ഇതി പൃഷ്ടസ്തദാ പ്രാഹ നാരദോ മുനിസത്തമഃ । പ്രാപ്യതേ സത്യഭാമേഽയം തുലാപുരുഷ ദാനതഃ
അങ്ങനെ ചോദിച്ചപ്പോൾ മഹർഷിയായ നാരദൻ പറഞ്ഞു: സത്യഭാമേ, ഈ കല്പവൃക്ഷം തുലാപുരുഷദാനത്തിലൂടെ ലഭിക്കാം.
സത്യഭാമാ തദാ കൃഷ്ണം കല്പവൃക്ഷസമന്വിതമ് । നാരദായൈവ സാ പ്രാദാത്തോലയിത്വാ വിധാനതഃ । സര്വോപസ്കരമാകൃഷ്യ നാരദസ്ത്രിദിവം യയൌ
അപ്പോൾ സത്യഭാമ, കൃഷ്ണനും കല്പവൃക്ഷവും ഉൾപ്പെടുത്തി, നിയമപ്രകാരം തൂക്കിയശേഷം നാരദനു തന്നു. എല്ലാ ഉപകരണങ്ങളും ചേർത്ത് നാരദൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി.
സൂത ഉവാച- ശ്രിയഃപതിമഥാമംത്ര്യ ഗതേ ദേവര്ഷിസത്തമേ । ഹര്ഷോത്ഫുല്ലാനനാ സത്യാ വാസുദേവമഥാബ്രവീത്
സൂതൻ പറഞ്ഞു: ശ്രീപതിയെ യാത്രയയപ്പു നൽകി, ദേവർഷി പുറപ്പെട്ട ശേഷം, സന്തോഷത്തിൽ മുഖം വിരിഞ്ഞ സത്യഭാമ വാസുദേവനോട് പറഞ്ഞു.
സത്യഭാമോവാച- ധന്യാസ്മി കൃതകൃത്യാസ്മി സഫലം ജീവിതം ച മേ । മജ്ജന്മനി നിദാനേ ച ധന്യൌ തൌ പിതരൌ മമ
സത്യഭാമ പറഞ്ഞു: ഞാൻ ഭാഗ്യവതിയാണ്, എന്റെ ജീവിതം ഫലപ്രദമാണ്, എന്റെ ജനനത്തിലും കാരണം ആയതിലും എന്റെ മാതാപിതാക്കൾക്കും ഭാഗ്യം.
യൌ മാം ത്രൈലോകസുഭഗാം ജനയാമാസതുര്ധ്രുവമ് । ഷോഡശസ്ത്രീസഹസ്രാണാം വല്ലഭാഹം യതസ്തവ
എന്നെ മൂന്ന് ലോകത്തും സുന്ദരിയായി ജനിപ്പിച്ചവരാണ് അവർ; നിന്റെ പത്നികളായ പതിനാറായിരം സ്ത്രീകളിൽ ഞാൻ നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ്.
യസ്മാന്മയാദിപുരുഷഃ കല്പവൃക്ഷസമന്വിതഃ । യഥോക്തവിധിനാ സമ്യങ്നാരദായ സമര്പിതഃ
ആദിപുരുഷനേ, കല്പവൃക്ഷവും നിന്നെയും നിയമപ്രകാരം ഞാൻ നാരദനു സമർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.
യദ്വാര്താമപി ജാനംതി ഭൂമിസംസ്ഥാന ജംതവഃ । സോഽയം കല്പദ്രുമോ ഗേഹേ മമ തിഷ്ഠതി സാംപ്രതമ്
ഭൂമിയിൽ ജീവിക്കുന്നവർ ഈ കഥ കേട്ടാൽ പോലും അറിയും: ഈ കല്പവൃക്ഷം ഇപ്പോൾ എന്റെ വീട്ടിൽ നിലകൊള്ളുന്നു.
