തസ്മിംസ്തു വ്യഥിതേ ദൈത്യേ നിര്വീര്യൈഷാ ന സംശയഃ। ശാപോ ഹ്യസ്യാഃ പുരാ ദത്തഃ സൃഷ്ടാ യേനൈവ തേജസാ
ആ ദാനവൻ ദുരിതത്തിലാകുമ്പോൾ, ഈ ശക്തി ശക്തിഹീനമാകും, സംശയമില്ല; അതേ തേജസ്സിൽ നിന്നാണ് മുമ്പ് ശാപം ലഭിച്ചതും.
യദ്യേഷാ പ്രതിഹംതവ്യാ കര്തവ്യോ ഭഗവാന്സുഖീ। ദീയതാം മേ സഖോ ശക്ര തോയയോനിര്നിശാകരഃ
ഇത് തടയേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഭാഗ്യവാനായവൻ സന്തോഷവാനാകട്ടെ; സഖാവേ, ഇന്ദ്രാ, വെള്ളത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും ചന്ദ്രനും എനിക്ക് നൽകുക.
തേനാഹം സഹസം ഗമ്യ യാദോഭിശ്ച സമാവൃതഃ। മായാമേതാം ഹനിഷ്യാമി ത്വത്പ്രസാദാന്ന സംശയഃ
അത് കൊണ്ടു ഞാൻ യാദവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് വേഗത്തിൽ പോകും; നിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ ഈ ശക്തിയെ ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ നശിപ്പിക്കും.
ഏവമസ്ത്വിതിസംഹൃഷ്ടഃ ശക്രസ്ത്രിദശവര്ധനഃ। സംദിദേശാഗ്രതഃ സോമം യുദ്ധായ ശിശിരായുധമ്
അങ്ങനെ, സന്തോഷത്തോടെ ദേവന്മാരുടെ വളർച്ചയ്ക്ക് കാരണനായ ഇന്ദ്രൻ, ശിശിരായുധനായ സോമനോട് മുന്നിൽ പോവാൻ യുദ്ധത്തിന് ആജ്ഞ നൽകി.
ഗച്ഛ സോമ സഹായന്ത്വം കുരു പാശധരസ്യ വൈ। അസുരാണാം വിനാശായ ജയാര്ഥം ത്രിദിവൌകസാമ്
സോമാ, നീ പോയി പാശം കൈവശമുള്ളവന്റെ കൂട്ടുകാരനാവുക. അസുരന്മാരുടെ നാശത്തിനും ദേവന്മാരുടെ വിജയത്തിനും വേണ്ടി നീ സഹായിക്കണം.
ത്വം മതഃ പ്രതിവീര്യശ്ച ജ്യോതിഷാമപി ചേശ്വരഃ। ത്വന്മയാന്സര്വലോകേഷു രസാന്വേദവിദോ വിദുഃ
നിന്റെ ശക്തിക്ക് സമം മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന് എല്ലാവരും വിശ്വസിക്കുന്നു. നീ പ്രകാശങ്ങളുടെ അധിപനാണ്. ലോകങ്ങളിലുടനീളം ഉള്ള എല്ലാ രസങ്ങളും വെദം അറിയുന്നവർ നിനക്കാണ് അർപ്പിക്കുന്നത്.
ത്വയാ സമോ ന ലോകേസ്മിന്വിദ്യതേ ശിശിരായുധഃ। ക്ഷയവൃദ്ധീതവാവ്യക്തേസാഗരേചൈവചാംബരേ
ശിശിരപ്രഭയുള്ളവാ, ഈ ലോകത്ത് നിനക്കു തുല്യൻ ആരുമില്ല. അദൃശ്യമായതിന്റെ വർദ്ധനയും ക്ഷയവും, സമുദ്രത്തിലും ആകാശത്തിലും നീയാണ് പ്രധാനമായത്.
