ഏതദാശ്ചര്യമഭവത്സംഗ്രാമേ താരകാമയേ। ദാനവാനാം ച വിഷ്ണോശ്ച യന്മാം ത്വം പരിപൃച്ഛസി
താരകാമയ യുദ്ധത്തിൽ ദാനവന്മാരെയും വിഷ്ണുവിനെയും കുറിച്ച് നീ ചോദിച്ച അത്ഭുതം അപ്പോൾ സംഭവിച്ചു.
ഭീഷ്മ ഉവാച। ശ്രുതഃ പദ്മോദ്ഭവോ ബ്രഹ്മന്വിസ്തരേണ ത്വയേരിതഃ। സമാസാദ്ഭവമാഹാത്മ്യമുത്പത്തിം ച ഗുഹസ്യ ച
ഭീഷ്മൻ പറഞ്ഞു: 'ബ്രാഹ്മണാ, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ചവന്റെ കഥ നീ വിശദമായി പറഞ്ഞത് ഞാൻ കേട്ടു; കൂടാതെ ഗുഹയുടെ മഹത്വവും ഉത്ഭവവും.'
ശ്രോതുമിച്ഛാമി തേ ബ്രഹ്മന്യഥാഭൂതഃ കൃതം ച യത്। താരകശ്ച കഥം ഭൂതോ ദാനവോ ബലവത്തരഃ
ബ്രഹ്മണേ, സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണെന്നു ഞാൻ അറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. താരകൻ എങ്ങനെ അത്ര ശക്തിയുള്ള ദാനവനായി മാറി എന്നതും പറയൂ.
കാര്ത്തികേയേന സ ബ്രഹ്മന്കഥം ധ്വസ്തോ മഹാസുരഃ। കഥം രുദ്രേണ മുനയഃ പ്രേഷിതാ മംദരം ഗിരിമ്
ബ്രഹ്മണേ, ആ മഹാസുരൻ കാർത്തികേയനാൽ എങ്ങനെ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു? രുദ്രൻ മുനികളെ എങ്ങനെ മന്ദരപർവതത്തിലേക്ക് അയച്ചു എന്നതും പറയൂ.
കഥം ലബ്ധാ ഉമാ തത്ര രുദ്രേണ പരമേഷ്ഠിനാ। ഏതദാഖ്യാഹി മേ സര്വം യഥാഭൂതം മഹാമുനേ
പരമേശ്വരനായ രുദ്രൻ അവിടെ ഉമയെ എങ്ങനെ നേടി? മഹാമുനിയേ, ഈ എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ എങ്ങനെയാണെന്നു എനിക്ക് വിശദമായി പറയൂ.
പുലസ്ത്യ ഉവാച। കശ്യപേന പുരാ പ്രോക്താ ദിതിര്ദൈത്യാരണിഃ ശുഭാ। വജ്രസാരമയൈശ്ചാംഗൈഃ പുത്രോ ദേവി ഭവിഷ്യതി
പുലസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു: ഒരിക്കൽ കശ്യപൻ ദാനവമാതാവായ ദിതിയെ这样 പറഞ്ഞു: 'ദേവതേ, വജ്രംപോലെയുള്ള അവയവങ്ങളുള്ള ഒരു മകൻ നിനക്ക് ജനിക്കും.'
വജ്രാംഗോ നാമ പുത്രസ്തു ഭവിതാ ധര്മവത്സലഃ। സാ ച ലബ്ധവരാ ദേവീ സുഷുവേ വജ്രദുശ്ഛിദമ്
ആ മകന്റെ പേര് വജ്രാംഗൻ ആയിരിക്കും; അവൻ ധർമ്മത്തിൽ പ്രിയങ്കരനാകും. ദേവി ഒരു വരം ലഭിച്ച ശേഷം, വജ്രംകൊണ്ടു പോലും തുളയില്ലാത്ത വജ്രാംഗനെ പ്രസവിച്ചു.
