കൃഷ്ണൻ മഹാ ഗുഹയുടെ കാഴ്ചയിൽ അതിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവൻ ഉറപ്പില്ലാതിരുന്നുവെങ്കിലും, അതിനകത്ത് അനേകം ഉത്തമ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് പ്രകാശിതമായ ഒരു വിശുദ്ധഗൃഹം അവൻ കണ്ടു. അകത്ത് ജാംബവാന്റെ മകന്റെ ദാതി, ആ ബാലനെ ഒരു ഊഞ്ഞാലിൽ കളിയോടെ ഇരുത്തി, ഊഞ്ഞാലിന്റെ മുന്നിൽ സ്യമന്തക രത്നം വച്ചു, സന്തോഷത്തോടെ പാടിയും ഊഞ്ഞാലാടിച്ചും കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ പാടുന്ന പാട്ടിൽ, “സിംഹം പ്രസേനയെ കൊന്നു, പിന്നെ ജാംബവാൻ ആ സിംഹത്തെ വധിച്ചു. സ്നേഹമേ, നീ കരയരുത്; ഇതാണ് നിന്റെ സ്യമന്തക രത്നം,” എന്നവളെ പറഞ്ഞുപോയി. ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട വാസുദേവൻ തന്റെ ശങ്കുധ്വനിയിൽ ശക്തമായി ഊതി. ആ മഹാ ശബ്ദം കേട്ട് ജാംബവാൻ പുറത്തുവന്നു. അവരിരുവരും തമ്മിൽ ഭയാനകമായ ഒരു യുദ്ധം പത്തു ദിവസം നിലനിന്നു. ഇടിയേറിയ മുത്തടികൾ കൊണ്ട്, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഭയമുണ്ടാക്കുന്ന വിധത്തിൽ, യുദ്ധം അക്ഷമമായി നീണ്ടു. കൃഷ്ണന്റെ ശക്തി ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, ജാംബവാന്റെ ശക്തി കുറയുന്നത് അവൻ കാണുകയും, അതിനൊപ്പം തന്നെ പരമാത്മാവിന്റെ പഴയ വാക്കുകൾ അവൻ ഓർക്കുകയും ചെയ്തു. "ഇവൻ രാമനാണ്, വീണ്ടും ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിനായി ഭൂമിയിൽ അവതരിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്റെ പ്രഭു എന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റാനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്," എന്ന് ജാംബവാൻ മനസ്സിലാക്കി. അങ്ങനെ യുദ്ധം അവസാനിപ്പിച്ച്, കരങ്ങൾ ചേർത്ത് ഭക്തിയോടെ ഗോവിന്ദനോട് ചോദിച്ചു: "നീ ആരാണ്?" യുദ്ധം നിർത്തി, ശൗരി ഗംഭീരമായ ശബ്ദത്തിൽ ഉത്തരം പറഞ്ഞു: "ഞാൻ വസുദേവന്റെ മകനായ വാസുദേവൻ." പിന്നെ കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു: "നീ ഭയമില്ലാതെ എന്റെ സ്യമന്തക രത്നം എടുത്തിരിക്കുന്നു; അതു എനിക്ക് ഉടൻ തിരിച്ചുകൊടുക്ക，否则 നീ മരണത്തെ നേരിടേണ്ടിവരും." മഹാദേവൻ പറയുന്നു: ഇത് കേട്ട ജാംബവാൻ സന്തോഷത്തോടെ കേശവനെ വന്ദിച്ചു, ഭക്തിയോടെ ശിരസ്സുവാങ്ങി, വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു: "പ്രഭോ, നിന്നെ ദർശിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭാഗ്യവാനായി, എന്റെ ലക്ഷ്യം സഫലമായി. ഞാൻ മുൻജന്മത്തിൽ നിന്നുള്ള നിന്റെ ദാസനാണ്, ദേവകിയുടെ മകനേ." "ഗോവിന്ദാ, നീ തന്നെയാണ് ഈ യുദ്ധം പൂർത്തിയാക്കിയതും, മുമ്പ് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതും. എന്റെ അവിദ്യയാൽ ഞാൻ നടത്തിയ യുദ്ധം, യഥാർത്ഥത്തിൽ നീ തന്നെയാണ് ചെയ്തതെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു. അതിനാൽ, ലോകനാഥാ, കരുണാസാഗരാ, നിത്യനാഥാ, ദയവായി അതു ക്ഷമിക്കണമേ." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ജാംബവാൻ കൃഷ്ണനെ വീണ്ടും വീണ്ടും വന്ദിച്ചു, മനോഹരമായ രത്നങ്ങൾ കൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച സിംഹാസനത്തിൽ ആദരപൂർവം ഇരുത്തി. യദുകുലജാതനായ കൃഷ്ണന്റെ കമലപോലുള്ള പാദങ്ങൾ ശുദ്ധജലത്തിൽ കഴുകി, മധുപർകവിധി പ്രകാരം പൂജിച്ചു. ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും അർപ്പിച്ചു, പിന്നീട് തന്റെ മകളായ ജാംബവതിയെ കൃഷ്ണനു വിവാഹം കഴിക്കാൻ നൽകി. അവളെ, സുന്ദരിയായ ജാംബവതിയെ, മഹാബലശാലിയായ കൃഷ്ണൻ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു. കൂടാതെ, സ്യമന്തക രത്നവും മറ്റു ഉത്തമ രത്നങ്ങളും കൃഷ്ണന് ജാംബവാൻ നൽകി. അകത്തുതന്നെ, കൃഷ്ണൻ ആ കന്യയെ വിവാഹം ചെയ്തു, ശത്രുസേനാധിപന്മാരെ സംഹരിച്ചവൻ സന്തോഷത്തോടെ ജാംബവാനെ പരമമോക്ഷം നൽകി. തന്റെ മകൾ ജാംബവതിയെ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിച്ച്, കൃഷ്ണൻ ആ ഗുഹയിൽ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന് ദ്വാരകാനഗരിയിലേക്കു പോയി. യദുകുലശ്രേഷ്ഠനായ കൃഷ്ണൻ സ്യമന്തക രത്നം സത്രജിതിന് നൽകി, അതുപോലെ ഉത്തമ രത്നം തന്റെ മകള്ക്കും നൽകി. ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷം നാലാം ദിവസം ചന്ദ്രനെ കാണുമ്പോൾ, ആ ദിവസം തെറ്റായ കുറ്റാരോപണങ്ങൾ ഒഴിവാക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. ആ നാലാം ദിവസം, ആരെങ്കിലും ശീതളപ്രഭയുള്ള ചന്ദ്രനെ കണ്ടു, സ്യമന്തക രത്നത്തിന്റെ കഥ കേട്ടാൽ, അവൻ തെറ്റായ കുറ്റാരോപണങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതനാകും. മദ്രരാജാവിന്റെ മൂന്നു പുത്രിമാർ—സുലക്ഷ്മണ, നഗ്നജിതി, സുഷീല—ഇവരുടെ മുഖം സൗഭാഗ്യപൂർവമായിരുന്നു. അവരുടെ സ്വയംവരത്തിൽ, ആ ഭാസുരയായ കന്യകൾ കൃഷ്ണനെയാണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്; യദുകുലജാതനായ കൃഷ്ണൻ അവരെ ഒരേ ദിവസം വിവാഹം ചെയ്തു. മഹാത്മാവായ കൃഷ്ണന്റെ എട്ട് ഭാര്യമാർ: രുക്മിണി, സത്യഭാമ, കലിന്ദി, മിത്രവിന്ദ, ജാംബവതി, നഗ്നജിതി, സുലക്ഷ്മണ, സുഷീല—ഇവരാണ് ഓർക്കപ്പെടുന്നത്. ഭൂമിയുടെ മകനായ നരകാസുരൻ എന്ന മഹാബലശാലിയായ അസുരൻ, ഇന്ദ്രനെയും മറ്റു ദേവന്മാരെയുമെല്ലാം യുദ്ധത്തിൽ ജയിച്ചു. ദേവമാതാവായ അധിതിയുടെ പ്രകാശമുള്ള കുന്ദലങ്ങളും, ദേവന്മാരുടെ അനേകം രത്നങ്ങളും അവൻ ബലമായി പിടിച്ചു. മഹേന്ദ്രന്റെ ആയിരവതം എന്ന ഹസ്തിയും ഉച്ചൈശ്രവസ്സ് എന്ന കുതിരയും, കുബേരന്റെ മണി തുടങ്ങിയ രത്നങ്ങളും, ശംഖവും പദ്മവും അവൻ പിടിച്ചു. ഭൂമിപുത്രൻ ദേവതകളുടെ അപ്സരസുകളേയും സ്ത്രീകളേയും ബലമായി കൊണ്ടുപോയി; ദേവന്മാരിൽ നിന്നും വജ്രാദി ആയുധങ്ങളും എടുത്തു. ആ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ടുതന്നെ ദേവന്മാരെ സംഹരിച്ചു, തൻ്റെ മായികസഭയിൽ താമസിച്ചു, ദിവ്യവസ്ത്രം ധരിച്ച് ആകാശത്തിലെ വിശുദ്ധനഗരിയിൽ വസിച്ചു. അപ്പോൾ, സചീദേവിയുടെ ഭർത്താവിനെ മുന്നിൽ നിർത്തി, എല്ലാ ദേവതകളും ഭയത്തിലും വിഷമത്തിലും കൃഷ്ണന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചു. നരകാസുരന്റെ കൃത്യങ്ങൾ കേട്ട കൃഷ്ണൻ ദേവന്മാർക്ക് അഭയം നൽകി, പിന്നെ ഗരുഡനെ ഓർത്തു. അപ്പോൾ തന്നെ, മഹാബലശാലിയായ ഗരുഡൻ, എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും ആദരവോടെ, കയ്യുകൂടി ഹരിയുടെ മുമ്പിൽ എത്തി. കേശവൻ, സത്യയോടൊപ്പം, മഹാവിഹഗമായ ഗരുഡനിൽ കയറി, ഋഷിമാരാൽ സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നവൻ, അസുരരുടെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. ആകാശത്തിൽ സൂര്യന്റെ ചക്രംപോലെ ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന നഗരത്തെ കൃഷ്ണൻ കണ്ടു; അനേകം അസുരന്മാർ ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് അവിടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ദേവന്മാർക്കു പോലും അജയ്യമായ ആ നഗരത്തിന്റെ കോട്ടകൾ കണ്ട്, കൃഷ്ണൻ തന്റെ ചക്രായുധം എടുക്കാൻ ഒരുങ്ങി. സ്വന്തം പ്രകാശത്താൽ ഇരുണ്ടതെല്ലാം വെളിച്ചമാക്കിയ കൃഷ്ണനെ കാണുമ്പോൾ, നൂറുകണക്കിന് ആയിരക്കണക്കിന് അസുരന്മാർ ആയുധങ്ങൾ എടുത്ത് യുദ്ധത്തിനായി മുന്നോട്ട് വന്നു. അവർ കുന്തങ്ങൾ ഉയർത്തി മുന്നോട്ട് പോന്നു; ദിവ്യമായ വാളുകളും ഗദകളും ദണ്ഡങ്ങളും കൊണ്ടു കേശവനെ ആക്രമിച്ചു. അവരുടെ പ്രഹരങ്ങൾ തീയിൽ വെട്ടംപോലെ കേശവനെ തൊട്ടു; അപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ, ഗരുഡധ്വജൻ, തന്റെ ശാരംഗം എന്ന വില്ലെടുത്ത് യുദ്ധത്തിനായി ഒരുക്കം തുടങ്ങി.