വിഷ്ണുവിന്റെ ഭവനത്തിലെത്തുകയും ദൈവികസുഖങ്ങൾ അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, അടുത്ത ജന്മത്തിൽ രാജാവായി, സമ്പന്നനായി, വാഗ്മിയായും ജനിക്കുന്നു. ഈ വിധത്തിൽ, ദ്വിഗുണം, ത്രിഗുണം, ചതുര്ഗുണം എന്നിങ്ങനെ ഫലവും അതനുസരിച്ച് വർദ്ധിക്കുന്നു; ആയിരം എണ്ണം ചെയ്താൽ പരമോന്നത സ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ഇരട്ടായിരം ചെയ്താൽ, ദേവന്മാരും അവിടെയുള്ള എല്ലാ ജീവിച്ഛരികളും ജീവിക്കുന്ന കാലം മുഴുവൻ അവനെ ആരാധനാർഹനാക്കി ഉയർത്തുന്നു. അവിടെ ജീവിക്കുന്നവർ അത്രയും ആളുകൾ അവന്റെ വീട്ടിലും നഗരത്തിലും രാജ്യത്തിലും എല്ലായ്പ്പോഴും അവനോടൊപ്പം സേവകരായി നിലകൊള്ളുന്നു. സമ്പത്ത് തീർന്നുപോകുമ്പോൾ പക്ഷികൾ, പന്നികൾ, മഹിഷികൾ, ആനകൾ എന്നിവയെല്ലാം അവയെ പോഷിപ്പിച്ചവനെ ഉപേക്ഷിച്ച് കാടിലേക്ക് പോകുന്നപോലെ, ഉപദേശകനും കര്ത്താവും—ഈ ആറുപേരും സ്വർഗ്ഗത്തിലെത്തുന്നു; ശതം ദൈവീയ പക്ഷികൾക്കും സ്വർഗ്ഗലാഭം ലഭിക്കുന്നു. ഒരു പന്നിക്ക് ആയിരം വർഷം, ഒരു മഹിഷിക്ക് പത്ത് ആയിരം വർഷം, ദൈവിക രൂപം ധരിച്ച്, ആനയ്ക്കു നൂറ് ആയിരം വർഷം എന്നിങ്ങനെയാണ് പ്രഖ്യാപനം. ഓരോ കോടി ചെയ്താലും, ഉപദേശകനും കര്ത്താവിനും അക്ഷയമായ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു; മുമ്പ് ധനപുത്രൻ ഒരു പ്രസിദ്ധമായ കുളം നിർമ്മിച്ചിരുന്നു. അയാൾ തന്റെ ജീവനും ബലവും ചെലവഴിച്ച്, എല്ലാ ജീവിച്ഛരികൾക്കും ഉപകാരമാകുവാൻ, പത്തു ആയിരം മടങ്ങ് ശിവഭക്തിയോടെ, പത്തു ആയിരം നാണയങ്ങൾ ചെലവഴിച്ച് ആ കുളം നിര്മ്മിച്ചു. കുറേ കാലത്തിന് ശേഷം, അവന്റെ സമ്പത്ത് തീർന്നു; ഒരു സമ്പന്നൻ ആ കുളം സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, വില കൊടുക്കാൻ തയ്യാറായി. ആ സമ്പന്നൻ ആലോചിച്ച് പറഞ്ഞു: "ഞാൻ നിനക്കു പത്തു ആയിരം ദിനാർ കൊടുക്കാം, അതിനായി." "നീ ഈ കുളം സ്വന്തമാക്കി പുണ്യം നേടിയതായി കരുതുന്നു; നിന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് വില കൊടുത്തു സ്വന്തമാക്കാൻ നീ തീരുമാനിച്ചു." ഇത് കേട്ടപ്പോൾ, ആദ്യനായവൻ മറുപടി പറഞ്ഞു: "നീ വീണ്ടും പത്തു ആയിരം കൊടുത്താലും, ഒരു ദിവസത്തിലും, ഫലം എപ്പോഴും ലഭിക്കും; ജ്ഞാനികൾ പുണ്യത്തിന്റെ മൂല്യം അറിയുന്നു." "ജലമില്ലാത്ത ഈ സ്ഥലത്ത് ഞാൻ കുളം കുഴിച്ചു നിർമ്മിച്ചു; എല്ലാവരും ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുകയും, കുടിക്കുകയും, വേണമെന്നതെല്ലാം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു." "അതിനാൽ, എന്റെ പത്തു ആയിരത്തിനായി എനിക്ക് ശാശ്വതഫലം ആഗ്രഹമാണ്." ഇതു കേട്ട് അവനും സമാജത്തിലും ചിരി പൊട്ടിയു. ലജ്ജിതനായ സമ്പന്നനും പറഞ്ഞു: "ഇത് ഞങ്ങളുടെ സത്യവാചകം—ധർമ്മാനുസൃതമായി പരീക്ഷിക്കൂ." അസൂയയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു: "എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കൂ, പിതാവേ: പത്തു ആയിരം ദിനാർ കൊടുത്ത് ഒരു കല്ല് കൊണ്ടുവരിക." "ഞാൻ ആ കല്ല് കുളത്തിൽ ഇട്ടു വീഴും; അത് ഉചിതമായി മുങ്ങട്ടെ, ഉയരുമ്പോൾ കല്ലും കടന്നുപോകട്ടെ." "എന്റെ സമ്പത്ത് കുറഞ്ഞു പോകില്ല, ധർമ്മം അങ്ങനെ നിർണ്ണയിച്ചില്ലെങ്കിൽ മാത്രം." അങ്ങനെ സമ്മതിച്ചു, പത്തു ആയിരം എടുത്ത് അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് പോയി. സാക്ഷികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കല്ല് കുളത്തിൽ ഇട്ടു; ആ മഹാകുളത്തിൽ മനുഷ്യരും ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും കണ്ടു. പിന്നെ, ധർമ്മത്തിന്റെ തൂക്കത്തിൽ സാക്ഷികൾ ധർമ്മാനുസൃതമായി അളന്നു—പത്തു ആയിരം ദിനാറും കുളത്തിന്റെ ജലവും. ഒരു ദിവസത്തേക്കും ജലത്തിന്റെ പുണ്യവും സമം ആയിരുന്നില്ല; സമ്പന്നന്റെ മനസ്സിൽ ദു:ഖം നിറഞ്ഞു, ലക്ഷ്യം നശിച്ചുപോയി. അവിടെ വെള്ളത്തിന്മേൽ ഒരു കുന്ന് പോലെ കല്ലുകളുടെ കൂട്ടം ദ്വീപുപോലെ ഉയര്ന്നു; വലിയ തിരക്കോടു കൂടിയ ശബ്ദം അവിടെ ഉയർന്നു. ആ അത്ഭുതം കേട്ടു ഇരുവരും സന്തോഷത്തോടെ എത്തി; ആ കുന്ന് കണ്ടപ്പോൾ, അയാൾ വീണ്ടും പത്തു ആയിരം സംഭാവന ചെയ്തു. പിന്നെ, കുളം നിർമ്മിച്ചവൻ ആ കുന്ന് ദൂരേയ്ക്ക് നീക്കി; കുളത്തിന്റെ പുണ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും, അവന്റെ പുത്രൻ അത് വീണ്ടെടുത്തു. അവനും അനേകം ജന്മങ്ങളിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ സന്തോഷത്തോടെ വാസം ചെയ്തു; മാതൃപക്ഷ പിതാക്കന്മാരും രാജാക്കന്മാരും സുഹൃത്തുക്കളും കൂടെ. കൂട്ടുകാരും ഉപകാരികളും—all—കുളം കുഴിച്ചാൽ അക്ഷയഫലമാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് തപസ്വികൾക്കും ദരിദ്രർക്കും ബ്രാഹ്മണർക്കും. ഒരു കുളം നിർമ്മിച്ചാൽ അക്ഷയസ്വർഗ്ഗം ലഭിക്കും; അതിനാൽ, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ആരായാലും