ഹരദര്ശനസംജാത സമുത്കംഠാ ഹിമാദ്രിജാ। തതോ മുഹൂര്ത്തേ ബ്രാഹ്മേ തു തസ്യാശ്ചക്രുഃ സുഹൃത്ക്രിയാം
ഹരനെ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ ഹിമവാന്റെ മകൾ അതീവ ഉത്സുകയായി. അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മമുഹൂർത്തത്തിൽ അവളുടെ സുഹൃത്തുക്കൾ അവള്ക്ക് വേണ്ട ചടങ്ങുകൾ നടത്തി.
നാനാമംഗലസംദോഹാന്യഥാവത്ക്രമപൂര്വകമ്। ദിവ്യമംഗലസംയോഗാന്മംദിരേ ബഹുമംഗലേ 1.43.
വിവിധ മംഗളകർമ്മങ്ങൾ യഥാക്രമം, ദൈവികമായും ഉത്സവപരമായും, ആ അതിമംഗളമായ ഭവനത്തിൽ നടന്നു.
ഉപാസത ഗിരിം മൂര്ത്താ ൠതവഃ സര്വകാമികാഃ। വായവഃ സുഖദാശ്ചാസന്സംമാര്ജനവിധൌ ഗിരേഃ
ആ കാലഘട്ടങ്ങൾ സ്വരൂപമായി, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റുന്നവയായി, മലയുടെ സന്നിധിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു; സുഖം പകരുന്ന കാറ്റുകൾ മലയുടെ ചുറ്റും വൃത്തിയാക്കി.
ഹര്മ്യേഷു ശ്രീഃ സ്വയം ദേവീ കൃതനാനാ പ്രസാധനാ। കാംതിഃ സര്വേഷു ഭാവേഷു ൠദ്ധിശ്ച ഭരണാകുലാ
അവിടത്തെ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ ശ്രീദേവി തന്നെ വിവിധ അലങ്കാരങ്ങൾ ധരിച്ച് ഉണ്ടായിരുന്നു; എല്ലാ ഭാഗങ്ങളിലും പ്രകാശവും, സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ചിംതാമണിപ്രഭൃതയോ രത്നാശ്ശൈലം സമംതതഃ। ഉപതസ്ഥുര്ലതാശ്ചാപി കല്പകാദ്യാ മഹാദ്രുമാഃ
ചിന്താമണി മുതലായ രത്നങ്ങൾ മലയുടെ ചുറ്റും പരന്നിരുന്നു; കൽപവൃക്ഷം പോലെയുള്ള വലിയ വൃക്ഷങ്ങളും ലതകളും അവിടെ സന്നിഹിതമായിരുന്നു.
ഓഷധ്യോ മൂര്തിമത്യശ്ച ദിവ്യൌഷധിസമന്വിതാഃ। രസാശ്ച ധാതവശ്ചൈവ സര്വേ ശൈലസ്യ കിംകരാഃ
ദൈവിക ഗുണങ്ങളുള്ള ഔഷധികൾ, രസങ്ങൾ, ധാതുക്കൾ എന്നിവയും അവിടെ സജീവമായി മലയുടെ സേവകരായി നിലകൊണ്ടു.
കിംകരാസ്തസ്യ ശൈലസ്യ വ്യഗ്രാശ്ചാശ്രമവര്തിനഃ। നദ്യഃ സമുദ്രാ നിഖിലാഃ സ്ഥാവരം ജംഗമം ച യത്
മലയുടെ ഈ സേവകർ, ആശ്രമത്തിലെ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ എപ്പോഴും താല്പര്യത്തോടെ പങ്കെടുത്തു; നദികൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, നിലനിൽക്കുന്നവയും ചലിക്കുന്നവയും എല്ലാം അവരിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
തേ സര്വേ ഹിമശൈലസ്യ മഹിമാനമവര്ദ്ധയന്। അഭവന്മുനയോ നാഗാ യക്ഷാ ഗംധര്വകിന്നരാഃ
അവരൊക്കെയും ഹിമശൈലത്തിന്റെ മഹത്വം വർദ്ധിപ്പിച്ചു; അവിടെ മുനിമാർ, നാഗന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ എന്നിവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ശംകരസ്യാപി വിബുധാ ഗംധമാദനപര്വതേ। സജ്ജമംഡനസംഭാരാസ്തസ്ഥുര്നിര്മല മൂര്ത്തയഃ
ശിവനു വേണ്ടി ദേവന്മാർ ഗന്ധമാദനപർവതത്തിൽ എല്ലാ അലങ്കാരങ്ങളും ഒരുക്കിയ നിലയിൽ, നിർമ്മലമായ രൂപത്തിൽ നിന്നു.
