പ്രാഹ ദേവം ചതുര്വക്ത്രം ഭവാന്വേത്തി ചരാചരം। പുരഹൂതമുഖാഃ സബലാ നിമിഷാ വിജിതാഃ പ്രസഭം കില ദൈത്യശതൈഃ
വായു നാലു മുഖമുള്ള ദൈവത്തോട് പറഞ്ഞു: 'നീ ചലിക്കുന്നതും അചലമായതും എല്ലാം അറിയുന്നു. ഇന്ദ്രനും അവന്റെ സൈന്യവും, ഒരു നിമിഷത്തിൽ, അനേകം ദൈത്യന്മാർക്കു ശക്തിയായി തോറ്റു.'
ക്രതവോ വിഹിതാ ഭവതാ സ്ഥിതയേ ജഗതാം ച മഹാദ്ഭുതചിത്രഗുണാഃ। അപി യജ്ഞകൃതഃ ശ്രുതകാമഫലാ വിഹിതാ ൠഷയസ്തത ഏവ പുരഃ
നീ, അത്ഭുതഗുണങ്ങളുള്ളവനേ, ലോകങ്ങളുടെ നിലനില്പിനായി യാഗങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ചു; വേദങ്ങളിൽ കേട്ട ഫലങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ച ഋഷികൾ, നിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം യാഗങ്ങൾ നടത്തി.
അപി നാകമഭൂത്കില യജ്ഞഭുജാം ഭവതോ വിനിയോഗവശാത്സതതമ്। അപഹൃത്യവിമാനഗണം സകൃതോ ദനുജേന മഹാകരഭൂമിസമഃ
യാഗഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരുടെ സ്വർഗ്ഗം എപ്പോഴും നിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു; എങ്കിലും, ഒരിക്കൽ, ഭൂമിയെപ്പോലെ വലുതായ ദൈത്യൻ, ഒരു പ്രാവശ്യം കൊണ്ട്, ആകാശവാസികളുടെ കൂട്ടം പിടിച്ചെടുത്തു.
കൃതവാനസി സര്വഗുണാതിശയം യമശേഷമഹീധരരാജതയാ। മഖഭൂഷിതമംശുമതാമവധിം സുരധാമഗിരിം ഗഗനേപി സദാ
നീ എല്ലാ ഗുണങ്ങളിലും പരമോന്നതം നേടിയിരിക്കുന്നു; യാഗങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, പ്രകാശമുള്ള, മഹീധരരാജാവിനെ ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലമായി ആകാശത്തിൽ എപ്പോഴും പ്രകാശിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
അധിവാസവിഹാരവിധാനുചിതോ ദനുജേന പരിഷ്കൃതശൃംഗതടഃ। പ്രവിലമ്ബിതരത്നഗുഹാനിവഹോ ബഹുദൈത്യസമാശ്രയതാം ഗമിതഃ
ദേവതകളുടെ വിനോദത്തിന് അനുയോജ്യമായ, ശൃംഗങ്ങൾ അലങ്കരിച്ച മല, ദൈത്യൻ കീഴടക്കി; അതിലെ രത്നഗുഹകൾ താഴെ തൂങ്ങി, അനേകം ദൈത്യന്മാർക്ക് അഭയസ്ഥലമായി മാറി.
അസുരസ്യ ച തസ്യ ഭയേന ഗതം സവിഷാദ ശരീരനിമിത്തതയാ। ഉപഭോഗ്യതയാധികൃതം സുചിരം വിമലദ്യുതിപൂരിതദിഗ്വദനം
ആ അസുരന്റെ ഭയത്തിൽ, ദേവതകൾ ദുഃഖിതമായ ശരീരങ്ങളോടെ അകന്നു പോയി; ദീർഘകാലം, ശുദ്ധപ്രഭയാൽ നിറഞ്ഞ ദിശകളുള്ള മല, അവൻ ആസ്വദിച്ചു, സ്വന്തമാക്കി.
