ശ്രുത്വാ ച ഭാഷിതം തത്ര മമ രാമ സതാം വര। പ്രാംജലിഃ പ്രത്യുവാചേദം സ സ്വര്ഗീ രഘുനംദന
എന്റെ ഈ വാക്കുകൾ അവിടെ കേട്ടപ്പോൾ, രാമാ, സത്പുരുഷന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, ആ സ്വർഗ്ഗവാസി, കൈകൂപ്പി, രഘുനന്ദനനോട് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
ശൃണുഷ്വാദ്യ യഥാവൃത്തം മമേദം സുഖദുഃഖജമ്। കാമോ ഹി ദുരിതക്രമ്യഃ ശൃണു യത്പൃച്ഛസേ ദ്വിജ
'ഇപ്പോൾ നീ കേൾക്കണം, എന്റെ സുഖദുഃഖങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ കഥ. മോഹം തെറ്റായ വഴി പിന്തുടർന്നാൽ ദുർഗതിയിലാകും—നീ ചോദിക്കുന്നതെന്തെന്ന് കേൾക്കൂ, ദ്വിജനേ.'
പുരാ വൈദര്ഭകോ രാജാ പിതാ മേ ഹി മഹായശാഃ। വാസുദേവ ഇതി ഖ്യാതസ്ത്രിഷു ലോകേഷു ധാര്മികഃ
പണ്ടു, എന്റെ അച്ഛന് വിദര്ഭ ദേശത്തിലെ പ്രശസ്തനായ രാജാവായിരുന്നു. വാസുദേവന് എന്ന പേരില് മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ധര്മനിഷ്ഠനായവനായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു.
തസ്യ പുത്രദ്വയം ബ്രഹ്മന്ദ്വാഭ്യാം സ്ത്രീഭ്യാമജായത। അഹം ശ്വേത ഇതി ഖ്യാതോ യവീയാന്സുരഥോഽഭവത്
അവന് രണ്ടു സ്ത്രീകളില് നിന്ന് രണ്ടു മക്കളെ ലഭിച്ചു. ഞാന് ശ്വേതന് എന്ന പേരില് അറിയപ്പെടുന്നു, എന്റെ ഇളയ സഹോദരന് സുരഥന് ആയിരുന്നു.
പിതര്യുപരതേ തസ്മിന്പൌരാ മാമഭ്യഷേചയന്। തത്രാഹംകാരയന്രാജ്യം ധര്മേ ചാസം സമാഹിതഃ
അച്ഛന് മരിച്ച ശേഷം നഗരവാസികള് എന്നെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. പക്ഷേ, ആ ഭരണത്തില് ഞാന് അഹങ്കാരിയായിത്തീർന്നു, ധര്മത്തില് സ്ഥിരതയില്ലാതായി.
ഏവം വര്ഷസഹസ്രാണി ബഹൂനി സമുപാവ്രജന്। മമ രാജ്യം കാരയതഃ പരിപാലയതഃ പ്രജാഃ
ഇങ്ങനെ, ഞാൻ രാജ്യം ഭരിച്ച് ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിച്ച് അനേകം ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങള് കടന്നു പോയി.
സോഹം നിമിത്തേ കസ്മിംശ്ചിദ്വൈരാഗ്യേണ ദ്വിജോത്തമ। മരണം ഹൃദയേ കൃത്വാ തപോവനമുപാഗമമ്
എന്നാല്, ഒരു സമയത്ത്, വൈരാഗ്യത്തോടെ, മരണത്തെ മനസ്സിൽ ഉറപ്പാക്കി, മഹാനായ ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഞാൻ തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി.
സോഹം വനമിദം രമ്യം ഭൃശം പക്ഷിവിവര്ജിതമ്। പ്രവിഷ്ടസ്തപ ആസ്ഥാതുമസ്യൈവ സരസോംതികേ
പക്ഷികളും ഇല്ലാത്ത ഈ മനോഹരമായ വനത്തിലേക്ക് ഞാൻ കടന്നു വന്ന്, ഈ തടാകത്തിനരികിൽ തപസ്സിന് ഇരുന്നു.