സ ജാതമാത്ര ഏവാഭൂത്സര്വശാസ്ത്രാര്ഥപാരഗഃ। ഉവാച മാതരം ഭക്ത്യാ മാതഃ കിം കരവാണ്യഹമ്
അവൻ ജനിച്ച ഉടൻ തന്നെ എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളുടെയും അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കി. ഭക്തിയോടെ അമ്മയോട് ചോദിച്ചു: 'അമ്മേ, ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?'
തസ്യോവാച തതോ ഹൃഷ്ടാ ദിതിര്ദൈത്യാധിപസ്യ തു। ബഹവോ മേ ഹതാഃ പുത്രാഃ സഹസ്രാക്ഷേണ പുത്രക
അപ്പോൾ സന്തോഷത്തോടെ ദിതി, ദാനവാധിപനായ മകനോട് പറഞ്ഞു: 'കണ്മണി, എന്റെ പല മക്കളെയും ആയിരം കണ്ണുള്ളവൻ കൊല്ലപ്പെട്ടു.'
തേഷാമപചിതിം കര്തും ഗച്ഛ ശക്രവധായ തു। ബാഢമിത്യേവ താം ചോക്ത്വാ ജഗാമ ത്രിദിവം ബലാത്
'അതിനാൽ നീ ഇന്ദ്രനെ കൊല്ലാൻ പോവൂ, അവരുടെ ശാന്തി നിമിത്തം കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യൂ.' 'ശരി' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ ദേവലോകത്തേക്ക് ബലംകൊണ്ട് പുറപ്പെട്ടു.
ബധ്വാ തതഃ സഹസ്രാക്ഷം പാശേനാമോഘവര്ചസാ। മാതുരംതികമാഗച്ഛദ്വ്യാധഃ ക്ഷുദ്രമൃഗം യഥാ
ശേഷം, വജ്രംപോലുള്ള പ്രകാശമുള്ള ഒരു പാശംകൊണ്ട് ആയിരം കണ്ണുള്ളവനെ കെട്ടി, ഒരു വേട്ടക്കാരൻ ചെറിയ മൃഗത്തെ പോലെ അമ്മയുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്നു.
ഏതസ്മിന്നംതരേ ബ്രഹ്മാ കശ്യപശ്ച മഹാതപാഃ। ആഗതൌ തത്ര യത്രാസ്താം മാതാപുത്രാവഭീതകൌ
അതിനിടയിൽ ബ്രഹ്മാവും മഹാതപസ്സുകാരനായ കശ്യപനും അവിടെ എത്തി, ഭയമില്ലാതെ അമ്മയും മകനും നിലകൊണ്ടിരുന്ന സ്ഥലത്ത്.
ദൃഷ്ട്വാ തു താവുവാചേദം ബ്രഹ്മാ കശ്യപ ഏവ ച। മുംചൈനം പുത്ര ദേവേംദ്രം കിമനേന പ്രയോജനമ്
അവരെ കണ്ടു ബ്രഹ്മാവും കശ്യപനും പറഞ്ഞു: 'മകനേ, ഈ ദേവേന്ദ്രനെ വിട്ടുവിടു; അവൻ നിനക്ക് എന്തിനാണ്?'
അവമാനോ വധഃ പ്രോക്തഃ പുത്ര സംഭാവിതസ്യ തു। അസ്മദ്വാക്യേന യോ മുക്തസ്ത്വദ്ധസ്താന്മൃത ഏവ സഃ
'മഹത്വമുള്ളവർക്കു അപമാനം itself മരണമാണ്, മകനേ; ഞങ്ങളുടെ വാക്കിൽ നിന്നു നീ വിട്ടയക്കുന്നവൻ നിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് വിടുവിക്കപ്പെട്ടാൽ മരിച്ചവനോടു തുല്യനാണ്.'
പരസ്യ ഗൌരവാന്മുക്തഃ ശത്രൂണാം ശത്രുരാഹവേ। സജീവന്നേവ ഹി മൃതോ ദിവസേ ദിവസേ പുനഃ
'മറ്റൊരാളോടുള്ള ആദരവിനാൽ ശത്രുവിനെ വിട്ടയച്ചാൽ, യുദ്ധത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്നാലും അവൻ ദിവസേന മരിച്ചവനാണ്.'
