ദത്തസ്തേ കിംകരോ ദേവി മയാ മായാശതൈര്യുതഃ। ഇത്യുക്ത്വാ കൌശികീ ദേവീ വിംധ്യശൈലം ജഗാമ ഹ
നൂറുകണക്കിന് മായാമന്ത്രങ്ങൾ ഉള്ള ഈ ദാസനെ ഞാൻ നിന്നെക്കായി നൽകി; അങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കൗശികി ദേവി വിന്ധ്യപർവതത്തിലേക്ക് പോയി.
ഉമാപി പ്രാപ്തസംകല്പാ ജഗാമ ഗിരിശാംതികം। പ്രവിശംതീം തു താം ദ്വാരാദപഹൃത്യ സമാഹിതഃ
ഉമ, താൻ ആഗ്രഹിച്ചതു നേടിയ ശേഷം, പർവതാധിപന്റെ സന്നിധിയിലേക്കു പോയി; അവൾ വാതിൽ വഴി അകത്ത് കടക്കുമ്പോൾ, അവൻ ആദരപൂർവ്വം അവളെ സ്വീകരിച്ചു.
രുരോധ വീരകോ ദേവീം ഹേമവേത്രലതാധരഃ। താമുവാച ച കോപേന രൂപേ തു വ്യഭിചാരിണീം
ഹേമവേത്രലതയുമായി വീരകൻ ദ്വാരത്തിൽ ദേവിയെ തടഞ്ഞു. അവളെ കള്ളരൂപസുന്ദരിയെന്നു കോപത്തോടെ വിളിച്ചു.
പ്രയോജനം ന തേത്രാസ്തി ഗച്ഛ യാവന്ന ഭക്ഷ്യസേ। ദേവ്യാരൂപധരോ ദൈത്യോ ദേവം വംചിതുമാഗതഃ
ഇവിടെ നിന്നു പോകൂ, നിന്നെ കഴിക്കപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ്. ദേവിയുടെ രൂപം ധരിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ദാനവൻ ദേവനെ വഞ്ചിക്കാൻ വന്നിരിക്കുന്നു.
പ്രവിഷ്ടോ ന ച ദൃഷ്ടോസൌ സ ച ദേവേന ഘാതിതഃ। ഘാതിതേ ചാഹമാജ്ഞപ്തോ നീലകംഠേന കോപിനാ
അവൻ അകത്തു കയറി, ദേവൻ കണ്ടില്ല. പിന്നെ ദേവൻ അവനെ കൊല്ലുകയും ചെയ്തു. അവനെ കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോൾ കോപത്തോടെ നീലകണ്ഠൻ എന്നോട് കല്പിച്ചു.
ദ്വാരേ ത്വനവധാനം തേ യസ്മാത്പശ്യാമി വൈ തതഃ। ഭവിഷ്യസി ന മേ ദ്വാസ്ഥോ വര്ഷപൂഗാനനേകശഃ
നീ ദ്വാരത്തിൽ ശ്രദ്ധയില്ലെന്ന് ഞാൻ കാണുന്നു. അതുകൊണ്ട് അനവധി വർഷങ്ങൾ നീ എനിക്ക് anymore ദ്വാരപാലകനാവില്ല.
അതസ്തേ നാത്ര ദാസ്യാമി പ്രവേശം ഗമ്യതാം ദ്രുതമ്। ഏകാം മുക്ത്വാ ഗിരിസുതാം മാതരം സ്നേഹവത്സലാമ്
അതുകൊണ്ട് ഞാൻ നിന്നെ അകത്തു കടക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല; പർവതപുത്രിയായ സ്നേഹപൂർണ്ണമായ അമ്മയെ ഒഴികെ, മറ്റാരും അകത്തു കടക്കരുത്.
പ്രവേശം ലഭതേ നാന്യാ നാരീ കമലലോചനേ। ഇത്യുക്ത്വാ തു തദാ ദേവീ ചിംതയാമാസ ചേതസാ1.44.
