ലോകത്തിന്റെ ക്രമം സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടപ്പോള് അതായിരുന്നു ഏറ്റവും ഉന്നതമായ കര്മ്മം എന്നാണ് മുനികള് പറഞ്ഞത്. എന്നിരുന്നാലും, സമയത്തിന്റെ സ്വരൂപത്തെക്കുറിച്ച്, ഹിമപര്വ്വതത്തെപ്പോലെയുള്ള ഒരു സംശയം അവര്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. കര്മ്മഫലസിദ്ധിക്കായി ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെല്ലാവരും ആശങ്കയോടെ കഴിയുന്നു എന്നത് സത്യമാണ്; എന്നാല് മഹാത്മാക്കള്ക്കും ഇതേ ആശങ്കയുണ്ടോ എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ചോദ്യം. ലോകക്രമം അനുസരിക്കേണ്ടത്, പ്രത്യേകിച്ച് സംസാരിക്കുവാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവര്ക്ക് അത്യന്താപേക്ഷിതമാണ്; കാരണം, അവര് തന്നെ ധര്മ്മത്തെ നിലനിര്ത്തുന്നു, മറ്റുള്ളവര് അതിന്റെ അധികാരത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, ആ മുനികള് ഉടനെ ഹിമപര്വ്വതത്തിലേക്ക് പോയി; അവിടെ അവര് ഹിമാശൈലനില് നിന്ന് വലിയ ആദരവോടെ സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടു. പ്രശസ്തരായ ആ മുനികള്ക്ക് സന്തോഷം തോന്നിയെങ്കിലും സമയാഭാവം കാരണം അവര് ചുരുക്കത്തില് പറഞ്ഞു: ദൈവമായ പിനാകി (ശിവന്) തന്നെ നിങ്ങളുടെ മകളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അതിനാല്, ഹോമത്തില് അഹുതികള് അർപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, നിങ്ങള് ഉടനെ ശുദ്ധീകരണം നടത്തണം; ദേവതകള് ദീര്ഘകാലമായി കാത്തിരിക്കുന്ന ഈ കര്മ്മം പൂര്ത്തിയാക്കണം. ലോകക്ഷേമത്തിനായി ഈ ശ്രമം ചെയ്യേണ്ടതാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്, ആ പര്വ്വതന് അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ മറുപടി നല്കുവാന് ശ്രമിച്ചു. എന്നാല്, അവന് വാക്കുകള് പറയാന് കഴിയാതെ നിന്നു, അതുപോലെ തന്നെ, മേനാ, മുനികള്ക്ക് ആദരം അര്പ്പിച്ച ശേഷം, സ്നേഹത്തോടെ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തില് സംസാരിച്ചു. മേനാ തന്റെ വാക്കുകളും മകളുടെ വാക്കുകളും അര്ത്ഥപൂര്ണമായി പറഞ്ഞു: ഒരു മകളുടെ ജനനത്തില് നിന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്ന എല്ലാ മഹാഫലങ്ങളും ഇപ്പോള് യഥാക്രമം നേടിയിരിക്കുന്നു; കുടുംബം, ജനനം, വയസ്സു, സൗന്ദര്യം, ശക്തി എന്നിവയിലൊക്കെ സമ്പന്നനായവന് പോലും, ചോദിക്കാതെ ഒരു മകളെ വിവാഹം നല്കരുത്. അവന് വസ്ത്രം ധരിക്കാത്തവന്, ജടാമുടിയുള്ളവന്, ത്രിശൂലം കൈവശമുള്ളവന്, കാമദഹനത്തില് ദഹിച്ചവന് എങ്കിലും, ആഗ്രഹങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കുന്നവനാണ്. അങ്ങനെയുള്ള ഭയാനകനെ എങ്ങനെ എന്റെ മകന്മാര്ക്കു വേണ്ടിയുള്ളവനായി ഭക്തിപൂര്വം ആരാധിക്കാനാകും? മുനികള് പറഞ്ഞു: ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും അംഗീകരിച്ച ശങ്കരന്റെ പരമാധികാരത്തെ മനസ്സിലാക്കുക. ആയിരം കമലപാദങ്ങള് ആരാധിക്കപ്പെട്ടാല്, ആ മഹാത്മാക്കള് ആഴത്തില് സന്തോഷം പ്രാപിക്കുന്നു; അവന് അനുയോജ്യമായ രൂപം എതുമാണോ, അതാണ് ദീര്ഘകാലം ആഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടത്. ആ കന്യക കഠിനതപസ്സു ചെയ്യുന്നു, ആ രൂപത്തില് തൃപ്തിയോടെ; അവള് ആ ദൈവവ്രതങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കും. അതിനാല്, അവള് ഇതില് ലയിച്ചിരിക്കുന്നതുവരെ അവള് നമ്മുടെ കൂടെ തന്നെ തുടരും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പര്വ്വതാധിപതിയുമായി ചേര്ന്ന്, അവര് പര്വ്വതകന്യകയുടെ അടുത്തേക്ക് പോയി. അവളുടെ തപസ്സിന്റെ കാന്തി ജയിച്ച സൂര്യനും അഗ്നിയുമെല്ലാം പോലെ ദീപ്തിയുള്ളതായിരുന്നു; അതിനെ മുനികള് സ്തുതിച്ചു. അവര് അഭിമാനമുള്ള കന്യകയെ സ്നേഹപൂര്വം അര്ത്ഥപൂര്ണമായ വാക്കുകളില് അഭിസംബോധന ചെയ്തു. അവള് പറഞ്ഞു: പിനാകധാരിയായ ശര്വനെ ഒഴികെ മറ്റാരെയും ഞാന് ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ഭവങ്ങളിലൊക്കെയും അവന്റെ പരമാധികാരം സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു, ഉന്നത ഐശ്വര്യം നല്കുന്നവനാണ് അവന്. ധൈര്യത്തിലും, ആധിപത്യത്തിലും, കര്മ്മങ്ങളിലും അവന്റെ സമം ഇല്ല; അവനില് നിന്നാണ് എല്ലാം ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്, മറ്റൊന്നും അവനില് നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്നില്ല. ആദിയില്ലാത്തതും അന്തമില്ലാത്തതുമായ ആധിപത്യവാനായ അവനില് ഞാന് ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു; അവന് നിരപേക്ഷനും, ദൃഢനുമായും, കാലക്രമത്തില് ഒരാളോടും വിരുദ്ധനല്ലാത്തവനുമാണ്. ഈ ദേവിയുടെ വാക്കുകള് കേട്ടു, മഹാമുനികള് സന്തോഷഭരിതരായി കണ്ണീര് കനിഞ്ഞു, ആ തപസ്സിനിയുള്ള കന്യകയെ അണകത്തോടെ അണയിച്ചു. അത്യന്തം സന്തോഷത്തോടെ, അവര് പര്വ്വതകുമാരിയോട് മധുരമായ വാക്കുകള് പറഞ്ഞു: വാസ്തവത്തില് അത്ഭുതമാണ്, മകളേ, നീ ജ്ഞാനസ്വരൂപയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. നീ ഭവഭര്ത്താവില് ശരണം പ്രാപിച്ച് ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു; ആ ദൈവത്തിന്റെ അത്ഭുതമായ ആധിപത്യത്തെ ഞങ്ങള് അറിയുന്നു. നിന്റെ ദൃഢനിശ്ചയത്തെ കാണാനാണ് ഞങ്ങള് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്; ഉടന്, കന്യകേ, നിന്റെ ആഗ്രഹം പൂര്ത്തിയാകും. സൂര്യന് അസ്തമിച്ചാല് രത്നങ്ങളില് നിന്ന് വേറിട്ട പ്രകാശം ഉണ്ടോ? ഒരാളുടെ സ്വഭാവം ഉപേക്ഷിച്ചാല് എന്ത് ഫലമുണ്ട്? അതുപോലെ തന്നെയാണ് നീ, ഗിരിശനെ കൂടാതെ. പലവിധ മാര്ഗ്ഗങ്ങളില് ഞങ്ങള് അവനെ അഭ്യര്ത്ഥിക്കാനാകും; ഈ ആഗ്രഹം ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിലുമുണ്ട്. അതിനാല്, നീ തന്നെയാണ് ആ ജ്ഞാനം, നീ തന്നെയാണ് ശരിയായ മാര്ഗ്ഗം; അതിനാല്, സംശയമില്ലാതെ ശങ്കരനും ഇത് പൂര്ത്തിയാക്കും. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, പര്വ്വതകുമാരിയില് നിന്ന് ആദരം ലഭിച്ച മുനികള് എല്ലാവരും, ഹിമവാന്റെ മഹാസദനത്തില് ഗിരിശനെ കാണാനായി പുറപ്പെട്ടു. ഗംഗയുടെ ജലത്തില് മുങ്ങി, മഞ്ഞപ്പഴുപ്പുള്ള മുടി ജടയായി കെട്ടി, കൈകളില് തേന്ചൊരിയുന്ന തേനീച്ചകള് അനുഗമിക്കുന്ന മന്ദാരമാലകള് ധരിച്ച്, അവര് മലയുടെ ശിഖരത്തിലെത്തിയപ്പോള്, ശങ്കരന്റെ ആശ്രമം കണ്ടു. അതു സമാധാനപൂര്വ്വമായും, ശാന്തരായ ജീവികളാല് നിറഞ്ഞതുമായ, ചുറ്റും കാടുകള് നിശ്ശബ്ദമായും കിടക്കുന്നു. എവിടെയും വെള്ളം അശാന്തമില്ലാതെ ശാന്തമായിരുന്നു; അതിടെ, തടാകത്തിന്റെ പ്രവേശനദ്വാരത്തില് ഒരു ദണ്ഡധാരിയെ ഞാന് കണ്ടു. ആ മഹാമുനികള്, തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തിനു വേണ്ടി വിനയപൂര്വ്വം, മധുരവാക്കുകളില് അവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു. “നാം ധര്മ്മത്തില് പ്രധാനനായ, ത്രീനെത്രനായ ശങ്കരനെ കാണാനാണ് ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നത്; ദേവന്മാര്ക്കുവേണ്ടി ഞങ്ങളെ അയച്ചിരിക്കുന്നു” എന്ന് അവര് പറഞ്ഞു. “നിങ്ങളാണ് ഞങ്ങളുടെ മാര്ഗ്ഗദര്ശകന്, അതിനാല് സമയബന്ധിതമായി വൈകിപ്പോകരുത്; ഞങ്ങളുടെ പ്രധാനമായ അപേക്ഷ പ്രവേശനം നേടുക എന്നതാണ്, ഭഗവാനേ.” മുനികളുടെ അഭ്യര്ത്ഥന കേട്ട ദണ്ഡധാരി ആദരപൂര്വ്വം മറുപടി പറഞ്ഞു: “അവന് ഇപ്പോള് മന്ദാകിനിയില് സന്ധ്യാവന്ദനം ചെയ്യാനാണ് പോയിരിക്കുന്നത്. ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരേ, ത്രിശൂലധാരിയെ നിങ്ങള് കാണും.” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, മുനികള് ശ്രദ്ധാപൂര്വ്വം കാത്തുനിന്നു. വൃഷ്ടികാലത്തിലെ കാതകപക്ഷികള് ഗംഭീരമേഘങ്ങളെ കാത്തിരിക്കുന്നതുപോലെ, നിശ്ചിത കര്മ്മങ്ങള് പൂര്ത്തിയായ ഒരു നിമിഷത്തിനകം, അവര് കാത്തുനിന്നു. വീരാസനത്തിന് വേണ്ടി കിടക്കുന്ന മൃഗചര്മം വിരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്, വിനീതനായവന് സന്തോഷത്തോടെ നിലത്ത് കുത്തിയിരുന്നു. വീരകന് പ്രഭുവായ, സ്നേഹത്തിന്റെ ഏകാശ്രയനായ ശിവനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു: “ഏഴു മഹാമുനികള് നിങ്ങളെ കാണാനാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്, ഭഗവാനേ.” “ഭഗവാനേ, അവര് നിങ്ങളെ ദര്ശിക്കട്ടെ എന്ന് അനുമതി നല്കണം; അതിനുശേഷം ധ്യാനത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാവുന്നതാണ്.” വീരകന്റെ ഈ വാക്കുകള് കേട്ട മഹാത്മാവ്, കണ്വശം ചലിപ്പിച്ച് അവര്ക്ക് പ്രവേശനാനുമതി നല്കി; വീരകനും തലകൂവല് നല്കി ആ ഏഴു മഹാമുനികളെ ക്ഷണിച്ചു.