കര്ത്തവ്യമൃഷിഭിര്ദൃഷ്ടം പിണ്യാകേനൈംഗുദേന വാ। തിലപിണ്യാകകൈര്ദേയം ഭക്തിമദ്ഭിര്നരൈഃ സദാ
മഹർഷിമാർ കണ്ടതുപോലെ, പിണ്യാകം അല്ലെങ്കിൽ ഇംഗുഡ ഫലം ഉപയോഗിച്ച് അർപ്പണം ചെയ്യണം. എപ്പോഴും ഭക്തിയോടെ തിലം ചേർത്ത പിണ്യാകം നൽകണം.
ശ്രാദ്ധം തത്ര തു കര്തവ്യമര്ഘ്യാവാഹനവര്ജിതമ്। സ്വധാം തു ഗൃധ്രാഃ കാകാ വാ നൈവ ദൃഷ്ട്യാ ഹരന്തി തേ
അവിടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുമ്പോൾ അർഘ്യവും സ്വാഗതവും ഒഴിവാക്കണം. അപ്പോൾ കഴുകനും കാക്കയും കാഴ്ചകൊണ്ട് അർപ്പിതം എടുക്കില്ല.
ശ്രാദ്ധം തത്തൈര്ഥികം പ്രോക്തം പിതൄണാം തൃപ്തിദം പരമ്। കര്തവ്യം തത്പ്രയത്നേന ഭക്തിരേവാത്ര കാരണമ്
അവിടെ ചെയ്യുന്ന ശ്രാദ്ധം പിതാക്കന്മാർക്ക് ഏറ്റവും തൃപ്തികരമാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതു ശ്രദ്ധയോടെ ചെയ്യണം; ഭക്തിയാണിവിടെ പ്രധാന കാര്യം.
ഭക്ത്യാ തുഷ്യന്തി പിതരസ്തുഷ്ടാഃ കാമാന്ദിശന്തി തേ। പുത്രം പൌത്രം ധനം ധാന്യം കാമാന്യാന്മനസേച്ഛതി
ഭക്തിയാൽ പിതാക്കന്മാർ സന്തോഷിക്കും; അവർ സന്തുഷ്ടരായാൽ ആഗ്രഹങ്ങൾ നൽകും. മകനും മുമ്ബനും ധനവും ധാന്യവും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം അവർ അനുഗ്രഹിക്കും.
ഭക്ത്യാ ചാരാധിതോ ദദ്യാന്നൃണാം പ്രീതഃ പിതാമഹഃ। അകാലേപ്യഥ കാലേ വാ തീര്ഥേ ശ്രാദ്ധം സദാ നരൈഃ
ഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചാൽ പിതാമഹൻ സന്തോഷത്തോടെ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നൽകും. സമയമാകട്ടെ അല്ലാതിരിക്കട്ടെ, തീർത്ഥത്തിൽ എപ്പോഴും ശ്രാദ്ധം നടത്തണം.
പ്രാപ്തൈരേവ സദാ സ്നാനം കര്തവ്യം പിതൃതര്പണമ്। പിംഡദാനം ച കര്തവ്യം പിതൄണാം ചാതിവല്ലഭമ്
സാധ്യമായപ്പോൾ എപ്പോഴും സ്നാനം ചെയ്ത് പിതൃതർപ്പണം ചെയ്യണം. പിതാക്കന്മാർക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയമായ പിണ്ഡദാനം നിർബന്ധമായും നടത്തണം.
പിതരോ ഹി നിരീക്ഷന്തേ ഗോത്രജം സമുപാഗതമ്। ആശയാ പരയാ യുക്താഃ കാംക്ഷംതസ്സലിലം ച തേ
പിതാക്കന്മാർ അവരുടെ ഗോത്രജനായ സന്തതി വന്നപ്പോൾ വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കുന്നു; അവർക്കു അവനിൽ നിന്ന് വെള്ളം ലഭിക്കുമെന്ന ആഗ്രഹം ഉണ്ട്.
