ഇത്യുക്ത്വാ പ്രേഷയാമാസ വിജയാം ഹര്ഷണോത്സുകാം। വീരകാനയനായാശു ദുഹിതാ ഭൂഭൃതഃ സഖീം
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ആനന്ദത്തിൽ ഉത്സുകയായ വിജയയെ, പർവതപുത്രിയുടെ സുഹൃത്തിനെ, വീരനെ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവരാൻ അയച്ചു.
സാവരുഹ്യ ത്വരായുക്താ പ്രാസാദാദംബരസ്പൃശഃ। ഗണപം ഗണമധ്യസ്ഥം സൂര്യകോടിപ്രവര്തനമ്
ആകാശത്തെ തൊടുന്ന മഹാപ്രാസാദത്തിൽ നിന്ന് അതിവേഗം ഇറങ്ങി, വിജയ അവിടെ ഗണങ്ങളുടെ നടുവിൽ സൂര്യന്റെ കോടിയോളം പ്രകാശം ഉള്ള ഗണനാഥനെ കണ്ടു.
വിജയോവാച-। ഏഹി വീരക ചാപല്യാത്ത്വയാ ദേവീ പ്രതോഷിതാ। ത്വാമാഹ്വയതി ചേത്യുക്തസ്ത്യക്ത്വാ പാഷാണഖംഡകമ്
വിജയ പറഞ്ഞു: "വീരക, നിന്റെ കളിയാലാണ് ദേവി സന്തോഷപ്പെട്ടത്; അവൾ നിന്നെ വിളിക്കുന്നു. അതിനാൽ കല്ല് കൈവിട്ട് വാ."
ദേവ്യാഃ സപീപമാഗച്ഛദ്വിജയാനുഗതഃ ശനൈഃ। പ്രാസാദശിഖരോത്ഫുല്ലരക്താംബുജനിഭ ദ്യുതിഃ
വീരകൻ വിജയയെ അനുഗമിച്ച് ദേവിയുടെ അടുത്തേക്ക് പതുക്കെ വന്നു; അവന്റെ പ്രകാശം പ്രാസാദത്തിന്റെ മുകളിൽ വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചുവന്ന താമരപൂവിനെപ്പോലെയായിരുന്നു.
തം ദൃഷ്ട്വാ പ്രസ്ഥിതാനല്പസ്വാദുക്ഷീരപയോധരാ। ഗിരിജോവാച-। പിബ ക്ഷീരമിദം വത്സ സ്രുതം പിബ യഥേച്ഛകമ്
അവനെ സമീപിക്കുമ്പോൾ, മധുരമായ പാൽ നിറഞ്ഞ കനകങ്ങൾ കൊണ്ട് ഗിരിജ പറഞ്ഞു: "മകനേ, ഈ പുതിയ പാൽ കുടിക്കൂ, ഇഷ്ടം പോലെ കുടിക്കൂ."
ഉവാച ദേവീ സസ്നേഹം ഗിരാ മധുരവര്ണയാ। ഏഹി സദ്യോ ഹി ജാതോസി മേ പുത്രകോ ദേവദേവേന ദത്തോധുനാ വീരക
ദേവി സ്നേഹത്തോടെ, മധുരമായ വാക്കുകളിൽ പറഞ്ഞു: "വീരക, വാ, ദേവദേവൻ തന്നെയാണ് നിന്നെ ഇപ്പോൾ എന്റെ മകനായി ദാനം ചെയ്തത്."
ഉക്തവത്യംകആധായ പര്യഷ്വജത്തം കപോലേ ചുചുംബാഗരാണ്നംദിനീ। മൂര്ധ്ന്യുപാഘ്രായ സംമാര്ജ്യ ഗാത്രാണി ചാഭൂഷയാമാസ ദിവ്യൈഃ സ്വയംഭൂഷണൈഃ
അവളിങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അവനെ മടിയിൽ ഇരുത്തി, കപോളത്തിൽ ചുംബിച്ചു, സന്തോഷത്തോടെ തലമുടി മണത്ത്, അവന്റെ ശരീരം സ്നേഹത്തോടെ തൊട്ടു, സ്വയം ഒരുക്കിയ ദിവ്യാഭരണങ്ങൾ അണിയിച്ചു.