തനിക്കാവുന്നതനുസരിച്ച് കുളം എന്നിവ നിർമ്മിച്ചാൽ— അവൻ ധർമ്മവും, എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോക്ഷവും നേടും—ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഈ മഹത്തായ ധർമ്മകഥ ലോകത്തിൽ കേൾപ്പിക്കുന്നവനും— അവനും എല്ലാ കുളങ്ങളും ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം അനുഭവിക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ഭാഗീരഥി തീരത്ത് സൂര്യഗ്രഹണസമയത്ത്. ഇതു കേൾക്കുന്നവൻ പത്ത് ലക്ഷം പശു ദാനഫലം നേടുന്നു; അവൻ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ വീഴുകയില്ല, ദു:ഖം അനുഭവിക്കുകയില്ല, രോഗസമാഹാരവും ഉണ്ടാകില്ല. ഇരുവരെയും അപമാനിക്കുന്ന വലിയ ദു:ഖം അവനുണ്ടാകില്ല. ഇങ്ങനെ മഹാപവിത്രമായ പദ്മപുരാണത്തിലെ 'കുളത്തിന്റെ മഹത്വം' എന്ന അദ്ധ്യായം സമാപിക്കുന്നു. ഇനി, അമ്പത്തെട്ടാം അദ്ധ്യായം—വ്യാസൻ പറയുന്നു: എല്ലാത്തരം വൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടാൽ കിട്ടുന്ന ഫലവും അതിന്റെ സ്വഭാവവും ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം; ഭാഗ്യശാലികളേ, ഓരോ വൃക്ഷം നട്ടതിന്റെ ഫലങ്ങൾ പ്രത്യേകം കേൾക്കൂ. നദീതീരത്ത് വിശുദ്ധവൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടാൽ, അതിന്റെ പുണ്യം അറിയാനോ വിവരിക്കാനോ കഴിയില്ല. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും വൃക്ഷം നട്ടാൽ കിട്ടുന്ന ഫലം, ജലത്തിനടുത്ത് നട്ടാൽ, ലക്ഷമടങ്ങ് വർദ്ധിക്കും. താമരക്കുളം തീരത്ത് വൃക്ഷം നട്ടാൽ, അതിന് അക്ഷയഫലമാണ്; അതിനാൽ, വൃക്ഷം നട്ടാൽ നൂറ് മടങ്ങ് പുണ്യമാണ് എന്ന് പറയാം. ജലാശയത്തോടു ചേർന്ന് അശ്വത്ഥവൃക്ഷം നട്ടാൽ, ഒരു മനുഷ്യൻക്ക് കിട്ടുന്ന ഫലം നൂറ് യാഗങ്ങൾ ചെയ്താലും ലഭ്യമാകില്ല. ഓരോ ഉത്സവത്തിലും അശ്വത്ഥത്തിന്റെ ഇലകൾ കുളത്തിൽ വീണാൽ, അതു പിതൃകർമ്മത്തിനുള്ള അക്ഷയനൈവേദ്യമായി മാറുന്നു. അവിടെ പക്ഷികൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട പോലെ പഴങ്ങൾ ഭക്ഷിക്കുന്നു; അവന്റെ പുണ്യം ബ്രഹ്മാവിന് അർപ്പിച്ച ഭക്ഷ്യഫലത്തിന് തുല്യമായി അക്ഷയമാകും. അശ്വത്ഥത്തിന്റെ പഴവും അതിന്റെ നട്ടതിന്റെ ഫലവും നൂറ് യാഗങ്ങൾ ചെയ്താലും, നൂറ് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടായാലും, അത്രയും കിട്ടാൻ കഴിയില്ല.