ഒരു ദിവസം, രാജാവ് തന്റെ കുതിരക്കാരനെ വിളിച്ചു, കുതിരയെ സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിച്ചു. അതിനുശേഷം, സഭയെ ഒഴിവാക്കി, രാജാവ് തന്റെ അകത്തെ മുറികളിലേക്ക് പോയി. രാജാവിന്റെ രാജസഭയില് പലതവണ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെട്ടപ്പോഴും, അവന്റെ ശരീരത്തില് വാളിന്റെ പാടുകള് അണിയിച്ചിരുന്നതു, ധൈര്യത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു. ഒരു വേള, വേട്ടയാടലില് ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടു, ആകാംക്ഷയും ഉല്ലാസവും നിറഞ്ഞ രാജാവ് കുതിരയിലേറി കാടിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. അവന്റെ സൈനികര് ചുറ്റും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും, രാജാവ് മാൻപുള്ളിയെ പിന്തുടരുകയായിരുന്നു. അതിനിടെ, ദാഹം അതിക്രമിച്ച്, കുതിരയ്ക്ക് വെള്ളം തേടാന് രാജാവ് ഒരു കല്ലിന് മുകളിൽ കയറി, കുതിരയെ ഒരു മരക്കൊമ്പില് കെട്ടിവച്ചു. അവിടെ, കാറ്റ് കൊണ്ടു വീണു, ഗീതയുടെ പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ അർദ്ധശ്ലോകം ഒരു ഇലയുടെ ടുക്കിൽ എഴുതി കിടക്കുന്നത് രാജാവ് കണ്ടു. രാജാവ് ആ ഇല വായിച്ച്, ഗീതയുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ, അതേ സമയത്ത് കുതിര മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു, വേഗത്തിൽ താഴേക്ക് വീണു. രാജാവ് കുതിരയുടെ കെട്ട് അഴിച്ചും, അവനെ നിലത്തേക്ക് താഴ്ത്തിയെങ്കിലും, കുതിര ഉയരാൻ ശ്രമിച്ചില്ല; അവൻ മരിച്ചിരിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, ദിവ്യശരീരമുള്ള ശരഭഭേരുണ്ഡ എന്ന ഒരു ദേവത രാജാവിനെ മധുരമായ ശബ്ദത്തിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്തു, ദിവ്യരഥത്തിൽ കയറി ദേവതകളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് പോയി. അതിനുശേഷം, രാജാവ് മലമുകളിലേക്ക് കയറി, പുന്നാഗ, വാഴ, മാവു, തേങ്ങ എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച ഒരു മികച്ച ആശ്രമം കണ്ടു. അവിടെ മുന്തിരിത്തോട്ടങ്ങൾ, കരിമ്പ്, വെള്ളരിയ, നാഗ, കേശര, ചമ്പക മരങ്ങൾ, കളിയാടുന്ന കാട്ടാനകളും മാൻപുള്ളികളും, കൂട്ടമായി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന മയിലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആശ്രമത്തിലെ കുഡിലിൽ വസിക്കുന്ന ദ്വിജൻമുനിയെ രാജാവ് വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു. ലോകസംബന്ധങ്ങളോട് അകറ്റം വന്ന രാജാവ്, ആഴത്തിലുള്ള ഭക്തിയോടെ, "എന്താണ് എന്റെ കുതിര സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്താൻ കാരണമാകിയത്?" എന്ന് ചോദിച്ചു. രാജാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട ദ്വിജൻമുനി പറഞ്ഞു: "നീണ്ട കാലം മുൻപുള്ള പാപം കാരണം, കുതിരക്ക് അങ്ങനെ ജനനം ലഭിച്ചു; എങ്കിലും, എവിടെയോ ഗീതയുടെ പതിനഞ്ചാം അധ്യായത്തിലെ അർദ്ധശ്ലോകം എഴുതപ്പെട്ടിരുന്നു. നീ അതു വായിക്കുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്തപ്പോൾ, കുതിര സ്വർഗ്ഗത്തിൽ എത്തി; പിന്നീട് അവിടെ തന്റെ അനുയായികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടു." മുനിയെ നമസ്കരിച്ച്, രോമാഞ്ചം നിറഞ്ഞ രാജാവ് ആ ഗീതയുടെ ഇല എടുത്തു, സന്തോഷം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ അതു പാരായണം ചെയ്തു. പിന്നെ, മന്ത്രിമാരും പുരോഹിതന്മാരും തമ്മിൽ ചേർന്ന്, തന്റെ മകനെ രാജാവായി അഭിഷേകം ചെയ്തു. സിംഹംപോലുള്ള മകനെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുത്തി, ശുദ്ധചിത്തനായ രാജാവ് മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു. ഇങ്ങനെ, മഹാപദ്മപുരാണത്തിലെ ഉത്തരഖണ്ഡത്തിൽ, ഗീതയുടെ മഹാത്മ്യത്തിൽ, അയ്യായിരത്തഞ്ച് ആയിരം ശ്ലോകങ്ങളിലുടെ, 189-ാം അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ശിവശർമൻ പറഞ്ഞു: അതിനുശേഷം, വ്യാപാരി വിശ്ണുശർമനും ഭാര്യ ശരഭയും, പൂജാസാമഗ്രികൾ എടുത്തു, ശ്രീചണ്ടികയുടെ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ, നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ, കുളിച്ച്, പൂക്കൾ, ധൂപം, ദീപം എന്നിവകൊണ്ട്, മകനേക്കുറിച്ചുള്ള ആഗ്രഹം കൊണ്ട്, ഭക്തിയോടെ ചണ്ടികയെ പൂജിച്ചു. ഏഴു ദിവസം വിശ്വാസത്തോടെ അംബികയെ പൂജിച്ചപ്പോൾ, ദൈവം നേരിട്ട്, മനസ്സ് ശുദ്ധമായി, അവരോട് സംസാരിച്ചു. പാർവതി പറഞ്ഞു: "വ്യാപാരിയേ, നിന്റെ ഉറച്ച ഭക്തിയിൽ ഞാൻ സന്തുഷ്ടയാണ്. നീ മകനായി നടത്തിയ പരിശ്രമത്തിന് ഞാൻ മകൻ നൽകും. വൈകാതെ, ഇന്ദ്ര-ഖാണ്ഡവ കാടിലേക്ക് പോവുക; അവിടെ 'ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥം' എന്ന പരമപവിത്രം സ്ഥലം ഉണ്ട്. വേദങ്ങളെ ഉണർത്തുന്ന, എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നൽകുന്ന, ബൃഹസ്പതി സൃഷ്ടിച്ച ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ മകനായി കുളിക്കുക. അവിടെ കുളിച്ചാൽ, നിനക്ക് മകൻ ലഭിക്കും; ഞാൻ പോലും അവിടെ കുളിച്ചാണ് ദേവശത്രുക്കളുടെ നാശം വരുത്തിയ സ്കന്ദനെ ലഭിച്ചത്." ശിവശർമൻ പറഞ്ഞു: ദേവിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട എന്റെ അച്ഛൻ ഭാര്യയോടൊപ്പം ആ പുണ്യസ്ഥലത്തിൽ പോയി, മകനായി കുളിച്ചു. അവൻ, ഒരു നൂറ് പശുക്കൾ ഉപകരണങ്ങളോട് ചേർത്ത് ദ്വിജന്മാർക്ക് നൽകി; ജ്ഞാനിയാവുകയും, ദൈവങ്ങളെയും പിതാക്കളെയും യഥാക്രമം തൃപ്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ഏഴു രാത്രികൾ അവിടെ കഴിഞ്ഞ്, ഭക്തിസമ്പന്നരായ ദമ്പതികൾ സന്തോഷം നിറഞ്ഞ മുഖങ്ങളോടെ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അതേ വർഷം, അമ്മ ഗർഭം ധരിച്ചു; ഒമ്പത് മാസം കഴിഞ്ഞ്, പുണ്യമായ പത്താം മാസത്തിൽ ഞാൻ ജനിച്ചു. വിശ്ണുശർമൻ പറഞ്ഞത്, ഞാൻ അതുപോലെ തന്നെ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ഇതെല്ലാം ഞാൻ അച്ഛന്റെ വായിൽ നിന്ന് ഇരുപത് വർഷം മുമ്പ് കേട്ടതാണ്. ഒരു ദിവസം, വീട്ടുപണികൾ ചെയ്യാൻ ഞാൻ യോഗ്യനെന്ന് കണ്ടു, അച്ഛൻ ലോകസംബന്ധങ്ങളിൽ അകറ്റം വരുത്തി, വീട്ടുപ്രവൃത്തി എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചു. അച്ഛൻ, ധാർമ്മികനും, ഗോവിന്ദഭക്തനും, ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ അകറ്റം വരുത്തി, വിശ്ണുഭക്തിയെ പPraise ചെയ്തു. അച്ഛൻ പറഞ്ഞു: "ജ്ഞാനിയേ, ഞാൻ വയസ്സാകുന്നു; എന്റെ മുടി ചാരമായി. സത്പുരുഷന്മാർ സേവിക്കുന്ന ഗോവിന്ദന്റെ പാദാരവിന്ദം ഞാൻ സേവിക്കും. ആ സേവനത്തിലൂടെ മനസ്സ് ശുദ്ധവും സ്ഥിരവുമാകും; അങ്ങനെയുള്ളവൻ, സ്വയം സംതൃപ്തനായി, ഒന്നും ആഗ്രഹിക്കില്ല. ആഗ്രഹമില്ലാതെ, സന്തോഷം-ദു:ഖം, നല്ല-ചീത്ത പ്രവർത്തികൾ അനുഭവിച്ച്, അവയുടെ അവസാനം ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അവൻ അജൻമാവുന്നു. വ്യക്തി ഭൗതിക സമ്പത്തും സുഖവും നേടുന്നില്ല, ചൈതന്യാനന്ദം ലഭിച്ചാൽ, മറ്റെല്ലാം തൈരും അമൃതം പോലെ അപ്രധാനമാകും. ഹരിയുടെ മായാശക്തി, ശരീരധാരികളെയും വഞ്ചിക്കുന്നു; അവൻ എന്താണ് ഗുണം എന്നത് തിരിച്ചറിയുന്നില്ല, മദ്യപാനി പോലെ. ആ ഭഗവാൻ, കുട്ടി കളിക്കുന്നപോലെ, ഇച്ഛാനുസരണം, സമയാനുസരണം, ആഗ്രഹം-വിമുഖത, ജ്ഞാനം-അജ്ഞാനം എന്നിവ നടത്തുന്നു. വേദത്തിൽ നിർദ്ദേശിച്ച കർമ്മം ഫലാർത്ഥമായി ചെയ്യുമ്പോൾ, അതാണ് പരമോന്നത ആഗ്രഹം, പ്രിയമേ, അതിന്റെ അർപ്പണം ഭഗവാനെക്കാണ്." ഇങ്ങനെ ഈ ശ്ലോകങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ദൈവിക കഥകൾ പദ്മപുരാണത്തിൽ ഉജ്ജ്വലമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.