ഭവിഷ്യദ്ദണ്ഡപതനം ശരീരേ തസ്യ വീക്ഷ്യ ച। സംപശ്യമാനസ്തം ദോഷം ഘോരം പുത്രസ്യ രാഘവ
ദണ്ഡന്റെ ശരീരത്തിന് ഭാവിയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വീഴ്ചയും മകന്റെ ആ ഭയങ്കരമായ ദോഷവും മനസ്സിലാക്കി, രാഘവൻ,
സ വിംധ്യനീലയോര്മധ്യേ രാജ്യമസ്യ ദദൌ പ്രഭുഃ। സ ദംഡസ്തത്ര രാജാഭൂദ്രമ്യേ പര്വതമൂര്ദ്ധനി
വിന്ദ്യനും നീലയും എന്ന രണ്ടു പർവതങ്ങൾക്കിടയിൽ അവന് രാജ്യം സമ്മാനിച്ചു; അവിടെ ദണ്ഡൻ ആ മനോഹരമായ പർവതശിഖരത്തിൽ രാജാവായി.
പുരം ചാപ്രതിമം തേന നിവേശായ തഥാ കൃതമ്। നാമ തസ്യ പുരസ്യാഥ മധുമത്തമിതി സ്വയമ്
അവൻ അവിടെ താമസിക്കാൻ അപരിമിതമായ ഒരു നഗരം സ്ഥാപിച്ചു; ആ നഗരത്തിന് സ്വയം മധുമത്തം എന്ന പേരിട്ടു.
തഥാദേശേന സംപന്നഃ ശൂരോ വാസമഥാകരോത്। ഏവം രാജാ സ തദ്രാജ്യം ചകാര സപുരോഹിതഃ
ഇങ്ങനെ രാജാവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം ശക്തനായ ദണ്ഡൻ അവിടെ താമസമാരംഭിച്ചു; അങ്ങനെ അവൻ പുരോഹിതനോടൊപ്പം ആ രാജ്യം ഭരിച്ചു.
പ്രഹൃഷ്ട സുപ്രജാകീര്ണം ദേവരാജോ യഥാ ദിവി। തതഃ സ ദംഡഃ കാകുത്സ്ഥ ബഹുവര്ഷഗണായുതമ്
സന്തോഷവും നല്ല മക്കളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുമായ അവന്റെ രാജ്യം സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവേന്ദ്രന്റെ രാജ്യംപോലെയായിരുന്നു; അങ്ങനെ ദണ്ഡൻ, കാകുത്സ്ഥനേ,
അകാരയത്തു ധര്മാത്മാ രാജ്യം നിഹതകംടകം। അഥ കാലേ തു കസ്മിംശ്ചിദ്രാജാ ഭാര്ഗവമാശ്രമമ്
ധർമ്മനിഷ്ഠനായ ദണ്ഡൻ കെടുതികളില്ലാതെ രാജ്യം ഭരിച്ചു; പിന്നീട് ഒരു സമയത്ത് രാജാവ് ഭാർഗവന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് ചെന്നു.
രമണീയമുപാക്രാമച്ചൈത്രമാസേ മനോരമേ। തത്ര ഭാര്ഗവകന്യാം തു രൂപേണാപ്രതിമാം ഭുവി
സുന്ദരമായ ചൈത്രമാസത്തിൽ ആ മനോഹരമായ സ്ഥലത്ത് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ, അവിടെ ഭൂമിയിൽ സൌന്ദര്യത്തിൽ തുല്യരില്ലാത്ത ഭാർഗവന്റെ മകളെ കണ്ടു.
വിചരംതീം വനോദ്ദേശേ ദംഡോഽപശ്യദനുത്തമാമ്। ഉത്തുംഗപീവരീം ശ്യാമാം ചംദ്രാഭവദനാം ശുഭാമ്
കാടിന്റെ ഭാഗത്ത് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ആ അപരിമിത സുന്ദരിയായ യുവതിയെ ദണ്ഡൻ കണ്ടു; ഉയരവും കാവി നിറവും, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖവും ഉണ്ട്.
