ബ്രഹ്മാണം ബ്രാഹ്മാണാച്ഛംസി സ്തോതാരൌ ചൈവ സര്വശഃ। മേഢ്രാച്ച മൈത്രാവരുണം പ്രതിഷ്ഠാതാരമേവ ച
ബ്രഹ്മാവിനെയും, ബ്രാഹ്മണനെയും, ചാംസിനെയും, എല്ലാ സ്തോത്രാക്കളെയും, കൂടാതെ മേഢ്രത്തിൽ നിന്ന് മൈത്രാവരുണനെയും പ്രതിഷ്ഠാതാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
ഉദരാത്പ്രതിഹര്താരം പോതാരം ചൈവ പാര്ഥിവ। പാണിഭ്യാമഥ ചാഗ്നീധ്രമുന്നേതാരം ച യാജുഷമ്
ഉദരത്തിൽ നിന്ന് പ്രതിഹർത്താവിനെയും പോതാവിനെയും, പിന്നെ കൈകളിൽ നിന്ന് അഗ്നീധ്രനെയും യാജ്ഞികനായ ഉന്നേതാവിനെയും സൃഷ്ടിച്ചു.
അച്ഛാവാകമഥോരുഭ്യാം സുബ്രഹ്മണ്യം ച സാമഗമ്। ഏവമേവം സ ഭഗവാന്ഷോഡശൈതാന്ജഗത്പതിഃ
ഉരുക്കളിൽ നിന്ന് അച്ചാവാകനെയും സാമഗനായ സുബ്രഹ്മണ്യനെയും സൃഷ്ടിച്ചു; ഇങ്ങനെ ഈ ലോകത്തിന്റെ നാഥനായ ഭഗവാൻ ആറ് പതിനാറുപേരെ സൃഷ്ടിച്ചു.
സ്വയംഭൂഃ സര്വയജ്ഞാനാമൃത്വിജോഽസൃജദുത്തമാന്। തദാ ചൈഷ മഹായോഗീ പുരുഷോ യജ്ഞസംജ്ഞിതഃ
സ്വയംഭുവായ ഭഗവാൻ എല്ലാ യജ്ഞങ്ങൾക്കും ഉത്തമമായ ഋത്വിജന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചു; അപ്പോൾ മഹായോഗിയായ യജ്ഞപുരുഷൻ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വേദാശ്ചൈവ തഥാ സര്വേ സഹാംഗോപനിഷത്ക്രിയാഃ। സ്വപിത്യേകാര്ണവേ ചൈവ യദാശ്ചര്യമഭൂത്പുരാ
അങ്ങനെ തന്നെ എല്ലാ വേദങ്ങളും അവയുടെ അംഗങ്ങളായ ഉപനിഷത്തുകളും കർമ്മങ്ങളും കൂടി, പുരാതനകാലത്ത് ഒരേ സമുദ്രത്തിൽ വിശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഉണ്ടായിരുന്ന അത്ഭുതം അനുഭവപ്പെട്ടു.
ശ്രൂയതാം തു തദാ വിപ്രോ മാര്കംഡേയഃ കുതൂഹലാത്। ഗീര്ണോ ഭഗവതാ തേന കുക്ഷാവാസീന്മഹാമുനിഃ
ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ: അപ്പോൾ മാർകണ്ടേയമുനി കൗതുകത്തോടെ ഭഗവാനാൽ വിഴുങ്ങപ്പെട്ടു, മഹാമുനിയായ അവൻ ഭഗവാന്റെ വയറ്റിൽ പാർത്തു.
ബഹുവര്ഷസഹസ്രായുസ്തസ്യൈവ വരതേജസഃ। അടംസ്തീര്ഥപ്രസംഗേന പൃഥിവീതീര്ഥഗോചരഃ
വളരെ ആയുസ്സും മഹത്തായ തേജസ്സും ഉള്ള അവൻ, ഭൂമിയിലെ തീർത്ഥങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ച്, അനേകം വർഷങ്ങൾ തീർത്ഥയാത്ര നടത്തി.
ആശ്രമാണി ച പുണ്യാനി ദേവതായതനാനി ച। ദേശാദ്രാഷ്ട്രാണി ചിത്രാണി പുരാണി വിവിധാനി ച
അവൻ പുണ്യമായ ആശ്രമങ്ങളും, ദേവതകളുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളും, വിവിധ ദേശങ്ങളും, രാജ്യങ്ങളും, അത്ഭുതകരമായ പുരാതന സ്ഥലങ്ങളും കണ്ടു.
ജപഹോമപരാഃ ശാംതാസ്തപോഭിരമലാഃ സ്മൃതാഃ। മാര്കംഡേയസ്തതസ്തസ്യ ശനൈര്വക്ത്രാദ്വിനിര്ഗതഃ
ജപവും ഹോമവും ചെയ്യുന്ന, ശാന്തരും തപസ്സിലൂടെ നിർമലരായവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു; പിന്നെ മാർകണ്ടേയൻ ശാന്തമായി ഭഗവാന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
നിഷ്ക്രാമന്തം ന ചാത്മാനം ജാനീതേ ദേവമായയാ। നിഷ്ക്രമ്യ തസ്യ ഉദരാദേകാര്ണവമഥോ ജഗത്
പുറത്തുവരുമ്പോൾ ദൈവമായ മായയാൽ അവൻ താനെന്നു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു; ഭഗവാന്റെ വയറ്റിൽ നിന്ന് പുറത്ത് വന്നപ്പോൾ അവൻ ഏകസമുദ്രവും ലോകവും കണ്ടു.
സര്വതസ്തമസാഛന്നം മാര്കംഡേയോന്വവൈക്ഷത। തസ്യോത്പന്നം ഭയം തീവ്രം വ്യത്യയം ചാത്മജീവിതമ്
എല്ലായിടത്തും ഇരുണ്ടിരിപ്പും മാത്രം മാർകണ്ടേയൻ കണ്ടു; അതിനാൽ അവനിൽ ശക്തമായ ഭയവും ജീവനെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും ജനിച്ചു.
ദേവദര്ശനസംഹൃഷ്ടോ വിസ്മയം പരമം ഗതഃ। സോഽചിംതയദമോഘാത്മാ മാര്കംഡേയോഥ ശംകിതഃ
ദേവദർശനത്തിൽ സന്തോഷിച്ചും അത്ഭുതത്തിൽ മുഴുകിയും, അപ്രമാദിയായ മാർകണ്ടേയൻ സംശയത്തോടെ ആലോചിച്ചു.
കിം നു സ്യാച്ചിത്തസംമോഹഃ കിം നു സ്വപ്നോനുഭൂയതേ। വ്യക്തമന്യതരോ ഭാവ ഏതയോര്ഭവിതാ മമ
ഇത് മനസ്സിന്റെ മോഹമാണോ? അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടോ? ഈ രണ്ടിൽ ഒന്നാണ് എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് വ്യക്തമാണ്.
ന ഹി സ്വപ്നോ ഹ്യയം സത്യയുക്തം യത്സത്യമര്ഹതി। നഷ്ടചംദ്രാര്കപവനോ നഷ്ടപര്വതഭൂതലഃ
ഇത് സ്വപ്നമല്ല, കാരണം ഇതിൽ യാഥാർത്ഥ്യം ഉണ്ട്; യാഥാർത്ഥ്യമാണെങ്കിൽ അതാണ് യോഗ്യം; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും കാറ്റും പർവതങ്ങളും ഭൂമിയും എല്ലാം ഇല്ലാതായി.
കതമഃ സ്യാദയം ലോക ഇതി ശോകമുപാഗതഃ। ദദര്ശ ചാപി പുരുഷം സ്വപംതം പര്വതോപമമ്
ഈ ലോകം ഏതാണ് എന്ന് ചിന്തിച്ച് ദുഃഖത്തിലായപ്പോൾ, അവൻ ഒരു വലിയ പർവതത്തെപ്പോലെയുള്ള ഉറങ്ങുന്ന പുരുഷനെ കണ്ടു.