ഭവതൈവ വിനിര്മിതമാദിയുഗേ സുരഹേതിസമൂഹവരം കുലിശം। ദിതിജസ്യ ശരീരമവാപ്യഗതം ശതധാ മതിഭേദമിവാല്പവിദഃ
ആദ്യയുഗത്തിൽ ദൈവായുധങ്ങളിൽ പ്രധാനമായ വജ്രം ഭഗവാൻ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്. അതു കൊണ്ട് ദാനവന്റെ ശരീരം തകർത്ത് നൂറായി ചിതറിച്ചു, അർഹതയില്ലാത്തവന്റെ മനസ്സിനെ വിഭജിക്കുന്നതുപോലെ.
ബാണൈശ്ച യുധി വിദ്ധാംഗാ ദ്വാരി ദ്വാസ്ഥൈര്നിദര്ശിതാഃ। ലബ്ധപ്രവേശാഃ കൃച്ഛ്രേണ വയം തസ്യാമരദ്വിഷഃ
യുദ്ധത്തിൽ ഞങ്ങൾ അമ്പുകൊണ്ട് വെട്ടപ്പെട്ടു; വാതിലുകളിൽ കാവൽക്കാരൻ ഞങ്ങളെ കാണിച്ചു. അമരശത്രുവിന്റെ അകത്തേക്ക് കടക്കാൻ ഞങ്ങൾക്കു വലിയ ബുദ്ധിമുട്ട് അനുഭവപ്പെട്ടു.
സഭായാമമരാദേവ പ്രകൃഷ്യോപനിവേശിതാഃ। വേത്രഹസ്തൈരജല്പംതസ്തഥോപഹസിതാഃ പരൈഃ
ദാനവന്റെ സഭയിൽ ഞങ്ങളെ വലിച്ചുകൊണ്ടു ചെന്നു ഇരുത്തി. വടികൊണ്ടുനില്ക്കുന്നവർ വാക്കൊന്നുമില്ലാതെ പരിഹസിച്ചു; മറ്റുള്ളവർ ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
മഹാര്ഥാഃ സിദ്ധസര്വാര്ഥാ ഭവംതഃ സ്വല്പഭാഷിണഃ। ശാസ്ത്രയുക്തമഥ ബ്രൂത മാമരാ ബഹുഭാഷിണഃ
നിങ്ങൾ മഹത്തായവരും എല്ലാറ്റിലും നിപുണരുമാണ്, എന്നാൽ കുറച്ച് മാത്രം സംസാരിക്കുന്നു. ദേവന്മാരേ, ഇനി ശാസ്ത്രാനുസൃതമായി സംസാരിക്കുക; ദാനവന്മാർ അനാവശ്യമായി അധികം സംസാരിക്കുന്നു.
സഭേയം ദൈത്യസിംഹസ്യ ന ശക്രസ്യ വിശൃംഖലാ। വദദ്ഭിരിതി ദൈത്യസ്യ പ്രേഷ്യൈര്വിഹസിതാ ബഹു
ഇത് ദാനവസിംഹന്റെ സഭയാണ്, ഇന്ദ്രന്റെതല്ല; ഇവിടെ നിയന്ത്രണമില്ല. ദാനവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവന്റെ സേവകർ ഞങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും പരിഹസിച്ചു.
ൠതവോ മൂര്തിമംതശ്ചാപ്യഹര്നിശമുപാസതേ। കൃതാപരാധം സത്രാസം ന ത്യജംതി കഥംചന
കാലങ്ങൾ രൂപം ധരിച്ചു രാവും പകലും അവനെ ആരാധിക്കുന്നു; കുറ്റം ചെയ്തിട്ടും ഭയപ്പെട്ടിട്ടും, അവനെ ഒരിക്കലും വിട്ടുപോകുന്നില്ല.
തംത്രീലയനയോപേതം സിദ്ധഗംധര്വകിന്നരൈഃ। സരാഗമുപധാവിഷ്ടം ഗീയതേ തസ്യ വേശ്മസു
രാഗവും താളവും knowsന്ന ഗന്ധർവരും കിന്നരന്മാരും സംഗീതജ്ഞന്മാരുമൊത്ത്, അവന്റെ കൊട്ടാരങ്ങളിൽ സംഗീതം മുഴങ്ങുന്നു.