സുനാസാം ചാരുസര്വാംഗീം പീനോന്നതപയോധരാമ്। മധ്യേ ക്ഷാമാം ച വിസ്തീര്ണാം ദൃഷ്ട്വാ താം കുരുതേ മുദമ്
സുനാസയും മനോഹരമായ അവയവങ്ങളും നിറഞ്ഞ, ഉയർന്ന പിണ്ണാക്കുകളും, നടുവിൽ സുന്ദരമായ സാവകാശവും ഉള്ള അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ദണ്ഡന് സന്തോഷം തോന്നി.
ഏകവസ്ത്രാം വനേ ചൈകാം പ്രഥമേ യൌവനേ സ്ഥിതാമ്। സ താം ദൃഷ്ട്വാത്വധര്മേണ അനംഗശരപീഡിതഃ
ഒറ്റ വസ്ത്രം ധരിച്ച് കാട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കും, യൗവനത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്തും നിന്ന അവളെ ദണ്ഡൻ അശാസ്ത്രീയമായി കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ടു ബാധിതനായി കണ്ടു.
അഭിഗമ്യ സുവിശ്രാംതാം കന്യാം വചനമബ്രവീത്। കുതസ്ത്വമസി സുശ്രോണി കസ്യ ചാസി സുശോഭനേ
വിശ്രമിച്ചിരുന്ന ആ കന്യയെ സമീപിച്ച് ദണ്ഡൻ ചോദിച്ചു: 'സുന്ദരിയായ കമരം, നീ എവിടുനിന്നാണ്? ആരുടെ മകളാണ് നീ, മനോഹരിയേ?'
പീഡതോഹമനംഗേന പൃച്ഛാമി ത്വാം സുശോഭനേ। ത്വയാ മേഽപഹൃതം ചിത്തം ദര്ശനാദേവ സുംദരി
'കാമദേവന്റെ ബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിതനായി ഞാൻ നിന്നോട് ചോദിക്കുന്നു, മനോഹരിയേ; നീയെൻറെ മനസ്സ് കവർന്നെടുത്തു, സുന്ദരിയേ, നിന്നെ കണ്ടതുമാത്രം കൊണ്ട്.'
ഇദം തേ വദനം രമ്യം മുനീനാം ചിത്തഹാരകമ്। യദ്യഹം ന ലഭേ ഭോക്തും മൃതം മാമവധാരയ
'നിന്റെ ഈ മനോഹരമായ മുഖം മുനികൾക്കു പോലും മനസ്സാകർഷകമാണ്; നിന്നെ ഞാൻ നേടാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ മരിച്ചുപോകും എന്ന് കരുതണം.'
ത്വയാ ഹൃതാ മമ പ്രാണാ മാം ജീവയ സുലോചനേ। ദാസോസ്മി തേ വരാരോഹേ ഭക്തം മാം ഭജ ശോഭനേ
'നീ എന്റെ പ്രാണൻ കവർന്നെടുത്തു, മനോഹരനയനേ; ദയവായി എന്നെ ജീവിപ്പിക്കൂ, മനോഹരനിതംബിനിയേ. ഞാൻ നിന്റെ ദാസനാണ്; ഭക്തനായി എന്നെ സ്വീകരിക്കൂ, ഭാസുരയായവളേ.'
തസ്യൈവം തു ബ്രുവാണസ്യ മദോന്മത്തസ്യ കാമിനഃ। ഭാര്ഗവീ പ്രത്യുവാചേദം വചഃ സവിനയം നൃപമ്
ആ മോഹത്തിലും അഹങ്കാരത്തിലും മദിച്ചുകൊണ്ട് രാജാവ് ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഭാർഗവിയുടെ മകൾ വിനയത്തോടെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു.