സലിലേഽധമഥോ മഗ്നം ജീമൂതമിവ സാഗരേ। തപംതമിവ തേജോഭിരാമുക്തശശിഭാസ്കരമ്
ജലത്തിൽ മുഴുകി കിടക്കുന്ന, സമുദ്രത്തിലെ മേഘംപോലെയും, തേജസ്സോടെ പ്രകാശിക്കുന്ന, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പ്രകാശിപ്പിക്കുന്നവനെയും അവൻ കണ്ടു.
ഗാംഭീര്യാത്സാഗരമിവ ഭാസമാനമ്മവൌജസാ। ദേവം ദ്രഷ്ടുമിഹായാതഃ കോ ഭവാനിതി വിസ്മയാത്
സമുദ്രത്തേക്കാൾ ആഴമുള്ളതും, അതീവ പ്രകാശമുള്ളതുമായ ആ അദ്ഭുതരൂപത്തെ കണ്ടു, 'ദേവനെ കാണാൻ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്ന നീ ആരാണ്?' എന്ന ആശ്ചര്യത്തോടെ അവൻ ചിന്തിച്ചു.
തഥൈവ ച മുനിഃ കുക്ഷിം പുനരേവ പ്രവേശിതഃ। സംപ്രവിഷ്ടഃ പുനഃ കുക്ഷിം മാര്കംഡേയഃ സവിസ്മയമ്
അപ്പോൾ, മുമ്പ് പോലെ തന്നെ, ആ മുനി വീണ്ടും അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിലേക്ക് ആകർഷിക്കപ്പെട്ടു; മാർകണ്ടേയൻ അത്ഭുതത്തോടെ വീണ്ടും ഗർഭത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.
തഥൈവ ച പുനര്ഭൂയോ വിജാനന്സ്വപ്നദര്ശനമ്। സ തഥൈവ യഥാപൂര്വം പൃഥിവീമടതേ വനമ്
അതു സ്വപ്നംപോലെയുള്ള ദർശനമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, അവൻ മുമ്പ് ചെയ്തതുപോലെ ഭൂമിയിലും കാടിലും വീണ്ടും സഞ്ചരിച്ചു.
പുണ്യതീര്ഥജലോപേതം വിവിധാന്യാശ്രമാണി ച। ക്രതുഭിര്യജമാനാംശ്ച സമാപ്തഗുരുദക്ഷിണൈഃ
പുണ്യമായ തീർത്ഥജലങ്ങൾ നിറഞ്ഞ വിവിധ ആശ്രമങ്ങളും, യജ്ഞങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കി ഗുരുദക്ഷിണ നൽകി തീർത്ത യജമാനന്മാരെയും അവൻ കണ്ടു.
അപശ്യദ്ദേവകുക്ഷിസ്ഥാന്യജ്ഞസ്ഥാന്ശതശോ ദ്വിജാന്। സദ്വൃത്തമാശ്രിതാഃ സര്വേ വര്ണാ ബ്രാഹ്മണപൂര്വകാഃ1.39.
ദൈവിക ഗർഭത്തിനുള്ളിൽ ശതകണക്കിന് യജ്ഞങ്ങൾ നടത്തുന്ന ദ്വിജന്മാരെയും, ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നേതൃത്വം നൽകുന്ന എല്ലാ വർഗ്ഗങ്ങളും നല്ല ആചാരത്തിൽ സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നതും അവൻ കണ്ടു.
ചത്വാര ആശ്രമാഃ സമ്യഗ്യഥാപൂര്വം വിലോകിതാ। ഏവം വര്ഷശതം സാഗ്രം മാര്കംഡേയേന ധീമതാ
മുമ്പുപോലെ തന്നെ നാലു ആശ്രമങ്ങളും അവൻ കണ്ടു; ഇങ്ങനെ, ബുദ്ധിമാൻ മാർകണ്ടേയൻ നൂറുവർഷത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം അവിടെ ചെലവഴിച്ചു.