കൃതാകൃതോപകരണൈര്മിത്രാദി ഗുരുലാഘവഃ। ശരണാഗതസംത്യാഗീ ത്യക്തസത്യപ്രതിശ്രയഃ
ശരിയായതും തെറ്റായതുമായ മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച്, സ്നേഹിതന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും അവൻ വലിയവനായി അല്ലെങ്കിൽ ചെറുതായി കാണുന്നു; അഭയം തേടിയവരെ അവൻ ഉപേക്ഷിക്കുന്നു, സത്യം വാഗ്ദാനം എന്നിവ അവൻ പാലിക്കുന്നില്ല.
ഇതി നിശ്ശേഷമഥവാ നിശ്ശേഷം കേന ശക്യതേ। തസ്യാവിനയമാഖ്യാതും സ്രഷ്ടാ തത്ര പരായണമ്
ഇങ്ങനെ അല്ലെങ്കിൽ പൂർണ്ണമായും, അവന്റെ അച്ചടക്കക്കേട് ആരാൽ പൂർണ്ണമായി വിവരിക്കാനാകും? സൃഷ്ടാവാണ് അവിടെ അന്തിമാധികാരി.
ഇത്യുക്ത്വാ വ്യരമദ്വായുഃ ശനൈര്ദേവവിചേഷ്ടിതം। സുരാനുവാച ഭഗവാംസ്തതഃ സ്മിതമുഖാംബുജഃ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് വായു ദേവന്മാരുടെ കാര്യങ്ങൾ ശാന്തമായി വിവരിച്ച് നിശ്ശബ്ദനായി. അതിനുശേഷം, ഭഗവാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ ദേവന്മാരോട് സംസാരിച്ചു.
ബ്രഹ്മോവാച। അവധ്യസ്താരകോ ദൈത്യഃ സര്വൈരപി സുരാസുരൈഃ। യസ്യ വധ്യസ്സ നാദ്യാപി ജാതസ്ത്രിഭുവനേ പുമാന്
ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: 'താരക എന്ന ദാനവനെ ദേവന്മാരാലോ അസുരന്മാരാലോ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല; മൂന്നു ലോകത്തിലും ഇനിയും അവനെ കൊല്ലാൻ യോജ്യനായ മനുഷ്യൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല.'
മയാ സ വരദാനേന ഛംദയിത്വാ നിവാരിതഃ। തപസഃ സാംപ്രതം രാജാ ത്രൈലോക്യദഹനാത്മകഃ
ഞാൻ അവനോട് വരം നൽകി മനസ്സിലാക്കി, അതുകൊണ്ട് അവനെ നിയന്ത്രിച്ചു; ഇപ്പോൾ അവന്റെ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, അവൻ മൂന്നു ലോകവും ദഹിപ്പിക്കുന്ന രാജാവാണ്.
സ തു വവ്രേ വധം ദൈത്യശ്ശിശുതഃ സപ്തവാസരാത്। സ തു സപ്തദിനോ ബാലഃ ശംകരാദ്യോ ഭവിഷ്യതി
എന്നാൽ ആ ദാനവൻ, ഏഴു ദിവസത്തിന് ശേഷം ഒരു ബാലനാൽ കൊല്ലപ്പെടണമെന്നു വരം ചോദിച്ചു; അതിനാൽ ഏഴു ദിവസത്തിനകം ശങ്കരനിൽ നിന്ന് ഒരു ബാലൻ ജനിക്കും.
താരകസ്യ നിഹംതാ സ ഭാസ്കരാഭോ ഭവിഷ്യതി। സാംപ്രതം ചാപ്യപത്നീകഃ ശംകരോ ഭഗവാന്പ്രഭുഃ
അവൻ താരകനെ കൊല്ലും, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കും; ഇപ്പോൾ ഭഗവാൻ ശങ്കരൻ ഭാര്യയില്ലാത്തവനാണ്.
ഹിമാചലസ്യ ദുഹിതാ യാ ച ദേവീ ഭവിഷ്യതി। തസ്യാഃ സകാശാദ്യഃ സൂനുരരണ്യാഃ പാവകോ യഥാ
ഹിമാചലന്റെ മകൾ ദേവിയായി മാറും; അവളിൽ നിന്ന് ഒരു മകൻ ജനിക്കും, കാട്ടിൽ നിന്നു തീ പടരുന്നതുപോലെ.