കമലനയനിയായ അവളെ ഒഴികെ, മറ്റൊരു സ്ത്രീക്കും പ്രവേശനം ഇല്ല. ഇതു പറഞ്ഞശേഷം ദേവി മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
നാരീ നൈവ സ ദൈതേയോ വായുര്മേ യാമഭാഷത। വൃഥൈവ വീരകശ്ശപ്തോ മയാ ക്രോധപരീതയാ
അത് സ്ത്രീയോ ദാനവനോ അല്ലെന്ന് കാറ്റ് എന്നോട് പറഞ്ഞു. ഞാൻ കോപത്തിൽ വീരകനെ അനാവശ്യമായി ശപിച്ചു.
അകാര്യം ക്രിയതേ മൂഢൈഃ പ്രായഃ ക്രോധസമന്വിതൈഃ। ക്രോധേന നശ്യതേ കീര്തിഃ ക്രോധോ ഹംതി സ്ഥിതാം ശ്രിയമ്
മൂഢന്മാർക്ക് കോപം വന്നാൽ പലപ്പോഴും തെറ്റായ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യപ്പെടുന്നു. കോപം പ്രശസ്തി നശിപ്പിക്കുന്നു; സമ്പത്ത് പോലും നശിപ്പിക്കുന്നു.
അപരിച്ഛിന്നതത്വാര്ഥാ പുത്രം ശാപിതവത്യഹം। വിപരീതാര്ഥബുദ്ധീനാം സുലഭോ വിപദാഗമഃ
സത്യം അറിയാതെ ഞാൻ എന്റെ മകനെ ശപിച്ചു. തെറ്റായ ധാരണയുള്ളവർക്ക് ദുരന്തം എളുപ്പത്തിൽ വരും.
സംചിംത്യൈവമുവാചേദം വീരകം പ്രതി ശൈലജാ। സജ്ജലജ്ജാവികാരേണ വദനേനാമ്ബുജത്വിഷാ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ചശേഷം, പർവതപുത്രി വീരകനെ നോക്കി, ലജ്ജയും സംകോചവും നിറഞ്ഞ കമലസദൃശമായ മുഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ദേവ്യുവാച-। അഹം വീരക തേ മാതാ ന തേസ്തു മനസോ ഭ്രമഃ। ശംകരസ്യാസ്മി ദയിതാ സുതാ തുഹിനഭൂഭൃതഃ
ദേവി പറഞ്ഞു: വീരക, ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയാണ്. മനസ്സിൽ സംശയം വേണ്ട. ഞാൻ ശങ്കരന്റെ പ്രിയയും ഹിമപർവതത്തിന്റെ മകളുമാണ്.
മമ ഗാത്രച്ഛവിഭ്രാംത്യാ മാ ശംകാം പുത്ര ധാരയ। തുഷ്ടേന ഗൌരതാ ദത്താ മമേയം പദ്മജന്മനാ
എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ നിറം കൊണ്ടു സംശയിക്കേണ്ട, മകനേ. കമലജനനായകൻ സന്തോഷത്തോടെ ഈ ഗൗരവർണ്ണം എനിക്ക് നൽകിയതാണ്.
മയാ ശപ്തോസ്യവിദിതേ വൃത്താംതേ ദൈത്യനിര്മിതേ। ജ്ഞാത്വാ നാരീപ്രവേശം തു ശംകരേ രഹസി സ്ഥിതേ
യഥാർത്ഥം അറിയാതെ, ദാനവൻ കാരണമെന്നു കരുതി ഞാൻ നിന്നെ ശപിച്ചു. ശങ്കരൻ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ ഒരു സ്ത്രീ അകത്തു കടന്നെന്നു അറിഞ്ഞു.
നനിവര്തയിതും ശക്യഃ ശാപഃ കിംതു ബ്രവീമി തേ। ശീഘ്രമേഷ്യസി മാനുഷ്യാത്സര്വകാമസമന്വിതഃ
ശാപം തിരികെ എടുക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നിരുന്നാലും, നീ ഉടൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ജനിച്ച് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റിയവനാകും.
ശിരസാ തു തതോ വംദ്യ മാതരം പൂര്ണമാനസഃ। ഉവാച സാധ്വീം പൂര്ണേന്ദു ദ്യുതിം തുഹിനശൈലജാം
ശുദ്ധഹൃദയത്തോടെ തലകുനിഞ്ഞ്, അവൻ പൂർണചന്ദ്രപ്രഭയുള്ള പർവതപുത്രിയായ അമ്മയെ ആദരവോടെ വന്ദിച്ചു.