ഏതച്ഛ്രുത്വാ തു വജ്രാംഗഃ പ്രണതോ വാക്യമബ്രവീത്। ന മേ കൃത്യമനേനാസ്തി മാതുരാജ്ഞാ കൃതാ ഹി മേ
ഇത് കേട്ട വജ്രാംഗൻ വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: 'ഇനി എനിക്ക് അവനോട് ചെയ്യാനുള്ളത് ഒന്നുമില്ല; അമ്മയുടെ കല്പന ഞാൻ പാലിച്ചു.'
ത്വം സുരാസുരനാഥോ വൈ മാന്യശ്ച പ്രപിതാമഹഃ। കരിഷ്യേ ത്വദ്വചോ ദേവ ഏഷ മുക്തഃ ശതക്രതുഃ
'നീ ദേവാസുരന്മാരുടെ നാഥനും ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനും ആണു, മഹാപിതാമഹനേ; ദേവാ, ഞാൻ നിന്റെ വാക്ക് അനുസരിക്കും—ശതക്രതു വിടുവിക്കപ്പെടട്ടെ.'
തപസേമേരതിര്ദേവനിര്വിഘ്നംതച്ചമേഭവേത്। ത്വത്പ്രസാദേന ഭഗവന്നിത്യുക്ത്വാ വിരരാമ ഹ
'എന്റെ തപസ്സിന് ഒരു തടസ്സവും വരരുതേ, ദേവാ; നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അങ്ങനെ ആകട്ടെ.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ മൗനമായി നിന്നു.
തസ്മിംസ്തൂഷ്ണീം സ്ഥിതേ ദൈത്യേ പ്രോവാചേദം പിതാമഹഃ। ബ്രഹ്മോവാച। തപസ്ത്വം കുരു മാപന്നഃ സോസ്മച്ഛാസനസംസ്ഥിതഃ
അവൻ മൗനത്തിൽ നിന്നപ്പോൾ പിതാമഹൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: ബ്രഹ്മാവു പറഞ്ഞു: 'നീ തപസ്സ് ചെയ്യുക, വിഷമിക്കേണ്ട; എന്റെ കല്പനയിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുക.'
അനയാ ചിത്തശുദ്ധ്യാ ഹി പര്യാപ്തം ജന്മനഃ ഫലമ്। ഇത്യുക്ത്വാ പദ്മജഃ കന്യാം സസര്ജായതലോചനാമ്
'ഇത്തരം മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധിയാൽ ജന്മഫലം പൂർണ്ണമായി ലഭിക്കും.' ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, കമലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ വലിയ കണ്ണുകളുള്ള ഒരു കന്യകയെ സൃഷ്ടിച്ചു.
താമസ്മൈ പ്രദദൌ ദേവഃ പത്ന്യര്ഥേ പദ്മസംഭവഃ। വരാംഗീതി ച നാമാസ്യാഃ കൃത്വാ യാതഃ പിതാപഹഃ
പത്നിയായി നൽകാൻ, പദ്മത്തിൽ ജനിച്ച ദേവൻ അവളെ അവനു നൽകി, അവളുടെ പേര് വരാംഗി എന്ന് നാമകരണം ചെയ്തു, അച്ഛൻ അവിടെ നിന്ന് വിട്ടുപോയി.
വജ്രാംഗോപി തയാ സാര്ദ്ധം ജഗാമ തപസേ വനമ്। ഊര്ദ്ധ്വബാഹുസ്സ ദൈത്യേംദ്രോ ചരദ്വര്ഷസഹസ്രകമ്
വജ്രാംഗൻ അവളോടൊപ്പം വനംകയറി തപസ്സ് ആരംഭിച്ചു; ദൈത്യരുടെ അധിപൻ ആയ വജ്രാംഗൻ കൈകൾ ഉയർത്തി ആയിരം വർഷം തപസ്സ് ചെയ്തു.