ജനയിഷ്യതി തം പ്രാപ്യ താരകോ ന ഭവിഷ്യതി। മയാഽഭ്യുപായഃ കഥിതോ യഥൈഷ ഹി ഭവിഷ്യതി1.43.
അവളെ പ്രാപിച്ച് അവൾ ആ ബാലനെ ജനിപ്പിക്കും; അപ്പോൾ താരകൻ ഇല്ലാതാകും. ഇതാണ് ഇതു സംഭവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗം ഞാൻ വിശദീകരിച്ചത്.
ശേഷം ചാപ്യസ്യ വിഭവം വിഭജധ്വമനംതരം। സ്തോകകാലം പ്രതീക്ഷധ്വം നിര്വിശംകേന ചേതസാ
ഇനി അവന്റെ ശേഷിച്ച ഐശ്വര്യം നിങ്ങൾ തമ്മിൽ പങ്കുവെക്കൂ; കുറച്ച് നേരം ഭയമില്ലാതെ കാത്തിരിക്കുക.
ഇത്യുക്താസ്ത്രിദശാസ്തേന സാക്ഷാത്കമലയോനിനാ। ജഗ്മുസ്തേ പ്രണിപത്യേശം യഥായോഗം ദിവൌകസഃ
കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവന്മാർ ഓരോരുത്തരും യോജ്യമായ വിധത്തിൽ ഭഗവാനെ വണങ്ങി പുറപ്പെട്ടു.
തതോ യാതേഷു ദേവേഷു ബ്രഹ്മാ ലോകപിതാമഹഃ। നിശാം സസ്മാര ഭഗവാംസ്താം ദേവീം പൂര്വസംഭവാം
ദേവന്മാർ അവിടെനിന്ന് പോയപ്പോൾ, ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് ആദികാലം മുതൽ നിലനിൽക്കുന്ന ആ രാത്രിദേവിയെ ഓർമ്മിച്ചു.
തതോ ഭഗവതീ രാത്രിരുപതസ്ഥേ പിതാമഹം। താം വിവിക്തേ സമാലോക്യ ബ്രഹ്മോവാച വിഭാവരീമ്
അപ്പോൾ ഭഗവതിയായ രാത്രി ബ്രഹ്മാവിന്റെ മുന്നിൽ എത്തി. അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കണ്ട ബ്രഹ്മാവ് പ്രകാശമുള്ള ആ ദേവിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ബ്രഹ്മോവാച-। വിഭാവരി മഹത്കാര്യം ദേവാനാം സമുപസ്ഥിതം। തത്കര്തവ്യം ത്വയാ ദേവി ശൃണു കാര്യസ്യ നിശ്ചയം
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: 'പ്രഭയുള്ളേ, ദേവന്മാർക്ക് വലിയൊരു കാര്യം മുന്നിൽ വന്നിരിക്കുന്നു. അതു നീ ചെയ്യണം ദേവി. ഈ കാര്യത്തിന്റെ നിർണ്ണയം കേൾക്കു.'
താരകോനാമ ദൈത്യേംദ്രഃ സുരശത്രുരനിര്ജിതഃ। തസ്യാ ഭവായ ഭഗവാന്ജനയിഷ്യതി ചേശ്വരഃ
താരക എന്ന പേരുള്ള ഒരു അസുരരാജാവുണ്ട്; ദേവന്മാർക്ക് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശത്രു. അവനെ നശിപ്പിക്കാൻ ഭഗവാൻ ഒരു മകനെ ജനിപ്പിക്കും.
സുതം സ ഭവിതാ തസ്യ താരകസ്യാംതകഃ കില। ശംകരസ്യാഭവത്പത്നീ സതീ ദക്ഷസുതാ തു യാ
ആ മകൻ തന്നെയാണ് താരകനെ സംഹരിക്കുക. ശങ്കരന്റെ ഭാര്യയായ സതീ, ദക്ഷന്റെ മകൾ,
സാ പിതുഃ കുപിതാ ദേവീ കസ്മിംശ്ചിത്കാരണാംതരേ। ഭവിത്രീ ഹിമശൈലസ്യ ദുഹിതാ ലോകഭാവിനീ
അവൾ, അച്ഛനോടു കോപംകൊണ്ടു മറ്റൊരു കാരണത്താൽ, ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഹിമവാന്റെ മകളായി ജനിക്കും.