പ്രവര്തയസ്യഹോരാത്രാത്കാലം സംമോഹയന്ജഗത്। ലോകച്ഛായാമയം ലക്ഷ്മ തവാംകഃ ശശവിഗ്രഹഃ
നീ രാവും പകലും വഴി കാലം സഞ്ചരിപ്പിക്കുന്നു, ലോകത്തെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ലോകങ്ങളുടെ നിഴലിൽ നിന്നുള്ള ചന്ദ്രചിഹ്നം തെളിയുന്നു.
ന വിദുഃ സോമ തേ മായാം യേ ച നക്ഷത്രയോനയഃ। ത്വമാദിത്യപഥാദൂര്ധ്വം ജ്യോതിഷാം ചോപരിസ്ഥിതഃ
നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ജനകരായവർക്കും സോമാ, നിന്റെ മായ അറിയാൻ കഴിയില്ല. നീ ആദിത്യന്റെ പാതയ്ക്ക് മുകളിലും പ്രകാശങ്ങളുടെ മുകളിലുമാണ്.
തമഃ പ്രോത്സാര്യ സഹസാ ഭാസയസ്യഖിലം ജഗത്। ശീതഭാനുര്ഹിമതനുര്ജ്യോതിഷാമധിപഃ ശശീ
നീ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് പെട്ടെന്ന് മാറ്റി, മുഴുവൻ ലോകവും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നു. നീ ശീതപ്രഭയുള്ളവൻ, തണുത്ത ശരീരക്കാരൻ, പ്രകാശങ്ങളുടെ അധിപൻ, ചന്ദ്രൻ തന്നെയാണ്.
അപി തത്കാലയോഗാത്മാ ഇജ്യോ യജ്ഞരഥോഽവ്യയഃ। ഓഷധീശഃ ക്രിയായോനിരപാം യോനിരനുഷ്ണഗുഃ
നീ സമയത്തിന്റെ യോജനയുടെ ആത്മാവാണ്, എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നവൻ, യജ്ഞത്തിനുള്ള രഥം, ഔഷധികളുടെ രാജാവ്, കര്മ്മങ്ങളുടെ ഉറവിടം, ജലത്തിന്റെ ഉറവിടം, ചൂടില്ലാത്തവൻ.
ശീതാംശുരമൃതാധാരശ്ചപലഃ ശ്വേതവാഹനഃ। ത്വം കാംതിഃ കാംതവപുഷാം ത്വം സോമഃ സോമപായിനാമ്
നീ ശീതപ്രഭയുള്ളവൻ, അമൃതത്തിന്റെ ആധാരം, വേഗമുള്ളവൻ, വെള്ള കുതിരയുള്ളവൻ, ഭാസ്വരന്മാരുടെ ഭാസാണ്, സോമപാനം ചെയ്യുന്നവരുടെ സോമനാണ് നീ.
സൌമ്യസ്ത്വം സര്വഭൂതാനാം തിമിരഘ്നസ്ത്വമൃക്ഷരാട്। തദ്ഗച്ഛ ത്വം മഹാസേന വരുണേന വരൂഥിനാ
നീ എല്ലാ ജീവികളിലും സൗമ്യനായവൻ, ഇരുണ്ടിരിപ്പിനെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ, നക്ഷത്രങ്ങളുടെ രാജാവ്. അതുകൊണ്ട് മഹാസേനനും വരുണനും അവരുടെ സൈന്യങ്ങളോടൊപ്പം നീ പോവുക.
ശമയസ്വാസുരീം മായാം യയാ ദഹ്യാമഹേ രണേ। സോമ ഉവാച। യന്മാം വദസി യുദ്ധാര്ഥം ദേവരാജവരപ്രദ
യുദ്ധത്തിൽ നമ്മെ ദഹിപ്പിക്കുന്ന അസുരമായയെ നീ ശമിപ്പിക്കണം.