ശര്വസ്യാഥ ജടാജൂടേ ചംദ്രഖംഡം പിതാമഹഃ। ബബംധ പ്രണയോദാര വിസ്ഫാരിതവിലോചനഃ
ശർവന്റെ ജടയിൽ ചന്ദ്രക്കല കെട്ടാൻ ബ്രഹ്മാവു വലിയ സ്നേഹത്തോടെ കണ്ണുകൾ വിശാലമാക്കി അതു കെട്ടി.
കപാലമാലാം വിപുലാം ചാമുംഡാ മൂര്ധ്നി ബധ്നതീ। ഉവാച ഗിരിശം കാലീ പുത്രം ജനയ ശംകര
ചാമുണ്ഡാ വലിയ കപാലമാല തലയിൽ കെട്ടി, ഗിരിശനോട് പറഞ്ഞു: 'ശങ്കരാ, നീ ഒരു മകനെ ജനിപ്പിക്കണം'.
യോ ദൈത്യേംദ്രകുലം ഹത്വാ മാം രക്തൈസ്തര്പയിഷ്യതി। ശൌരിര്വതംസികാരത്നം കംഠാഭരണമുജ്വലമ്
'അസുരന്മാരുടെ വംശത്തെ സംഹരിച്ച് അവരുടെ രക്തംകൊണ്ട് എന്നെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നവൻ, കൗസ്തുഭമണിയെ കാതിൽ അലങ്കാരമായി, പ്രകാശമുള്ള ഹാരമായി ധരിക്കട്ടെ'.
ഭുജംഗാഭരണം ഗൃഹ്യ സജ്ജശ്ശംഭോഃ പുരോഽഭവത്। ശക്രോ ഗജാജിനം തസ്യ വസാഭ്യക്താഗ്രപല്ലവമ്
ഒരു പാമ്പ് അലങ്കാരമായി എടുത്ത്, ശംഭുവിന്റെ മുമ്പിൽ ഒരുങ്ങി നിന്നു; ഇന്ദ്രൻ അവനു വേണ്ടി കൊമ്പുകളും ഇലകളും മദം പുരണ്ട ആനച്ചർമ്മം കൊണ്ടുവന്നു.
ദധ്രേ സരഭസം സ്വിദ്യദ്വിസ്തീര്ണ മുഖപംകജമ്। വായവശ്ച വവുസ്തീക്ഷ്ണാസ്തീക്ഷ്ണം ഹിമഗിരിപ്രഭമ്
അവൻ അതു ഉത്സാഹത്തോടെ ധരിച്ചു, വിശാലമായ താമരപോലെയുള്ള മുഖം വിയർപ്പോടെ തിളങ്ങി; അതിനിടെ ഹിമപർവതത്തിന്റെ പ്രകാശംപോലെയുള്ള കാറ്റുകൾ ശക്തിയായി വീശി.
വൃഷം വിഭൂഷയാമാസുര്ഹരയാനം മനോജവമ്। വിരേജുര്നയനാന്തസ്ഥാഃ ശംഭോഃ സൂര്യാനലേംദവഃ
ഹരന്റെ മനസ്സുപോലെ വേഗമുള്ള കാളയെ അവർ അലങ്കരിച്ചു; ശംഭുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ വസിക്കുന്ന സൂര്യനും ചന്ദ്രനും പോലെ പ്രകാശം പകർന്നു.