കിംകിണീമേഖലാനൂപുരൈഃ സന്മണിപ്രോതകേയൂരഹാരൈരമൂല്യൈര്ഗുണൈഃ। കോമലൈഃ പല്ലവൈശ്ചിത്രിതശ്ചാരുഭിര്മംഗലൈഃ കംകണൈര്ദിവ്യമംത്രോദ്ഭവൈഃ
കിങ്കിണികളോടുകൂടിയ മെഖലകളും, നൂപുരങ്ങളും, മനോഹരമായ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച കയ്യൂറുകളും, വിലയേറിയ ഹാരങ്ങളും, മൃദുലമായ ഇലകളും, മനോഹരവും ശുഭപ്രദവുമായ കങ്കണങ്ങളും, ദിവ്യ മന്ത്രശക്തിയിൽ ഉണ്ടാക്കിയ വലയങ്ങളും അവൻ അണിഞ്ഞു.
തസ്യ ശുദ്ധൈസ്തതോഭൂരിഭിശ്ചാകരോന്മിശ്രസിദ്ധാര്ഥകൈരങ്ഗരക്ഷാവിധിം। ഏവമാദായ ചോവാച കൃത്വാ സ്രജം മൂര്ധ്നി ഗോരോചനാപത്രഭംഗോജ്ജ്വലൈഃ
ശുദ്ധവും സമൃദ്ധവുമായ വിശേഷദ്രവ്യങ്ങൾ കൊണ്ടു അവളുടെ മകൻ്റെ ശരീരം സംരക്ഷിക്കുന്ന ചടങ്ങ് നടത്തി. പിന്നെ, ഗോരോചനയും പുതുതായി പറിച്ച ഇലകളും ചേർത്ത് തിളങ്ങുന്ന ഒരു പുഷ്പമാല അവന്റെ തലയിൽ വെച്ച്, അവളവനോട് പറഞ്ഞു.
വത്സവത്സാധുനാ ക്രീഡ സാര്ദ്ധം ഗണൈരപ്രമത്തോ വ്രജ ശ്വഭ്രവര്ജം ശനൈഃ। വ്യാലമാലാകുലാഃ ശൈലസാനുദ്രുമാദംതിഭിര്ഭഗ്നശാഖാഃ പരം ഭംഗിനഃ
കുഞ്ഞേ, കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം സുഖമായി കളിക്കൂ, പക്ഷേ സൂക്ഷിക്കണം. പുഴുക്കുഴികൾ ഒഴിവാക്കി പതുക്കെ പോവണം. പർവ്വതശിഖരങ്ങളിൽ പാമ്പുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ആനകൾ തകർത്തു വീണ മരക്കൊമ്പുകളും ഉണ്ട്.
ജാഹ്നവീമംഡലക്ഷുബ്ധതോയാകുലം മാ വിശേഥാ ബഹുവ്യാഘ്രജുഷ്ടേ വനേ। വത്സ സംഖ്യേഷു ദുര്ഗേഷു യദ്വീരക പുത്ര ഭാവായതാം സ്വച്ഛചിത്തോ ജനഃ
കുഞ്ഞേ, ഗംഗയുടെ വെള്ളം കുലുങ്ങുന്ന സ്ഥലങ്ങളിലും, പല കടുവകളും നടക്കുന്ന കാടിലും പോകരുത്. അപകടകരമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ മനസ്സു ശുദ്ധമായി സൂക്ഷിക്കണം, ധൈര്യശാലിയായ മകനേ, എല്ലാവരും ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കണം.
പ്രാര്ഥിതം ഭവ്യമായാതിഭാവിന്യസൌ ഭാവ്യതാം സോപി നിര്വര്ത്യസര്വൈര്ഗുണൈഃ। ഏവമുക്തോഽനയാ വീരകോ മാതരം സസ്മയന്നാഹ ലീലാവശാവിഷ്ടധീഃ
നിനക്ക് ഭാവിയിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന നല്ല കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം ഗുണസമ്പന്നമായി സംഭവിക്കും. ഇങ്ങനെ അമ്മ പറഞ്ഞപ്പോൾ, കളിയിൽ മുഴുകിയ മനസ്സോടെ ആ ബാലൻ പുഞ്ചിരിച്ച് അമ്മയോട് പറഞ്ഞു.
