മരണസമയത്തും എല്ലാവരും ദാനം ചെയ്യുന്നതാണ്. ആദ്യം തന്നെ അന്നവും ജലവും ചേർത്ത് ദാനം ചെയ്യണം. അതിനൊപ്പം ശുദ്ധമായ ഒരു പായയും, മനോഹരമായ ഒരു വെള്ളക്കുടവും, ചെരിപ്പും നൽകേണ്ടതുണ്ട്. ഭൂമി, പൊന്നു, പശു എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്ന എട്ട് ദാനങ്ങൾ നൽകുന്നവന് സ്വർഗത്തിൽ വിശപ്പോ ദാഹമോ അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. അന്നദാനത്താൽ അവൻ തൃപ്തനാകുന്നു; ദാഹം ഉണ്ടാകുന്നില്ല, എപ്പോഴും സംതൃപ്തനാണ്. ചെരിപ്പ്, കുട എന്നിവയുടെ ദാനത്താൽ അവൻ കുളിരും, യാത്രയ്ക്കുള്ള വാഹനവും പ്രാപിക്കുന്നു. ഭൂമിദാനത്താൽ എല്ലാദർശനങ്ങളും നേടാം. പശുദാനത്താൽ എല്ലായ്പ്പോഴും അമൃതസമമായ രസങ്ങൾ ലഭിക്കും. സ്വർഗലോകത്തിൽ എല്ലാ സുഖങ്ങളും അനുഭവിച്ചുകൊണ്ട്, അത്തരം ദാനികൾ അവിടെ വാസം ചെയ്യുന്നു. പശുദാനത്താൽ ദാനിയും സംതൃപ്തനാവുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. അവൻ രോഗരഹിതനും, സന്തുഷ്ടനും, ധനികനും, സമ്പന്നനും ആകുന്നു. പൊന്നുദാനത്താൽ അവൻ പൊന്നുപോലെയും, സമ്പന്നനും, സൗന്ദര്യശാലിയും, മനസ്സുതുറന്നവനും, രത്നങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നവനും ആകുന്നു. എന്നാൽ മരണസമയത്ത് എള്ള് ദാനം ചെയ്യണം. അങ്ങനെ, എല്ലാ ഭോഗങ്ങൾക്കും അധിപതിയായി, വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ഈ പ്രത്യേക ദാനങ്ങൾകൊണ്ട് പരമാനന്ദം ലഭിക്കുന്നു. എന്നാൽ, ഈ അന്നം, ജലം, പശു, ഭൂമി എന്നിവ ജീവകാലത്തും മരണസമയത്തും ബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനം ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ, വിശപ്പ് അനുഭവപ്പെടും. ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ കര്മ്മഫലം, രാജാവേ. യഥാ കര്മ്മം, തത്ഫലം—എന്തു പ്രവർത്തിച്ചു, അതിന്റെ ഫലമാണ് അനുഭവിക്കുന്നത്. സുബാഹു ചോദിച്ചു: മഹർഷേ, എങ്ങനെ എന്റെ ഈ വിശപ്പ് ശമിക്കും? ദേഹമാകെ വരണ്ടുപോയി, അത്യന്തം പീഡിതനാണ് ഞാൻ. ഇതിന് പ്രായശ്ചിത്തം എന്താണ്? വാമദേവൻ പറഞ്ഞു: ഇതിന് അനുഭവം ഒഴികെ മറ്റൊരു പ്രായശ്ചിത്തമില്ല, മഹാരാജാവേ. നിങ്ങൾക്ക് ഈ കര്മ്മഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും. നിങ്ങൾക്കും ഭാര്യയ്ക്കും, അതു തീർന്നേ തീരൂ. നിങ്ങളെന്തു ചെയ്യണമെന്നറിയണം. രാജാവ് ചോദിച്ചു: എത്രകാലം ഇതിനെ അനുഭവിക്കണം? വാമദേവൻ പറഞ്ഞു: വാസുദേവമഹിമ്നയുടെ ശ്രവണത്താൽ വലിയ പാപങ്ങൾ പോലും നശിക്കും. ആ മഹിമ്നം കേട്ടാൽ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും. ഇതൊക്കെയാണ് സത്യം; ഇപ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്. അങ്ങനെ വാമദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട രാജാവും ഭാര്യയും ചേർന്ന് വീണ്ടും തന്റെ ശരീരമാംസം