ചരതാ പൃഥിവീ സര്വാ തത്കുക്ഷൌ ഹി സമീക്ഷ്യതേ। തതഃ കദാചിദഥ വൈ പുനഃ കുക്ഷേര്വിനിര്ഗതഃ
അവൻ ഭൂമിയിലുടനീളം സഞ്ചരിച്ചപ്പോൾ അതെല്ലാം ആ ഗർഭത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ കണ്ടു; പിന്നീട്, ഒരിക്കൽ, വീണ്ടും ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്നു.
സുപ്തം ന്യഗ്രോധശാഖായ ാംബാലമേകം നിരീക്ഷ്യ ച। തഥൈവൈകാര്ണവജലേ നീഹാരേണാവൃതാംതരേ
അവൻ ഒരു വറ്റയുടെ കൊമ്പിൽ ഉറങ്ങുന്ന ഒരു കുഞ്ഞിനെയും, മൂടൽമഞ്ഞ് നിറഞ്ഞ ഏക സമുദ്രത്തെയും കണ്ടു.
അവ്യക്തക്രീഡിതേ ലോകേ സര്വഭൂതവിവര്ജിതേ। സ മുനിര്വിസ്മയാവിഷ്ടഃ കൌതൂഹലസമന്വിതഃ
എല്ലാ ജീവികളും ഇല്ലാതായും, കളി പ്രകടമല്ലാത്തതുമായ ലോകത്ത്, ആ മുനി അത്ഭുതത്തോടും കൗതുകത്തോടും കൂടി നോക്കി നിന്നു.
ബാലമാദിത്യസംകാശം ന ശക്നോത്യഭിവീക്ഷിതുമ്। സോപ്യചിംതയദേകാംതേ സ്ഥിത്വാ സലിലസന്നിധൌ
സൂര്യനെപ്പോലെ പ്രകാശമുള്ള ആ കുഞ്ഞിനെ നേരെ നോക്കാൻ അവനാകില്ലായിരുന്നു; അവൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വെള്ളത്തിനരികിൽ നിന്നു ചിന്തിച്ചു.
പൂര്വദൃഷ്ടമിദം മേനേ ശംകിതോ ദേവമായയാ। അഗാധേ സലിലേ ശേതേ മാര്കംഡേയഃ സവിസ്മയഃ
‘ഇതാ, ഞാൻ മുമ്പ് കണ്ടതുതന്നെ’ എന്ന് കരുതി, ദൈവത്തിന്റെ മായയാണെന്ന് സംശയിച്ച്, മാർകണ്ടേയൻ അത്ഭുതത്തോടെ ആഴമുള്ള വെള്ളത്തിൽ കിടന്നു.
പൂര്വവത്തമഥോ ദ്രഷ്ടുമവ്രജത്ത്രസ്തലോചനഃ। സ തസ്മൈ ഭഗവാനാഹ സ്വാഗതോ ബാല ഭോ ഇതി
മുമ്പുപോലെ തന്നെ, ഭയത്തോടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് അവൻ വീണ്ടും കാണാൻ സമീപിച്ചു; അപ്പോൾ ഭഗവാൻ അവനോട് പറഞ്ഞു: 'സ്വാഗതം, ബാലാ.'
ബഭാഷേ മേഘതുല്യേന സ്വരേണ പുരുഷോത്തമഃ। മാര്കംഡേയ ന ഭേതവ്യമാഗച്ഛസ്വ മമാംതികമ്
മേഘംപോലെയുള്ള ശബ്ദത്തിൽ പരമപുരുഷൻ പറഞ്ഞു: 'മാർകണ്ടേയ, ഭയപ്പെടേണ്ട. എന്റെ അടുത്തേക്ക് വാ.'
മാര്കംഡേയ ഉവാച। കോ നാമ്നാ കീര്തയതി മാം കുര്വന്പരിഭവം മമ। ദിവ്യവര്ഷസഹസ്രാഖ്യം ധര്ഷയംശ്ചൈവ മേ വയഃ
മാർകണ്ടേയൻ പറഞ്ഞു: 'എന്റെ പേരുപറഞ്ഞ്, എന്നെ അപമാനിക്കുകയും, ദൈവികമായ ആയിരം വർഷങ്ങൾ നീങ്ങുന്ന എന്റെ ആയുസ്സിനെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ ആരാണ്?'