വിലമ്ബോ നൈവ കര്തവ്യോ നൈവ വിഘ്നം സമാചരേത്। അച്ഛിന്നാ സന്തതിസ്തേഷാം സദാ കാലം ഭവിഷ്യതി
വിലംബം ഒരിക്കലും ചെയ്യരുത്, തടസ്സം ഉണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യരുത്. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ അവരുടെ വംശം എപ്പോഴും തുടരും.
പിതരഃ പുത്രദാതാരം വൃദ്ധിശ്രാദ്ധാഭികാംക്ഷിണഃ। തേന തേ സന്തതിച്ഛേദം ന കുര്വന്തി ഹി കര്ഹിചിത്
പുത്രദാനവും ശ്രാദ്ധവൃദ്ധിയും ആഗ്രഹിക്കുന്ന പിതാക്കന്മാർ അത്തരം വംശത്തിൻറെ നിലനിൽപ്പിൽ ഒരിക്കലും തടസ്സം വരുത്തില്ല.
അതഃ ശ്രാദ്ധം പുരാ പ്രോക്തം സ്വയമേവ സ്വയംഭുവാ। ഗുണോത്തരംതുയത്കാര്യംദ്വിജൈഃപിതൃപരായണൈഃ
അതുകൊണ്ട് തന്നെ, സ്വയംഭുവൻ മുമ്പ് തന്നെ ശ്രാദ്ധം നിർദ്ദേശിച്ചു. പിതൃഭക്തരായ ദ്വിജന്മാർ ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം ഉത്തമഗുണമുള്ളതാണു.
തീര്ഥേ ക്ഷേത്രേ ഗൃഹേ വാപി സംക്രാംതൌ ഗ്രഹണേപി വാ। വിഷുവേ അയനേ ചാപി ജന്മര്ക്ഷേ ച പ്രപീഡിതേ
തീർത്ഥം, കൃഷിഭവന, വീടു, സംക്രമം, ഗ്രഹണം, വിഷുവു, അയനം, ജന്മനക്ഷത്രം എന്നിവയിൽ ഏതെങ്കിലും ദോഷം വന്നപ്പോൾ,
ഏതാന്വൈ ശ്രാദ്ധകാലാംസ്തു പുരാ സ്വായംഭുവോബ്രവീത്। കൃതേ ശ്രാദ്ധേ ന വൈ പുംസാം പീഡാ ഭവതി ദേഹജാ
ഈ ശ്രാദ്ധകാലങ്ങൾ പുരാതനകാലത്ത് സ്വയംഭുവൻ പറഞ്ഞു. ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ മനുഷ്യർക്കു ശരീരസംബന്ധമായ ദു:ഖം ഉണ്ടാകില്ല.
തദാ പുത്രകൃതം വാപി സര്വം ത്യജതി ദുഷ്കൃതമ്। യഥാ ന ഭവിതാ പീഡാ ഗ്രഹചോരനൃപാദികാത്
അപ്പോൾ പുത്രൻ ചെയ്ത പാപം പോലും എല്ലാം വിട്ടുപോകും; ഗ്രഹം, കള്ളൻ, രാജാവ് തുടങ്ങിയവയാൽ ദു:ഖം ഉണ്ടാകില്ല.
ദുഷ്കൃതം നശ്യതേ സര്വം പരത്ര ച ഗതിം ശുഭാമ്। ലഭതേ നാത്ര സന്ദേഹഃ പ്രജാപതിവചോ യഥാ
എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കും; പിന്നത്തെ ലോകത്തിൽ നല്ല ഗതിയും ലഭിക്കും. ഇതിൽ സംശയമില്ല; പ്രജാപതിയുടെ വാക്കുപോലെ.
കൃതേ യുഗേ പുഷ്കരാണി ത്രേതായാം നൈമിഷം സ്മൃതമ്। ദ്വാപരേ ച കുരുക്ഷേത്രം കലൌ ഗംഗാം സമാശ്രയേത്
കൃതയുഗത്തിൽ പുഷ്കരങ്ങൾ പ്രധാനമായിരുന്നു; ത്രേതായുഗത്തിൽ നൈമിശം ഓർക്കപ്പെട്ടു; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ കുരുക്ഷേത്രം; കലിയുഗത്തിൽ ഗംഗയെ ആശ്രയിക്കണം.