വീരക ഉവാച-। നതസുരാസുരമൌലിലസന്മണിപ്രവരകാംതികരാലിനഖാങ്ഘ്രികേ। നഗസുതേ ശരണാഗതവത്സലേ നവനമോവനതാര്ത്തിവിനാശിനി
വീരകൻ പറഞ്ഞു: ദേവതകളും അസുരന്മാരും വന്ദിക്കുന്ന മുടികളിലെ രത്നങ്ങളുടെ പ്രകാശം നിന്റെ കാൽനഖങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്നു. പർവതപുത്രി, അഭയം തേടുന്നവരെ സ്നേഹിക്കുന്നവളും, വന്ദിക്കുന്നവരുടെ ദു:ഖം അകറ്റുന്നവളും, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു.
തപനമംഡലമംഡിതകംധരേ പൃഥുസുവര്ണനഗദ്യുതിഹാരികേ। വിഷമഭംഗവിഷംഗമഭീഷിതോ ഗിരിസുതേ ഭവതീമഹമാശ്രയേ
സൂര്യന്റെ പ്രഭയാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കഴുത്തും, വലിയ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളുടെ ഹാരവും ഉള്ള പർവതപുത്രി, വിഷമുള്ളവർക്കും ശത്രുക്കൾക്കും ഭയപ്പെടുത്തുന്നവളും, ഞാൻ നിന്നിൽ അഭയം തേടുന്നു.
ജഗതികാപ്രണതാഭിമതാ ദദൌ ഝടിതി സിദ്ധിമൃതേ ഭവതീം യഥാ। ജഗതികാം പ്രണമേച്ഛശിശേഖരോ ഭുവനഭൃന്മുനയോ ഭവതീം യഥാ
നിന്നെ ഭക്തിയോടെ വന്ദിക്കുന്നവർക്കു നീ ഉടൻ സിദ്ധി നൽകുന്നവളാണ്. അതുപോലെ ലോകനാഥൻ, ശശിശേഖരൻ, ലോകം താങ്ങുന്ന മഹർഷികൾ, എല്ലാവരും നിന്നെ വന്ദിക്കട്ടെ.
വിമലയോഗവിനിര്മിതദുര്ജയേ സുതനുതുല്യമഹേശ്വരമംഡലീ। വിദലിതാംധകബാംധവസംഹതിഃ സുരവരൈഃ പ്രഥമം ത്വമഭിഷ്ടുതാ
നിർമലമായ യോഗശക്തിയാൽ അജയ്യമായ സുന്ദരമായ രൂപം സൃഷ്ടിച്ചവളേ, മഹാദേവന്റെ തുല്യമായ വലിപ്പമുള്ളവളേ, അന്ധകന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ കൂട്ടം തകർത്തവളേ, ദേവന്മാർ ആദ്യം സ്തുതിച്ചവളേ, നിന്നെ ഞാൻ സ്മരിക്കുന്നു.
സിതസടാപടലോദ്ധതകംധരാഭവമഹാമൃഗരാജരയസ്ഥിതാ। വിമലശക്തിമുഖാനലപിംഗലാ യതഭുജൌഘനിപിഷ്ടമഹാസുരാ
വെളുത്ത ജടാമുടിയും സിംഹംപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള കഴുത്തും ഉള്ളവളേ, ശുദ്ധമായ ശക്തി അഗ്നിപോലെ ജ്വലിക്കുന്നവളേ, ഭുജശക്തിയാൽ മഹാസുരന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങൾ ചിതറുന്നവളേ, നീ നിലകൊള്ളുന്നു.
നിഗദിതാ ഭുവനൈരതിചംഡികാജനനിശുംഭനിശുംഭനിഷൂദിനീ। പ്രണതചിംതിതദാ ഭവദാ നവപ്രശമനൈകരതിസ്തരസാ ഭുവി
ഭൂമിയിലെ ലോകങ്ങൾ ഭയങ്കരിയായ അമ്മയെന്നു നിന്നെ വിളിക്കുന്നു; ശുംഭനും നിശുംഭനും സംഹരിച്ചവളേ, ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നവർക്കു നീ ഉടനെ ആശ്വാസം നൽകുന്നവളാണ്.