ത്രൈലോക്യാധിപതേശ്ചാഹം ശ്രീപതേരതിവല്ലഭാ । അതോഽഹം പ്രഷ്ടുമിച്ഛാമി കിംചിത്ത്വാം മധുസൂദന
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ അധിപനായ ശ്രീപതിയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവളാണ് ഞാൻ; അതുകൊണ്ട്, മധുസൂദനാ, ഞാൻ നിന്നോട് ഒരു കാര്യം ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
യദി ത്വം മത്പ്രിയകരഃ കഥയസ്വാത്ര വിസ്തരാത് । ശ്രുത്വാ തച്ച പുനശ്ചാഹം കരോമി ഹിതമാത്മനഃ
നീ എന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാനാഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ദയവായി ഇതിന്റെ വിശദാംശങ്ങൾ പറയൂ; അത് കേട്ടശേഷം ഞാൻ വീണ്ടും എനിക്ക് ഉത്തമമായത് ചെയ്യും.
യഥാകല്പം ത്വയാ ദേവ വിയുക്താ സ്യാം ന കര്ഹിചിത് । സൂത ഉവാച- ഇതി പ്രിയാവചഃ ശ്രുത്വാ സ്മേരാസ്യോഽയം ഗദാഗ്രജഃ
ദേവാ, നിന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം ഞാൻ ഒരിക്കലും നിന്നിൽ നിന്ന് വേറുപിരിയരുതേ. സൂതൻ പറഞ്ഞു: ഈ പ്രിയവാക്കുകൾ കേട്ടു ഗദയുടെ മൂത്തവൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
സത്യാ കരേ കരം കൃത്വാഗമത്കല്പതരോസ്തലമ് । നിഷിദ്ധ്യാനുചരം ലോകം സവിലാസം പ്രിയാന്വിതഃ
സത്യയുടെ കൈ പിടിച്ച് അവൻ കല്പവൃക്ഷത്തിന്റെ സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; അനുചരന്മാരെയും ജനത്തെയും വിട്ടയച്ചു, പ്രിയയോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ അവിടെ താമസിച്ചു.
പ്രഹസ്യ സത്യാമാമംത്ര്യ പ്രോവാച ജഗതാംപതിഃ । തത്പ്രീതി പരിതോഷാര്ഥം ലസത്പുലകിതാംഗജഃ
പുഞ്ചിരിച്ച് സത്യയെ അഭിമുഖീകരിച്ച് ലോകങ്ങളുടെ നാഥൻ പറഞ്ഞു; അവളുടെ സന്തോഷത്തിനും തൃപ്തിക്കും വേണ്ടി അവന്റെ ശരീരം ആനന്ദത്തിൽ തിളങ്ങി.
കൃഷ്ണ ഉവാച-। ന മേ ത്വത്തഃ പ്രിയതമാ കാചിദന്യാ നിതംബിനീ । ഷോഡശസ്ത്രീസഹസ്രാണാം പ്രിയേ പ്രാണസമാ ഹ്യസി
കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: നീയേക്കാൾ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവളാരുമില്ല, മനോഹരിയായവളേ. പതിനാറായിരം സ്ത്രീകളിൽ നീ എനിക്ക് ജീവനെപ്പോലെയാണ് പ്രിയം.
ത്വദര്ഥം ദേവരാജേന വിരോധോ ദൈവതൈഃ സഹ । ത്വയാ യത്പ്രാര്ഥിതം കാംതേ ശൃണു യച്ച മഹദ്ഭവേത്
നിന്റെ കാരണത്താൽ ഞാൻ ദേവേന്ദ്രനും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരും എതിരായി. പ്രിയമായവളേ, നീ എന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും, അതിൽ വലിയതായതു എന്താണെന്ന് ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കു.
അദേയമഥവാകാര്യമകഥ്യമപി യത്പുനഃ । ത്വത്കൃതം തു കഥം പ്രശ്നം കഥയാമി ന തു പ്രിയേ । പൃച്ഛസ്വ സര്വം കഥയേ യത്തേ മനസി വര്തതേ
നൽകാൻ കഴിയാത്തതോ, ചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടായതോ, പറയാൻ പറ്റാത്തതോ ആയാലും നീ ചോദിച്ചാൽ ഞാൻ മറുപടി പറയും, പ്രിയയായവളേ. മനസ്സിൽ എന്തെങ്കിലും സംശയം ഉണ്ടെങ്കിൽ ചോദിക്കൂ, ഞാൻ എല്ലാം പറയും.