ഭാര്ഗവസ്യ സുതാം വിദ്ധി ശുക്രസ്യാക്ലിഷ്ടകര്മണഃ। അരജാം നാമ രാജേംദ്ര ജ്യേഷ്ഠാമാശ്രമവാസിനഃ
രാജാവേ, നീ അറിയണം — ഞാൻ ഭാർഗവനായ ശുക്രന്റെ മകളാണ്, പാപരഹിതമായ പ്രവൃത്തിയുള്ളവൻ, അരജാ എന്ന പേരിൽ, ആശ്രമവാസികളിൽ ഏറ്റവും മുതിർന്നവൾ.
ശുക്രഃ പിതാ മേ രാജേംദ്ര ത്വം ച ശിഷ്യോ മഹാത്മനഃ। ധര്മതോ ഭഗിനീ ചാഹം ഭവാമി നൃപനംദന
രാജാവേ, ശുക്രൻ എന്റെ അച്ഛനാണ്, നീ ആ മഹാത്മാവിന്റെ ശിഷ്യനാണ്; അതിനാൽ, നീതിപ്രകാരം ഞാൻ നിന്റെ സഹോദരിയാണ്, രാജകുമാരാ.
ഏവംവിധം വചോ വക്തും ന ത്വമര്ഹസി പാര്ഥിവ। അന്യേഭ്യോപി സുദുഷ്ടേഭ്യോ രക്ഷ്യാ ചാഹം സദാ ത്വയാ
രാജാവേ, ഇങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ പറയാൻ നിനക്ക് യോജിച്ചില്ല; ഞാൻ എപ്പോഴും നിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഇരിക്കേണ്ടവളാണ്, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്നുമെങ്കിലും.
ക്രോധനോ മേ പിതാ രൌദ്രോ ഭസ്മത്വം ത്വാം സമാനയേത്। അഥവാ രാജധര്മേണാസംബംധം കുരുഷേ ബലാത്
എന്റെ അച്ഛൻ കോപമുള്ളവനും ഭയങ്കരനുമാണ്; അവൻ നിന്നെ ചാരമാക്കാൻ കഴിയും, അല്ലെങ്കിൽ രാജധർമ്മം മറികടന്ന് നീ ബലാൽക്കാരം ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കും.
പിതരം യാചയസ്വ ത്വം ധര്മദൃഷ്ടേന കര്മണാ। വരയസ്വ നൃപശ്രേഷ്ഠ പിതരം മേ മഹാദ്യുതിമ്
നീ നീതിയോടുകൂടിയ പ്രവർത്തനത്തിലൂടെ എന്റെ അച്ഛനോടു അപേക്ഷിക്കണം; മഹത്വമുള്ള എന്റെ അച്ഛനെ, രാജാക്കന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, നീ വേണമെന്ന് അപേക്ഷിക്കണം.
അന്യഥാ വിപുലം ദുഃഖം തവ ഘോരം ഭവേദ്ധ്രുവമ്। ക്രുദ്ധോ ഹി മേ പിതാ സര്വം ത്രൈലോക്യമഭിനിര്ദഹേത്
അല്ലെങ്കിൽ, വലിയതും ഭയാനകവുമായ ദു:ഖം നിർബന്ധമായും നിന്നെ ബാധിക്കും; കാരണം, എന്റെ അച്ഛൻ കോപിതനാകുകയാണെങ്കിൽ, മൂന്നു ലോകവും ദഹിപ്പാൻ അവനാകും.
തതോഽശുഭം മഹാഘോരം ശ്രുത്വാ ദംഡഃ സുദാരുണമ്। പ്രത്യുവാച മദോന്മത്തഃ ശിരസാഭിനതഃ പുനഃ
അങ്ങനെ അതി ഭയങ്കരമായ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് കേട്ടപ്പോൾ, മോഹത്താൽ മയങ്ങിയ രാജാവ് തലകുനിഞ്ഞ് വീണ്ടും മറുപടി പറഞ്ഞു.