ദുഷ്കരഃ പുഷ്കരേ വാസോ ദുഷ്കരം പുഷ്കരേ തപഃ। യദന്യത്ര കൃതം പാപം തീര്ഥേ തദ്യാതി ലാഘവമ്
പുഷ്കരത്തിൽ താമസിക്കാനും, പുഷ്കരത്തിൽ തപം ചെയ്യാനും വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടാണ്; മറ്റെവിടെയെങ്കിലും ചെയ്ത പാപം ആ തിരുത്തിൽ കുറയുന്നു.
ന തീര്ഥകൃതമന്യത്ര ക്വചിത്പാപം വ്യപോഹതി। സായംപ്രാതഃ സ്മരേദ്യസ്തു പുഷ്കരാണി കൃതാഞ്ജലി
മറ്റു തിരുത്തുകളിൽ ചെയ്ത പാപം എവിടെയും അകറ്റാനാവില്ല; എന്നാൽ സന്ധ്യാകാലത്തും പ്രഭാതത്തും കയ്യുയർത്തി പുഷ്കരങ്ങളെ ഓർക്കുന്നവൻ—
ഉപസ്പൃഷ്ടം ഭവേത്തേന സര്വതീര്ഥേഷു ഭാരത। സായംപ്രാതരുപസ്പൃശ്യ പുഷ്കരേ നിയതേന്ദ്രിയഃ
—അവൻ എല്ലാ തിരുത്തുകളിലും സ്നാനം ചെയ്തതുപോലെ ശുദ്ധനാകും, ഭാരതകുലജ, സന്ധ്യാകാലത്തും പ്രഭാതത്തും ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നിയന്ത്രിച്ച് പുഷ്കരത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ—
ക്രതൂന്സര്വാനവാപ്നോതി ബ്രഹ്മലോകം ച ഗച്ഛതി। ദ്വാദശാബ്ദം ദ്വാദശാഹം മാസം മാസാര്ധമേവ ച
—എല്ലാ യാഗഫലവും ലഭിക്കും, ബ്രഹ്മലോകവും പ്രാപിക്കും; പന്ത്രണ്ടു വർഷം, പന്ത്രണ്ടു ദിവസം, ഒരു മാസം, അർദ്ധമാസം പോലും—
യോ വസേത്പുഷ്കരേ നിത്യം സ ഗച്ഛേത്പരമാംഗതിമ്। സര്വേഷാമേവലോകാനാംബ്രഹ്മലോകോപരിസ്ഥിതഃ
—ആയിരിക്കും പുഷ്കരത്തിൽ എപ്പോഴും താമസിക്കുന്നവൻ പരമഗതിയെ പ്രാപിക്കും; എല്ലാ ലോകങ്ങളെയും കടന്ന് ബ്രഹ്മലോകത്തേക്കാൾ മുകളിലുള്ള അവസ്ഥയിലേക്കും.
യഇച്ഛേത്പുഷ്കരംഗന്തുംസോനുസേവേതപുഷ്കരമ്। യഥാ ലോമവിലോമാഭ്യാം തഥാ വ്യസ്തസമസ്തയോഃ
പുഷ്കരത്തിലേക്കു പോകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ പുഷ്കരത്തെ എല്ലാ വിധത്തിലും സേവിക്കണം; നേരായും മറിച്ചും, എല്ലായ്പ്പോഴും.