സ്വാം ദ്യുതിം ലോകനാഥസ്യ ജഗതഃ കര്മസാക്ഷിണഃ। ചിതാഭസ്മസമാധത്ത കപാലേ രജതപ്രഭമ്
ലോകങ്ങളുടെ നാഥനും സാക്ഷിയായ ഭഗവാൻ, തന്റെ തേജസ്സ് ചിതാഭസ്മം പോലെ വെള്ളിയണിഞ്ഞതായി കപാലത്തിൽ അണിഞ്ഞു.
മനുജാസ്ഥിമയീം മാലാം നിബംബംധ ച പാണിനാ। പ്രേതാധിപഃ പുരേ ദൂരേ സഭയഃ സമവര്തത
മനുഷ്യസ്ഥികളാൽ നിർമ്മിതമായ മാല കൈകൊണ്ട് അണിഞ്ഞു; പ്രേതാധിപൻ തന്റെ നഗരത്തിൽ ദൂരത്ത് നിന്നു ഭയത്തോടെ നിന്നു.
നാനാകാരമഹാരത്നഭൂഷണം ധനദാഹൃതമ്। വിഹായോദീപ്തസര്പേംദ്ര കടകേന സ്വപാണിനാ
കുബേരൻ കൊണ്ടുവന്ന വിവിധ ആകൃതിയിലുള്ള മഹാരത്നാഭരണങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, തന്റെ കൈയിൽ ജ്വലിക്കുന്ന സർപ്പരാജാവിനെ കടകംപോലെ അണിഞ്ഞു.
കര്ണോത്തംസം ചകാരേശോ ഹ്യമലം തക്ഷകം സ്വയമ്। നിഷ്പന്നാഭരണം ചൈവ പ്രസാധ്യേശം പ്രസാധനൈഃ
ഭഗവാൻ താനെതാൻ തക്ഷകനെ വിശുദ്ധമായ കർണ്ണാഭരണമായി അണിഞ്ഞു; അങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ച ആഭരണങ്ങൾ കൊണ്ട് സ്വയം അലങ്കരിച്ചു.
തത്രാപ്യേഷാ നിയമതോ ഹ്യഭവന്വ്യഗ്രമൂര്തയഃ। മുമോചാഭിനവാന്സര്വരമ്യശാലിരസൌഷധീന്
അവിടെ ഈ രൂപങ്ങൾ നിയമപ്രകാരം ഉത്സാഹത്തോടെ പ്രവർത്തിച്ചു; അവൻ പുതിയതും മനോഹരവുമായ തഴച്ചിലുകളും ഔഷധികളും പുറത്ത് വിട്ടു.
വ്യഗ്രാ തു പൃഥിവീ ദേവീ സര്വഭാവാത്മനോരമാ। ഗൃഹീത്വാ വരുണഃ സാക്ഷാദ്രത്നാഢ്യാഭരണാനി ച
പൃഥ്വീദേവി മുഴുവൻ മനസ്സോടെ ഉത്സാഹത്തോടെ, വരുണനും സ്വയം രത്നങ്ങളാൽ സമൃദ്ധമായ ആഭരണങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നു.
പുഷ്പാണി ച വിചിത്രാണി നാനാരത്നമയാനി തു। തസ്ഥൌ സാഭരണോ ദേവഃ സര്വജ്ഞഃ സര്വദേഹിനാമ്
വിവിധതരം രത്നങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച മനോഹരമായ പുഷ്പങ്ങളും; സർവ്വജ്ഞനും എല്ലാ ജീവികളുടെ ഇശ്വരനുമായ ദേവൻ ആഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നു.
ജ്വലനശ്ചാപി ദിവ്യാനി ഹൈമാന്യാഭരണാനി ച। ജാതരൂപപവിത്രാണി പ്രയതഃ സമുപസ്ഥിതഃ
ജ്വാലയും ദിവ്യമായ പൊന്നാഭരണങ്ങൾ, ശുദ്ധമായ സ്വർണ്ണംപോലെയുള്ളവ, ഭക്തിയോടെ സമർപ്പിച്ചു.