പ്രസാദം കുരു സുശ്രോണി കാമോന്മത്തസ്യ കാമിനി। ത്വയാ രുദ്ധാ മമ പ്രാണാ വിശീര്യംതി ശുഭാനനേ
നല്ല അരയുള്ളവളേ, ദയവായി എന്നോട് ദയ കാണിക്കൂ; ഞാൻ മോഹത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നു; നിന്നാൽ എന്റെ ജീവൻ തടയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, മനോഹരമുഖിയേ, അത് തകർന്നുപോകുന്നു.
ത്വാം പ്രാപ്യ വൈരം മേഽത്രാസ്തു വധോ വാപി മഹത്തരഃ। ഭക്തം ഭജസ്വ മാം ഭീരു ത്വയി ഭക്തിര്ഹി മേ പരാ
നിന്നെ ലഭിച്ചാൽ എനിക്കു ശത്രുതെയായാലും മരണമായാലും സമ്മതം; ഭയക്കുന്നവളേ, എന്നെ ഭക്തനായി സ്വീകരിക്കൂ, കാരണം നിന്നിലേക്കുള്ള എന്റെ ഭക്തി അതിയായി വലിയതാണ്.
ഏവമുക്ത്വാ തു താം കന്യാം ബലാത്സംഗൃഹ്യ ബാഹുനാ। അന്യേന രാജ്ഞാ ഹസ്തേന വിവസ്ത്രാ സാ തഥാ കൃതാ
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് രാജാവ് ആ പെൺകുട്ടിയെ ബലമായി കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചു; മറ്റേ കൈകൊണ്ട് അവളെ വസ്ത്രരഹിതയാക്കി.
അംഗമംഗേ സമാശ്ലേഷ്യ മുഖേ ചൈവ മുഖം കൃതമ്। വിസ്ഫുരംതീം യഥാകാമം മൈഥുനായോപചക്രമേ
അവളുടെ ശരീരത്തെ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് ചേർത്ത്, അവളുടെ വായിൽ തന്റെ വായ് വെച്ച്, അവൾ എത്രയും ശ്രമിച്ചിട്ടും, രാജാവ് തന്റെ ഇഷ്ടം പോലെ ലൈംഗിക ബന്ധം തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു.
തമനര്ഥം മഹാഘോരം ദംഡഃ കൃത്വാ സുദാരുണമ്। നഗരം സ്വം ജഗാമാശു മദോന്മത്ത ഇവ ദ്വിപഃ
അങ്ങനെ അതി ഭയങ്കരമായ പാപം ചെയ്ത ശേഷം, മോഹത്തിൽ മയങ്ങിയ കാളയെപ്പോലെ രാജാവ് വേഗത്തിൽ തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഭാര്ഗവീ രുദതീ ദീനാ ആശ്രമസ്യാവിദൂരതഃ। പ്രത്യപാലയദുദ്വിഗ്നാ പിതരം ദേവസമ്മിതമ്
ഭാർഗവിയുടെ മകൾ ദു:ഖത്തോടെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട്, ആശ്രമത്തിന് സമീപം, ദൈവത്തോട് സമമായ തന്റെ അച്ഛനെ ഉത്കണ്ഠയോടെ കാത്തുനിന്നു.
സ മുഹൂര്താദുപസ്പൃശ്യ ദേവര്ഷിരമിതദ്യുതിഃ। സ്വമാശ്രമം ശിഷ്യവൃതം ക്ഷുധാര്തഃ സന്യവര്തത
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ്, അതിവിശാലമായ തേജസ്സുള്ള ദൈവമുനി, കുളിച്ച്, ശിഷ്യന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, വിശപ്പോടെ തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
സോപശ്യദരജാം ദീനാം രജസാ സമഭിപ്ലുതാമ്। ചംദ്രസ്യ ഘനസംയുക്താം ജ്യോത്സ്നാമിവ പരാജിതാമ്
അവൻ ദു:ഖിതയുമായ അരജയെ, പൊടിയിൽ മൂടപ്പെട്ടവളായി, മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ തോറ്റു പോയ ചന്ദ്രപ്രഭയെപ്പോലെ കണ്ടു.