സത്യോവാച- ദാനം വ്രതം തപോ വാപി കിം തു പൂര്വം മയാകൃതമ് । യേനാഹം മര്ത്യജാ മര്ത്യേ ഭവാനീവാഽഭവം കില
സത്യഭാമ പറഞ്ഞു: ഞാൻ മുമ്പ് എന്തെങ്കിലും ദാനം ചെയ്തോ, വ്രതം അനുഷ്ഠിച്ചോ, തപസ്സ് ചെയ്തോ, അതിനാലാണോ മനുഷ്യരിൽ ജനിച്ചിട്ടും ഭഗവാന്റെ ഭാര്യയായത്?
തവാംഗാര്ദ്ധഹരാ നിത്യം ഗരുഡോപരിഗാമിനീ । ഇംദ്രാദിദേവതാവാസമഗമം ച ത്വയാ സഹ
നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പാതി എന്നിൽ ചേർന്നിരിക്കുന്നു, ഞാൻ എപ്പോഴും ഗരുഡനിൽ കൂടെ യാത്രചെയ്യുന്നു. ഇന്ദ്രനും മറ്റുള്ള ദേവന്മാരുടെ വാസസ്ഥലത്ത് നിനക്കൊപ്പം ഞാൻ പ്രവേശിച്ചു.
അതസ്ത്വാം പ്രഷ്ടുമിച്ഛാമി കിം കൃതം തു മയാ ശുഭമ് । ജന്മാംതരേ ച കിം ശീലാ കാ ചാഹം കസ്യ കന്യകാ
അതിനാൽ ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു: ഞാൻ എന്ത് നല്ല പ്രവൃത്തി ചെയ്തു? മുൻജന്മത്തിൽ എന്റെ സ്വഭാവം എന്തായിരുന്നു? ഞാൻ ആരായിരുന്നു? ആരുടെ മകളായിരുന്നു?
ശ്രീകൃഷ്ണ ഉവാച- ശൃണുഷ്വൈകമനാഃ കാംതേ യത്ത്വം വൈ പൂര്വജന്മനി । പുണ്യം വ്രതം കൃതവതീ തത്സര്വം കഥയാമി തേ
ശ്രീകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: പ്രിയയായവളേ, മുൻജന്മത്തിൽ നീ ചെയ്ത പുണ്യവും വ്രതവും എല്ലാം ഞാൻ പറയാം. ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കു.
ആസീത്കൃതയുഗസ്യാംതേ മായാപുര്യാം ദ്വിജോത്തമഃ । ആത്രേയോ ദേവശര്മേതി വേദവേദാംഗപാരഗഃ
കൃതയുഗത്തിന്റെ അവസാനം മായാപുരിയിൽ അത്രി വംശത്തിൽ ജനിച്ച, ദേവശർമ എന്ന പേരുള്ള ഒരു മഹാനായ ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വേദങ്ങളിലും അതിന്റെ ഉപവിഭാഗങ്ങളിലും പ്രാവീണ്യം നേടിയവനായിരുന്നു.
ആതിഥേയോഽഗ്നിശുശ്രൂഷുഃ സൌരവ്രത പരായണഃ । സൂര്യമാരാധയന്നിത്യം സാക്ഷാത്സൂര്യ്യ ഇവാപരഃ
അദ്ദേഹം അതിഥികളെ ആദരിക്കുകയും, അഗ്നിയെ സേവിക്കുകയും, സൂര്യവ്രതത്തിൽ സ്ഥിരത കാണിക്കുകയും ചെയ്തു. സൂര്യനേപ്പോലെ പ്രതിദിനം സൂര്യനാരായണനെ ആരാധിച്ചു.
തസ്യാതിവയസശ്ചാസീന്നാമ്നാ ഗുണവതീ സുതാ । അപുത്രഃ സ സ്വശിഷ്യായ ചംദ്ര നാമ്നേ ദദൌ സുതാമ്
അദ്ദേഹത്തിന് ഗുണവതിയെന്ന പേരിൽ നല്ല ഗുണങ്ങളുള്ള, പ്രായം ചെന്ന ഒരു മകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കുട്ടികളില്ലാത്തതിനാൽ, തന്റെ ശിഷ്യനായ ചന്ദ്രനെന്നയാളോട് ആ മകളെ വിവാഹം നൽകി.