ഏഷ വര്ഷാമി ശിശിരം ദൈത്യമായാപകര്ഷണം। ഏതാന്മേ ശീതനിര്ദഗ്ധാന്പശ്യസ്വ ഹിമവേഷ്ടിതാന്
സോമൻ പറഞ്ഞു: ദേവരാജാവേ, നീ യുദ്ധത്തിനായി എന്നോട് പറയുന്നതെല്ലാം —
തഥാ ഹിമകരോത്സൃഷ്ടാഃ സപാശാ ഹിമവൃഷ്ടയഃ। വേഷ്ടയംതി ച താന്ദൈത്യാന്വായുര്മേഘഗണാനിവ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ തണുത്ത മഴ പെയ്യുന്നു, ദൈത്യരുടെ മായയെ നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ഇവരെ നോക്കൂ, തണുപ്പിൽ ചുട്ടുപൊള്ളിയവരും ഹിമത്തിൽ പൊതിഞ്ഞവരുമാണ്.
തൌ പാശശീതാംശുധരൌ വരുണേംദൂ മഹാബലൌ। ജഘ്നതുര്ഹിമപാതൈശ്ച പാശപാതൈശ്ച ദാനവാന്
അങ്ങനെ, ചന്ദ്രൻ വിട്ടുവിട്ട തണുത്ത മഴയും പാശങ്ങളും ദൈത്യരെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു, കാറ്റ് മേഘങ്ങളെ ചുറ്റുന്നതുപോലെ.
ദ്വാവംബുനാഥൌ സമരേ തൌ പാശഹിമയോധിനൌ। മൃധേ ചേരതുരംഭോഭിഃ ക്ഷുബ്ധാവിവ മഹാര്ണവൌ
പാശവും ശീതപ്രഭയും കൈവശമുള്ള ശക്തിമാന്മാരായ വരുണനും ചന്ദ്രനും, ഹിമവൃഷ്ടിയും പാശങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ദാനവരെ തകർത്തു.
താഭ്യാമാപൂരിതം സര്വം തദ്ദാനവബലം മഹത്। ജഗത്സംവര്ത്തകാംഭോദൈഃ പ്രവര്ഷൈരിവ സംവൃതം
ജലത്തിന്റെ രണ്ടു അധിപന്മാർ, തണുത്ത പാശങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വലിയ തിരകളുമായി ചലിച്ചു, ഉണർന്നുപൊങ്ങുന്ന സമുദ്രങ്ങൾ പോലെയാണ് അവർ.
താവുദ്യതാവംബുനാഥൌ ശശാംകവരുണാവുഭൌ। ശമയാമാസതുസ്താം തു മായാം ദൈത്യേന്ദ്രനിര്മിതാം
അവരുടെ ശക്തിയിൽ, ദാനവരുടെ വലിയ സൈന്യം മുഴുവൻ ആഴമുള്ള മഴയാൽ മൂടപ്പെട്ടതുപോലെ കീഴടക്കപ്പെട്ടു.
ശീതാംശുജാലനിര്ദഗ്ധാഃ പാശൈശ്ചാസ്കംദിതാ രണേ। ന ശേകുശ്ചലിതും ദൈത്യാ വിശിരസ്കാ ഇവാദ്രയഃ
ജലത്തിന്റെ രണ്ടു അധിപന്മാരായ ചന്ദ്രനും വരുണനും ഉയർന്ന്, ദൈത്യാധിപൻ സൃഷ്ടിച്ച മായയെ ശമിപ്പിച്ചു.
ശീതാംശു നിഹതാസ്തേ തു ദൈത്യാസ്സര്വേ നിപാതിതാഃ। ഹിമപ്ലാവിത സര്വാംഗാനിരൂഷ്മാണ ഇവാഗ്നയഃ
ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങളിൽ ചുട്ടുപൊള്ളിയതും പാശങ്ങളിൽ അടിയേറ്റതുമായ ദൈത്യർ യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചലിക്കാൻ പോലും കഴിയാതെ പോയി, തലയില്ലാത്ത പർവതങ്ങൾപോലെ.