വിയതിവായുപഥേ ജ്വലനാകുലേവനിതലേ തവ ദേവി ച യദ്വപുഃ। തദജിതേപ്രതിമേ പ്രണമാമ്യഹം ഭുവനഭാവിനിതേ ഭവവല്ലഭേ
വലിയ കാറ്റും തീയും നിറഞ്ഞ കാട്ടിൽ, ദേവി, നിന്റെ രൂപം കാണപ്പെടുന്നു; ജയിക്കാനാവാത്തവളേ, ലോകങ്ങളുടെ കാരണമായവളേ, ശിവന്റെ പ്രിയയായവളേ, ഞാൻ നിന്നെ നമസ്കരിക്കുന്നു.
ജലധയോ ലലിതോദ്ധതവീചയോ ഹുതവഹോ ദ്യുതിദഗ്ധചരാചരഃ। ഫണസഹസ്രഭൃതശ്ച ഭുജംഗമാസ്ത്വമഭിധാസ്യസി മാമഭയംകരാ
ലഹരിയോടെ ഉണരുന്ന കടലുകൾ, സകല ചലനചലനങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നി, ആയിരം ഫണിയുള്ള പാമ്പുകൾ—ഭയപ്പെടുത്തുന്നവളേ, ഇവയെല്ലാം നീ എന്റെ വേണ്ടി കീഴടക്കും.
ഭഗവതി സ്ഥിരഭക്തജനാശ്രയേ പ്രതിഗതോ ഭവതീചരണാശ്രയം। കരണജാതമിഹാസ്തു മമാശ്രവൈതവവിലാസമുഖാനുഭവാസ്യദമ്
ഭഗവതി, സ്ഥിരമായ ഭക്തരുടെ ആശ്രയമായവളേ, നിന്റെ പാദങ്ങളിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവരെ നീ രക്ഷിക്കുന്നു; എന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തികളും നിന്റെ കൃപയുടെ അനുഭവം നൽകട്ടെ.
സുപ്രസന്നാ തതോ ദേവീ വീരകസ്യേതി സംസ്തുതാ। പ്രവിവേശ ശുഭംഭര്തുര്ഭുവനം ഭൂധരാത്മജാ
അപ്പോൾ ദേവി, വീരകൻ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ, തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ പുണ്യഭൂമിയിൽ, പർവ്വതകുമാരിയായവൾ പ്രവേശിച്ചു.
ദ്വാസ്ഥോപി വീരകോ ദേവാന്ഹരദര്ശനകാംക്ഷിണഃ। വ്യസര്ജയത്സ്വകാനേവ ഗൃഹാനാദരപൂര്വകം
വാതിൽകാവൽക്കാരനായ വീരകൻ, ശിവനെ കാണാൻ ആഗ്രഹിച്ച ദേവന്മാരെ ആദരപൂർവ്വം അവരുടെ വീടുകളിലേക്ക് മടക്കി അയച്ചു.
നാസ്ത്യത്രാവസരോ ദേവാ ദേവ്യാഃ സഹ വൃഷാകപിഃ। നിഭൃതഃ ക്രീഡതീത്യുക്താ യയുസ്തേ ച യഥാഗതം
'ഇവിടെ അവസരം ഇല്ല, ദേവന്മാരേ; വൃഷധ്വജൻ ദേവിയോടൊപ്പം ഒറ്റയ്ക്കായി ക്രീഡിക്കുന്നു,' എന്ന് പറഞ്ഞ്, അവർ വന്നപോലെ മടങ്ങി.
ഗതേ വര്ഷസഹസ്രേ തു ദേവാസ്ത്വരിതമാനസാഃ। ജ്വലനം ചോദയാമാസുര്ജ്ഞാതും ശംകരചേഷ്ടിതം
ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ഉത്സുകതയോടെ അഗ്നിയെ ശിവന്റെ പ്രവർത്തി അറിയാൻ അകത്തേക്ക് പോകാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.