സ്നാതസ്തു പുഷ്കരേ സമ്യക്കോട്യാശ്ച ഫലമുശ്നുതേ। വിധിവത്ക്രിയമാണേഷു സര്വതീര്ഥേഷു യത്ഫലമ്
പുഷ്കരത്തിൽ ശരിയായ രീതിയിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ കോടികൾക്കുള്ള ഫലം ലഭിക്കും; എല്ലാ തിരുത്തുകളിലും വിധിപ്രകാരം ചെയ്യുന്ന സത്കർമ്മങ്ങൾക്കുള്ള ഫലം—
പുഷ്കരാലോകനാദേവ നരഃ പ്രാപ്നോതി തത്ഫലമ്। ദശകോടിസഹസ്രാണി തീര്ഥാനാം വൈ മഹീതലേ
—അത് പുഷ്കരത്തെ കാണുന്നതുകൊണ്ടു തന്നെ ലഭിക്കും; ഭൂമിയിൽ പതിനായിരം കോടി തിരുത്തുകൾ ഉണ്ട്—
സാന്നിധ്യം പുഷ്കരേ തേഷാം ത്രിസംധ്യം കുരുനന്ദന। യാവത്തിഷ്ഠംതി ഗിരയോ യാവത്തിഷ്ഠന്തിസാഗരാഃ
—അവയുടെ സാന്നിധ്യം പുഷ്കരത്തിൽ മൂന്ന് സന്ധ്യകളിലും ഉണ്ടാകും, കുരുനന്ദന; മലകളും സമുദ്രങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നവരെക്കുറിച്ച്—
താവത്പുഷ്കര മൃത്യൂനാം ബ്രഹ്മലോകോ ന സംശയഃ। ജന്മാന്തരസഹസ്രൈശ്ച ആജന്മമരണാംന്തികമ്
—അത്രകാലം പുഷ്കരത്തിൽ മരണം ഉണ്ടാകില്ല, ബ്രഹ്മലോകം ഉറപ്പാണ്, സംശയമില്ല; ആയിരക്കണക്കിന് ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ, ജനനം മുതൽ മരണം വരെ.
നിര്ദഹേദ്ദുഷ്കൃതം സര്വം സകൃത്സ്നാത്വാ തു പുഷ്കരേ। പുഷ്കരം ദുഷ്കരം ക്ഷേത്രം സര്വപാപപ്രണാശനമ്
പുഷ്കരത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോലും സ്നാനം ചെയ്താൽ എല്ലാ ദുഷ്കൃത്യങ്ങളും ദഹിക്കും; പുഷ്കരം പ്രാപിക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള തിരുത്താണ്, എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നതും.
ഇദാനീം ശൃണു മേ രാജന്പഞ്ചപാതകനാശനമ്। യജനം ദേവദേവസ്യ ബ്രഹ്മപുത്ര വസുപ്രദമ്
ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ രാജാവേ, അഞ്ചു മഹാപാപങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച്; ദേവദേവനായ ബ്രഹ്മപുത്രനെ ആരാധിച്ചാൽ ധനം ലഭിക്കും.
ഇഹ ജന്മനി ദാരിദ്ര്യ വ്യാധികുഷ്ഠാദിപീഡിതഃ। അലക്ഷ്മീവാനപുത്രസ്തു യോ ഭവേത്പുരുഷോ ഭുവി
ഈ ജന്മത്തിൽ ദാരിദ്ര്യം, രോഗം, കുഷ്ഠം, ദുർഭാഗ്യം, മക്കളില്ലായ്മ എന്നിവയാൽ കഷ്ടപ്പെടുന്നവൻ—
തസ്യ സദ്യോ ഭവേല്ലക്ഷ്മീരായുഃ പൂര്ണം സുതാസ്സുഖമ്। കൃത്വാ തു മണ്ഡലഗതം ലോകപാലസമന്വിതമ്
—അവനു ഉടനെ ഐശ്വര്യവും, പൂർണ്ണായുസും, മക്കളും, സന്തോഷവും ലഭിക്കും; ദിക്കപാലകരോടൊപ്പം മണ്ഡലം ഒരുക്കിയാൽ—
ബ്രഹ്മാണം തു പരം ദേവം യഃ പശ്യതി വിധാനതഃ। പൂജിതം നവനാഭേന മന്ത്രമൂര്തിമയോ നിജമ്
—നവനാളികേരങ്ങൾകൊണ്ട് പൂജിച്ച, താന്ത്രികരീതിയിൽ സ്വന്തം രൂപത്തിൽ മന്ത്രമൂർത്തിയായ ബ്രഹ്മാവിനെ യഥാവിധി ദർശിക്കുന്നവൻ—