തേഷാം തു ദിവി ദൈത്യാനാം നിപതംതി ശുഭാനി വൈ। വിമാനാനി വിചിത്രാണി നിപതംത്യുത്പതംതി ച
അവിടെ ആ ദൈത്യന്മാരെ ചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശം തട്ടി വീഴ്ത്തി, അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തണുത്ത മഞ്ഞിൽ മൂടപ്പെട്ടു, ചൂടില്ലാത്ത അഗ്നിയെപ്പോലെ അവർ നിലംപതിച്ചു.
താന്പാശഹസ്തഗ്രഥിതാന്ഛാദിതാന്ശീതരശ്മിഭിഃ। മയോ ദദര്ശ മായാവീ ദാനവാന്ദിവി ദാനവഃ
പാശം പിടിച്ചും തണുത്ത കിരണങ്ങളിൽ മറഞ്ഞും ആകാശത്ത് കിടക്കുന്ന ദാനവന്മാരെ മായാവിയായ മായൻ കണ്ടു.
സശൈലജാലാം വിതതാം ഖഡ്ഗപട്ടസഹാസിനീമ്। പാദപോത്കരകൂടസ്ഥാം കംദരാകീര്ണകാനനാം
അവൻ മലനിരകൾകൊണ്ടും വാൾ, പട, കത്തികൾകൊണ്ടും അലങ്കരിച്ചും പാറമുകളിലിരുന്നും ഗുഹകളും കാടുകളും നിറഞ്ഞും ഒരു വലിയ മായാജാലം സൃഷ്ടിച്ചു.
സിംഹവ്യാഘ്രഗണാകീര്ണാം നദദ്ഭിര്ദേവയൂഥപൈഃ। ഈഹാമൃഗഗണാകീര്ണാം പവനാഘൂര്ണിതദ്ദ്രുമാമ്
അത് സിംഹങ്ങളും കടുവകളും കൂട്ടമായി നിറഞ്ഞതായിരുന്നു; ദൈവങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ മുഴങ്ങിയും കാട്ടുമൃഗങ്ങൾ നിറഞ്ഞും കാറ്റിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ കുലുങ്ങിയും കാഴ്ചയായിരുന്നു.
നിര്മിതാം സ്വേന പുത്രേണ കൂജംതീം ദിവികാമഗാം। പ്രഥിതാം പാര്വതീം മായാം സസൃജേ സ സമംതതഃ
ദൈവങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമായും മുഴങ്ങിയും പ്രശസ്തമായ പാർവതി എന്ന മായാജാലം അവന്റെ സ്വന്തം മകൻ ഉണ്ടാക്കി; മായൻ അതിനെ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിപ്പിച്ചു.
സാസിശബ്ദൈശ്ശിലാവര്ഷൈഃ സംപതദ്ഭിശ്ച പാദപൈഃ। ജഘാന ദേവസംഘാംസ്തേ ദാനവാനഭ്യജീവയത്
വാളുകളുടെ ശബ്ദം, കല്ലുകളുടെ മഴ, വീഴുന്ന വൃക്ഷങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അവൾ ദേവസംഘങ്ങളെ ആക്രമിച്ചു; ദാനവന്മാരെ വീണ്ടും ഉണർത്തി.
നൈശാകരീ വാരുണീ ച മായേ അംതര്ഹിതേ തദാ। അഭവദ്ഘോരസംചാരാ പൃഥിവീ പര്വതൈരിവ
അപ്പോൾ ചന്ദ്രനും വരുണനും സൃഷ്ടിച്ച മായകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി; ഭൂമി മലകളാൽ ഭയാനകമായ ചലനത്തോടെ നിറഞ്ഞു.
ന ചാരുദ്ധോ ദ്രുമഗണൈര്ദേവോ ദൃശ്യത കശ്ചന। തദപധ്വസ്തധനുഷം ഭഗ്നപ്രഹരണാവിലമ്
വൃക്ഷക്കൂട്ടങ്ങൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ട് ഒരു ദേവനും കാണാനായില്ല; അവരുടെ വില്ലുകൾ തകർന്നിരുന്നു, ആയുധങ്ങൾ പിളർന്നിരുന്നു, അവർ മുഴുവൻ അശാന്തരായി.