ശിവന് പരാമേശ്വരന് തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവര് മലയില് കളിക്കുന്നവരാണെങ്കിലും, താനവരില്നിന്ന് എപ്പോഴും അകലെ തന്നെയാണെങ്കിലും, അവരെ വിട്ട് ഒരിക്കലും വേറായിട്ടില്ലെന്നു സുന്ദരിയായ പാര്വതിയെ അറിയിപ്പിച്ചു. ഈ വാക്കുകള് കേട്ട ദേവി അത്ഭുതഭരിതയായി അവനെ വിട്ട് ഒരു ജനലിനരികിലേക്ക് പോയി, അതിശയത്തോടെയും വിസ്മയത്തോടെയും പുറത്തേക്ക് നോക്കി. അവള് അവരെ കണ്ടു—ചിലര് ക്ഷീണിതരായി, ചിലര് ഉയരമുള്ളവരും, ചിലര് ചെറുതും, ചിലര് പുഷ്ടരുമായി; ചിലര്ക്ക് വലിയ വയറുകളും, ചിലര്ക്ക് കടുവയുടെ മുഖവും, ചിലര് ആടുകളുടെയും ചവിട്ടുകളുടെയും രൂപത്തിലുള്ളവരും. അനേകം ജീവരൂപങ്ങളിലായി, തീപൊള്ളുന്ന വായുകളും, ഇരുണ്ടതും കശായവുമുള്ളവരും, ചിലര് ശാന്തരും ഭയാനകരുമായും, ചിലര് പുഞ്ചിരിയോടെ, എല്ലായ്പ്പോഴും ഇരുണ്ട കശായമായ ചിതറിച്ച രോമവളയത്തോടെ അവിടെ നിലകൊണ്ടു. ചിലര്ക്ക് പക്ഷികളുടെ മുഖവും, ചിലര്ക്ക് ദേവന്മാരുടെ മുഖവും, ചിലര് പട്ടു വസ്ത്രം ധരിച്ചവരും, ചിലര് മൃഗചർമ്മം ധരിച്ചവരും, ചിലര് നഗ്നരും വിചിത്രരൂപവുമാണ്. ചിലര്ക്ക് പശുവിന്റെ ചെവി, ചിലര്ക്ക് ആനയുടെ ചെവി, പല വായുകളും കണ്ണുകളും വയറുകളും കാലുകളും കൈകളും, വിവിധ ദൈവായുധങ്ങള് കൈവശംവെച്ചവരും അവിടെയുണ്ട്. വിവിധ പൂക്കളാല് അലങ്കൃതരായി, പലതരം ഭയാനകമായ ആയുധങ്ങളും കാവചങ്ങളും ധരിച്ചവരും അവിടെ കാണപ്പെട്ടു. അദ്ഭുതകരമായ വാഹനങ്ങളില് കയറി, ദൈവികരൂപങ്ങളോടെ, ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച്, വീണയുടെ സംഗീതം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ട്, വിവിധ നൃത്തഭംഗികളോടെ അവര് ആഹ്ലാദത്തോടെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഈ ഗണങ്ങളുടെ മഹാസമൂഹം കണ്ട ദേവി ശങ്കരനോട് ചോദിച്ചു: “എത്ര ഗണേശന്മാരാണിവിടെ? അവരുടേത് എന്ത് പേരുകളും സ്വഭാവങ്ങളും?” “ഓരോരുത്തരെയും വേറെയും വിശദമായി പറയൂ,” എന്നായിരുന്നു ദേവിയുടെ ആവേശഭരിതമായ ചോദ്യം. ശങ്കരന് പറഞ്ഞു: “അവര് കോടികള് കൊണ്ടാണ് എണ്ണപ്പെടുന്നത്; വിവിധ കർമ്മങ്ങളിലും വീര്യത്തിലും പ്രശസ്തരാണ്. ഈ ഭയാനകശക്തിയുള്ളവരാല് ലോകം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ക്ഷേത്രങ്ങളിലും, വഴികളിലും, നശിച്ച തോട്ടങ്ങളിലും, വീടുകളിലും.” “അവര് ആനന്ദത്തോടെ അസുരന്മാരുടെയും ബാലന്മാരുടെയും ഭ്രാന്തന്മാരുടെയും ശരീരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച് വിവിധ ഭക്ഷണങ്ങള് ആസ്വദിക്കുന്നു. ചിലര് ചൂട് കുടിക്കുന്നു, ചിലര് നുരയും പുകയും തേനും കുടിക്കുന്നു; ചിലര് കൊഴുപ്പും രക്തവും ഭക്ഷിക്കുന്നു, ചിലര് എല്ലാം തിന്നുന്നു, ചിലര് ഒന്നും കഴിക്കാറില്ല. ചിലര് ദേവതാര്പ്പിത ഭക്ഷണത്തില് ജീവിക്കുന്നു, ചിലര് തപസ്സുകാരുടെ ഭക്ഷണത്തില്, ചിലര് സംഗീതോപകരണങ്ങളില് ആസ്വാദനം കണ്ടെത്തുന്നു. അവര് എണ്ണമറ്റവരാണ്, അതുകൊണ്ട് ഓരോരുത്തരെയും വേറെയായി വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല.” ഇതുകേട്ട