രാജ്യേഽഭിഷിച്യ സുരഥം ഭ്രാതരം തം നരാധിപമ്। ഇദം സരഃ സമാസാദ്യ തപസ്തപ്തം സുദാരുണമ്
എന്റെ സഹോദരന് സുരഥനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്ത്, ഈ തടാകം സമീപിച്ച്, ഞാൻ അതിയായ കഠിനതപസ് ചെയ്തു.
ദശവര്ഷസഹസ്രാണി തപസ്തപ്ത്വാ മഹാവനേ। ശുഭം തു ഭവനം പ്രാപ്തോ ബ്രഹ്മലോകമനാമയമ്
പത്ത് ആയിരം വര്ഷങ്ങള് ആ വലിയ വനത്തില് തപസ്സു ചെയ്ത ശേഷം, ഞാൻ ശുഭമായ ഭവനമായ, ദോഷം ഇല്ലാത്ത ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിച്ചു.
സ്വര്ഗസ്ഥമപി മാം ബ്രഹ്മന്ക്ഷുത്പിപാസേ ദ്വിജോത്തമ। അബാധേതാം ഭൃശം ചാഹമഭവം വ്യഥിതേംദ്രിയഃ
എങ്കിലും, ബ്രാഹ്മണനേ, സ്വര്ഗ്ഗത്തില് പോലും, വിശപ്പും ദാഹവും എന്നെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചു, എന്റെ ഇന്ദ്രിയങ്ങള് വേദനയിലായി.
തതസ്ത്രിഭുവനശ്രേഷ്ഠമവോചം വൈ പിതാമഹമ്। ഭഗവന്സ്വര്ഗലോകോഽയം ക്ഷുത്പിപാസാ വിവര്ജിതഃ
അതിനുശേഷം, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠനായ പിതാമഹനോടു ഞാൻ പറഞ്ഞു: 'ഭഗവനെ, ഈ സ്വര്ഗ്ഗലോകം വിശപ്പും ദാഹവും ഇല്ലാത്തതാണല്ലോ.'
കസ്യേയം കര്മണഃ പക്തിഃ ക്ഷുത്പിപാസേ യതോ ഹി മേ। ആഹാരഃ കശ്ച മേ ദേവ ബ്രൂഹി ത്വം ശ്രീപിതാമഹ
'എന്ത് കര്മ്മത്തിന്റെ ഫലമാണ് ഇതു, എനിക്ക് ഇപ്പോഴും വിശപ്പും ദാഹവും അനുഭവപ്പെടുന്നത്? ദൈവമേ, എന്റെ ആഹാരം എന്താണെന്ന് ദയവായി പറയൂ.'
തതഃ പിതാമഹഃ സമ്യക്ചിരം ധ്യാത്വാ മഹാമുനേ। മാമുവാച തതോ വാക്യം നാസ്തി ഭോജ്യം സ്വദേഹജമ്
അപ്പോള് പിതാമഹന് ദീര്ഘനേരം ധ്യാനം ചെയ്ത് എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'ഇവിടെ നിന്റെ ശരീരമല്ലാതെ മറ്റൊന്നും ഭക്ഷിക്കാനില്ല.'
ൠതേ തേ സ്വാനി മാംസാനി ഭക്ഷയ ത്വം തു ഹി നിത്യശഃ। സ്വശരീരം ത്വയാ പുഷ്ടം കുര്വതാ തപ ഉത്തമമ്
'നിന്റെ തന്നെ മാംസം ഒഴികെ നീ എല്ലായ്പ്പോഴും അതു തന്നെ ഭക്ഷിക്കണം; നിന്റെ ശരീരം പോഷിപ്പിച്ച് ഉത്തമമായ തപസ്സു ചെയ്യണം.'