കാലം കമലപത്രാക്ഷഃ ശുദ്ധബുദ്ധിര്മഹാതപാഃ। താവച്ചാധോമുഖഃ കാലം താവത്പംചാഗ്നിമധ്യഗഃ
കമലപത്രം പോലുള്ള കണ്ണും, ശുദ്ധമായ മനസ്സും, വലിയ തപസ്സ് ഉള്ള കാലൻ, ആ കാലം മുഴുവൻ തല താഴ്ത്തി, അഞ്ചു അഗ്നികൾക്കിടയിൽ നിന്നു.
നിരാഹാരോ ഘോരതപാസ്തപോരാശിരജായത। തതഃ സോംതര്ജലേ ചക്രേ വാസം വര്ഷസഹസ്രകമ്
അവൻ ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ, ഭയാനകമായ തപസ്സ് ചെയ്തു, തപസ്സിന്റെ കൂമ്പാരം ആയി; പിന്നെ, ആയിരം വർഷം വെള്ളത്തിൽ വാസം ചെയ്തു.
ജലാംതരം പ്രവിഷ്ടസ്യ തസ്യ പത്നീ മഹാവ്രതാ। തസ്യൈവ തീരേ സരസഃ സ്ഥിതാഽസൌ മൌനമാശ്രിതാ
വെള്ളത്തിൽ കടന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ഭാര്യ, വലിയ വ്രതങ്ങളിൽ ഉറച്ചവൾ, അതേ തടാകത്തിന്റെ തീരത്ത് നില്ക്കി മൗനം പാലിച്ചു.
നിരാഹാരം തപോ ഘോരം പ്രവിവേശ മഹാദ്യുതിഃ। തസ്യാം തപസി വര്തംത്യാമിംദ്രശ്ചക്രേ വിഭീഷികാമ്
അവൾ ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ, ഭയാനകമായ തപസ്സ് ആരംഭിച്ചു; അവൾ തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ ഭയപ്പെടുത്തൽ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഗത്വാ തു മര്കടാകാരസ്തദാശ്രമപദം മഹത്। ബ്രസീം ചകര്ഷ ബലവാന്ഗംധാദ്യര്ചാകരംഡകമ്
അപ്പോൾ, കുരങ്ങിന്റെ രൂപം എടുത്ത്, ഇന്ദ്രൻ ആ വലിയ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി, ശക്തിയോടെ പൂക്കൂടും അർപ്പണപാത്രവും വലിച്ചെടുത്തു.
തതസ്തു സിംഹരൂപേണ ഭീഷയാമാസ ഭാമിനീമ്। തതോ ഭുജംഗരൂപേണാപ്യദശച്ചരണദ്വയമ്
പിന്നെ, സിംഹത്തിന്റെ രൂപം എടുത്ത്, ആ ഭംഗിയുള്ള സ്ത്രീയെ ഭയപ്പെടുത്തി; പിന്നെ, പാമ്പിന്റെ രൂപം എടുത്ത്, അവളുടെ രണ്ടു കാലുകളും കടിച്ചു.
തപോബലവശാത്സാ തു നവധ്യത്വം ജഗാമ ഹ। ഭീഷികാഭിരനേകാഭിഃ ക്ലേശയന്പാകശാസനഃ
എന്നാൽ, തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ, അവൾ ചലിച്ചില്ല; പാകശാസനൻ പലവിധ ഭയങ്ങളാൽ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു.
വിരരാമ യദാ നൈവ വജ്രാംഗമഹിഷീ തദാ। ശൈലസ്യദുഷ്ടതാം മത്വാ ശാപം ദാതും സമുദ്യതാ
വജ്രാംഗന്റെ ഭാര്യ തപസ്സ് നിർത്തിയില്ല, പർവതം കുറ്റക്കാരനെന്ന് കരുതി, ശാപം നൽകാൻ തയ്യാറായി.