ഏഷ മാത്രാ സ്വയം മേ കൃതഃ കംകണഃ പത്രകശ്ചിത്രിതഃ പാടലൈര്ബിംദുഭിഃ। ചാരുപുഷ്പൈരിയം മാലതീഭിഃ കൃതാമാലികാ മേ ശിരസ്യാഹിതാ കോമലാ
എന്റെ കൈയിൽ അമ്മ തന്നെയാണ് ഈ കങ്കണം ചുവന്ന പാടുകളും ഇലകളും ചേർത്ത് മനോഹരമായി ഉണ്ടാക്കിയതും. ഈ മൃദുലമായ മല്ലികാമാലയും അമ്മ തന്നെ എന്റെ തലയിൽ വച്ചുതന്നത്.
തോഷയാമീശ്വരീമിത്യയം സത്വരം ചിംതയിത്വാ വ്രജദ്ബാഹ്യതഃ ക്രീഡനമ്। സ്വൈര്ഗണൈഃ സംയുതോ വീരകോ ഹര്ഷിതോ ദക്ഷിണാത്പശ്ചിമം പശ്ചിമാദുത്തരമ്
ദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കാമെന്ന ചിന്തയോടെ, അവൻ ഉടൻ തന്നെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പുറത്തേക്ക് പോയി കളിക്കാൻ തുടങ്ങി. ദക്ഷിണത്തുനിന്ന് പടിഞ്ഞാറോട്ടും, പടിഞ്ഞാറിൽ നിന്ന് വടക്കോട്ടും സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു.
ഉത്തരാത്പൂര്വമഭ്യേത്യ സഖ്യായുതാ പ്രേക്ഷതേ തം ഗവാക്ഷാംതരാദ്വീരകം। ശൈലപുത്രീ ബഹിഃ ക്രീഡിതാരം ജഗത്സ്നേഹതഃ പുത്രലുബ്ധായതസ്സോത്ര കഃ
വടക്കിൽ നിന്ന് കിഴക്കോട്ട് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പോയപ്പോൾ, പർവ്വതകുമാരി അമ്മയായ സ്നേഹത്തോടെ, ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തു കളിക്കുന്ന വീരകനെ ആസക്തിയോടെ നോക്കി.
മോഹമായാതി യഃ സ്വല്പവേത്താ ജഡോ മാംസവിണ്മൂത്രസംഘാതദേഹോദ്വഹഃ। ദ്രഷ്ടുമഭ്യംതരം നാകവാസേശ്വരേഷ്വിന്ദുമൌലിപ്രവിഷ്ടേഷു കക്ഷാംതരമ്
അറിയാതെ, മായയിലകപ്പെട്ട, മാംസം, മലമൂത്രം എന്നിവകൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ ശരീരമുള്ളവൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഇന്ദ്രാദികളുടെ അന്തർഭാഗം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുമോ? അവിടെ ചന്ദ്രക്കുടിയുള്ളവർ വസിക്കുന്നു.
വാഹനാന്യേവമാരോഹമാണാസ്തതോ ലോകപാലാസ്ത്രപൂഗം മുഹൂര്ത്താവധി। ഖഡ്ഗ ഏഷോ വിഖഡ്ഗാകരോ നിര്മലഃ കൃംതകഃ കസ്യ കേനാഹൃതോ ബ്രൂത നഃ
അങ്ങനെ തങ്ങളുടെ വാഹനം കയറി, ലോകപാലന്മാരും അവരുടെ സംഘവും കുറച്ചു നേരം പറഞ്ഞു: ഈ വാൾ ആരാണ് കൊണ്ടുവന്നത്? ആര്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് ഇതു? പറയൂ.
നോഭവേദ്ധസ്തദംഡേന കിം ബ്രൂമഹേ ഭീമമൂര്ത്യം ഗണേ നാസ്തി കൃത്യം ഗിരൌ। പാശ ഏഷോസ്തി തേനാത്ര കോ ബധ്യതേ മാ വൃഥാ ലോകപാലാനുഗാസ്തിഷ്ഠത
ഇത് കൈകൊണ്ട് ഉപയോഗിക്കേണ്ടതല്ല; ഞങ്ങൾ എന്തു പറയാൻ? ഗണങ്ങളിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ഭയങ്കര ആയുധത്തിന് പർവ്വതത്തിൽ ഉപയോഗം ഇല്ല. ഇതാ ഒരു പാശം ഉണ്ട്; ആരെയാണ് ഇതിൽ കെട്ടേണ്ടത്? ലോകപാലന്മാരുടെ അനുചരന്മാരേ, വെറുതെ പ്രവർത്തിക്കേണ്ട, നിൽക്കൂ.