ഭക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ, ശരീരം വീണ്ടും പഴയപോലെ പൂർണ്ണമാവുകയും, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും അതു ഭക്ഷിക്കുകയും ചെയ്തു. രാജാവ് തന്റെ ശരീരമാംസം ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവിടെ രണ്ടു സ്ത്രീകൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരുടെ ചിരിയുടെ കാരണം ഇതാണ്. ജ്ഞാനവും, പാതിവ്രത്യവും, രാജാവിന്റെ സ്വഭാവവും—അവയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിശ്വാസം ഇല്ലാതെ, ബ്രാഹ്മണർക്കു അന്നം വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിച്ച് ദാനം ചെയ്യാത്തതിന്റെ ഫലമാണ് ഈ സ്ഥിതി. അതിനാൽ, രാജാവും ഭാര്യയും സ്വന്തം ശരീരമാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നു, ഭാര്യയും സ്വയം തൻറെ ശരീരമാംസം ഭക്ഷിക്കുന്നു. നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, മഹർഷി വാമദേവനെ ഓർത്ത് രാജാവ് ആത്മപരിഹാരത്തോടെ പറഞ്ഞു: ഞാൻ പിതൃകൾക്കും ദേവന്മാർക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും അതിഥികൾക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് വയോധികർക്കും, ദാനം ചെയ്തിട്ടില്ല. ദയയോ, ബുദ്ധിയോ കൊണ്ടു ദരിദ്രർക്കും ഞാൻ ഒന്നും നൽകിയിട്ടില്ല. അതിനാൽ, ഞാൻ എന്റെ ശരീരമാംസം ഭക്ഷിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അങ്ങനെ സുബാഹു ഭാര്യയോടൊപ്പം തന്റെ ശരീരമാംസം ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ജ്ഞാനവും വിശ്വാസവും ആ സ്ത്രീകൾ ചിരിച്ചു. തന്റെ കര്മ്മഫലത്തിൽ, ആത്മാവിൽ ജ്ഞാനം ഉണരുന്നു—'എന്തിനാണ് അങ്ങനെയൊരു മോഹം ഉണ്ടായത്?' എന്ന് അവൻ ചോദിക്കുന്നു. ലാഭം, മോഹം എന്നിവയാൽ, രാജാവ് ദാനമാർഗം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വാർത്ഥതയുടെ വഴിയിലേക്ക് പോയി; അതിനാൽ, ഭാര്യയോടൊപ്പം കടുത്ത വിശപ്പിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്നു. അങ്ങനെ ജ്ഞാനം സുബാഹുവിനെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു—ഇതാണ് അവരുടെ ചിരിയുടെ കാരണം. ദുരിതത്തിൽ ആ രാജാവിനെ ഹിംസിക്കാൻ, 'നിന്റെ ശരീരം ഞങ്ങൾക്കു തരിക, തരിക' എന്ന് അവർ ആവർത്തിച്ചു. വിശപ്പും ദാഹവും ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ, ഭക്ഷ്യവും ജലവും ചേർന്ന അന്നം രാജാവിനോട് യാചിച്ചു. ഇവയെല്ലാം ഞാൻ പറഞ്ഞു; ഇനി എന്ത് വേണമെന്ന് പറയൂ. വിജ്വലൻ ചോദിച്ചു: പിതാവേ, വാസുദേവനാമമുള്ള മഹിമ്നം പറഞ്ഞുതരിക, അതു കേട്ടാൽ രാജാവ് മോക്ഷം പ്രാപിക്കും. അപ്പോൾ, സൂതൻ പറയുന്നു: മഹാത്മാവായ വിജ്വലൻ ഈ ശുഭവാക്യങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഉത്തമവാക്യനായ കുഞ്ജലൻ ആ മഹിമ്നം പാരായണം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.