ഞാൻ ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ എത്തി, എന്റെ പിതാവായ ശരഭനെ കഠിന ജ്വരത്തിൽ വേദനിച്ചിരിക്കുന്നതും കണ്ടു. ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ശിരസുനമിച്ച് അനുഗ്രഹം സ്വീകരിച്ചു; അപ്പോൾ അദ്ദേഹം എന്നോട് സംസാരിച്ചു. “പ്രിയപുത്രാ, നീ ഇത്ര ദൂരത്തേക്ക് ഈ ദീർഘപഥം വഴി എന്തിനാണ് വന്നത്? കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾ ഇവിടെ താമസിച്ചുകൊണ്ട് നിന്റെ കര്ത്തവ്യങ്ങൾ നിർവഹിക്കൂ,” എന്ന് ശരഭൻ പറഞ്ഞു. ശരഭൻ തന്റെ സുഹൃത്ത് വികടനെന്നൊരു രാക്ഷസൻ ഇവിടെ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞു. “നീ എഴുന്നേറ്റ്, ശരീരത്തിൽ അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു നമസ്കരിക്കൂ. ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല; അദ്ദേഹം ക്രൂരത ഉപേക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ പുണ്യതീർഥത്തിൽ എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അദ്ദേഹം നിലകൊള്ളുന്നു,” എന്നു പറഞ്ഞു. എന്റെ പിതാവായ മഹാത്മാ ശരഭൻ ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചപ്പോൾ, ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ പൂർണ്ണ പ്രണാമം ചെയ്തു. അപ്പോൾ രാക്ഷസൻ എന്നെ കൈകളാൽ ഉയർത്തി, ഉറ്റ ബന്ധുവിന്റെ മകനെന്നു പറഞ്ഞ് ചേർത്തു പിടിച്ചു, അനുഗ്രഹം നൽകി. “പ്രിയവനേ, നീ ഭാഗ്യവാനാണ്; നിന്റെ ധർമ്മനിഷ്ഠനായ പിതാവിന്റെ കഠിന ജ്വരത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടുകൊണ്ടാണ് നീ ഇവിടെ എത്തിയത്,” രാക്ഷസൻ പറഞ്ഞു. “ഈ പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ തിലജലം അർപ്പിച്ചാൽ പിതാവിനായി പുണ്യം ലഭിക്കും; സ്നാനശേഷം നിന്റെ കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിക്കൂ; അപ്പോൾ നീ മുൻജന്മത്തിലെ സുഖദു:ഖങ്ങൾ ഓർമ്മ വരും,” രാക്ഷസൻ ഉപദേശിച്ചു. അങ്ങനെ, ഞാൻ ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിലെ ഉത്തമജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യാൻ പോയി; സ്നാനത്തിനിടെ, പിതാവേ, മുൻജന്മത്തിലെ ശുഭ-അശുഭ കര്മ്മങ്ങൾ ഓർമ്മവന്നു. സ്നാനം ചെയ്തശേഷം, ഞാൻ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ എത്തി, രാക്ഷസനോട് അവന്റെ കഥ ചോദിച്ചു; അവൻ എങ്ങിനെയാണ് ഇത്തരത്തിൽ ധർമ്മനിഷ്ഠനായതെന്ന് ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. പിതാവിൽനിന്നും രാക്ഷസന്റെ കഥയും, യാത്രക്കാരനും അവരുടെ കുതിരകളും സംബന്ധിച്ച കഥയും കേട്ടശേഷം, ഞാൻ ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിലെ ദൈവത്തെ സ്തുതിക്കുന്ന ഒരു സ്തുതി രചിച്ചു. പിതാവിന്റെ രോഗം മാറും; അപ്പോൾ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും. ഞാൻ ഇവിടെ പത്തു ദിവസം താമസിച്ചു. ആ പത്തു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ, പിതാവേ, എന്റെ പിതാവ് അർദ്ധമഗ്നനായി ഈ മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിലെ ജലത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മരണപ്പെട്ടു. അപ്പോൾ, ഗരുഡപ്പര്യങ്കത്തിൽ, കാന്തിയോടെ, പുതുതായി മഴയിലുണ്ടാകുന്ന മേഘംപോലുള്ള രൂപത്തിൽ, വിശ്ണു സ്വയം എത്തി. കപിലവസ്ത്രം ധരിച്ച, നാലു കൈകളുള്ള, താമരപ്പൂവിന്റെ നിറമുള്ള കണ്ണുകളുള്ള, ബ്രഹ്മാ, ഇന്ദ്ര, മറ്റ് പുരാതന ദേവതകൾ, അവരുടെ അനുചരന്മാർ എന്നിവരോടൊപ്പം. അദ്ദേഹം ധർമ്മങ്ങളുടെ സംഘങ്ങൾക്കു സേവിതനായി, കിന്നരന്മാർ ഗാനങ്ങൾ പാടി, ഹാഹാ, ഹൂഹൂ എന്നിവർ എല്ലായിടങ്ങളിലും സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട്. വിശ്ണു തന്റെ സ്വരൂപം നൽകുകയും, എന്റെ പിതാവിനെ ഗരുഡപ്പര്യങ്കത്തിൽ ഇരുത്തുകയും, ബ്രഹ്മാ മുതലായവരെ ചുറ്റുമുണ്ടാക്കി, വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. പിതാവ് വിശ്ണുവിന്റെ രൂപം പ്രാപിക്കുന്നതും ഞാൻ ആകുലമായി ആലോചിക്കുകയും, അതിനെ കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് ആത്മബോധം ഉണർന്നു. ഈ മഹാപുണ്യസ്ഥലത്തിന്റെ മഹത്വം വിവരണം ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല; ഇവിടെ ജലത്തിൽ മരിക്കുന്നവൻ നാലുകൈകളുള്ളവനാവുന്നു. ഈ പുണ്യസ്ഥലത്തിന്റെ ദൈവത്തെ ഞാൻ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്; അതിന്റെ മഹത്വം ഉറപ്പുള്ളതും നേരിട്ടതും, ധനലോലത, രോഗം, മറ്റ് ആഗ്രഹങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുന്നതുമാണ്. പിതാവിന്റെ സ്മാരകത്തിൽ, ഭൂമിയിൽ ആരംഭിച്ച എന്റെ കര്മ്മഫലങ്ങൾ തീരുന്നതുവരെ ഞാൻ ഇവിടെ തുടരേണ്ടതാണ്. അങ്ങനെ ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, പിതാവിനായി ഉചിതമായ കര്മ്മങ്ങൾ നിർവഹിച്ചു, മോക്ഷം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, ഞാൻ രാക്ഷസനൊപ്പം ഇവിടെ തുടരുന്നു. ഇങ്ങനെ കാളിന്ദിയുടെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഇരുനൂറ് നാലാം അധ്യായം, മഹാ പത്മ പുരാണത്തിലെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ, അമ്പത് ആയിരം അയ്യായിരം ശ്ലോകങ്ങൾക്കൊപ്പം അവസാനിക്കുന്നു. അടുത്തതായി, സൌഭരി പറഞ്ഞു: മഹാനായ രാജാവ് ശിബി, നാരദമുനിയുടെ വചനങ്ങൾ കേട്ട്, സന്തോഷത്തോടെ അദ്ദേഹത്തോട് സംസാരിച്ചു. “മുനിവേ, നീ ഈ പ്രാധാന്യപ്പെട്ട തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹത്വം, ശാസ്ത്രങ്ങൾ പ്രകാരം, പാപം നീക്കാനുള്ള ശക്തി വിശദമായി പറഞ്ഞു. ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിൽ നൂറുകണക്കിന് തീർത്ഥങ്ങൾ ഉണ്ട്; അതിൽ മറ്റേതെങ്കിലും മഹത്വം നിനക്കറിയാമെങ്കിൽ ദയവായി പറയൂ,” എന്നായിരുന്നു രാജാവിന്റെ ചോദ്യം. നാരദൻ പറഞ്ഞു: “രാജാവേ, ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥയിൽ ‘ദ്വാരക’ എന്നൊരു സ്ഥലം ഉണ്ട്; അതിൽ പുരാതനകാലത്ത് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ. കാംപില്യയിൽ, പുഷ്പേഷുര് എന്നൊരു ബ്രാഹ്മണൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; സൗന്ദര്യത്തിന്റെ പ്രതിമയെന്നപോലെ, സ്ത്രീകളുടെ മനസ്സ് ആകർഷിക്കുന്ന അത്ഭുതം. സംഗീതത്തിൽ പ്രാവീണ്യം, കോക്കൂവിന്റെ മധുരവായനുള്ളവൻ, തന്റെ വീണ എടുത്ത് ആവർത്തിച്ചു വായിക്കുകയും, ആ മധുരവായന കൊണ്ട് നഗരത്തിലെ എല്ലാ തെരുവുകളിലും പാടിക്കൊണ്ടു സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്തു. അവന്റെ സംഗീതം, രാഗങ്ങളാലും സ്വരങ്ങളാലും അലങ്കരിച്ച ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകൾ വീട്ടുപണികൾ ഉപേക്ഷിച്ച് അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി. അവന്റെ രൂപം കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ആഗ്രഹം ഉണർന്നു; നേരിൽ പാട്ട് കേട്ടപ്പോൾ അവർ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. അവൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സിനെ സരസ്വതിയിലേക്കും, ശിവനെ പാർവതിക്ക് അർദ്ധശരീരമൊടുക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചവനാണ്. ആ രണ്ടു ദേവന്മാരെ ഒഴികെ, ലോകത്തിൽ ആരും, എത്ര ആത്മനിയമമുള്ളവരായാലും, കാമദേവനെ ജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; സ്ത്രീകൾ സ്വഭാവത്തിൽ ചഞ്ചലരാണ്. അവരും ആഗ്രഹം തടയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അതിനെ അതിജയിക്കാൻ കഴിയില്ല; രാജാവേ, ഇതിൽ കൂടുതൽ പറയാനില്ല; ലോകത്തിൽ കാമദേവനെ ജയിക്കാൻ അത്ര എളുപ്പമല്ല. അവൻ എവിടെയെങ്കിലും പോയി, വീണയുമായി ആ മധുരവായന കൊണ്ട് പാടുമ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ അവനെ പിന്തുടർന്നു. അവരുടെ ഭർത്താക്കൾ, പുത്രന്മാർ, സഹോദരന്മാർ, പിതാക്കൾ തുടങ്ങിയവർ അവരെ ശാസിക്കുകയും, ഓരോ സ്ത്രീയെയും തിരികെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ, സ്ത്രീകൾ വീണ്ടും അവനെ അന്വേഷിച്ച്, അവന്റെ അടുത്ത് എത്തി; നഗരവാസികൾ ഇത് രാജാവിനെ അറിയിച്ചു. രാജാവ് ആ ബ്രാഹ്മണനെ രഹസ്യമായി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു: “ബ്രാഹ്മണേ, നീ ഏത് മന്ത്രം ഉപയോഗിച്ചാണ് നഗരത്തിലെ സ്ത്രീകളെ ആകർഷിച്ചത്?” “നിനക്ക് ഇതു പറയാമെങ്കിൽ, ഞാൻ ധാരാളം ധനം നൽകാം; അല്ലെങ്കിൽ, സംശയമില്ല, നിന്നെ രാജ്യത്തിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കും,” രാജാവ് പറഞ്ഞു. ഇവയാണ് ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ പറയുന്ന കഥ.