ്ങനെ ഭയാനകമായ രൂപമുള്ള താരകന് ബാലനെ കണ്ടു പറഞ്ഞു.
കിം ബാല യോദ്ധുകാമോസി ക്രീഡകംദുകലീലയാ। യേനാതപോ നിസൃഷ്ടസ്തേ സത്സംഗരവിഭാഷക
'ബാലാ, നീ എന്തിന് യുദ്ധം ചെയ്യാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു? കളിയെന്നു കരുതി ആണോ? ആരാണ് നിന്നെ ഇവിടെ അയച്ചത്, മഹാനായ സഭകളില് സംസാരിക്കുന്നവനേ?'
ബാലത്വാദഥ തേ ബുദ്ധിരേവം സ്വല്പാര്ഥദര്ശിനീ। കുമാരോപി തമഗ്രസ്ഥം ബഭാഷേ ഹര്ഷവത്തമം
'നിന്റെ ബാല്യത്തെ കാരണം, നിന്റെ ബുദ്ധി ചെറുതായ കാര്യങ്ങള് മാത്രം കാണുന്നു.' എന്നിട്ടും, ബാലന് നേരിട്ട് അവനോട് അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.