നാദത്തം ജായതേ താത ശ്വേത പശ്യ മഹീതലേ। ആഗ്രഹാദ്ഭിക്ഷമാണായ ഭിക്ഷാപി പ്രാണിനേ പുരാ
'ശ്വേതാ, ഭൂമിയില് നോക്കൂ: നല്കാത്തതില് നിന്ന് ഒന്നും ഉണ്ടാകില്ല; ഒരിക്കല് ഭിക്ഷയാളായവന് പോലും ഭിക്ഷം ആവശ്യം പറഞ്ഞ് മാത്രമേ ലഭിച്ചുള്ളൂ.'
ന ഹി ദത്താ ഗൃഹേ ഭ്രാംത്യാ മോഹാദതിഥയേ തദാ। തേന സ്വര്ഗഗതസ്യാപി ക്ഷുത്പിപാസേ തവാധുനാ
'ഭ്രമയോ മോഹമോ കാരണം, അഥിതിക്ക് വീട്ടില് അന്നം നല്കാതിരുന്നാല്, അതിന്റെ ഫലമായി സ്വര്ഗ്ഗത്തില് പോലും വിശപ്പും ദാഹവും നിന്നെ പീഡിപ്പിക്കും.'
സ ത്വം പ്രപുഷ്ടമാഹാരൈഃ സ്വശരീരമനുത്തമമ്। ഭക്ഷയസ്വ ച രാജേംദ്ര സാ തേ തൃപ്തിര്ഭവിഷ്യതി1.36.
'അതിനാല്, രാജാവേ, നല്ല ഭക്ഷണത്തില് പോഷിപ്പിച്ച നിന്റെ ശരീരം നീ തന്നെ ഭക്ഷിക്കൂ; അങ്ങനെ നിന്നെ തൃപ്തി ലഭിക്കും.'
ഏവമുക്തസ്തതോ ദേവം ബ്രഹ്മാണമഹമുക്തവാന്। ഭക്ഷിതേ ച സ്വകേ ദേഹേ പുനരന്യന്ന മേ വിഭോ
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു: 'എന്റെ ശരീരം ഭക്ഷിച്ചശേഷം, ഭഗവനെ, എനിക്ക് മറ്റൊന്നും ഭക്ഷിക്കാനില്ല.'
ക്ഷുധാനിവാരണം നൈവ ദേഹസ്യാസ്യ വിനൌദനം। ഖാദാമി ഹ്യക്ഷയം ദേവ പ്രിയം മേ ന ഹി ജായതേ
'ഈ ശരീരത്തിന് അന്നം ഇല്ലാതെ വിശപ്പു മാറില്ല; ദൈവമേ, ഞാൻ എന്റെ അക്ഷയമായ മാംസം തന്നെ ഭക്ഷിക്കുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷം ഉണ്ടാകുന്നില്ല.'
തതോബ്രവീത്പുനര്ബ്രഹ്മാ തവ ദേഹോഽക്ഷയഃ കൃതഃ। ദിനേദിനേ തേ പുഷ്ടാത്മാ ശവഃ ശ്വേത ഭവിഷ്യതി
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് വീണ്ടും പറഞ്ഞു: നിന്റെ ശരീരം ഇനി നശിക്കാത്തതായിരിക്കും. ദിവസേന നിന്റെ ജീവശക്തി വളരും, നിന്റെ ശവം വെളുത്തതായും മാറും.
യാവദ്വര്ഷശതം പൂര്ണം സ്വമാംസം ഖാദ ഭോ നൃപ। യദാഗച്ഛതി ചാഗസ്ത്യഃ ശ്വേതാരണ്യം മഹാതപാഃ
നൂറു വർഷം മുഴുവൻ നീ സ്വന്തം മാംസം കഴിക്കണം രാജാവേ. മഹാതപസ്വിയായ അഗസ്ത്യൻ ശ്വേതാരണ്യത്തിൽ എത്തുമ്പോൾ—
ഭഗവാനതിദുര്ധര്ഷസ്തദാ കൃച്ഛ്രാദ്വിമോക്ഷ്യസേ। സ ഹി താരയിതും ശക്തഃ സേംദ്രാനപി സുരാസുരാന്
അപ്പോൾ അതി ഭയങ്കരനായ ഭഗവാൻ നിന്നെ ഈ കഷ്ടതയിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിക്കും. ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും രക്ഷിക്കാൻ ആൾക്കു കഴിയുന്നവനാണ് അവൻ.