ഏവമേവൈതദിത്യബ്രുവംസ്തേ തദാ വീക്ഷ്യ ദേവാനുഗം വീരകം രക്ഷകം। പ്രാഹ ദേവീ വനേ പര്വതേ നിര്ജരാധ്യഗ്നിശാലാമുഖേ ഭൂതലേ ഭൂതപാഃ
അവർ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം ഉള്ള സംരക്ഷകനായ വീരകനെ കണ്ടു. ദേവി പറഞ്ഞു: കാട്ടിലും പർവ്വതത്തിലും, ഗുഹാമുഖത്തിലും, അഗ്നിശാലയുടെ അടിത്തറയിലും ഭൂതപാലകർ നിലകൊള്ളണം.
നിര്ഝരാംഭോ നിപാതേഷു നോ മജ്ജതാത്പുഷ്പജാലാവനദ്ധേഷു ധാമസ്വപി। പ്രോച്ചനാനാദ്രികുംജാവഗാഹേഷ്വഥോ മാരുതാസ്ഫോടസംരക്ഷണേ കാമതഃ
ജലപാതങ്ങളിലോ പുഷ്പജാലം നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളിലോ വീഴരുത്; കുന്നിൻ കുഞ്ചുകളിൽ കയറിയോ ശക്തമായ കാറ്റിൽ പെട്ടോ പോകരുത്; അവൻ ഇഷ്ടംപോലെ സംരക്ഷിക്കപ്പെടണം.
കാംചനോത്തുംഗ ശൃംഗാവരോഹക്ഷിതൌ ഹൈമരേണൂത്കരാസംഗപിംഗദ്യുതിഃ। ഖേചരാണാം വനേ ചാപി രമ്യേ ബഭൌ രൂപസംപത്പ്രകാരോഗണോ വാസിതുമ്
മന്ദരപർവ്വതത്തിലെ പൊന്നിനിറമുള്ള മലശിഖരങ്ങളിൽ, പൊൻമണൽ കൂമ്പാരങ്ങൾക്കിടയിൽ, ആകാശവാസികൾ സഞ്ചരിക്കുന്ന മനോഹരമായ കാട്ടിൽ, അവൻ എല്ലാ സൗന്ദര്യവും തിളക്കവും കൊണ്ട് അവിടെ വസിക്കാൻ യോജ്യനായി പ്രകാശിച്ചു.
മംദരേകംദരേ ചാരുവാപീതടേ കുന്ദമംദാരപുഷ്പപ്രവാലാംബുജേ। സിദ്ധനാരീഭിരാപീതരൂപാമൃതം വിസ്തൃതൈര്നേത്രമാത്രൈരനുന്മേഷിഭിഃ1.43.
മന്ദരപർവ്വതത്തിലെ ഒരു മനോഹരമായ കുളത്തിൽ, കുണ്ടും മന്ദാരവും ഇലകളും താമരകളും നിറഞ്ഞിടത്ത്, സിദ്ധനാരികൾ അവരുടെ വീണ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ സൗന്ദര്യാമൃതം ആസ്വദിച്ചു.
വീരകം ശൈലപുത്രീ നിമേഷാംതരാദസ്മരത്പുത്രഗൃധ്നുര്വിനോദാര്ഥിനീ। സോപി താദൃക്ക്ഷണാവാപ്തപുണ്യോദയോ യോ ഹി ജന്മാംതരേഽസ്യാത്മജത്വം തതഃ
പർവ്വതകുമാരി അമ്മ, മകനോടുള്ള സ്നേഹത്തിൽ, സന്തോഷം തേടി, കണ്ണടയ്ക്കുന്ന ഇടവേളയിൽ പോലും വീരകനെ ഓർത്തു. അങ്ങനെ ഭാഗ്യപ്രാപ്തിയാൽ അവൻ ഈ ജന്മത്തിൽ അവളുടെ മകനായി.
ക്രീഡതസ്തസ്യ തൃപ്തിഃ കഥം ജായതേ യോപി ഭാവാജ്യഗ? ദ്വേധസാ തേജസാ। കലിപതഃപ്രേക്ഷണം ദിവ്യഗീതക്ഷണം നൃത്യലോലൈര്ഗണൈശൈഃ പ്രവൃത്യക്ഷണം
കളിയിൽ മുഴുകിയ അവനു ഒരിക്കലും തൃപ്തി ഉണ്ടാകില്ല; അവന്റെ സ്വഭാവം എന്നും പുതുമയുള്ളതായിരുന്നു. ഓരോ നിമിഷവും ദിവ്യഗാനവും, കൂട്ടുകാരുടെ ഉല്ലാസനൃത്തവും, കാഴ്ചയുടെ ആനന്ദവും അവനെ നിറച്ചു.