ദേവി വീണ്ടും ചോദിച്ചു: “ആനചർമ്മം ധരിച്ച്, വെടിപ്പുള്ള ശരീരവും മുന്ജപുല്ല് കെട്ടും, ചുവന്ന കുരുമുളക് കൊണ്ട് മുഖം അലങ്കരിച്ചും, ചലനഭരിതനുമായും, ചിതറിച്ച കമലവും കരിമധുപ്പുഴുക്കളും ചേർന്ന മാലയും ധരിച്ച്, കല്ല് ഉയര്ത്തി, താളം ഇടുന്ന ഈ ഗണാധിപന് ആര്?” “കിന്നരന്മാരെ പിന്തുടർന്ന്, ഗണങ്ങളുടെ പാട്ടുകള് ആവേശത്തോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും കേൾക്കുന്ന ഈയാള് ആര്?” ദേവി ചോദിച്ചു. ശിവന് പറഞ്ഞു: “ഇവന് വീരകനാണ്, ദേവി, എപ്പോഴും എന്റെ ഹൃദയത്തിന് പ്രിയപ്പെട്ടവൻ, അത്ഭുതഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നന്, ഗണാധിപന്, ഗണങ്ങളുടെ ആരാധ്യന്.” ദേവി പറഞ്ഞു: “നഗരവിദ്വംസകനേ, ഇത്തരമൊരു മകനെന്നു ഞാൻ ഏറെക്കാലമായി ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. എപ്പോഴാണ് എനിക്ക് ഇങ്ങനെയൊരു സന്തോഷം നല്കുന്ന മകനെ കാണാൻ കഴിയുക?” ശിവന് പറഞ്ഞു: “ഈയാളാണ് നിന്റെ മകൻ, ദേവി. നീയാണവന്റെ മാതാവ്; വീരകനും നിനക്കു കൊണ്ട് പൂർണത പ്രാപിക്കും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, ശിവന് ഹിമവതിയുടെ സുഹൃത്ത് വിജയയെ, വലിയ ആഹ്ലാദത്തോടെയും ആവേശത്തോടെയും, വീരകനെ ക്ഷണിക്കാനായി വേഗത്തിൽ അയച്ചു. ആകാശത്തോളം ഉയർന്നിരുന്ന പ്രാസാദത്തിൽ നിന്ന് വിജയ പതിയെ ഇറങ്ങി, ഗണസമൂഹത്തിൽ പത്ത് കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ വീരകനെ കണ്ടു. വിജയ പറഞ്ഞു: “വീരകാ, നിന്നുടെ കളിയാലാണ് ദേവി സന്തോഷം പ്രാപിച്ചത്; അവള് നിന്നെ വിളിക്കുന്നു. അതിനാൽ, കല്ല് വിട്ട് വേഗം വരിക.” വിജയയോടൊപ്പം വീരകൻ ദേവിയുടെ അടുക്കൽ എത്തി, അവന്റെ കാന്തിയ്ക്കൊണ്ട് പ്രസരിപ്പിച്ച ഒരു പുഷ്പിതമായ ചുവന്ന താമരപൂവിനെപ്പോലെ, ആലയം മുകളിലേക്കു നടന്നു. വീരകൻ സമീപത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു, ഹിമവതിയുടെ മമതയാൽ നിറഞ്ഞ മുലകള് പാലാൽ നിറഞ്ഞു. അവള് പറഞ്ഞു: “മകനെ, ഈ പുതുതായി ഒഴുകുന്ന പാൽ കുടിക്കൂ, നിനക്കിഷ്ടമുള്ളത്രയും.” ദേവി സ്നേഹപൂർവ്വം പറഞ്ഞു: “ഇപ്പോൾ നിന്നെ ദേവദേവൻ തന്ന, നീ എന്റെ പുത്രനായി ജനിച്ചിരിക്കുന്നു, വീരകാ.” അവളിതു പറഞ്ഞശേഷം, അവനെ അങ്ങേയറ്റം സ്നേഹത്തോടെ അണഞ്ഞു, മടിയിൽ ഇരുത്തി, ചുണ്ടിൽ ചുംബിച്ചു, തലയിൽ സുഗന്ധം നക്കിയും അവന്റെ ശരീരം സ്നേഹത്തോടെ തഴുകിയും, ദൈവികാഭരണങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചും, സന്തോഷത്തോടെ അവനെ നോക്കി. അവളവനെ മണിമണികൾ, വെള്ളി കാൽക്കെട്ടുകൾ, നടികൾ, വിലയേറിയ ഹാരങ്ങൾ, സുന്ദരവും ശുഭപ്രദവുമായ ഇലകളും, ദൈവമന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നുണ്ടായ കങ്കണങ്ങളും ചൂടിച്ചു. വിശുദ്ധവും സമൃദ്ധവുമായ ദ്രവ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ ശരീരസംരക്ഷണവിധി ചെയ്തു, തലയിൽ പുഷ്പമാലയും ഗോരോചനയും പുതിയ ഇലകളും വെച്ച് അവനോട് പറഞ്ഞു: “മകനേ, സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ കളിക്കൂ; സൂക്ഷ്മതയോടെ നീങ്ങണം; മലയുടെ കിടങ്ങുകൾ പാമ്പുകളുടെ പുഷ്പമാലകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആനകൾ തകർത്തു വീഴ്ത്തിയ ശാഖകളും ഉണ്ട്. കാട്ടിലേക്കു പോകരുത്; അവിടെയുണ്ട് ഉഗ്രമായ ഗംഗാനദിയും, പല കടുവകളും; ഭയാനകവും ദുഷ്കരവുമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ മനസ്സു ശുദ്ധമായി നിലനിർത്തണം, ധീരനായ മകനേ, ജനങ്ങൾ സൂക്ഷ്മതയോടെ ഇരിക്കണം.” “നിനക്ക് ഭാവിയിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും ശുഭകരവുമായതും എല്ലാം സഫലമാകും.” ദേവിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കളിയിൽ മുഴുകിയിരുന്ന ബാലൻ അമ്മയോട് പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു: “അമ്മ തന്നെയാണ് ഈ ചുവന്ന ചുവപ്പും ഇലകളും ചേർന്ന കങ്കണവും, ഈ മനോഹരമായ മല്ലികാമാലയും എന്റെ തലയിൽ വെച്ചത്.” ‘ദേവിയെ സന്തോഷിപ്പിക്കണം’ എന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ, അവൻ ഉടനെ തന്നെ തന്റെ കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പുറത്തേക്ക് കളിക്കാനായി പോയി, ദക്ഷിണത്തിൽ നിന്നു പടിഞ്ഞാറോട്ടും, പടിഞ്ഞാറിൽ നിന്ന് വടക്കോട്ടും സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു. വടക്കിൽ നിന്ന് കിഴക്കോട്ടും കൂട്ടുകാരോട് ചേർന്ന് പോയി; ഹിമവതിയുടെ മകൾ മാതൃസ്നേഹത്തോടെ ജാലകത്തിലൂടെ വീരകന്റെ കളി ഉറ്റുനോക്കി. മാംസം, മലമൂത്രം എന്നിവകൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ ശരീരമുള്ള, അജ്ഞാനികളും മോഹിതരുമായ മനുഷ്യർ, ചന്ദ്രകിരീടധാരികളായ ദേവന്മാരുടെ അന്തർഗൃഹങ്ങൾ കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുമോ? ഇതിനിടെ ലോകപാലകരും അവരുടെ അനുചിതരുമായി വാഹനങ്ങളിൽ കയറി ചെറിയ ഇടവേളയിൽ പറഞ്ഞു: “ഈ ശുദ്ധവും മൂർച്ചയുള്ള വാൾ ആരാണ് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നത്? ആരാണ് ഇതിന് അർഹൻ?” “കൈകൊണ്ട് ഉപയോഗിക്കരുത്; ഗണങ്ങളിൽ ഇത്തരമൊരു ഭയാനകായുധത്തിന് മലയിൽ വേണ്ടതൊന്നുമില്ല. ഈ പാശം ആരെ കെട്ടാനാണ്? ലോകപാലകരുടെ അനുചിതരേ, വ്യർത്ഥമായി പ്രവർത്തിക്കരുത്; നിൽക്കൂ.” അവർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവന്മാരോടൊപ്പം വീരകനെ കാവൽക്കാരനായി കണ്ടു. ദേവി പറഞ്ഞു: “കാട്ടിലും മലത്തിലും ഗുഹാമുഖത്തിലും അഗ്നിശാലയുടെ അടിത്തട്ടിലും ജീവികളുടെ രക്ഷകർ കാവൽനിൽക്കണം.” “വീരകൻ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിലും പുഷ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ കുളങ്ങളിലും വീഴരുത്; മലയുടെ കാടുകളിലും ശക്തമായ കാറ്റിലും അവനെക്കാണിക്കരുത്—അവനാണ് ഇഷ്ടവും ആവശ്യമുമായ സംരക്ഷണം ലഭിക്കേണ്ടത്.” ഇങ്ങനെ, ദൈവികമായ ഗണസമൂഹങ്ങളുടെയും മാതാവിന്റെ അകമഴിഞ്ഞ സ്നേഹത്തിന്റെയും ഇടയിൽ വീരകന്റെ ബാല്യവും ആഹ്ലാദവും മലമുകളിൽ പുഷ്പിച്ചു.