ആഹാരം കുത്സിതം ചേമം രാജര്ഷേ കിം പുനസ്തവ। സുരകാര്യം മഹത്തേന സുകൃതം തു മഹാത്മനാ
രാജർഷേ, ഈ ഭക്ഷണം നിന്ദ്യമായതാണെങ്കിലും, അതിൽ നിന്നെന്ത്? ദേവന്മാർക്കായി മഹത്തായ ഒരു കാര്യം ആ മഹാത്മാവ് ചെയ്തു, അതൊരു ഉത്തമകൃത്യമായിരുന്നു.
ഉദധിം നിര്ജലം കൃത്വാ ദാനവാശ്ച നിപാതിതാഃ। വിംധ്യശ്ചാദിത്യവിദ്വേഷാദ്വര്ധമാനോ നിവാരിതഃ
അവൻ സമുദ്രം ഉണക്കി, അസുരന്മാരെ വീഴ്ത്തി; സൂര്യനോടുള്ള വൈരാഗ്യത്തിൽ വളർന്നിരുന്ന വിന്ധ്യപർവ്വതത്തെ അവൻ തടഞ്ഞു.
ലംബമാനാ മഹീ ചൈഷാ ഗുരുത്വേനാധിവാസിതാ। ദക്ഷിണാ ദിഗ്ദിവം യാതാ ത്രൈലാക്യം വിഷമസ്ഥിതമ്
ഭാരത്തിൽ തൂങ്ങിയിരുന്ന ഭൂമി ദക്ഷിണദിക്കിലേക്ക് ചായുകയും, മൂന്നു ലോകങ്ങളും അസ്ഥിരമായ അവസ്ഥയിലാവുകയും ചെയ്തു.
മയാ ഗത്വാ സുരൈഃ സാര്ദ്ധം പ്രേഷിതോ ദക്ഷിണാം ദിശമ്। സമാം കുരു മഹാഭാഗ ഗുരുത്വേന ജഗത്സമമ്
ഞാൻ ദേവന്മാരോടൊപ്പം പോയി അവനെ ദക്ഷിണദിക്കിലേക്ക് അയച്ചു; ഭാഗ്യശാലിയായവനേ, ലോകം തുല്യഭാരത്തിൽ നിലനിൽക്കട്ടെ എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞു.
ഏവം ച തേന മുനിനാ സ്ഥിത്വാ സര്വാ ധരാ സമാ। കൃതാ രാജേംദ്ര മുനിനാ ഏവമദ്യാപി ദൃശ്യതേ
അങ്ങനെ ആ മുനിയുടെ ശ്രമത്തിൽ ഭൂമി മുഴുവൻ സമമായിത്തീർന്നു; രാജാവേ, ആ മുനി ചെയ്ത അത്ഭുതം ഇന്നും കാണാം.
സോഹം ഭഗവത ശ്രുത്വാ ദേവദേവസ്യ ഭാഷിതമ്। ഭുംജേ ച കുത്സിതാഹാരം സ്വശരീരമനുത്തമമ്
ദേവദേവനായ ഭഗവാന്റെ വാക്കുകൾ ഞാൻ കേട്ടശേഷം, ഞാൻ എന്റെ ശരീരം, അതായത് ഏറ്റവും ഉത്തമമായതായും, നിന്ദ്യമായ ആഹാരമായും കഴിച്ചു.
പൂര്ണം വര്ഷശതം ചാദ്യ ഭോജനം കുത്സിതം ച മേ। ക്ഷയം നാഭ്യേതി തദ്വിപ്ര തൃപ്തിശ്ചാപി മമോത്തമാ
ഇപ്പോൾ നൂറു വർഷം മുഴുവൻ ഈ നിന്ദ്യഭക്ഷണം തന്നെയാണ് എന്റെ ആഹാരം; എങ്കിലും, ബ്രാഹ്മണനേ, എന്റെ ശരീരം കുറയുന്നില്ല, അതിലുപരി എനിക്ക് പരമസന്തോഷവും ഉണ്ട്.