സിംഹനാദാകുലേ ഗംഡശൈലേ ജ്വലദ്രത്നജാലേ ബൃഹത്സാലതാലേക്ഷണമ്। ഫുല്ലനാനാ തമാലാലികാലേക്ഷണം വൃക്ഷമൂലേ വിലോലോമരാലേക്ഷണമ്
സിംഹങ്ങളുടെ ഗർജനകൊണ്ട് മുഴങ്ങുന്ന ഗണ്ഡപർവതത്തിലെ ഗുഹകളിൽ, ദീപ്തമായ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു, വലിയ സാലവൃക്ഷങ്ങൾ സാക്ഷികളായി നിലകൊള്ളുന്നു. പൂത്ത നാനാതമാലപൂക്കളാൽ അലങ്കരിച്ച വൃക്ഷങ്ങൾക്കു കീഴിൽ, സുന്ദരമായ മൃഗങ്ങൾ സഞ്ചരിക്കുന്നിടത്ത്, അവൻ കാണപ്പെട്ടു.
സ്വല്പപംകേ ജലേ പംകജാംകേക്ഷണം മാതുരംകേ ശുഭേ നിഷ്കലംകേക്ഷണമ്। പരിക്രീഡതേ ബാലലീലാവിസാരീ ഗണേശാധിപാ ദേവതാനംദകാരീ
അല്പമായ ചെളിയിൽ, വെള്ളത്തിൽ, കമലത്തെ നോക്കി, അമ്മയുടെ മടിയിൽ, പാവാടും മായ്ച്ചതും, ബാല്യത്തിന്റെ ആനന്ദം പടർത്തി, ഗണേശൻ, ഗണങ്ങളുടെ അധിപൻ, ദേവന്മാർക്ക് സന്തോഷം നൽകുന്നു.
നികുംജേഷു വിദ്യാധരോദ്ഗീതശീലഃ പിനാകീവ ലീലാവിലാസൈഃ സലീലഃ। പ്രകാശ്യ ഭുവനം ഗോഭിസ്തതോ ദിനകരേ ഗതേ
കുഞ്ചങ്ങളിൽ, വിദ്യാധരന്മാർ ഗായിക്കുന്ന ഗുണങ്ങൾക്കൊപ്പം, പിനാകധാരി ശിവനെപ്പോലെ, ലീലാവിലാസത്തോടെ സുന്ദരമായി സഞ്ചരിച്ചു, പശുക്കളോടൊപ്പം ലോകം പ്രകാശിപ്പിച്ചു, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചതുവരെ.
ദേശാംതരം തദാ പശ്ചാദ്ദൂരസ്ഥോ ധരണീധരഃ। മിത്രത്വമസ്യ സുദൃഢം ഹൃദയേ ദ്യോതയന്നിവ
പിന്നീട്, സൂര്യൻ അസ്തമിച്ചപ്പോൾ, പർവതം ദൂരത്ത് നിലകൊണ്ടു, അവൻ ഹൃദയത്തിൽ ദൃഢമായ സൗഹൃദം തെളിയിച്ചുപോലെയാണ്.
നിത്യമാരാധിതോ വിപ്രൈഃ ശ്രീമാന്വിഘനസഃ സുതഃ। നാകരോത്സവിതുര്മേരുരുപകാരം പതിഷ്യതഃ
ബ്രാഹ്മണന്മാർ എപ്പോഴും ആരാധിച്ചിട്ടും, മഹത്വമുള്ള വിഘനസന്റെ മകൻ, സൂര്യൻ മെരുവിന് പിന്നിൽ അസ്തമിക്കാൻ പോകുമ്പോൾ സഹായം ചെയ്തില്ല.
ജനേഷ്വേഷാ വ്യവസ്ഥേതി ശ്രൂയതേ സ്രവലിതോ ഹ്യധഃ। ദിനേനാനുഗതോ ഭാനുഃ സ്വജനം പരിപൂരയന്
ജനങ്ങളിൽ ഈ ക്രമം നിലനിൽക്കുന്നു; സൂര്യൻ, ദിവസത്തെ പിന്തുടർന്ന്, തൻറെ ജനങ്ങളെ നിറയ്ക്കുന്നു എന്ന് കേൾക്കുന്നു, അദോഹ്.