തമേവ പുത്രവന്മേനേ സ ച തം പിതൃവദ്വശീ । തൌ കദാചിദ്വനം യാതൌ കുശേധ്മഹരണാര്ഥിനൌ
അദ്ദേഹം ശിഷ്യനെ മകനായി കരുതുകയും, ശിഷ്യൻ ഗുരുവിനെ അച്ഛനായി മാനിക്കുകയും ചെയ്തു. ഒരിക്കൽ ഇരുവരും കുശവും ഇന്ധനവും ശേഖരിക്കാൻ കാടിലേക്ക് പോയി.
ഹിമാദ്രിപാദജവനേ ചേരതുസ്തൌ യതസ്തതഃ । തൌ തതോ രാക്ഷസം ഘോരമായാംതം സമപശ്യതാമ്
ഹിമാലയത്തിന്റെ麓ഭാഗത്ത് ഇരുവരും സഞ്ചരിച്ചു. അവിടെ ഒരു ഭയങ്കരമായ രാക്ഷസൻ അടുത്തുവരുന്നത് അവർ കണ്ടു.
ഭയവിഹ്വലസര്വാംഗാവസമര്ഥൌ പലായിതുമ് । നിഹതൌ രക്ഷസാ തേന കൃതാംതസമരൂപിണാ
ഭയത്താൽ ശരീരം വിറച്ച്, ഓടാൻ പോലും കഴിയാതെ ഇരുവരും ആ മരണത്തിന്റെ രൂപമായ രാക്ഷസനാൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു.
തൌ തു ക്ഷേത്രപ്രഭാവേണ ധര്മശീലതയാ പുനഃ । വൈകുംഠഭവനം നീതൌ മദ്ഗണൈര്മത്സമീപഗൈഃ
എന്നാൽ, ആ പുണ്യഭൂമിയുടെ ശക്തിയാലും, അവരുടെ ധാർമ്മികതയാലും, എന്റെ അടുത്തുള്ള ഗണങ്ങൾ അവരെ വൈകുണ്ഠലോകത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
യാവജ്ജീവംതു യത്താഭ്യാം സൂര്യപൂജാദികം കൃതമ് । തേന വൈ കര്മണാ താഭ്യാം സുപ്രീതോഽഹം കിലാഭവമ്
ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അവർ സൂര്യനാരായണനെ ആരാധിക്കുകയും മറ്റുള്ള കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ആ പ്രവൃത്തികൾകൊണ്ട് ഞാൻ വളരെ സന്തോഷം അനുഭവിച്ചു.
ശൈവാഃ സൌരാശ്ച ഗാണേശാ വൈഷ്ണവാഃ ശക്തിപൂജകാഃ । മാമേവ പ്രാപ്നുവംതീഹ വര്ഷാംഭഃ സാഗരം യഥാ
ശൈവന്മാർ, സൌരന്മാർ, ഗണപതിഭക്തർ, വൈഷ്ണവന്മാർ, ശക്തിഭക്തർ — എല്ലാവരും നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേരുന്നതുപോലെ എനിക്ക് എത്തുന്നു.
ഏകോഽഹം പംചധാ ജാതഃ ക്രീഡയന്നാമഭിഃ കില । ദേവദത്തോ യഥാ കശ്ചിത്പുത്രാദ്യാഹ്വാനനാമഭിഃ
ഞാൻ ഒരുവൻ തന്നെ, പക്ഷേ അഞ്ചു രൂപത്തിൽ ജനിച്ച് വിവിധ പേരുകളിൽ കളിക്കുന്നു. ഒരു ദേവദത്തൻ എന്ന പേരുള്ളവനെ മകനെന്നോ മറ്റേതെങ്കിലും പേരിൽ വിളിക്കുന്നതുപോലെ.
തതശ്ച തൌ മദ്ഭവനാധിവാസിനൌ വിമാനയാനൌ രവിവര്ചസാവുഭൌ । മത്തുല്യരൂപൌ മമ സന്നിധാനഗൌ ദിവ്യാംഗനാ ചംദനഭോഗഭോഗിനൌ
അതിനുശേഷം, ആ ഇരുവരും എന്റെ ഭവനത്തിൽ വസിച്ച്, ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചു, സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞു, എനിക്ക് സമാനമായ രൂപത്തിൽ, എന്റെ സന്നിധിയിൽ ദിവ്യസ്ത്രികളോടൊപ്പം ചന്ദനസൗഖ്യങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു.