ഭവംതോ യജ്ഞഭോക്താരോ ദിവ്യാത്മാനോ ഹി സാന്വയാഃ। സ്വേ മഹിമ്നി സ്ഥിതാ നിത്യം ജഗതഃ പാലനേ രതാഃ
നിങ്ങൾ യജ്ഞഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവരും ദിവ്യാത്മാക്കളും സന്തതികളോടുകൂടിയവരുമാണ്. സ്വമഹിമയിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊണ്ട് ലോക രക്ഷയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നവരാണ്.
ക്രിയതാം സമരോദ്യോഗഃ സൈന്യം സംയോജ്യതാം മമ। ആഹ്രിയംതാം ച ശസ്ത്രാണി പൂജ്യംതാം ശസ്ത്രദേവതാഃ
യുദ്ധത്തിന് ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങണം. എന്റെ സൈന്യം ഒന്നിപ്പിക്കണം. ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടുവരികയും ആയുധദേവതകളെ പൂജിക്കയും ചെയ്യണം.
വാഹനാനി വിമാനാനി യോജയദ്ധ്വം മമേശ്വരാഃ। യമം സേനാപതിം കൃത്വാ ശീഘ്രമേവ ദിവൌകസഃ
എന്റെ പ്രിയ ദേവന്മാരേ, എന്റെ യാത്രക്കായി വാഹനങ്ങളും ആകാശരഥങ്ങളും ഒരുക്കൂ. യമനെ സേനാനായകനാക്കി, ദേവസൈന്യം വേഗത്തിൽ ഒന്നിപ്പിക്കൂ.
ഇത്യുക്താസ്സമനഹ്യംത ദേവാനാം യേ പ്രധാനതഃ। വാജിനാമയുതേനാജൌ ഹേമഘംടാ പരിഷ്കൃതമ്
അങ്ങനെ ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനരായവർ പത്തു ആയിരം കുതിരകളാൽ ഇഴകുന്ന, പൊന്നിന്റെ മണികൾ അണിഞ്ഞ ഒരു യുദ്ധരഥം ഒരുക്കി.
നാനാശ്ചര്യഗുണോപേതം സംപ്രാപ്തം ദേവദാനവൈഃ। രഥം മാതലിനാ യുക്തം ദേവരാജസ്യ ദുര്ജയമ്
നാനാ അത്ഭുതഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും കീഴടക്കലിന് അതീതമായ ആ രഥം, മാതലി ദേവരാജാവിനായി ഒരുക്കി.
യമോ മഹിഷമാസ്ഥായ സേനാഗ്രേ സമവര്ത്തത। ചംഡകിംകരവൃംദേന സര്വതഃ പരിവാരിതഃ
യമൻ മഹിഷത്തിൽ കയറി, സേനയുടെ മുന്നിൽ എത്തി. ചണ്ഡകിങ്കരന്മാരുടെ കൂട്ടത്തോടെ എല്ലാ ദിശകളിലും ചുറ്റപ്പെട്ട് നിന്നു.
കല്പകാലോദ്ഗതജ്വാലാ പൂരിതോമ്ബരഗോചരഃ। ഹുതാശനസ്ത്വജാരൂഢഃ ശക്തിഹസ്തോ വ്യവസ്ഥിതഃ
കല്പാന്തത്തിലെ ജ്വാലകളാൽ പ്രകാശിച്ച അഗ്നിദേവൻ ആകാശം നിറച്ച്, ആടിൽ കയറി, കയ്യിൽ ശൂലം പിടിച്ച് തയ്യാറായി നിന്നു.
പവനോഽങകുശഹസ്തശ്ച വിസ്താരിത മഹാജവഃ। ഭുജഗേംദ്രസമാരൂഢോ ജലേശോ ഭഗവാന്സ്വയമ്
വായുദേവൻ അങ്കുശം കൈവശം വച്ച്, അതിവേഗതയോടെ, പാമ്പുകളുടെ രാജാവിൽ കയറി. ജലദേവനും സ്വയം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
നരയുക്തേ രഥേ ദേവോ രാക്ഷസേശോ വിയച്ചരഃ। തീക്ഷ്ണഖഡ്ഗയുതോ ഭീമഃ സമരേ സമവസ്ഥിതഃ
മനുഷ്യർ കയറ്റിയ രഥത്തിൽ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന രാക്ഷസാധിപൻ, കൂര്മ്മായ വാൾ കൈവശം വച്ച്, ഭയങ്കരനായി യുദ്ധത്തിനായി നിന്നു.
മഹാസിംഹരഥേ ദേവോ ധനാധ്യക്ഷോ ഗദായുധഃ। ചംദ്രാദിത്യാവശ്വിനൌ ച ചതുരംഗബലാന്വിതാഃ
സമ്പത്തിന്റെ ദേവൻ ഗദായുധം കൈവശം വച്ച്, സിംഹരഥത്തിൽ. ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, അശ്വിനികൾ എന്നിവരും നാലുഭാഗങ്ങളായ സൈന്യങ്ങളോടുകൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു.
സേനാന്യോ ദേവരാജസ്യ ദുര്ജയാ ഭുവനത്രയേ। കോടയസ്താസ്ത്രയസ്ത്രിംശദ്ദേവദേവനികായിനാമ്1.42.
ദേവരാജാവിന്റെ സൈന്യം, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തത്, മുപ്പത്തിമൂന്നു കോടി ദേവസൈനികർ ഉൾക്കൊണ്ടതായിരുന്നു.
ഹിമാചലാഭേ സിതചാരുചാമരേ സുവര്ണപദ്മാമലസുംദരസ്രജി। കൃതാഭിരാമോ ജ്വലകുംകുമാംകുരേ കപോലലീലാലികദംബസംകുലേ
ഹിമപർവ്വതംപോലെയുള്ള വെള്ളയണികൾ, പൊൻതാമരമാല, കനകകുങ്കുമം തിളങ്ങുന്ന കപോലങ്ങളിൽ, മുത്തുകളുടെ കളിയോടെ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മുഖം — അവൻ അതിമനോഹരനായി തിളങ്ങി.
സ്ഥിതസ്തദൈരാവണനാമ കുംജരേ മഹാമനാശ്ചിത്രവിഭൂഷണാംബരഃ। വിശാലവജ്രഃ സുവിതാനഭൂഷിതഃ പ്രകീര്ണകേയൂരഭുജംഗമംഡലഃ
മഹാമനസ്സായവൻ, ഐരാവതം എന്ന മഹാനാനയിൽ കയറി, അത്ഭുതാഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും അണിഞ്ഞ്, വീര്യവാനായി, കൈകളിൽ കിരീടങ്ങളും പാമ്പുകളും അലങ്കരിച്ച്, അദ്ഭുതമായി നിലകൊണ്ടു.
സഹസ്രദൃഗ്വംദിതപാദപല്ലവസ്ത്രിവിഷ്ടപേ ശോഭത പാകശാസനഃ। തുരംഗ മാതംഗ കുലൌഘസംകുലാ സിതാതപത്ത്രദ്ധ്വജശാലിനീ ച
ആയിരം കണ്ണുകൾ പാദങ്ങൾ വണങ്ങുന്ന ഇന്ദ്രൻ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ, കുതിരകളും ആനകളുമടങ്ങിയ കൂട്ടത്തിൽ, വെള്ളയൊളിപ്പരസലുകളും പതാകകളും ഉയർത്തി തിളങ്ങി.
ബഭൂവ സാ ദുര്ജയപത്തിസംതതാ വിഭാതി നാനായുധയോധദുസ്തരാ। തതോശ്വിനൌ ച മരുതഃ സസാധ്യാഃ സപുരംദരാഃ
ജയിക്കാൻ കഴിയാത്ത കുന്തങ്ങൾ നിരത്തിയ ആ സൈന്യം, നാനായുധങ്ങളാൽ, ധീരന്മാരാൽ, കീഴടക്കാൻ പ്രയാസമായതായിരുന്നു. അശ്വിനികളും മരുത്ഗണങ്ങളും സാധ്യന്മാരും പുരന്ദരനും ചേർന്നു.
യക്ഷരാക്ഷസഗംധര്വാ ദിവ്യ നാനാസ്ത്രപാണയഃ। ജഘ്നുര്ദൈത്യേശ്വരം സര്വേ സംഭൂയ തു മഹാബലാഃ
യക്ഷന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, ദിവ്യായുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, മഹാശക്തിയോടെ ഒന്നിച്ചു ചേർന്ന്, ദൈത്യാധിപനെ ആക്രമിച്ചു.
ന ചൈവാസ്ത്രാണ്യസജ്ജംത ഗാത്രേ വജ്രാചലോപമേ। അഥോ രഥാദവപ്ലുത്യ താരകോ ദാനവാധിപഃ
അവരുടെ ആയുധങ്ങൾ, വജ്രപർവ്വതംപോലെയുള്ള അവന്റെ ശരീരത്തിൽ കയറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അപ്പോൾ ദാനവാധിപനായ താരകൻ രഥത്തിൽ നിന്ന് ചാടിപ്പോയി.
ജഘാന കോടിശോ ദേവാന്കരപാര്ഷ്ണിഭിരേവ ച। ഹതശേഷാണി സൈന്യാനി ദേവാനാം വിപ്ര ദുദ്രുവുഃ
താരകൻ കൈകളും കാലുകളും ഉപയോഗിച്ച് കോടിക്കണക്കിന് ദേവന്മാരെ കൊല്ലുകയും, ശേഷിച്ച ദേവസൈന്യങ്ങൾ ഭയത്തോടെ ഓടിപ്പോകുകയും ചെയ്തു.
ദിശോ ഭീതാനി സംത്യജ്യ രണോപകരണാനി ച। ദൃഷ്ട്വാ താന്വിദ്രുതാന്ദേവാംസ്താരകോ വാക്യമബ്രവീത്
ഭയത്താൽ ദിക്കുകളും ആയുധങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ദേവന്മാർ ചിതറിപ്പോയി. അവരെ ഓടിപ്പോകുന്നത് കണ്ട താരകൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
മാ വധിഷ്ഠ സുരാന്ദൈത്യാ വജ്രാംഗായ ച മംദിരേ। ശീഘ്രമാനീയ ദര്ശ്യംതാം ബദ്ധാന്പശ്യത്വയം സുരാന്
ദൈവന്മാരെ കൊല്ലരുത്, ദൈത്യന്മാരേ. വജ്രാംഗനെ എന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുവരിക. അവൻ ബന്ധിച്ച ദേവന്മാരെ നേരിൽ കാണട്ടെ.
ലോകപാലാംസ്തതോ ദൈത്യോ ബദ്ധ്വാ ചേംദ്രമുഖാന്രണേ। സരുദ്രാന്സുദൃഢൈഃ പാശൈഃ പശുപാലഃ പശൂനിവ
അതിനുശേഷം ആ അസുരൻ യുദ്ധത്തിൽ ഇന്ദ്രനും മറ്റു ലോകപാലന്മാരെയും ശക്തമായ കെട്ടികളാൽ കെട്ടി, ഒരു കന്നുകാലികളെ കെട്ടുന്ന കാവൽക്കാരനെപ്പോലെ അവരെ പിടിച്ചു.
സ ഭൂയോ രഥമാസ്ഥായ ജഗാമ സ്വകമാലയം। സിദ്ധഗംധര്വസംഘുഷ്ടം വിപുലാചലമസ്തകമ്
അവൻ വീണ്ടും രഥത്തിൽ കയറി, സിദ്ധന്മാരുടെയും ഗാന്ധർവന്മാരുടെയും നാദം മുഴങ്ങുന്ന, ഉയർന്ന മലശിഖരത്തിൽ ഉള്ള തന്റെ വീടിലേക്ക് പോയി.
പുലസ്ത്യ ഉവാച-। പ്രാദുരാസീത്പ്രതീഹാരഃ ശുഭ്രചീനാംശുകാംബരഃ। സ ജാനുഭ്യാം മഹീം ഗത്വാ പിഹിതാസ്യശ്ച പാണിനാ
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിച്ച ഒരു വാതിൽക്കാവൽക്കാരൻ അവിടെ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൻ മുട്ടുകുത്തി നിലത്ത് തലവാനായി, കൈകൊണ്ട് വായ് മറച്ചു.
ഉവാചാനാവിലം വാക്യമല്പാക്ഷരപരിഷ്കൃതമ്। ദൈത്യേംദ്രമര്കവൃംദാഭം ബിഭ്രതം ഭാസ്വരം വപുഃ
അവൻ സൂര്യരുടെ കൂട്ടംപോലെ പ്രകാശിക്കുന്ന ദൈത്യാധിപനോട്, വ്യക്തവും ചുരുങ്ങിയതുമായ വാക്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു.
കാലനേമിഃ സുരാന്ബദ്ധ്വാ പ്രാദായ ദ്വാരി തിഷ്ഠതി। സ വിജ്ഞാപയതി സ്ഥേയം ക്വ വംദിനി ച യൈഃ പ്രഭോ
കാലനേമി ദേവന്മാരെ കെട്ടി വാതിലിൽ നിർത്തി, 'പ്രഭോ, ഇവരെ ആരാണ് കാവൽ നോക്കേണ്ടത്? ഇവർ എവിടെ നിൽക്കണം?' എന്ന് അറിയിച്ചു.
തന്നിശമ്യാബ്രവീദ്ദൈത്യഃ പ്രതീഹാരസ്യ ഭാഷിതമ്। യഥേഷ്ഠം സ്ഥീയതാമേഭിര്ഗൃഹം മേ ഭുവനത്രയം
വാതിൽക്കാവൽക്കാരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ദൈത്യൻ പറഞ്ഞു: 'ഇവരെ എവിടെയും ഇഷ്ടമുള്ളിടത്ത് നിൽക്കാൻ അനുവദിക്കൂ; എന്റെ വീട് തന്നെ മൂന്ന് ലോകങ്ങളുമാണ്.'
കേവലം വാസവം ത്വേകം മുംഡയിത്വാ വിമുച്യതാമ്। സിതവസ്ത്രപരിച്ഛന്നം ശുനഃപാദേന ചിഹ്നിതമ്
പക്ഷേ, വാസവനെ മാത്രം തലമുണ്ണയിച്ച്, വെളുത്ത വസ്ത്രം ധരിപ്പിച്ച്, നായയുടെ കാൽമുദ്രയിട്ട് വിട്ടയക്കണം.
ഏവം കൃതേ തതോ ദേവാ ദൂയമാനേന ചേതസാ। ജഗ്മുര്ജഗദ്ഗുരും ദ്രഷ്ടും ശരണം കമലോദ്ഭവമ്
ഇങ്ങനെ ചെയ്തതിനു ശേഷം, മനസ്സ് വല്ലാതെ വിഷമിച്ച ദേവന്മാർ ലോകഗുരുവായ, താമരയിൽ ജനിച്ചവനെ ആശ്രയിക്കാൻ പോയി.
വിനിര്വിണ്ണാസ്തമാസാദ്യ ശിരോഭിര്ദ്ധരണീം ഗതാഃ। തുഷ്ടുവുഃ സുഷ്ഠു വര്ണാഢ്യൈര്വചോഭിഃ കമലാസനമ്
വളരെ ദുഃഖിതരായി, അവർ അവനെ സമീപിച്ചു, തല കുനിഞ്ഞ് നിലത്ത് തൊട്ടു, ഉത്തമഗുണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വാക്കുകളിൽ താമരാസനനെ സ്തുതിച്ചു.
ദേവാ ഊചുഃ-। നമസ്ത്വോംകാരാംകുരാദിപ്രസൂത്യൈ വിശ്വസ്ഥാനാനംതഭേദസ്യ പൂര്വമ്। സംഭൂതസ്യാനംതരം സത്വമൂലേ സംഹാരേച്ഛോസ്തേ നമഃ സത്വമൂര്ത്തേ
ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു: 'ഓംകാരത്തിന്റെ ആദ്യമായും, സൃഷ്ടിയുടെ മൂലമായും, അനന്തമായ ഭേദങ്ങളുള്ള വിശ്വത്തിന്റെ ആദികാരണമായും, സത്വത്തിന്റെ അടിത്തറയിൽ ഉദിച്ചവനുമായും, ലയത്തിന്റെ ആഗ്രഹം കൊണ്ടുള്ളവനുമായും, സത്വസ്വരൂപനായുള്ളവനേ, നമസ്കാരം.'