വായുര്വവൌ ച സുരഭിഃ സുഖസംസ്പര്ശനോ വിഭുമ്। ഛത്രം ചംദ്രകരോദ്ദാമം ഹാസിതം ച ശതക്രതുഃ
വായു സുഗന്ധവും സുഖസ്പർശവും ആയ കാറ്റ് വീശിച്ചു; ശതക്രതുൻ ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെയുള്ള പ്രകാശമുള്ള കുട മറയായി പിടിച്ചു, സന്തോഷത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ജഗ്രാഹ മുദിതഃ ശ്രീമാന്ബാഹുഭിര്വജ്രഭൂഷണഃ। ജഗുര്ഗംധര്വമുഖ്യാശ്ച നനൃതുശ്ചാപ്സരോഗണാഃ
ഹർഷത്തോടെ, മഹിമയോടെ, വജ്രാഭരണങ്ങൾ അണിഞ്ഞ് അവൻ അതിനെ കൈകൊണ്ട് എടുത്തു; പ്രധാന ഗന്ധർവന്മാർ പാടുകയും, അപ്സരസുകൾ നൃത്തം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.
വാദയംതോതിമധുരം ജഗുര്ഗംധര്വകിന്നരാഃ। മുഹൂര്താദൃതവസ്തത്ര ജഗുശ്ച നനൃതുശ്ച വൈ
ഗന്ധർവരും കിന്നരന്മാരും അത്യന്തം മധുരമായ സംഗീതം വായിച്ചു പാടി; ഒരു നിമിഷം, ഋതുക്കളും അവിടെ പാടി നൃത്തം ചെയ്തു.
ചപലാശ്ച ഗണാസ്തസ്ഥുര്ലോഡയംതോ ഹിമാചലമ്। ഉപവിഷ്ടഃ ക്രമാദ്ധാതാ വിശ്വകൃദ്ഭഗനേത്രഹാ
ചഞ്ചലമായ ഗണങ്ങൾ ഹിമാചലപർവ്വതം കുലുക്കി നിന്നു; തുടർന്ന്, ക്രമത്തിൽ സൃഷ്ടാവും വിശ്വനിർമ്മാതാവും ഭഗയുടെ കണ്ണ് എടുത്തവനും ഇരുന്നു.
ചകാരൌദ്വാഹികം കൃത്യം പത്ന്യാ സഹ യഥോദിതമ്। ദത്താര്ഘ്യോ ഗിരിരാജേന സുരവൃംദൈര്വിനോദിതഃ
ഭാര്യയോടൊപ്പം നിർദ്ദേശപ്രകാരം വിവാഹകർമ്മങ്ങൾ നടത്തി; ഗിരിരാജൻ അർഘ്യം നൽകി, ദേവസംഘങ്ങൾ ആനന്ദിപ്പിച്ചു.
അവസത്താം ക്ഷപാം തത്ര പത്ന്യാ സഹ പുരാംതകഃ। തതോ ഗംധര്വഗീതേന നൃത്യേനാപ്സരസാമപി
പുരാന്തകൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം അവിടെ രാത്രി കഴിച്ചു; പിന്നെ ഗന്ധർവരുടെ ഗാനത്തോടും അപ്സരസുകളുടെ നൃത്തത്തോടും കൂടി,
സ്തുതിഭിര്ദേവദൈത്യാനാം വിബുദ്ധോ വിബുധാധിപഃ। ആമംത്ര്യ ഹിമശൈലേംദ്രം പ്രഭാതേ ജായയാ സഹ
ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും സ്തുതികളോടെ ഉണർന്ന വിവേകികളുടെ നാഥൻ, പ്രഭാതത്തിൽ ഭാര്യയോടൊപ്പം ഹിമശൈലാധിപനോട് സംസാരിച്ചു.